Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Half pipe...

Όταν πηγαίνω για προπόνηση τα πρωινά της Κυριακής στο γήπεδο Σπυρούδη συναντώ συχνά έναν τύπο γύρω στα 40 με 45, μετρίου αναστήματος,αρκετά νευρώδη, με προχωρημένη φαλάκρα... Φοράει επιγονατίδες, κατάλληλα παπούτσια τύπου Vans και κάνει προπόνηση στην ράμπα του skateboard που βρίσκεται σε μια γωνιά του γηπέδου... 

Οι φιγούρες του είναι λίγες, τις πρώτες φορές φαινόταν απλά να προσπαθεί να θυμηθεί το σώμα του πώς να είναι πάνω στη σανίδα... Τις τελευταίες Κυριακές μοιάζει πιο σίγουρος, τολμάει περισσότερα πράγματα... Σήμερα είχε φέρει μια σκούπα μαζί του για να καθαρίσει την ράμπα από τα νερά που είχε αφήσει η χθεσινή βροχή... Πριν 2 ή 3 Κυριακές μαζί του ήταν ένας πιτσιρικάς γύρω στα 10 ή 12 με το bmx ποδήλατό του... 

Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ αλλά τον συμπαθώ πολύ... Μου αρέσει πολύ που αρνείται να υποταχθεί στα κλισέ της ηλικίας του και τα όσα η σοβαροφάνεια υπαγορεύει... Θέλω να πιστεύω ότι έχω κι εγώ ένα πνεύμα ζωντανό και "άναρχο" όπως πιστεύω ότι έχει κι αυτός...

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Αναμνήσεις...

Υπάρχουν κάποιες αναμνήσεις, όπως αυτή ή αυτή, που μένουν ανεξίτηλες μέσα σου... Κάποιες μυρωδιές και κάποιες γεύσεις όπως η ντοματοσαλάτα από το μποστάνι της γιαγιάς μου στο χωριό, που δεν σβήνουν ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν, που δεν τις νικάει ο χρόνος... Όταν φτάνεις στο τέλος της ζωής κι έχεις πολλές τέτοιες αναμνήσεις/μυρωδιές/γεύσεις να θυμάσαι πάει να πει ότι έζησες μια καλή ζωή...

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Η πρώτη εντύπωση...

Χαζεύοντας την λίστα με τα πιθανά νέα connections στο LinkedIn πρόσεξα το profile pic ενός κυρίου γύρω στα 50 που εργαζόταν σε μεγάλη εταιρεία... Ήταν γραβατωμένος και με τσιγάρο στο χέρι, για την ακρίβεια η φωτογραφία τραβήχτηκε ακριβώς την στιγμή της τζούρας... Η θέση του δεν ανήκε στο C level management, ούτε στο B level και φυσικά δεν ήταν owner της επιχείρησης που εργαζόταν... Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτή η φωτογραφία, αρνητική εντύπωση, ήταν κατά την άποψή μου παντελώς ακατάλληλη για το LinkedIn, για τον συγκεκριμένο άνθρωπο και αυτό που ενδεχομένως θέλει να επιτύχει...

Για να εξηγηθώ δεν είμαι σοβαροφανής, ούτε τόσο φανατικός εναντίον του τσιγάρου... Το δικό μου προφίλ έχει μια φωτογραφία κάθε άλλο παρά professional στα μάτια πολλών, είμαι σίγουρος... Εγώ όμως είμαι 38 χρονών, είμαι Developer κι έχω ενα πολύ συγκεκριμένο στυλ το οποίο συνειδητά το στηρίζω... Ο εν λόγω κύριος είναι στα 50, οικονομικός και η εμφάνιση του προφανώς θέλει να στείλει συγκεκριμένα μηνύματα τα οποία υπονομεύει η φωτογραφία με την τζούρα του τσιγάρου που είναι πιο rock and roll από αυτό που θέλει να δείχνει ενδεχομένως...

Εν ολίγοις, σήμερα η εικόνα είναι το παν και ο τρόπος που τη διαχειριζόμαστε δίνει το στίγμα μας, ορίζει την ταυτότητα μας και μπορεί να ανοίξει ή να κλείσει πόρτες αναλόγως... Καλό είναι να έχουμε επίγνωση των μηνυμάτων που στέλνει μια εικόνα και αν είναι πραγματικά αυτά που θέλουμε να επικοινωνήσουμε με τους γύρω μας πόσο μάλλον όταν δραστηριοποιούμαστε σε ένα μέσο επαγγελματικής δικτύωσης όπως το LinkedIn...

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Ο Σ. μεγαλώνει...

Δεν ασχολούμαι με την μελέτη του Σ. ... 

Η Κ., η κοπέλα που προσλάβαμε φέτος για να παίρνει τα παιδιά από το ολοήμερο και να τους φροντίζει μέχρι εγώ κι η Μ. να γυρίσουμε στο σπίτι, είναι παιδαγωγός και τον διαβάζει αυτή... Εμείς, η Μ. δηλαδή, απλά ρωτάει την Κ. τι είχε για διάβασμα ο Σ. και ελέγχει τα τετράδια του, κι αυτό είναι... Έτσι κι αλλιώς το παιδί είναι επιμελές και τακτικό στις υποχρεώσεις του δεν δημιουργεί ζητήματα σχετικά με την μελέτη του...

Σήμερα εγώ, η Μ. κι ο Θ. μείναμε στο σπίτι, όλοι με γαστρεντερίτιδα, ο μόνος που πήγε στη δουλειά του ήταν ο μόνος που φαίνεται να είναι υγιής, ο Σ. ... Του κακοφάνηκε που όλοι οι υπόλοιποι θα ήμασταν στο σπίτι κι αυτός όχι και για να του γλυκάνουμε λίγο το χάπι δεν τον αφήσαμε σήμερα στο ολοήμερο, πήγα και τον πήρα εγώ στη μία και δώσαμε στην Κ. ρεπό... Μετά το φαγητό κάτσαμε να διαβάσει στο γραφείο του κι εγώ δίπλα του, πρώτη φορά οι δυο μας...

