Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σινεμά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σινεμά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Στο δρόμο που χάραξε ο Vito Corleone...

Adrien Brody - Peaky Blinders
Χθες το βράδυ, ολοκληρώνοντας την 4η σεζόν του καταπληκτικού  "Peaky Blinders" σκεφτόμουν το πόσο πολύ έχει στοιχειώσει τον κόσμο του θεάματος η ερμηνεία του Marlon Brando στον "Νονό" που τόσα χρόνια μετά πολλοί ηθοποιοί αναπαράγουν είτε ολόκληρη είτε τμήματα της μανιέρας που δημιουργήθηκε το 1972 για να απεικονίσει τον Vito Corleone... Χωρίς να είναι κακός στον ρόλο του αν το δεις συνολικά, είχε πλάκα να βλέπεις τον συμπαθέστατο Adrien Brody να μιμείται τη βραχνιασμένη φωνή του Marlon Brando / Vito Corleone για να ενσαρκώσει τον χαρακτήρα του Ιταλού μαφιόζου σε βαθμό πολλές φορές που έμοιαζε με σάτιρα... Θεωρείται safe να περπατάς την πεπατημένη αλλά μερικές φορές δεν είναι και τόσο, ειδικά όταν αυτός που έχει ανοίξει ένα δρόμο θεωρείται αξεπέραστος και εμβληματικός, μερικές φορές καλύτερα να δοκιμάζεις νέους δρόμους κι όπου σε βγάλει...

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

The Dark Tower (the movie)...

The Dark Tower
Το 2017 είναι το έτος του Μαύρου Πύργου αφού διάβασα όλα τα βιβλία της saga και φυσικά δεν γινόταν να μην δω την ταινία που κυκλοφόρησε φέτος... Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα έχοντας χαμηλές προσδοκίες διότι οι μεταφορές στο σινεμά ή την τηλεόραση των έργων του Stephen King δεν είναι συνήθως πολύ επιτυχημένες και κατά την άποψή μου είχα δίκιο...  

Δεν ξέρω πως θα αντιμετώπιζα την ταινία αν δεν είχα διαβάσει τα βιβλία, πιστεύω ότι σίγουρα θα είχα διαφορετική άποψη αλλά τα έχω διαβάσει και αυτή η γνώση με κάνει να την θεωρώ αφόρητα αποσπασματική, γεμάτη πασαλείμματα και αλλοιώσεις της αυθεντικής ιστορίας... Για να είμαι δίκαιος, η ταινία δεν ισχυρίζεται ότι είναι πιστή αντιγραφή του πρώτου βιβλίου της σειράς, το λέει ρητά ότι είναι στηριγμένη στα βιβλία αλλά οι παραδοχές που κάνει βγάζουν το μάτι του Πιστού Αναγνώστη... 

Κατ' αρχήν και χωρίς καμία ρατσιστική διάθεση, δεν μπορεί να διαβάζεις σε 7 βιβλία για τα γαλάζια σαν πάγο μάτια του Ρόλαντ και για την ψηλόλιγνη φιγούρα του και να αντικρίζεις τον πανύψηλο μεν αλλά γεροδεμένο και...μαύρο Idris Elba!!! Εξαιρετικός και πραγματικά κακός ο Matthew McConaughey ως Walter o'Dim αλλά παρουσιάζεται εξαιρετικά παραπλανητικός ως προς την σπουδαιότητά του στον σύμπαν του Μέσου Κόσμου, λες και είναι αυτός το πραγματικά μεγάλο αφεντικό των κακών και όχι ο Κόκκινος Βασιλιάς για τον οποίο βλέπουμε απλά μια αναφορά σε ένα σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο... Δεν συζητώ για το φινάλε της ταινίας και την κατάληξη του Walter o'Dim γιατί εδώ η αλλοίωση της ιστορίας δίνει ρέστα και δεν είναι η μόνη... Επιλεκτικά θα αναφέρω το πέρασμα του Τζέικ από το σπίτι του Ντατς Χιλλ στον Μέσο Κόσμο, τους Θραύστες που δεν εμφανίζονται ποτέ, το Ντίξι Πιγκ, την ανυπαρξία του Έντι και της Σουζάνας, ήμαρτον δηλαδή!!!

