Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ταξίδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ταξίδια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 3ο (Η Νεκρά Θάλασσα)...

(Συνέχεια από το 2ο μέρος) 

Το πρωινό της Τρίτης ήταν και πάλι ηλιόλουστο, τίποτα δεν θύμιζε την κοσμοχαλασιά της προηγούμενης μέρας... Ξύπνησα με ένα άγχος να δω αν το αυτοκίνητο παίρνει μπρος καθώς υπήρχε πάντα ο κίνδυνος η μπαταρία να έχει "ξελιγωθεί" από το ταξίδι της χθεσινής ημέρας από τη Δημητσάνα στην Τρίπολη χωρίς καθόλου ηλεκτρικά και δυναμό... Ευτυχώς το αυτοκίνητο πήρε κατευθείαν εμπρός... Ήταν βέβαια μέσα στην υγρασία τα πάντα ενώ υπήρχε ακόμα νερό στο δάπεδο και γι΄αυτό άνοιξα όλες τις πόρτες και το πορτ μπαγκάζ για να εκμεταλλευτώ την λιακάδα και να στεγνώσει ότι γινόταν να στεγνώσει μέχρι να ξεκινήσουμε...

Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν ήσυχη και χωρίς απρόοπτα... Τίποτα δεν μας ταλαιπώρησε, ευτυχώς, και τα παιδιά κάνανε χάζι που βλέπανε το νερό που πήγαινε κι ερχόταν κάτω από τα πόδια τους αναλόγως με την κλίση του αυτοκινήτου... Το μεσημέρι σταματήσαμε για φαγητό στον Σ.Ε.Α. Μεγάρων, τα αγόρια (κι όχι μόνο) θέλανε να φάνε Goodys... Φεύγοντας ο Σ. είχε πάρει μαζί του δυο φακελάκια αλάτι...

Σ: Μπαμπά σε πειράζει να ρίξω το αλάτι κάτω μέσα στο νερό;
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό ρε Σ.;
Σ: Θέλω να φτιάξω την Νεκρά Θάλασσα!
Εγώ: ...............
Εγώ: Ρίχτο, δεν βαριέσαι...
Φτάνοντας στο σπίτι, η Μ. επέμενε να το πάμε κατευθείαν στο συνεργείο... Εγώ πίστευα ότι δεν είχε νόημα αφού η δουλειά που χρειαζόταν να γίνει σίγουρα θα ήταν μπόλικη οπότε δεν πίστευα ότι θα την ξεκίναγαν στις 3 το μεσημέρι... Η Μ. επέμενε και το πήγε... Όταν η ώρα περνούσε και δεν επέστρεφε την πήρα τηλέφωνο... Μου είπε ότι είχαν ξηλώσει επί τόπου το ταμπλό και είχαν βγάλει μια σακούλα ολόκληρη με λάσπες και φύλλα με ένα πολύ πρόχειρο καθάρισμα... Το σημαντικότερο όλων όμως ήταν ότι η Μ. θυμήθηκε κάτι που εγώ είχα ξεχάσει εντελώς ότι η ασφάλεια του αυτοκινήτου μας περιλαμβάνει και κάλυψη ζημιών από φυσικά φαινόμενα... Η ασφάλεια είχε ήδη ενημερωθεί και είχε κλειστεί ραντεβού με εμπειρογνώμονα ο οποίος επισκέφτηκε το συνεργείο την Τετάρτη και επιβεβαίωσε τη ζημιά... Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η διαδικασία επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου έχει ξεκινήσει και αναμένεται να κρατήσει καμιά εβδομάδα (τουλάχιστον)... Ο πεθερός μου μας παραχώρησε το αυτοκίνητό του το οποίο έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιεί ελάχιστα για να μπορούμε να καλύψουμε τις καθημερινές μας ανάγκες και κυρίως το σχολείο και τις δραστηριότητες των παιδιών που αρχίζουν κανονικά από τη Δευτέρα...

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσαμε να πούμε... Αν εξαιρέσεις την ταλαιπωρία και το στρες που τράβηξα τη Δευτέρα του Πάσχα, η εκδρομή μας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, περάσαμε υπέροχα, κάναμε πολλές δραστηριότητες και κάναμε παρέα με ανθρώπους που θα ξανακάνουμε στην Αθήνα... Ναι μεν το κόστος της επισκευής δεν θα μας επιβαρύνει τελικά αλλά από την άλλη έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου η ιδέα της αγοράς ενός καινούργιου αυτοκινήτου αφού αυτό που έχουμε φαίνεται να έχει πολύ κακό κάρμα, αν σκεφτείς όλα όσα μας έχει κάνει... Μακάρι και του χρόνου να είμαστε καλά και να ξαναβρεθούμε σε αντίστοιχες ή και τις ίδιες παρέες και να περάσουμε το ίδιο καλά και φυσικά να λείπουν οι αναποδιές...

Χρόνια πολλά!

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 2ο...