Έτσι όπως τον έβλεπα να κάνει τις ασκήσεις, να πιέζει το μολύβι πάνω στο χαρτί, να μετράει με το νύχι τις αποστάσεις για να κάνει όλα τα "ξ" να έχουν το ίδιο μέγεθος, αληθινά συγκινήθηκα... Μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του όταν τον είχα μωρό στην αγκαλιά μου και τώρα είναι ολόκληρο αντράκι που γράφει, διαβάζει και χρησιμοποιεί τα δάχτυλα για να κάνει πρόσθεση κι αφαίρεση...

Ίσως να έχω υπάρξει αυστηρός με το παιδί μου, ίσως να τον έχω πιέσει πολύ να είναι πάντα αυτός που πρέπει... Τον έβλεπα πως έμπαινε κατευθείαν σε θέση άμυνας όταν τον διόρθωνα σε κάτι, σαν να απογοητευόταν και να τσαντιζόταν που του επεσήμανα το λάθος του ή όταν προσπάθησα να του προτείνω ένα άλλο τρόπο να κάνει κάτι...  Πρέπει να το δουλέψω αυτό και να μην τον κάνω να νιώθει πίεση ή ανταγωνισμό απέναντί μου...

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Status report...

Χθες, Παρασκευή, έκλεισα 10 μέρες στην καινούργια δουλειά... Ήταν αρκετά περίεργες αυτές οι 10 μέρες... Κατά κύριο λόγο ήταν ένα συναισθηματικό roller coaster, μια έτσι και μια αλλιώς... Υπήρχαν μέρες που γυρνούσα στο σπίτι με κέφι, υπήρχαν κι άλλες που γυρνούσα με τα μούτρα κατεβασμένα... Δεν κρύβω ότι σε κάποιες από τις μέρες της δεύτερης περίπτωσης περάσαν από το μυαλό μου σκέψεις ως προς την ορθότητα της απόφασης που πήρα να αλλάξω δουλειά... 

Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος στην όποια κριτική κάνω, τόσο στον εαυτό μου όσο και στους άλλους και στο περιβάλλον... Βασικά προσπαθώ να μην κάνω κριτική, είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο και δεν είναι δίκαιο για κανέναν... Πιστεύω ότι επί της ουσίας μόνο σε ένα χρόνο από τώρα θα μπορώ να εξάγω κάποια ασφαλή συμπεράσματα... Το πως έχει η κατάσταση είναι αρκετά σαφές, ως προς τα δεδομένα τουλάχιστον... 

Η αλλαγή του industry απαιτεί από εμένα να κάνω μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αλλάξω τον τρόπο που σκεφτόμουν τη δουλειά τα τελευταία 11 χρόνια και να προσαρμοστώ σε ένα περιβάλλον πολύ πιο δυναμικό... Οι άνθρωποι που έχω συναντήσει και γνωρίσει είναι μέχρι τώρα συμπαθείς κι ευγενικοί και με έχουν κάνει να νιώσω αρκετά άνετα... Έχω διαγνώσει ήδη κάποια χαρακτηριστικά στην λειτουργία της εταιρείας τα οποία είναι κοινά στις περισσότερες ελληνικές εταιρείες τόσο θετικά όσο και αρνητικά... 

Όσον αφορά το καθαρά δικό μου κομμάτι έχω εντοπίσει τα σημεία που διαφωνώ αλλά δεν γνωρίζω, λόγω άγνοιας ακόμα του business model, κατά πόσον είναι εφικτό να τα αλλάξω προς μια κατεύθυνση που στο δικό μου το μυαλό φαίνεται σωστή... Το management δείχνει να εννοεί όσα λέγαμε πριν την πρόσληψή μου, δείχνει να έχει διάθεση να επενδύσει πάνω σε αυτό που είμαι και μπορώ να προσφέρω...Η σκέψη του αν θα τα καταφέρω να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες τους και κερδίσω τον σεβασμό και την εκτίμηση τους δεν κρύβω ότι είναι το μεγαλύτερό μου άγχος... 

Το σίγουρο είναι ότι η δουλειά είναι πολύ και θέλει μεγάλη προσπάθεια... Ίσως αφελώς να πίστευα ότι τα πράγματα θα ήταν πιο στρωτά... Μιλώντας σήμερα με ένα φίλο μου είπε όταν του είπα για την πολύ δουλειά ότι δεν πήγα στην νέα δουλειά για να αράξω... Είχε απόλυτο δίκιο και κατάλαβα ότι επί της ουσίας δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι όντως τώρα δεν θα αράξω, ότι δεν θα φέρω την κατάσταση στα μέτρα μου, εγώ πρέπει να έρθω στα μέτρα της κατάστασης... Σίγουρα θα περάσω από διάφορες φάσεις αυτή την χρονιά κι η προσαρμογή δεν θα είναι εύκολη για μια τόσο μεγάλη αλλαγή... Ελπίζω μόνο να διατηρώ όσο γίνεται περισσότερο την ψυχραιμία μου... 

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Στα 12 χρόνια της επαγγελματικής μου εμπειρίας έχω συμμετάσχει σε διάφορα projects, άλλα πολύ σημαντικά και άλλα μηδαμινής σημασίας και έχω συνεργαστεί με business users όλων των πιθανών levels, από τον τελευταίο υπάλληλο μέχρι τον CFO... Ποτέ, κανένας από αυτούς τους χρήστες δεν έφερε αντίρρηση όταν τους απάντησα ότι το αίτημα τους δεν μπορεί να υλοποιηθεί όπως το θέλουν, τους εξήγησα απλά και κατανοητά τους λόγους και τους εξήγησα ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις... Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, κανένας δεν δυσανασχέτησε, ίσα ίσα ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι όταν παραλάμβαναν το προϊόν που είχαμε συμφωνήσει... 