Αγαπημένε Stephen δεν ξέρω πόσους αναγνώστες επιπλέον θα κερδίσεις ενδεχομένως από την προβολή της ταινίας "The Dark Tower" πρέπει όμως να σκέφτεσαι και τον Πιστό σου Αναγνώστη του οποίου το μάτι έχει πάθει εξόρυξη με αυτά που βλέπει στο πανί... Αυτό δεν είναι το έργο σου, το έργο που αγάπησε ο Πιστός Αναγνώστης, δώσε του κάποιο άλλο όνομα, λιγότερο παραπλανητικό ή έστω δώσε μια προειδοποίηση, όσοι έχετε διαβάσει τα βιβλία μην δείτε την ταινία για να γλυτώσετε την ψυχική οδύνη... Διότι πέραν της πλάκας αν εξαιρέσεις τον  Matthew McConaughey και τον πιτσιρίκο που κάνει τον Τζέικ, την ταινία δεν την λες καλή, έχεις δεν έχεις διαβάσει τα βιβλία..

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Επέτειος...

Χθες είχαμε την επέτειο του γάμου μας με την Μ., 9 χρόνια έγγαμου βίου, 9 πολύ όμορφα χρόνια, παρά τις δυσκολίες που περάσαμε κατά καιρούς...

Κανονικά ένα αγαπημένο ζευγάρι όπως εμείς θα έπρεπε να περάσει το βράδυ με ένα ρομαντικό δείπνο, μόνο του, χωρίς κάτι ή κάποιον να του αποσπά την προσοχή, έλα όμως που χθες ήταν η πρεμιέρα του "Finding Dory" στην Ελλάδα και τα αγόρια το περιμένανε πως και πως όλο το καλοκαίρι...

Έτσι λοιπόν, βρεθήκαμε να γιορτάζουμε την επέτειό μας σε ένα κατάμεστο από πιτσιρίκια θερινό σινεμά στη γειτονιά μας παρέα με τα αγόρια μας... Γιατί οι καιροί αλλάζουν, εμείς αλλάζουμε, οι προτεραιότητές μας αλλάζουν... :)

Παρεμπιπτόντως, η ταινία εξαιρετική τόσο για τους μικρούς όσο και για τους μεγάλους, προτείνεται ανεπιφύλακτα...

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Ταξιδεύοντας στον Fury Road...

6 χρόνια είναι πολλά αλλά δυστυχώς τόσα είχα να πάω στο σινεμά... Για την ακρίβεια, έχω πάει στο σινεμα 2-3 φορές αλλά ήταν όλες μαζί με τον Σ. για να δούμε κάποιο παιδικό...

Αυτή την φορά όμως, είδα μια ταινία που αρέσει σε μένα, μαζί με ένα φίλο και με μοναδική έννοια το αν θα μου φτάσει το pop corn... Τελικά δεν μου έφτασε αλλά δεν με ένοιαξε καθόλου διότι δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα με ικανοποιούσε τόσο πολύ το "Mad Max: Fury Road" ...

Καταπληκτική ταινία, άξιος συνεχιστής των τριών πρώτων που αναπαράγει πιστά, σαν μην έχουν περάσει τριάντα χρόνια, την μοναδική εκείνη ατμόσφαιρα και αισθητική της αποκτηνωμένης ανθρωπότητας του μετα-αποκαλυπτικού μέλλοντος των πρώτων ταινιών...

Με ένα καταπληκτικό Tom Hardy που φτιάχνει έναν διαφορετικό Max Rockatansky από αυτόν του Mel Gibson, πιο... mad, κυριολεκτικά!!!

Με μια εξαιρετική Charlize Theron, μια γυναίκα χαμαιλέοντα που αν και κουκλάρα πείθει απόλυτα στον ρόλο της μονόχειρης πολεμίστριας που προσπαθεί να επιστρέψει στην πατριδα των παιδικών της χρόνων...

Με όλα τα στοιχεία εκείνα που περιμένεις να δεις σε ένα Mad Max, όπως η λατρεία του V8 κινητήρα, ο κιθαρίστας/πολεμιστής που ριφάρει ασταμάτητα και φυσικά τα απίστευτα πολεμικά οχήματα...

Το "Mad Max: Fury Road" είναι μια ταινία που θα ενθουσιάσει τους fans και θα ικανοποιήσει το λιγότερο τους υπόλοιπους... Έχει καταιγιστική δράση, ωραία μηνύματα, άψογο στυλ, τι άλλο θες πια;

Όσο για αυτούς που ψάχνουνε να βρούνε τρόπους να κράξουν την ταινία, που την χαρακτηρίζουν "σκουπίδι", ένα έχω να πω... Κάντε μας την χάρη και μην μας σκοτίζετε τα αρ#@&ια, εμείς γουστάρουμε κάργα...

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Mad Max: Fury Road...

Βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες στις 14/5 και θα την δω σίγουρα στο σινεμά και σε 3D... Σπάνια ανυπομονώ τόσο πολύ για μια ταινία...

