Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνδικαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συνδικαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Θυμάστε την Κωνσταντίνα Κούνεβα;

Δικαστική δικαίωση για την Κωνσταντίνα Κούνεβα


Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα τον Δεκέμβριο του 2008 καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά.

Κωνσταντίνα Κούνεβα


Με απόφασή του την Παρασκευή το δικαστήριο επιδίκασε στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τις 80.000 ευρώ καλείται να καταβάλλει άμεσα.

Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως "εργατικό ατύχημα", καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της Κούνεβα από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε η εργαζόμενη, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

Η δίκη για την υπόθεση ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου 2013 απουσία της η Κ. Κούνεβα η οποία βρίσκεται στο Παρίσι για χειρουργικές επεμβάσεις.

Οι δικηγόροι της, Δάφνη Βαγιανού και Βαρβάρα Βολτέα, κατέθεσαν σωρεία εγγράφων και αποδεικτικών στοιχείων που καταδείκνυαν ότι η Κούνεβα είχε μπει στο στόχαστρο της εργοδοσίας εξαιτίας της έντονης συνδικαλιστικής δράσης που είχε αναπτύξει.

Σημειώνεται ότι η κ.Κούνεβα, μετά και τις ευθείες απειλές κατά της ζωής της, είχε αιτηθεί με σωρεία εγγράφων προς την εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ την αλλαγή της βάρδιάς της, από βραδινή σε πρωινή, αλλά και τη μετακίνησή της από το Μαρούσι στο Θησείο, όπου διέμενε. Ουδέποτε όμως έγινε δεκτό το αίτημά της. Ανάμεσα στους λόγους που ανέφερε, ήταν και το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε το ανήλικο παιδί της, την επιμέλεια του οποίου είχε εξ ολοκλήρου η ίδια.

Η Κ. Κούνεβα εργαζόταν ως καθαρίστρια σε συνεργείο καθαρισμού των ΗΣΑΠ. Τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου το 2008, όταν μετά τη λήξη της βάρδιάς της επέστρεφε στο σπίτι της, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους οι οποίοι την περιέλουσαν με βιτριόλι.

Στη συνέχεια τής άνοιξαν το στόμα και την πότισαν με το ίδιο καυστικό υγρό, προκαλώντας σοβαρότατες βλάβες στα ζωτικά της όργανα.

Η υπόθεσή της προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης και ταυτόχρονα έφερε στο φως τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στις εταιρείες καθαρισμού με τους νοικιασμένους εργαζομένους.

Παρά τις συνεχείς επεμβάσεις, ο οισοφάγος της είναι κατεστραμμένος, αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στην αναπνοή και στην κατάποση, γι' αυτό και πολλές φορές κοιμάται καθιστή.

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Σκέψου καλά...

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο και θυμηθείτε το όταν ξαναβρεθείτε για έξοδο στο Νέο Ηράκλειο...

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού

Στις 23 Μαρτίου του 2012, ο Λάμπρος Σ., μέλος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, απολύεται εκδικητικά από το ρακάδικο «Το Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο. Η απόλυση αυτή ήρθε μετά από μια μακρά σειρά γεγονότων αυθαιρεσίας και ασυδοσίας από την πλευρά των αφεντικών της επιχείρησης.

Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο, όταν ο συνάδελφος και μέλος του σωματείου Ν.Μ. που εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση, διεκδίκησε αυτά που δικαιούταν. Τα αφεντικά δεν αρκέστηκαν στην απόλυσή του, αλλά κατηγόρησαν τον εργαζόμενο για «κλοπή». Σε αυτή την υπόθεση «κλοπής», ένας από τους εργοδότες προσπάθησε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση και τη σύμπνοια των εργαζομένων, οι οποίοι όμως αρνήθηκαν κατηγορηματικά να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς των αφεντικών σχετικά με την «κλοπή» των χρημάτων.