Η πλειονότητα του ελληνικού management δεν συμφωνεί με την λογική μου... Θεωρεί απόλυτα λογικό να "χτυπάει προσοχή" και να αποδέχεται ασυζητητί οποιοδήποτε λογικό ή παράλογο αίτημα φτάνει σε αυτούς (συνήθως από τα υψηλά κλιμάκια των εταιρειών) για να επιβαρύνουν με την σειρά τους τους developers με την ευθύνη να υλοποιήσουν τα αδύνατα, γεγονός που οδηγεί πολύ συχνά σε εξουθενωμένες development teams με σπασμένα νεύρα και κακής ποιότητας προϊόντα... Η όλη νοοτροπία, κατά τη γνώμη μου, έχει σίγουρα να κάνει με την διαστροφική αντίληψη των περισσοτέρων ότι η δουλειά του IT γίνεται κατά κύριο λόγο με το πάτημα ενός κουμπιού και την συνολικότερη απαξίωση του developer που φτάνει να θεωρείται, στην πράξη, ως ένας εξειδικευμένος εργάτης...

Ανέκαθεν θεωρούσα ότι ο καλός επαγγελματίας οφείλει να καταθέτει την εμπειρία του και τη γνώση του στη δουλειά του, να διαφωνεί δημιουργικά με τον χρήστη/πελάτη του με στόχο πάντα το καλύτερα δυνατό προϊόν και την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση... Ανέκαθεν πίστευα ότι ο καλός επαγγελματίας εκπαιδεύει τον χρήστη/πελάτη του, τον μαθαίνει να σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, να προσαρμόζεται στις εξελίξεις τις εποχής αλλά και στις αντικειμενικές συνθήκες του κάθε περιβάλλοντος... 

Αυτή την εμπειρία, τη γνώση και το attitude δεν υποτίθεται ότι ψάχνει μια εταιρεία όταν προσλαμβάνει ένα senior developer/solution architect; Για αυτό τον λόγο δεν τον πληρώνει καλύτερα από ένα junior developer; 

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Τέλος εποχής...

Σήμερα είναι μια μεγάλη και περίεργη μέρα για μένα... 

Σήμερα έκλεισα ένα κύκλο 12 σχεδόν χρόνων, μεγάλο και σημαντικό για τη ζωή μου και αυτό που είμαι... 

Πριν από μισή ώρα υπέβαλα την παραίτηση μου, η τελευταία μου μέρα στην Τράπεζα θα είναι η 16/12... 

Μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω ένα νέο ξεκίνημα, σε μια εντελώς διαφορετική εταιρεία, με αμοιβή κατά πολύ καλύτερη από αυτή που παίρνω τώρα... 

Νιώθω ένα κατακλυσμό συναισθημάτων αυτή την στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω... 

Είμαι ενθουσιασμένος και ανυπόμονος για όσα πρόκειται να έρθουν, για όσα μπορώ να επιτύχω στην νέα μου δουλειά αλλά και αρκετά σαστισμένος καθώς θα βγω από την τόσο οικεία καθημερινότητά μου, με τα καλά και τα κακά της, για να ξεκινήσω να χτίσω μια καινούργια καθημερινότητα με νέους ανθρώπους και νέες προκλήσεις αλλά νιώθω σίγουρα έτοιμος...

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ο μοχθηρός μουσαφίρης...

Όταν ήτανε μωρό ο Σ. παίζαμε το εξής παιχνιδάκι όταν ήταν γκρινιάρης... Λέγαμε ότι όλη αυτή η γκρίνια και το κλάμα δεν είναι του Σ. γιατί ο Σ. είναι το καλύτερο παιδάκι κι ότι για όλα αυτά φταίει ο "μοχθηρός μουσαφίρης" που παίρνει την θέση του Σ. ... Ψάχναμε τον μοχθηρό μουσαφίρη μέσα στο σπίτι μέχρι που φτάναμε στον καθρέφτη και τον βρίσκαμε στην αντανάκλαση του Σ. οπότε αυτός ξεκαρδιζόταν και του πέρναγαν (συνήθως) οι γκρίνιες... Όταν μεγάλωσε σιγά σιγά και άρχισε να μιλάει, το παιχνίδι άλλαξε και ο Σ. αποφάσισε ότι δεν είναι αυτός ο μοχθηρός μουσαφίρης αλλά εγώ οπότε κυνηγιόμασταν μέσα στο σπίτι απαντώντας στο ερώτημα "Ποιος είναι ο μοχθηρός μουσαφίρης;"... Το παιχνίδι αυτό δεν το παίξαμε με τον Θ. παρά πολύ λίγο διότι δεν τον ενθουσίασε ποτέ, για την ακρίβεια τον άφηνε αδιάφορο... 