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Καλό ταξίδι, καπετάνιε μου...

Η είδηση του θανάτου του Robin Williams με ξάφνιασε και με στενοχώρησε πολύ... Ο αγαπημένος μου ηθοποιός των εφηβικών μου χρόνων και όχι μόνο, αυτοκτόνησε όπως λένε οι πρώτες ενδείξεις στο σπίτι του στην Καλιφόρνια στις 11 Αυγούστου... Ο άνθρωπος που είχε καταφέρει να χαρίσει τόσο απλόχερα το γέλιο με το ταλέντο του δεν κατάφερε να το χαρίσει στον εαυτό του αφού υπέφερε από κατάθλιψη και είχε εισαχθεί εκούσια σε μονάδα απεξάρτησης στην Μινεσότα για να πολεμήσει το πρόβλημα του με το αλκοόλ στις αρχές του καλοκαιριού...

Οι ταινίες του σημάδεψαν τα εφηβικά μου χρόνια και τις λατρεύω ακόμα και σήμερα... Το "Dead Poets Society" είναι η πρώτη ταινία στην οποία έκλαψα στο σινεμά, η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι οι ιδέες και τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν τις ζωές των ανθρώπων... Το "Good Morning Vietnam" που είδα αμέσως μετά σε βιντεοκασέτα ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον "βρώμικο πόλεμο" του Βιετνάμ, μέχρι τότε δεν ήξερα καν που έπεφτε... Το "Fisher King", η αγαπημένη μου ταινία για χρόνια και μετά στο πανεπιστήμιο, και μένα και του (μετέπειτα κουμπάρου μου) φίλου μου Γιάννη, η σκηνή που προσπαθεί να αγγίξει με το... "μαγικό του ραβδί" την Mercedes Ruehl, μας έκανε να ξεκαρδιζόμαστε... Το "Awakenings" μια ταινία μοναδική που άντεξα να δω μόνο μια φορά αλλά ακόμα πιστεύω ότι έπρεπε να είχε πάρει το Oscar για αυτήν τόσο αυτός όσο και ο καταπληκτικός Robert De Niro... Ταινίες μοναδικές με έντονο το στοιχείο της κωμωδίας αλλά και της τραγικότητας, γλυκόπικρες σαν την ίδια την ζωή...  Απόλαυσα κάθε μια από τις ταινίες του ακόμα και αυτές που δεν αναφέρω ονομαστικά και τις λιγότερο καλές και τις λιγότερο επιτυχημένες όπως το εξαιρετικό αλλά όχι τόσο επιτυχημένο "One hour photo"...

Στο μυαλό μου θα είναι πάντα συνδεδεμένος με περιόδους της ζωής μου, με σκέψεις και με συναισθήματα, ο θάνατος του όσο περίεργο και αν ακούγεται νιώθω ότι έχει πάρει μαζί του κάποιο κομμάτι από το παρελθόν μου...

Καλό σου ταξίδι καπετάνιε μου, ελπίζω πια να βρήκες τη γαλήνη...

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Πρώτη φορά στο σινεμά...

Η τελευταία φορά που πήγα στο σινεμά ήταν τον Σεπτέμβριο του 2009... Η Μ. ήταν έγκυος στον Σ., υπήρχε πανικός με τον SARS κι εμείς είδαμε κάποιο από τα Χάρυ Πότερ σε προβολή που ξεκίναγε στις 12 το μεσημέρι για να είμαστε σε όσο γινόταν πιο άδεια αίθουσα... Τα χρόνια πέρασαν, κάτι το ένα κάτι το άλλο και δεν ξαναπήγα σινεμά εγώ που κάποτε έβλεπα στο σινεμά 25 ταινίες τον χρόνο...

Ξαναπήγα σήμερα το απόγευμα με τον Σ., ήταν η πρώτη φορά που πήγε ποτέ σινεμά στη ζωή του... Είδαμε το "Rio 2"  και περάσαμε πολύ ωραία... Φάγαμε όλα όσα δεν πρέπει αν τρώνε τόσο τα παιδάκια όσο και οι μεγάλοι, ξεχάσαμε το μπουφάν του στο μπαρ όταν πήγαμε να αγοράσουμε ποπ κορν και τρέχαμε να το βρούμε, συζητούσαμε καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας και ακόμα και όταν ο Σ. βαρέθηκε λίγο όλα πήγαν καλά και είδαμε την ταινία με καλή διάθεση μέχρι το τέλος...

Υ.Γ. Ωραίο και το ταινιάκι...