Ο Λάμπρος Σ. και ένας ακόμα εργαζόμενος, όχι μόνο δε δέχτηκαν να κατηγορήσουν τον απολυμένο συνάδελφο τους, αλλά στάθηκαν στο πλευρό του στις διεκδικήσεις του. Ο Λάμπρος Σ. θα κατέθετε και ως μάρτυρας υπεράσπισης στο εργατικό δικαστήριο του απολυμένου συναδέλφου, όμως λίγες μέρες πριν τη δίκη, του ανακοινώνεται η απόλυση του. Ο τρίτος εργαζόμενος απολύεται λίγες μέρες μετά το δικαστήριο και αφού είχε καταθέσει ένορκη βεβαίωση υπέρ του απολυμένου Ν.Μ. Τα αφεντικά από την πλευρά τους, με σκοπό να εκφοβίσουν και να εκδικηθούν για δεύτερη φορά τους συναδέλφους, μήνυσαν τους δύο από τους τρεις απολυμένους(!) ποινικοποιώντας έτσι την αντίσταση και την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων.

Εκτός από όλα αυτά, οι συνθήκες εργασίας στο «Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο ήταν παρόμοιες με αυτές που επικρατούν στα περισσότερα μαγαζιά του κλάδου του επισιτισμού. Πιο συγκεκριμένα, ο Λάμπρος Σ. δούλεψε στην επιχείρηση για περίπου τρία χρόνια ως σερβιτόρος, ενώ τα αφεντικά του κολλούσαν ένσημα βοηθού σερβιτόρου. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι το μαγαζί δεν εμφάνισε ποτέ στα ένσημα ούτε έναν σερβιτόρο (βαρέα ένσημα και μεγαλύτερες απολαβές) αλλά όλοι ήταν δηλωμένοι σαν βοηθοί σερβιτόρου, κάτι που αποτελεί πάγια τακτική των αφεντικών μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και παρ’ όλα αυτά, ο Λάμπρος και ενώ ακόμα εργαζόταν, δε δίστασε να δείχνει με όλους τους τρόπους τη συναδελφική του αλληλεγγύη, να εκφράζει τη γνώμη του ανοιχτά και να αντιστέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στις απαιτήσεις των αφεντικών του. Γνώριζε και διεκδικούσε τα δικαιώματά του, ενημέρωνε τους συναδέλφους του ανέπτυσσε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης. Μετά τις απολύσεις και το κλίμα τρομοκρατίας που προσπάθησαν να επιβάλλουν μέσω των μηνύσεων, ο συνάδελφος Λάμπρος Σ. προχώρησε στο επόμενο βήμα, να συλλογικοποιήσει δηλαδή τον αγώνα του με τη στήριξη και αλληλεγγύη του σωματείου μας και να διεκδικήσει όσα δικαιούται για το διάστημα που εργάστηκε στο μαγαζί.

Η περίπτωση εργαζομένων αλλά και αφεντικών στο «Ελαϊκόν» είναι χαρακτηριστική της περιόδου που διανύουμε, γιατί δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως μας θέλουν τα αφεντικά: διαιρεμένους, τρομοκρατημένους, ρουφιάνους και ατομιστές. Δείχνει όμως ξεκάθαρα και την άλλη επιλογή που έχουμε ως μοναδικό μας όπλο πλέον: την αναζήτηση της χαμένης μας αξιοπρέπειας και της εργατικής μας συνείδησης. Στην κανιβαλική επιλογή του “ο καθένας για την πάρτη του”, η μόνη εναλλακτική είναι το χτίσιμο συλλογικής ταξικής συνείδησης μεταξύ μας. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βάλουμε αναχώματα στη σύγχρονη επέλαση του ολοκληρωτισμού και της βαρβαρότητας που έχουν προωθήσει τα αφεντικά.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ “ΕΛΑΙΚΟΝ”

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ Σ.


Αναδημοσίευση από Βαθύ Κόκκινο

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Τι πρέπει να κάνουμε...

Τα ψέματα τελείωσαν, η φούσκα της αυταπάτης ότι "δεν θα συμβεί σε εμάς" έσκασε και η πραγματικότητα μας έδειξε την μούρη της... Στην αρχή υπήρχαν συνάδελφοι που αρνούνταν να δεχτούν το γεγονός, έψαχναν να βρουν αιτίες για να δικαιολογήσουν (στους εαυτούς τους) ότι η διεύθυνση είχε κάποιο λόγο να προχωρήσει στις απολύσεις... Όσο περνούν οι μέρες φαίνονται να το χωνεύουν...Τώρα πρέπει να πειστούν ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, να σταθούμε όλοι μαζί απέναντι σε κάθε προσπάθεια να υπονομευτεί η ζωή μας... Το ξέρω ότι δεν είναι εύκολο... 