Θυμήθηκα τον  μοχθηρό μουσαφίρη χθες το πρωί κάνοντας την προπόνηση μου στο τρέξιμο, τον τελευταίο μήνα ακολουθώ ένα πολύ συνεπές πρόγραμμα προπονήσεων... Πολλές φορές η προπόνηση είναι δύσκολο να βγει, τα πόδια είναι βαριά και νιώθω ότι σπρώχνω ένα τοίχο αλλά κάθε φορά όταν τελειώνει νιώθω αυτό το αίσθημα της ικανοποίησης και της ηρεμίας, τόσο χαρακτηριστικό όταν οι ενδορφίνες τρέχουν μέσα στο αίμα... Τότε είναι που ο δικός μου μοχθηρός μουσαφίρης, αυτός που ζει μέσα μου, πάντα σωπαίνει...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Τελικά χωράνε οι 30-άρηδες στις startup;

Μεγάλη κουβέντα γίνεται τα τελευταία χρόνια για τις startup και τους startuppers, έχουν γίνει τα απόλυτα buzzwords στον επιχειρηματικό κόσμος κι όχι μόνο... Ευαγγελίζονται το φρέσκο, το καινοτόμο, έχουν να προσφέρουν μια πιο agile φιλοσοφία, όχι μόνο στο τρόπο ανάπτυξης του software αλλά και στις κλασσικότερες έννοιες όπως αυτή της φυσικής παρουσίας στον εργασιακό χώρο, το τι σημαίνει και περιλαμβάνει αυτό ο εργασιακός χώρος, την πλήρη απουσία dress code και διαφόρων άλλων παραδοσιακών συμβάσεων του εταιρικού κόσμου κτλ... Πολλές φορές προσφέρουν επιπλέον benefits, όπως δωρεάν πρωινό ή δωρεάν βιβλία και υλικό για επιμόρφωση καθώς και άλλα πιο πρωτότυπα από το κλασσικό laptop, κινητό και στο τσακίρ κέφι αυτοκίνητο... 

Αυτό που δεν προσφέρουν (από την μέχρι τώρα εμπειρία μου και μιλώντας πάντα για την Ελλάδα) είναι ανταγωνιστικούς μισθούς και όταν λέω ανταγωνιστικούς εννοώ πάντα για τον χώρο των εξειδικευμένων και έμπειρων επαγγελματιών της Πληροφορικής οι οποίοι κατά κανόνα είναι άνω των 30 και ενδεχομένως, όπως εγώ, οικογενειάρχες με παιδιά... Η μέχρι τώρα εμπειρία μου μου αποδεικνύει ότι θέτουν ένα νοητό ταβάνι 1200, βία 1300€ καθαρά και από εκεί και πέρα take it or leave it... Ή ακόμα πιο απλά δεν καταλήγουν καν σε πρόταση αν έχεις εκφράσει ήδη τις οικονομικές σου απαιτήσεις οι οποίες ενδεχομένως ξεπερνούν τα προαναφερθέντα ποσά... 

Ναι μεν αυτά τα ποσά είναι πλουσιοπάροχα για πιτσιρικάδες που βγαίνουν τώρα από τα πανεπιστήμια, αν και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι οι προτάσεις που κάνουν σε αυτούς δεν ξεπερνούν τα 1000€ και πολλά λέω, αν όμως είσαι στην ηλικία μου και παίρνεις ήδη αυτά τα λεφτά κι έχεις οικογένεια με δυο παιδιά, πληρώνεις νοίκι, παιδικό σταθμό και κοπέλα που κρατάει τα παιδιά σου όταν γυρνάνε από το σχολείο μέχρι να επιστρέψεις τότε το μισθολογικό ταβάνι που θέτουν οι startup δεν σου φτάνει ούτε για ζήτω... Στο τέλος της ημέρας αυτό που σε ενδιαφέρει δεν είναι ούτε τα open space γραφεία, ούτε οι wide οθόνες, ούτε το free πρωινό και το τραπέζι του μπιλιάρδου στην κουζίνα, ούτε τα παρασκευιάτικα barbeque, ούτε τα free vouchers στο Amazon... Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να στηρίξεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσους και όσα πραγματικά σε ενδιαφέρουν και να βελτιώσεις το βιοτικό σου επίπεδο όσο μπορείς παραπάνω...

Την Παρασκευή πολύ καλός μου φίλος και συνάδελφος παρέλαβε email από γνωστή ελληνική startup με διεθνή παρουσία στο οποίο τον ενημέρωναν ότι δεν θα συνεργαστούν διότι κρίθηκε overqualified... Το βιογραφικό του τους είχε προκαλέσει κύματα ενθουσιασμού όταν πρωτοσυναντήθηκαν ο οποίος όμως προφανώς μετριάστηκε όταν έμαθαν τις οικονομικές του απαιτήσεις οι οποίες κυμαίνονταν στα 1300€ καθαρά...

Τον Ιούνιο εγώ ο ίδιος απορρίφθηκα τελικά για μια πολύ συγκεκριμένη θέση σε μιαν άλλη πολύ γνωστή ελληνική startup, μετά από τρεις συνεντεύξεις κι ένα επιτυχημένο skill test και ο λόγος μου αποκαλύφθηκε χωρίς περιστροφές: "Εσένα θέλαμε αλλά αποφασίσαμε να πάμε σε μια πιο φτηνή λύση"...

Υπάρχει μια έκφραση στα αγγλικά σχετική με την περίπτωση που συζητάμε: "When you feed them peanuts you get monkeys"... Ίσως τα monkeys να είναι τελικά αυτό που θέλουν, ίσως η όλη συζήτηση περί startup να είναι ένα ωραίο περιτύλιγμα για να δικαιολογήσουμε μια επιχειρηματικότητα που στηρίζεται σε κακοπληρωμένους υπαλλήλους...

Σήμερα το απόγευμα έχω μια συνέντευξη με μια άλλη startup που με προσέγγισε... 
Ίδωμεν... 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν πάω σε κηδείες...

Χθες το μεσημέρι στις 3:30, στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου έγινε η κηδεία του συναδέλφου Γ.Δ. ... Σχεδόν το σύνολο των συναδέλφων, πλην κάποιων που έπρεπε να παραμείνουν στον γραφείο για λειτουργικούς λόγους και αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία, τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία όπως συνηθίζεται να λέμε... Εγώ δεν πήγα, ήμουν μεταξύ αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία... 