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Στην φορά των δεικτών του ρολογιού...

Στο δημοτικό στάδιο που πάω για τρέξιμο, όλοι όσοι τρέχουν, εμού συμπεριλαμβανομένου, τρέχουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ανάποδα με την φορά των δεικτών του ρολογιού... Κανένας μα κανένας, είτε είναι αθλητές των τοπικών ομάδων είτε μεσήλικες που προσπαθούν να ρίξουν τα παχάκια, δεν "τολμάει", έστω για αλλαγή, να τρέξει στην αντίθετη κατεύθυνση, στην φορά των δεικτών του ρολογιού δηλαδή... 

Η όλη φάση μου θυμίζει το "Midnight Express" όπου ο ήρωας κλεισμένος στο ψυχιατρείο, περπατά αέναους κύκλους γύρω από μια κολόνα μαζί με τους υπόλοιπους τρόφιμους, πάντα ανάποδα με την φορά των δεικτών του ρολογιού, ένδειξη της παραίτησης και της υποταγής στη ζωή μέσα στο ψυχιατρείο... Όταν ο ήρωας αποφασίζει να βγει από το τέλμα που έχει πέσει και να ζήσει ελεύθερος, περπατά ανάποδα τον κύκλο του γύρω από την κολόνα, στην φορά των δεικτών του ρολογιού, ταράζοντας τους υπόλοιπους τροφίμους και προκαλώντας γενική αναστάτωση...

Δεν βγαίνουμε από τις τροχιές που μας έχουν προδιαγράψει και όταν το κάνουμε προκαλούμε έκπληξη, δυσπιστία, φόβο και αναταραχή αλλά καμιά φορά, όπως έγινε και στην ταινία, το να κινείσαι κόντρα στο ρεύμα οδηγεί στην επιτυχία και την λύτρωση...

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Lorenzo's Oil...

Τα ξημερώματα, γύρω στις 4:00, ξύπνησα για να ταΐσω τον μπέμπη... Το STAR έπαιζε την ταινία "Lorenzo's Oil" ... Η ταινία αφηγείται την ιστορία των Augusto και Michaella Odone οι οποίοι όταν ο γιος τους διαγιγνώσκεται με μια σπάνια ασθένεια που καταστρέφει το νευρικό σύστημα και οδηγεί στον θάνατο (ALD) ξεκινούν έναν υπεράνθρωπο αγώνα για την εξεύρεση θεραπείας που θα σώσει τη ζωή του παιδιού τους... 

Η ιστορία τους είναι μια ιστορία αφάνταστου πόνου και αυτοθυσίας αλλά και ένας ύμνος στην αγάπη και τη ζωή... Οι προσπάθειες των Odone έπιασαν τόπο όταν κατάφεραν, ουσιαστικά μόνοι τους, να ανακαλύψουν μια θεραπεία βασισμένη στο ελαιόλαδο η οποία βοηθά στην ανάσχεση της ασθένειας και στην βελτίωση της ζωής των ασθενών... Για τα επιτεύγματά του και την προσπάθεια που κατέβαλλε στην ανακάλυψη της θεραπείας, απονεμήθηκε στον Augusto Odone ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Stirling... 

Δυστυχώς, η θεραπεία που ανακάλυψαν δεν ήταν αρκετή για να θεραπεύσει τον γιο τους, η ζημιά της υγείας του οποίου ήταν μη αναστρέψιμη... Παρά το γεγονός ότι κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή το γιο τους για πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο, ο Lorenzo πέθανε το 2008 σε ηλικία 30 ετών... Το 2000 είχε φύγει από τη ζωή η μητέρα του Michaella...

Η Μ. εδώ και χρόνια δεν αντέχει να δει αυτή την ταινία...

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Μέχρι μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις...

... έτσι έλεγε ο Γιάννης Βογιατζής στον Φαίδωνα Γεωργίτση στην ταινία  "Οι θαλασσιές οι χάντρες" για να τον προειδοποιήσει ότι η Ζωή Λάσκαρη τον σέρνει από την μύτη...

Εγώ μουστάκι δεν έχω αλλά όταν μου είπε ο Σ., ότι τα γένια μου (τα άφησα για πρώτη φορά στην ζωή μου) τον τσιμπάνε όταν τον φιλάω, εγώ τα ξύρισα και άφησα μόνο ένα μικρό στο πηγούνι... Ο Σ. με είδε, με έλεγξε αλλά μου είπε ότι και αυτό τον τσιμπάει... Έτσι, σήμερα πρωί-πρωί, το ξύρισα κι αυτό...

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012)...