(Συνέχεια από το 1ο μέρος)

Το πρωινό της Δευτέρας του Πάσχα ήταν λαμπρό όπως και της προηγούμενης μέρας παρά το γεγονός ότι υπήρχε πρόγνωση για βροχή... Ένας ελαφρύς πονοκέφαλος μου θύμιζε το μεθύσι της προηγούμενης ημέρας και μου είχε "χαρίσει" μια ραθυμία αλλά ήμουν έτοιμος να απολαύσω την τελευταία μέρα της εκδρομής μας... Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε Δημητσάνα ...

Φτάνοντας στο χωριό επισκεφτήκαμε το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης ... Η επίσκεψη μας ήταν εξαιρετική και συναρπαστική για όλους μας, τόσο τους μεγάλους όσο και τα παιδιά... Το Μουσείο προσφέρει μαι απόλυτα εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον και την παράδοση διαδραστική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει εκθέματα, βιντεοπαρουσιάσεις και live επιδείξεις της μπαρουτοποιίας, της βυρσοδεψίας και της απόσταξης... Μοναδική παραφωνία, κατά την ταπεινή μου άποψη, αλλά ουσιαστικά ασήμαντη, είναι ότι η βιντεοπαρουσίαση σχετικά με την τέχνη της βυρσοδεψίας ήταν γυρισμένη στην Άμφισσα, πόλη επίσης με παράδοση στην βυρσοδεψία, αλλά όχι στην Δημητσάνα... Η επίσκεψη μας στο Μουσείο κράτησε πάνω από μια ώρα κι ενώ σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό αποφασίζουμε να πάμε στο κέντρο του χωριού για βόλτα και φαγητό...

Κατέβασα τα παιδιά και την Μ. σε κάποιο κεντρικό σημείο κι έφυγα για να βρω παρκάρισμα όταν ξαφνικά το αυτοκίνητο έχασε την ηλεκτρονική υποβοήθηση του τιμονιού... Υπέθεσα ότι είναι κάτι παροδικό, έβγαλα το κλειδί από την μίζα, το ξανά έβαλα αλλά αυτή την φορά όλες οι λυχνίες στο ταμπλό άρχισαν να αναβοσβήνουν, αισθητήρας λ, abs, χειρόφρενο, μπαταρία... Με έλουσε κρύος ιδρώτας, η σχέση μου με το αυτοκίνητο μας δεν ήταν ποτέ ρόδινη και απ' ότι φαινόταν θα γραφόταν άλλο ένα επεισόδιο σε αυτό το σήριαλ... Είχε ήδη αρχίσει να βρέχει δυνατά οπότε πάρκαρα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και πήγα στην ταβέρνα όπου είχε καθίσει η υπόλοιπη παρέα για να σκεφτώ τι θα κάνω... Σκέφτηκα να καλέσω την οδική βοήθεια που παρέχεται από την ασφάλεια μου αλλά όλες μου οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό... Ενώ το ηχογραφημένο μήνυμα με καλούσε να πατήσω το 1 για να συνδεθώ με την οδική βοήθεια, μετά το πάτημα του πλήκτρου κάθε φορά ένα άλλο ηχογραφημένο μήνυμα με ενημέρωνε ότι λόγω αργίας ... ήταν κλειστά!!! Επανέλαβα τις κλήσεις και δυο και τρεις φορές και κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα... Άφησα δύο οργισμένα μηνύματα στον τηλεφωνητή της εταιρείας απειλώντας ότι με έχουν χάσει από πελάτη... Κατόπιν εορτής, όταν η περιπέτεια είχε τελειώσει, η ασφαλιστική εταιρεία προσπαθώντας να δικαιολογηθεί αρχικά προφασίστηκε βλάβη του τηλεφωνικού κέντρου και κατόπιν δικό μου λάθος κατά την πληκτρολόγηση των επιλογών...