Δεν πηγαίνω ποτέ σε κηδείες παρά μόνο αν είναι απολύτως απαραίτητο για να στηρίξω κάποιον δικό μου άνθρωπο που με χρειάζεται να είμαι εκεί και αυτό γίνεται με βαρύ προσωπικό κόστος... Είμαι ένας άνθρωπος με διάφορα θέματα μέσα στο κεφάλι μου οπότε δεν θέλω να ζορίζω τον εαυτό μου σε κάποια θέματα, ειδικά όταν μπορώ να το αποφύγω... Με καταρρακώνει η απόγνωση των αγαπημένων που μένουν πίσω και η απελπισία του αποχωρισμού, δεν θέλω να το βιώνω ούτε σαν παρατηρητής...

Στις κηδείες με ενοχλούν (με εξοργίζουν) και αυτοί που τις αντιμετωπίζουν σαν κοινωνικό δρώμενο, που νιώθουν την υποχρέωση να φορέσουν το λυπημένο τους πρόσωπο, τα καλά τους ρούχα και να κάνουν κλισέ σχόλια του τύπου "τι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είναι..." ... Αυτοί που υπερβάλλουν στις εκδηλώσεις του πόνου τους διότι πιστεύουν ότι "έτσι πρέπει", που συναγωνίζονται σε σπαραγμό τους πραγματικά οικείους του εκλιπόντος... Αυτοί, συνήθως ηλικιωμένοι, που επί της ουσίας πάνε στις κηδείες με μια κρυφή κι ανομολόγητη χαρά που ο Χάρος τους προσπέρασε, που την γλύτωσαν κι αυτή την φορά...

Όταν ήμουν 19 χρονών ο καλύτερος μου φίλος για όλη την παιδική κι εφηβική μου ηλικία σκοτώθηκε με μηχανάκι... Η κηδεία του ήταν από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου και ακόμα πιο δύσκολη όταν πήγα να δω την μάνα του όταν έμαθα το νέο... Έκτοτε δεν πήγα ποτέ ξανά στο νεκροταφείο, δεν ήθελα και δεν μπορούσα, είχα πει το αντίο μου και δεν μπορούσα να μπω πάλι σε αυτή τη διαδικασία του πίσω μπρος... Από τότε έχω πάει σε δύο μόνο κηδείες, η μία ήταν όταν η (καρδιοπαθής) κουμπάρα μου, μητέρα της βαφτιστήρας μου, κήδευε την μάνα της και όταν πέθανε ο παππούς της Μ., που μου το ζήτησε σαν χάρη... Στην κηδεία του νονού μου που κηδεύτηκε στην Κύπρο δεν πήγα και μπορεί όντως να υπήρχε ένα θέμα υγείας του γιου μου του Σ. εκείνες τις μέρες και το οποίο επικαλέστηκα σαν αιτία που δεν πήγα, όμως αυτό είχε αρχίσει να βελτιώνεται, η πραγματική αιτία ήταν ότι δεν ήθελα να πάω, δεν άντεχα να μπω σε εκείνο τον κυκεώνα του πόνου και της απόγνωσης που προκάλεσε ο εντελώς απροσδόκητος θάνατός του...

Τρέμω στην σκέψη ότι θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα να κηδέψω τους γονείς μου...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μούδιασμα...

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10:30 ένας συνάδελφος έπαθε ανακοπή καρδιάς... Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες άλλων συναδέλφων που προσπάθησαν να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες αλλά και των διασωστών του ΕΚΑΒ και του Ιατρικού Κέντρου (τους καλέσαμε και αυτούς επειδή είναι πολύ κοντά μας) ο συνάδελφος πέθανε... Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορικό καρδιοπάθειας, υπολογίζω γύρω στα 55, ανύπαντρος, κλειστός και ντροπαλός... Όταν εξέπνευσε οι συνάδελφοι που δούλευαν στην ίδια ομάδα με εκείνον έψαξαν το κινητό του μήπως και βρουν κάποιον που να φαίνεται από την επαφή ότι είχε μια σχέση πιο στενή για να τον ενημερώσουν... Μου φάνηκε τόσο στενάχωρο αυτό... Αυτό που γυρνάει στο μυαλό μου είναι το ποιος τελικά θα τον αναζητήσει... Ο Γ.Δ. έφυγε το πρωί από το σπίτι του χωρίς να ξέρει ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πια, δεν είναι τρομερό αν το καλοσκεφτείς; 

Η διοίκηση κάλεσε άμεσα ψυχολόγο για να μιλήσουν όσοι θέλουν μαζί του... Αυτή την στιγμή ο όροφος είναι σχεδόν άδειος, όλοι σχεδόν έχουν πάει στην ομαδική συνεδρία που γίνεται... Εγώ δεν πήγα, νιώθω ότι δεν έχει να μου προσφέρει κάτι άλλωστε δεν νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το γεγονός πόσο μάλλον σε μια ομαδική συνεδρία... Απλά νιώθω ένα μούδιασμα μέσα μου από την ώρα που συνέβη το περιστατικό... Σίγουρα δεν θα χάσω την αποψινή μου προπόνηση, ότι κι αν γίνει θα πάω για τρέξιμο...

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

"λίγη κανονικότητα επιτέλους!" - αναδημοσίευση από το Solaris...

Αναδημοσιεύω το post του Solaris, ως εξαίρετο δείγμα πληροφόρησης από πρώτο χέρι, από τα "χαρακώματα" των σχολείων, έτσι όπως τα έχουν κάνει αυτές τις μέρες κάποιοι με το ζήτημα των προσφυγόπουλων, που πλαισιώνεται από μια εξαιρετική στάση/άποψη απέναντι στο ζήτημα, χωρίς υπερβολές και κορώνες... Η υπογράμμιση είναι δική μου...

λίγη κανονικότητα επιτέλους! 