Όσο αργές και στατικές ήταν οι ταινίες του τόσο απότομος και γρήγορος ήταν ο θάνατός του... 

Δεν τον γνωρίζω καλλιτεχνικά, έχω δει μόνο τον "Θίασο", το είδος του σινεμά που υπηρέτησε δεν ήταν το καλύτερό μου... 

Αυτό που θα μου λείψει είναι η ψωροπερηφάνια που ένιωθα όταν άκουγα και διάβαζα για την εκτίμηση που του είχαν στο εξωτερικό, για τον θαυμασμό του Κουροσάβα στο πρόσωπό του, για τον Χρυσό Φοίνικα, λες και λίγη λάμψη από αυτά τα επιτεύγματα την μοιραζόμουν κι εγώ...

Αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι η πνευματική ερημιά στην οποία βουλιάζει ακόμα περισσότερο η χώρα, μετά τον θάνατό του...

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια χώρα...

Τις τελευταίες μέρες, με όλες αυτές τις καταιγιστικές εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο, γυρνάει στο μυαλό μου η τελευταία σκηνή από την υπέροχη ταινία "Underground" του Emir Kusturica...


Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Καλό ταξίδι, καλέ μου άνθρωπε...

Θανάσης Βέγγος
Ωραίος ηθοποιός και ωραίος άνθρωπος... Οι ρόλοι που ερμήνευε, ειδικά από ένα χρονικό σημείο και μετά, βαθιά τραγικοί παρά το χιούμορ... Δεν θα ξεχάσω όταν πριν από καμιά 10αριά χρόνια είχε ένα ατύχημα σε μια σιδηδρομική διάβαση, το πρώτο πράγμα που είπε στους δημοσιογράφους ήταν ότι δεν φταίει ο οδηγός του τρένου αλλά ο ίδιος...

Καλό ταξίδι, καλέ μου άνθρωπε...

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Waltz with Bashir - Σήμερα βομβάρδισα τη Βηρυτό...

Είδα πρόσφατα σε DVD την καλή ταινία animation "Βαλς με τον Μπασίρ (Waltz with Bashir)" που πραγματεύεται τις αναμνήσεις ενός Ισραηλινού βετεράνου της εισβολής στον Λίβανο την περίοδο των γεγονότων στην Σάμπρα και την Σατίλα... Η ταινία είναι καλή και αξίζει να τη δει κανείς, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν κάποια τραγούδια που ακούγονται στην ταινία τα οποία, προφανώς, γράφτηκαν εκείνη την περίοδο και στόχο θα είχαν, ίσως, να ανυψώσουν το "φρόνημα" των Ισραηλιτών στρατιωτών....

Να μερικά από αυτά (η μετάφρασή τους είναι αυτή της μεταγλώττισης της ταινίας):



I bombed Sidon today
Αmid the clouds of smoke at dawn

I almost went home in a coffin
I bombed Sidon today

I bombed Beirut today
I bombed Beirut every day

If i came close to death i couldn't say
I bombed Beirut every day

At the pull of a trigger
We can send strangers straight to hell
Sure, we kill some innocent along the way

If i came close to death i couldn't say
I bombed Beirut every day



Good morning, Lebanon
Too much pain to carry on

Good morning, Lebanon
May your dreams come true

May your nightmares pass
Your existence is a blessing, Lebanon

You are torn to pieces
You bleed to death in my arms

You bleed to death in my arms
You are the love of my life
Oh, my short, short life

Tear me to pieces
I'm bleeding...

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

The Curious Case of Benjamin Button...