Γράφω αυτές τις γραμμές αλλά ακόμα και τώρα η πρώτη αντανακλαστική σκέψη μου είναι το πως θα επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου, ας πάει να κουρεύεται η κοινωνία... Τη διώχνω όσο πιο γρήγορα μπορώ, εκπαιδεύω τον εαυτό μου να το κάνει... Η γενιά μου, η γενιά των ανθρώπων που είναι υποτίθεται ο παραγωγικός ανθός της χώρας, μεγάλωσε σε μια κοινωνία όπου ο ατομισμός και ο φιλοτομαρισμός ήταν προσόντα... Μάθαμε να μην συμμετέχουμε πουθενά, να τα έχουμε όλα έτοιμα... Περιμέναμε από τον βουλευτή το διορισμό, από το συνδικάτο την σύμβαση, από την ΕΕ την επιχορήγηση και όλα καθήμενοι στον καναπέ μπροστά στην plasma...

Ε, αυτά τελείωσαν...

Τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε από την αρχή σαν κοινωνία το δικαίωμα να ζούμε με αξιοπρέπεια γιατί ακριβώς αυτή η απάθεια και ο ατομισμός μας οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα... Λουφάξαμε, δεν μιλήσαμε, χαμογελάσαμε συγκαταβατικά όταν βλέπαμε την κάθε μικρή αδικία και τώρα πληρώνουμε τον λογαριασμό...

Το ξέρω ότι ο κόσμος φοβάται... Ένας συνάδελφος χθες μου είπε την ρήση Κουτρουμάνη,"καλύτερα μισός μισθός παρά καθόλου"... 

Κι εγώ φοβάμαι...  

Κάθε μέρα σκέφτομαι το αύριο, το παιδί, πώς θα μεγαλώσει αν μου κόψουν τον μισθό ή με απολύσουν, όλα τα όνειρα που είχα και ματαιώνονται... Δεν μπορώ όμως να φοβάμαι συνέχεια... Αυτό που μας εγγυώνται κυβερνήσεις και αφεντικά είναι ακριβώς αυτό, μια ζωή μέσα στον φόβο και την αγωνία... Η ζωή που ζήσαμε μέχρι τώρα μας εγγυάται αυτό το μέλλον... Έχει έρθει ο καιρός να δοκιμάσουμε κάτι άλλο που ίσως και να μας βγάλει από τον φόβο... Να αντιδράσουμε τώρα όλοι μαζί, όπου μπορούμε, όσο περισσότερο μπορούμε...

Δεν ζητάω από τους άλλους να κάνουν κάτι που δεν θα έκανα εγώ... Δεν περιμένω από τον συνάδελφο που μέχρι χθες δεν ήταν καν μέλος στο σωματείο να κατέβει σε απεργία... Πώς να κατέβει όταν στην Γενική Συνέλευση την προηγούμενη εβδομάδα και ενώ είχε σκάσει το κανόνι των απολύσεων ήμασταν μόνο 50 άτομα παρόντες... 

Μπορεί όμως να γραφτεί στο σωματείο και να έρθει στις συνελεύσεις και να συζητήσει με τους άλλους συναδέλφους, να πει τη γνώμη του... Να δει ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν και αυτόν που έχουν τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια προβλήματα, να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος, να πάρει δύναμη... Τα υπόλοιπα θα έρθουν με την ώρα τους...

Πολλοί σκέφτονται ότι το να έχεις παιδιά είναι ανασταλτικός παράγοντας στο να αντιδράσεις στην αδικία... Για μένα το γεγονός ότι είμαι πατέρας, έχω ένα γιο, έδρασε αντίστροφα... Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να αντέξω να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη αν δεν πήγαινα στο σωματείο μου, δεν έκανα τα λίγα-ελάχιστα που κάνω... Δεν θα μπορούσα να αντέξω όμως την ξεφτίλα που θα ένιωθα όταν το παιδί μεγαλώνοντας θα ερχόταν να με ρωτήσει γιατί δεν έκανα κάτι όταν είδα την αδικία...

Εκεί θα έπρεπε ή να του πω ότι όσα του έλεγα από μωρό για το δίκιο είναι μαλακίες ή να πηδήξω από το μπαλκόνι...