Διαβάζω δύο εντελώς αντίθετα πράγματα. Αλλού κλειδώνουν τα σχολεία για να μη μπουν προσφυγόπουλα για μάθημα, κι αλλού τα υποδέχονται εν χορδαίς και οργάνοις. Υπερβολικοί σε όλα μας, όπως πάντα.

Στο δικό μας σχολείο φοιτούν ήδη 4 προσφυγόπουλα, ήρθαν μια μέρα με έλληνες συνοδούς και μας ρώτησαν αν μπορούμε να πάρουμε κάποια παιδιά, ζουν σ’ έναν χώρο καταλειμμένο. Τέσσερα χωρούσαν στο σχολείο μας με τις μικρές αίθουσες όπου σε κάποιες απ’ αυτές οι καθηγητές δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν το βιβλίο τους. Ξέρουν ελάχιστες λέξεις στα ελληνικά, ένα δυο μιλάνε κάπως αγγλικά. Ενσωματώθηκαν αμέσως στη ζωή του σχολείου, τα παιδιά ζουζούνισαν γύρω τους κι άρχισαν να συνεννοούνται, λίγο στα αγγλικά, λίγο στα ελληνικά και πολύ με νοήματα. Θέληση να υπάρχει και αυτά ξεπερνιούνται. Δεν σχολίασαν τη μαντήλα που φοράει η μεγαλύτερη, τη γλώσσα τους ή το που μένουν. Αλίμονο αν είχαν πρόβλημα σ’ ένα σχολείο με ποσοστό αλλοδαπών μαθητών γύρω στο 80%. Πιο πολύ εντυπωσίασε η όρεξή τους να μάθουν και το γεγονός πως στα μαθηματικά καταλαβαίνουν πράγματα (ειδικά η μεγαλύτερη) ενώ δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα.

Στα μαθήματα βαριούνται, ειδικά στα θεωρητικά που δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα, και τα παίρνει μερικές φορές ο ύπνος. Τα τρία από τα τέσσερα τα γράψαμε στην πρώτη τάξη, ήθελαν να είναι μαζί αν και ηλικιακά θα μπορούσαν να πάνε στη δευτέρα ή στην τρίτη τάξη. Ο τέταρτος μεγαλόδειχνε, πως να τον βάλεις ανάμεσα στα πιτσιρίκια της πρώτης που ακόμα νομίζουν πως είναι στο δημοτικό;

Στα μαθηματικά κάτι καταλαβαίνουν, τα είχαν κάνει και στο δικό τους το σχολείο. Όσο προλαβαίνω τους εξηγώ στα αγγλικά, προσπαθούν να λύνουν ασκήσεις γιατί δεν θέλουν να βαριούνται, θέλουν να γίνουν κανονικοί μαθητές. Έγραψαν και τεστ χωρίς να είναι υποχρεωμένα. Τα βλέπω στην αυλή, είναι τόσο χαρούμενα που μιλάνε με τα υπόλοιπα, κάποια από τα κοριτσάκια τα δικά μας έχουν πάρει υπό την προστασία τους τις δύο πιτσιρίκες…..

Δεν ξέρω τι θα γίνει από δω και πέρα, ίσως χρειαστεί να πάνε στα απογευματινά μαθήματα, ίσως είναι καλύτερα να μάθουν κάπως τη γλώσσα για να μπορέσουν να παρακολουθούν και να μη βαριούνται. Θα τους λείψουν σίγουρα οι παρεούλες που ήδη έφτιαξαν, Αν πάντως πρέπει να φύγουν από το κανονικό πρόγραμμα του σχολείου, εμείς θα τους περιμένουμε του χρόνου να ξαναγυρίσουν στο κανονικό πρόγραμμα. Αν και βασικά τους ευχόμαστε να έχουν καταφέρει να πάνε να βρουν τους μπαμπάδες τους στη Σουηδία και στην Αυστρία και στη Γερμανία.

Βλέπω τις υπερβολές και δεν καταλαβαίνω το γιατί γίνονται είτε ως προς τη θετική είτε προς την αρνητική τους οπτική. Γιατί να υποδεχτείς τα παιδιά με παράτες και μουσικές; Είτε τα βρίσεις είτε τους κάνεις μεγαλειώδη υποδοχή τα ξεχωρίζεις από τα υπόλοιπα με κάποιο τρόπο. Κι αυτό που θέλουν τα προσφυγόπουλα είναι να νιώσουν κανονικά παιδιά, σαν όλα τα υπόλοιπα.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Ownership...

Υπάρχει μια έκφραση που λέμε στην δουλειά, ίσως να την λένε και σε άλλα εργασιακά περιβάλλοντα που έχουν σχέση με την Πληροφορική... Όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιος πρέπει να πέσει με τα μούτρα πάνω σε ένα project, να το αναλάβει και να κάνει το καλύτερο που μπορεί να γίνει, λέμε ότι "πρέπει να πάρει ownership" που επί της ουσίας πάει να πει να το κάνει δικό του... 

Την θυμήθηκα αυτή την έκφραση την Κυριακή, καθισμένος σε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι και ακούγοντας ιστορίες για δικούς μου ανθρώπους, λεπτομέρειες από ζωές που κάποιοι από αυτούς δεν πήραν ποτέ τους το ownership, τις ζήσανε και τις ζούνε στον αυτόματο πιλότο, εκχωρήσανε τα δικαιώματα χρήσης τους σε άλλους που συχνά τους απογοητεύουν αλλά δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό γι' αυτό, απλά γκρινιάζουν και συνεχίζουν να συντηρούν όλες τις (συναισθηματικές τους) εξαρτήσεις αναρωτόμενοι, ενδεχομένως, αν και γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι...

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση...