The Curious Case of Benjamin Button
Έκατσα χθες βράδυ και είδα το "The Curious Case of Benjamin Button" ...
Μα τον Θεό, τι ωραία ταινία!!! Τι ωραία ταινία!!! Την ευχαριστήθηκα τόσο πάρα πολύ, αν και είναι λίγο οξύμωρο σχήμα να χρησιμοποιώ την λέξη "ευχαριστήθηκα" για να περιγράψω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η ταινία... Με ξετίναξε στην κυριολεξία... Μάλλον έχω γίνει πολύ ευαίσθητος τώρα που η Μ. είναι με την κοιλιά τούρλα και ο μπέμπης έχει τρελαθεί στην κλωτσιά αλλά πραγματικά την τελευταία ώρα της ταινίας με όσα έγιναν μεταξύ του Μπέντζαμιν και της Νταίζυ και με το παιδί τους, πραγματικά έγινα ράκος... Τέλος πάντων, η ταινία είναι του David Fincher, ενός πολύ αγαπημένου μου σκηνοθέτη, ο οποίος φτιάχνει μια πολύ όμορφη ιστορία που ακροβατεί διαρκώς μεταξύ της πραγματικότητας και του παραμυθιού, δημιουργώντας μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα... Ήθελα να την δω εδώ και αρκετό καιρό αλλά την "φοβόμουν", με είχανε τρομάξει κάποια αρνητικά σχόλια που είχα ακούσει και διαβάσει τόσο για το (μεγάλο όντως) μέγεθός της όσο και για την ταινία αυτή καθεαυτή... Η ταινία είναι πολύ τρυφερή (αν και λίγο πικρή) και αξίζει πραγματικά να την δεις... Είναι η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον, ενός άντρα που γεννήθηκε γέρος και που μεγαλώνοντας ξαναγινόταν παιδί... Δεν θα μπω στη διαδικασία να την κρίνω για το στυλ της ή την τεχνική της, άλλωστε δεν έχω και τα προσόντα να το κάνω, ξέρω όμως ότι αυτό που είδα συναισθηματικά με συνεπήρε και οπτικά με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο... Διάφορα tricks που χρησιμοποίησε δε ο Fincher , όπως τα flash backs ή η what-if αφήγηση, λειτούργησαν πολύ θετικά στη δημιουργία αυτής της παραμυθένιας ατμόσφαιρας... Πολύ καλή ταινία, πολλά μηνύματα, πολλές εικόνες (στο μυαλό μου κυρίως) αλλά επίσης και η υπενθύμιση του μεγαλείου του κινηματογράφου, η δυνατότητα του να οπτικοποιείται το όνειρο και το παραμύθι και αυτό είναι πολύ ωραίο πράγμα...

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Gran Torino...

Gran Torino
Το Σάββατο, είδα σε dvd το Gran Torino την τελευταία ταινία του Κλιντ Ίστγουντ... Σκασίλα σας βέβαια και "γιατί το κάνεις θέμα ρε μεγάλε" αλλά πραγματικά είχα χρόνια να δω ταινία που μου άρεσε τόσο πολύ... Ο Κλιντ Ίστγουντ είναι εγγύηση, οι ταινίες του είναι καταπληκτικές αλλά αυτή η συγκεκριμένη με κράτησε στην τσίτα, με αμείωτο το ενδιαφέρον για όλο το 2-ωρο περίπου που διαρκεί... Το σενάριο περιστρέφεται γύρω από ένα γεροπερίεργο, παράξενο, ρατσιστή, αγενή και βίαιο τύπο ο οποίος μένει χήρος και αποκομμένος από οικογένεια φίλους και γείτονες οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι Ασιάτες μετανάστες... Κάποια απροσδόκτητα γεγονότα τον φέρνουν σε επαφή με τους γείτονές του και παρακολουθούμε το σταδιακό δέσιμο του γεροπαράξενου Γουόλτ Κοβάλσκι με τον έφηβο γείτονά του Τάο, δέσιμο πολύ δυνατό όπως αποδεικνύεται από την δραματική κορύφωση της ταινίας... Ο Κλιντ Ίστγουντ δίνει ρεσιτάλ σαν Γουώλτ Κοβάλσκι, ενός Αμερικανού πολωνικής καταγωγής, συνταξιούχου εργάτη της Ford, που μισεί τα γιαπωνέζικα αυτοκίνητα, μασάει καπνό, φτύνει, πίνει πολύ αλλά έχει και πολλούς σκελετούς κλεισμένους στην ντουλάπα του, ενώ και το υπόλοιπο cast, άγνωστοι ηθοποιοί σε μένα, παίζει πολύ καλά... Η ταινία αγγίζει πολλά θέματα τόσο κοινωνικά όσο και προσωπικά/ψυχολογικά, όπως η μετανάστευση, η φτώχια, ο πόλεμος, τα πρότυπα, η φιλία, η παράδοση, η ανοχή στο διαφορετικό και πολλά άλλα, αλλά το κάνει με ένα τρόπο πολύ ωραίο χωρίς ίχνος διδακτισμού... Η ταινία έχει και πολλά κωμικά στοιχεία αφού ο Γουώλτ αδυνατεί να θυμηθεί ονόματα, βρίζει ακατάσχετα και μορφάζει διαρκώς ενώ η σκηνή του Γουώλτ και του Τάο στο κουρείο του Ιταλού κουρέα, όπου οι δύο μεγαλύτεροι μαθαίνουν στον Τάο πώς "να μιλάει σαν άντρας", είναι πραγματικά όλα τα λεφτά....
Το review της ταινίας μπορεί να άργησε ελαφρώς, (συγχωρήστε με, άργησα αλλά την είδα) αλλά την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους...