Κατά καιρούς εμφανίζονται στο Internet ντοκουμέντα σαν αυτό τα οποία αποτελούν αποδείξεις ή "αποδείξεις" για την ύπαρξη πολλών μυθικών πλασμάτων... Η ύπαρξή τους έχει απορριφθεί από το συλλογικό συνειδητό της πλειονότητας των ανθρώπων και όσοι δεν το έχουν κάνει αντιμετωπίζονται σαν συμπαθείς γραφικοί...

Ο φανατισμός στην άρνηση της ύπαρξής τους ενισχύεται από δυο βασικές συνιστώσες, την θρησκεία και τον ορθολογισμό... Η μεν θρησκεία εξ ορισμού οφείλει να αρνηθεί την ύπαρξη ανθρωπόμορφων πλασμάτων πλην του ίδιου του ανθρώπου καθώς σε αντίθετη περίπτωση καταρρίπτεται το "καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση"... Ο δε ορθολογισμός, γεννημένος από τις αρχές του Διαφωτισμού, αρνείται και απορρίπτει οτιδήποτε μπορεί να είναι ή να θυμίζει δεισιδαιμονία, μεταφυσική πίστη, οτιδήποτε δεν μπορεί να εξηγηθεί με την λογική και την επιστήμη...

Προσωπικά πιστεύω ότι και οι δύο προσεγγίσεις είναι λάθος... Σκέφτομαι ότι κατά την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας αναρίθμητες ήταν οι βεβαιότητες (τόσο της θρησκείας όσο και της επιστήμης) που καταρρίφθηκαν κι ότι καλό είναι να διατηρούμε το πνεύμα μας κριτικό αλλά ανοιχτό στην εξερεύνηση της αλήθειας... Δεν μπορεί να είναι όλα hoaxes...

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Βεβαιότητα...

Στεκόταν στο πεζοδρόμιο και προσπαθούσε να περάσει απέναντι από ένα σημείο που δεν είχε διάβαση ούτε φανάρι, δίσταζε, έκανε μια μπρος, μια πίσω... Φορούσε ένα μπλε παντελόνι, καθαρό και σιδερωμένο, 10 πόντους πιο κοντό από ότι θα έπρεπε να είναι, φαινόντουσαν οι γκρίζες κάλτσες του... Το μπλουζάκι που φορούσε, ένα γαλάζιο τύπου polo, ήταν βαλμένο μέσα από το παντελόνι αλλά πίσω στην μέση του το είχε περάσει μέσα από τη ζώνη του... Τα μαλλιά του ήταν κομμένα πολύ κοντά, είχε στον ώμο ένα μαύρο σακίδιο πλάτης... Το κοντό του παντελόνι, οι κινήσεις του, το βλέμμα του, μου προκάλεσαν μια σκέψη, σχεδόν βεβαιότητα, ότι ο άνθρωπος αυτός κουβαλούσε στις πλάτες του όλο το βάρος και τη δυστυχία του κόσμου... 

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Γράμμα στον Θ. ...

Αυτό το blog επιβίωσε 7 χρόνια και θέλω να επιβιώσει πολλά ακόμα... Άλλωστε ένας από τους κυριότερους λόγους ύπαρξής του είναι μια καταγραφή σκέψεων και εικόνων που θα λειτουργήσει σαν παρακαταθήκη για τα παιδιά μου, μια ευκαιρία να πάρουν μια γεύση του τι σκεφτόμουν και ποιος ήμουν σε εποχές που αυτοί δεν με έχουν ζήσει ή που δεν θυμούνται και ίσως δεν θα θυμάμαι κι εγώ από ένα σημείο και μετά...

Αυτό το post γράφεται για εσένα Θ. και σκέφτηκα να το γράψω καθώς έγραφα το προηγούμενο... Το γράφω γιατί περνάει συχνά από το μυαλό μου η σκέψη ότι μπορεί να ζηλέψεις κάποτε γιατί τα posts για τον αδερφό σου είναι περισσότερα ή γιατί βλέπω τόσο πολύ τον εαυτό μου στον αδερφό σου... 

Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι αρκετά απλή... Ο Σ. είναι μεγαλύτερος από εσένα, είμαστε περισσότερα χρόνια μαζί... Ήταν το πρώτο μου παιδάκι και υπήρξε εποχή που προσπαθούσα να καταγράφω κάθε ανάμνηση διότι φοβόμουν μην τις ξεχάσω... Δεν σημαίνει ότι οι δικές σου αναμνήσεις είναι λιγότερο πολύτιμες, κάθε άλλο, απλά ο άνθρωπος μεγαλώνοντας κουράζεται δεν έχει την όρεξη που είχε κάποτε, από την άλλη όμως ωριμάζει κιόλας και μαθαίνει τι πραγματικά είναι σημαντικό για να το κρατήσει αθάνατο στον χρόνο... 

Η απάντηση στη δεύτερη ερώτηση είναι λίγο πιο περίπλοκη κι ελπίζω να καταλάβεις... Ο Σ. εκτός από την φυσική ομοιότητα που έχουμε, ήταν και είναι πάντα ένα παιδάκι πολύπλοκο, που σκέφτεται πολλά και εκφράζει πολύ λίγα... Σε αυτόν βλέπω το παιδάκι που ήμουν εγώ κάποτε, κλειστός χαρακτήρας, ανασφαλής, δεν ήμουν ποτέ "αρκετός"... Δεν θέλω να γίνει το ίδιο, ευτυχώς δεν είναι το ίδιο, θέλω κι εσύ κι ο Σ. να μεγαλώσετε και να ξέρετε ότι είστε ικανοί να γίνετε ότι σκεφτείτε, φτάνει να προσπαθήσετε και να το θέλετε πολύ, κι ότι σας αγαπήσαμε κι εγώ κι η μαμά από την πρώτη στιγμή που σας είδαμε, πιο πολύ από τη ζωή μας... Με εσένα Θ. μπορεί να μην μοιάζουμε τόσο όσο με τον Σ. αλλά εσένα σε βλέπω και σε χαίρομαι γιατί είσαι ένα παιδάκι γήινο, η χαρά της ζωής, αστείος, γλυκός, καβγατζής, καπετάν φασαρίας... Η μαμά σου λέει ότι σου έχω αδυναμία αλλά δεν είναι αδυναμία, ξέρω ότι εσύ είσαι τελικά πιο "χαλβάς" από τον Σ., ότι ζηλεύεις και θες προσοχή, ότι είσαι απλά ένα μωρό 3,5 ετών...

Η ουσία, αυτό που θα ήθελα εγώ να κρατήσεις αν κάποτε διαβάσεις αυτό το post, είναι ότι είσαι εξίσου σημαντικός μέσα στην καρδιά μου με τον αδερφό σου, τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι ταυτόχρονα, κι ότι σας αγαπώ όσο τίποτε άλλο στον κόσμο...

Εξομολογήσεις...

Της είπες ότι πίνεις 3 με 4 ποτήρια κρασί κάθε βράδυ για να χαλαρώσεις κι αυτή σου είπε ότι πρέπει να το ελαττώσεις γιατί δεν κάνει καλό ούτε στην ψυχική υγεία ούτε και στην σωματική... Σε άκουσε και σου είπε ότι ίσως πρέπει να ξανακάνεις ψυχοθεραπεία αφού η αιτία της δυστυχίας σου είναι πάντα επαναλαμβανόμενη, ότι δεν είσαι αρκετά καλός...

Αυτό που σε κυνηγάει πάντα είναι ότι η σχέση που είχες με τον πατέρα σου δεν ήταν αυτή που έπρεπε να είναι, εσύ νόμιζες ότι αυτός σε απέρριπτε και κατά πως φαίνεται, ρίχνεις όλο το φταίξιμο στον εαυτό σου... Αυτό που σου στοιχειώνει την σκέψη όμως είναι να μην γίνει ο Σ. ότι ήσουν εσύ, να είναι σίγουρος για τον εαυτό του και να νιώθει ότι τον αγαπούν... Προσπαθείς υπερβολικά όμως και πρέπει να σταματήσεις διότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να πληγώσεις ένα παιδί... 

Αποφάσισες πάλι να κάνεις restart (ποιο είναι άραγε αυτό, έχεις χάσει το μέτρημα), να σταματήσεις να πίνεις πολύ, να το πάρεις αλλιώς και προσπαθείς να σκεφτείς όσο πιο ήρεμα γίνεται για τα σημαντικά πράγματα της ζωής σου... 

Σκέφτεσαι ότι από τους λίγους που σε διαβάζουν οι περισσότεροι θα νομίσουν ότι γράφεις στο δεύτερο ενικό για να δώσεις λογοτεχνίζον (my ass) ύφος στο post σου αλλά η αλήθεια είναι ότι για κάποιο ακατανόητο λόγο  σε κάνει να νιώθεις καλύτερα να γράφεις στο δεύτερο κι όχι στο πρώτο ενικό...

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Φαύλος κύκλος...

Πίνεις ένα ποτό παραπάνω γιατί θες να μουδιάσεις λίγο μέσα σου, να χαλαρώσεις από το πνίξιμο... Δεν θες να καταλήξεις να παίρνεις Xanax κάθε φορά που νιώθεις ένταση... Το αλκοόλ όμως επιβραδύνει και αδρανοποιεί την επήρεια των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων οπότε το πνίξιμο παραμένει... Οπότε εσύ πίνεις άλλο ένα ποτό γιατί δεν καταφέρνεις να πείσεις τον εαυτό σου να ηρεμήσει από μόνος του και να αφήσεις τα αντικαταθλιπτικά να κάνουν τη δουλειά τους... Αναρωτιέσαι αν τελικά θα έπρεπε να πάρεις εκείνο το Xanax και να συμβουλευτείς τη γιατρό σου... Όχι τίποτε άλλο, το αλκοόλ παχαίνει κιόλας...

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Πρώτη μέρα στο σχολείο...

Κι έτσι αθόρυβα κι απλά τα χρόνια περνάνε κι εκεί που τον κράταγες στα χέρια και τον έκανες κούπεπε, τώρα τον συνοδεύεις στην πρώτη του μέρα στο σχολείο... Με την υπερμεγέθη τσάντα Avengers στην πλάτη (σαν χελωνονιντζάκι όπως λέει ένας φίλος), να τον βλέπεις ότι είναι αγχωμένος για το άγνωστο κι όταν προσπαθείς να τον καθησυχάσεις να σου λέει "Εντάξει μπαμπά, όλα καλά, σταμάτα να με ενθαρρύνεις!!!" κάνοντας την χαρακτηριστική κίνηση του χεριού...

Καλή χρονιά, υπομονή και κουράγιο σε γονείς και παιδιά!


Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Ο χρόνος που φεύγει...

Συναρμολόγησα την κούνια που ήταν το πρώτο κρεβατάκι και των δυο παιδιών μου κάποια στιγμή το Δεκέμβρη του 2009... Χθες την αποσυναρμολόγησα και την πακετάρισα για να πάει στη αποθήκη αφού την Τετάρτη έρχονται οι κουκέτες που αγοράσαμε για τα παιδιά... Στην αποσυναρμολόγηση με βοήθησε ο Σ., την έκανε σχεδόν μόνος του... Ένιωθα λίγο περίεργα, λίγο συγκινημένος ειδικά με τον Σ. που αποσυναρμολόγησε το κρεβάτι που κοιμήθηκε όντας βρέφος... Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου δεν είναι πια μωρά, όλα αλλάζουν κι εγώ γερνάω...