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Περί ανέμων και υδάτων...

Ακούω τους διπλανούς και σχολιάζουν το ματς του Ολυμπιακού και του Εργοτέλη και η καζούρα πάει σύννεφο... 5 τεμάχια είναι αυτά, δεν καταπίνονται..

Βρίσκομαι σε γενικότερη φάση καταστολής κι εγρήγορσης παράλληλα, δεν μπορώ να το εξηγήσω πως μου συμβαίνει αυτό... Τις τελευταίες εβδομάδες όλα συμβαίνουν γρήγορα και όλα είναι μπάχαλο... Καλά είμαστε βέβαια, να χτυπήσω κανά ξύλο, αλλά γύρω μας υπάρχει ένα αρμονικό χάος...

Όλα κινούνται βέβαια γύρω από το "ρεβίθι" (έτσι λέμε το μωρό, μια που δεν ξέρουμε φύλο ακόμα και γιατί στον πρώτο υπέρηχο αυτό που φαινόταν ήταν μια μικρή μπαλίτσα σαν ρεβίθι...) και την Μ. φυσικά, αν κουράστηκε, αν πείνασε, αν πόνεσε η μέση της, αν έχει πονοκέφαλο και τράβα κορδέλα...Δεν βαρυγκωμώ, θέλω και την νοιάζομαι αλλά πρέπει να της σπάω τα νεύρα μερικές φορές...

Με έχει αγχώσει η γαμημένη η γρίπη, όλο λέω στον εαυτό μου να μην ασχολείται με τον πανικό που σπέρνουν τα media αλλά όλη την ώρα με πιάνω να αγχώνομαι... Την προηγούμενη εβδομάδα έβηχε ένας στο γραφείο και μου ερχόταν να βάλω τις φωνές...

Πολύ άγχος γενικά, πολύ άγχος... Πάντα είχα όμως, μην λέμε μαλακίες, απλά κάθε φορά αλλάζει η αιτία...και όταν δεν υπάρχει αιτία, ψάχνω και τη βρίσκω, για τόσο μαλάκα μιλάμε...

Σήμερα το πρωί που ξυπνήσαμε και χουζουρεύαμε στο κρεβάτι, η Μ. μου μέτραγε τις λευκές τρίχες που έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται στους κροτάφους μου... Γέρασα ρε πούστη μου, ευτυχώς που είμαι ξανθός και δεν κάνει μπαμ... Η Μ. λέει ότι θα είναι ωραία να γκριζάρω, θα είμαι λέει πιο γοητευτικός, εγώ δεν γουστάρω, θέλω να παραμείνω νεανίας...

Πρέπει να κανονίσω να πάω και κανένα γυμναστήριο, δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω κάτι να γυμνάζομαι και να κάνω και λίγο αποφόρτιση, έχω κόψει και το τσιγάρο εδώ κι ένα χρόνο και δεν έχω κάτι να ξεσπάσω...

Βλέπω πάρα πολλές ταινίες τελευταία, πάρα πολλές... Κάτι που δεν βγαίνουμε όσο παλιά, ένεκα η εγκυμοσύνη, κάτι που έτσι κι αλλιώς μου αρέσει το σινεμά, αυτή την περίοδο βλέπω πάρα πολλές ταινίες... Μέσα στο ΣΚ είδα τα "Bruno", "Νo Country For Old Men" και το "Peacemaker", χθες το βράδυ στον Ant1....

Έβλεπα τον Κωστάκη χθες στην ΔΕΘ, να δίνει συνέντευξη στο Βελίδειο, μες τα μαύρα χάλια ήταν... Αναμαλλιασμένος, γυάλιζε ολόκληρος, φαινόταν σαν άυπνος, σαν στραβωμένος... Σχεδόν τον λυπήθηκα... Με την Μ. κάναμε πλάκα και λέγαμε "Φαντάσου τώρα, που είναι σε συνέντευξη απευθείας μετάδοση και τον βλέπει όλη η Ελλάδα, να του έρθει καμιά ανακατωσούρα ή κανά κόψιμο, τι κάνει? Αφήνει σύξυλους δημοσιογράφους και τηλεθεατές και ψάχνει να βρει τουαλέτα για να μην ξεφτιλιστεί στο πανελλήνιο?"...

Προκηρύχθηκαν και οι εκλογές και δεν ξέρω τι να ψηφίσω... Δεν θα το ρίξω στους δυο μεγάλους, ούτε στο ΛΑΟΣ με καμία Παναγία... Το ΚΚΕ που ψήφιζα τόσα χρόνια δεν γουστάρω να το ψηφίσω, με έχει ξενερώσει, πολλές μαλακίες κάνουνε και οι αντοχές μου έχουν ελαττωθεί.. Έλεγα μπας και το ρίξω στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτοί πάνε να το διαλύσουν το μαγαζί από μόνοι τους... Χθες το βράδυ, σε μια σύσκεψη με τον εαυτό μου λέω, "Δε γαμιέται, να το ξαναρίξω στο ΚΚΕ, συμφωνώ σε 5 πράγματα μαζί τους, διαφωνώ σε άλλα 5, τι να κάνουμε, θα συμβιβαστούμε"... Ανοίγω την τηλεόραση, βλέπω την Κανέλλη (με την οποία μπορεί να συμφωνώ σε κάποια πράγματα αλλά με εξοργίζει ο τρόπος της), άντε πάλι από την αρχή... Μέχρι τελευταία στιγμή με βλέπω να το σκέφτομαι, απόφαση θα πάρω μέσα στο παραβάν μου φαίνεται...

Ωραία ήταν η βροχούλα χθες... Σήμερα είναι ωραία που δρόσισε λιγάκι, μου την έσπασε η ζέστη, τη βαρέθηκα... Η Μ. ταλαιπωρείται πολύ με τη ζέστη τώρα που είναι έγκυος...

Μακάρι να κρατήσει η δροσιά, να μην μας ξανακάψει πάλι, θέλω να πάμε κανένα ταξιδάκι εδώ κοντά, κανά Ναύπλιο, Καλάβρυτα ίσως, ωραία θα είναι...

Το μόνο που με έχει πειράξει από τον ερχομό του μωρού, είναι ότι δεν προβλέπεται ταξίδι στο εξωτερικό φέτος κι έχω καλομάθει, δύο χρόνια συνεχόμενα... Άντε να γεννηθεί με το καλό, να ξεπεταχτεί λίγο, να έχει περιοριστεί και αυτή η μαλακογρίπη και να μπει το "ρεβίθι" στον μάρσιπο και να ξεχυθούμε στις (αλλοδαπές) ρούγες...

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols....

Το ομολογώ...

Μου αρέσουν οι ταινίες "κοινωνικού προβληματισμού" που γύρισε ο Δαλιανίδης, ο Φώσκολος, ο Δαδήρας τη δεκαετία του '80...Τις παλιές καλές εποχές που η ιδιωτική τηλεόραση έκανε τα πρώτα της βήματα και τις πρόβαλλε συχνά τις παρακολουθούσα με μανία... Διασκέδαζα πάρα πολύ με την, και καλά, σοβαρότητα τους, άσε που σε αυτές τις ταινίες έχουν παίξει μερικές από τις πιο γαμάτες ατάκες του ελληνικού σινεμά, άντερο δεν μου έμενε...

Πλέον τα κανάλια δεν τις προβάλλουν και μου έχουν λείψει, οφείλω να πω, οπότε κάνοντας ένα μικρό αφιέρωμα σε αυτή την "χρυσή" εποχή του ελληνικού σινεμά θα παρουσιάσω μερικά βίντεο από τις ταινίες εκείνης της εποχής...

  • Ο Γιώργος Πετρόχειλος ανακαλύπτει την αλήθεια στους Sex Pistols, χορεύει με το σλιπάκι και περνάει στην αιωνιότητα... (Ίσως η πιο cult σκηνή ever...)




  • Η ελληνική κινηματογραφία αποφασίζει να ασχοληθεί με το θέμα της βίας στα γήπεδα και δημιουργεί μεγαλειώδεις σκηνές συγκρούσεων, που συνοδεύονται από εξίσου μεγαλειώδεις διαλόγους, και πραγματικά μας κόβει την ανάσα... Guest star στην σκηνή ο Τάκης Τσουκαλάς...




  • Άλλη μια κοινωνική καταγγελία από τον Ντίμη Δαδήρα, οι "Φυλακές Ανηλίκων", ηθική παρακμή, εφηβική εγκληματικότητα, κοινωνική σήψη, διαφθορά, βία και άλλη μια ερμηνεία που σημάδεψε για πάντα την ψυχή μας...




  • Ο Σταμάτης Γαρδέλης μας αναλύει τα μελλοντικά του σχέδια και ταυτίζεται με τους αντιεξουσιαστές ενώ η Βάσια Παναγοπούλου προσπαθεί να τον πείσει ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η λύση...




  • Ροκ το ελληνικόν... (Ο πληκτράς με το μαγιό βρακάκι όλα τα λεφτά...)