Η βροχή δυνάμωνε, η ώρα περνούσε κι εγώ κάποια στιγμή αποφασίζω να πάω ξανά στο αυτοκίνητο να δω το ασφαλιστήριο μήπως και βρω κάποια άλλο τηλέφωνο με το οποίο θα μπορούσα να επικοινωνήσω με την εταιρεία και να βρω βοήθεια... Η βροχή είναι πολύ δυνατή και όταν φτάνω στο αυτοκίνητο ανοίγω την πόρτα και αντικρίζω το αυτοκίνητο με είκοσι πόντους νερό μέσα... Το γεγονός ότι δεν έπαθα εγκεφαλικό το αποδίδω σε θαύμα...  Η αιτία της πλημμύρας αποδείχτηκε ότι ήταν η είσοδος του νερού από τους εξαεριστήρες που βρίσκονται κάτω από τους υαλοκαθαριστήρες καθώς το αυτοκίνητη βρισκόταν ατυχώς κάτω από την απορροή ενός ρυακιού κατά τη διάρκεια της νεροποντής... Εκείνη την ώρα με παίρνει η  Μ. τηλέφωνο, μαθαίνει πως έχουν τα πράγματα (δεν με πίστεψε πραγματικά, μέχρι που το είδε με τα μάτια της) και μου λέει ότι η Σ. έχει ένα θείο με συνεργείο στην Τρίπολη οποίος μας περιμένει να ανοίξει το συνεργείο και ασχοληθεί με τη ζημιά... Ξεκινάμε να αδειάσουμε το αυτοκίνητο από το νερό με πλαστικά ποτηράκια, ένα κουβά κι ένα μπουκάλι μέχρι που ο Β. βρίσκει μια μάνικα σε ένα φούρνο παρά δίπλα, βάζει την μια άκρη μέσα στον αυτοκίνητο, ρουφάει από την άλλη άκρη (πίνει και κανά δυο γουλιές) και καταφέρνει να αδειάσει κατά πολύ το νερό από το αυτοκίνητο... Ο θείος της Σ. μιλώντας στο τηλέφωνο μαζί του και αφού του περιγράφω πως έχουν τα πράγματα μου λέει ότι η ζημιά είναι πιθανότατα στο δυναμό κι ότι μπορώ να δοκιμάσω να κατέβω στην Τρίπολη, πριν νυχτώσει αφού η μπαταρία του αυτοκινήτου ήταν καινούργια, είχε αλλαχτεί το καλοκαίρι... Το αυτοκίνητο επί της ουσίας δεν έχει ηλεκτρικά, προβολείς, φλας, υαλοκαθαριστήρες αλλά η βροχή έχει σταματήσει, υπάρχει αρκετή ώρα μέχρι να πέσει η νύχτα οπότε το παίρνουμε απόφαση και ξεκινάμε για Τρίπολη, εγώ οδηγός, ο Μ. συνοδηγός ενώ οι υπόλοιποι, μαζί τους η Μ. και οι γιοι μου, επιστρέφουν στην Αλωνίσταινα με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της παρέας... 

Μετά από αγχωτική οδήγηση μιάμισης ώρας που ο καιρός μας λυπήθηκε και δεν έβρεχε, φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το θείο της Σ. και πάμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο... Η βροχή ξαναρχίζει καταρρακτώδης... Ο θείος είχε δίκιο, το πρόβλημα αφορούσε το δυναμό του αυτοκινήτου το οποίο αντικαθίσταται... Τα ηλεκτρικά του αυτοκινήτου πλέον λειτουργούν, πλην του εξαερισμού ο οποίος προφανώς έχει μπουκώσει από τα νερά και τις λάσπες που το κατέκλυσαν ενώ η λυχνία του αερόσακου παραμένει διαρκώς αναμμένη στο ταμπλό... Ο εξαερισμός είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς όπως είπαμε βρέχει καταρρακτωδώς, τα τζάμια θολώνουν και εμείς δεν έχουμε τρόπο να τα ξεθολώσουμε παρά με το να τα σκουπίζουμε διαρκώς με μια πατσαβούρα... Επιστρέφουμε στο χωριό με μια ακόμα αγχωτική διαδρομή κυνηγώντας τον ήλιο που δύει προσπαθώντας να μην μας βρει το σκοτάδι στο βουνό κάτω από την νεροποντή και με τα τζάμια θολωμένα... Μπαίνω στον ξενώνα γύρω στις 8.30 το βράδυ, κουρασμένος, στρεσσαρισμένος και βρεγμένος ως το κόκκαλο, ειδικά τα παπούτσια μου είναι βρεγμένα πάνω από 7 ώρες... Όλη η παρέα είναι μαζεμένη στο σαλόνι, εμείς και η Τ. με τον Β. και την κόρη τους κρατάμε τα μοναδικά δύο δωμάτια που είναι νοικιασμένα το βράδυ της Δευτέρας του Πάσχα, ο ξενώνας είναι για πάρτυ μας, περνάμε μια χαλαρή βραδιά, απόλυτα απαραίτητη τελικά, δίπλα στο τζάκι με τσιμπολόγημα και ρακόμελο...

(Συνεχίζεται...)

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 1ο...

μια καλύβα ψηλά στο βουνό

Υπάρχουν περίοδοι που τα posts βγαίνουνε με το τσιγκέλι, η έμπνευση πάει περίπατο και όλα μοιάζουν βαρετά κι αδιάφορα για να εμφανιστούν στο blog... Υπάρχουν και κάποιες άλλες όμως που ένα και μόνο γεγονός φτάνει να γεμίσει σελίδες επί σελίδων με posts ποικίλα κι ενδιαφέροντα (τουλάχιστον για μένα)... Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Πάσχα του 2017 δεν θα ξεχαστεί εύκολα καθώς τα είχε όλα, καλή παρέα, διασκέδαση, γέλιο, εξερευνήσεις, γνωριμίες, περιπέτειες κι αναποδιές, ήταν γεμάτο ιστορίες που θα τις θυμηθώ και θα τις διηγηθώ πολλές φορές στο μέλλον...

Η ιδέα έπεσε στο πάρτυ γενεθλίων του Σ., το Σάββατο 4/3... Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μας μια παρέα που συναντιέται συχνά τον τελευταίο καιρό, φιλενάδες της Μ. από τη δουλειά με τους άντρες τους και τα παιδιά τους οπότε και μας πρότεινε η Σ. να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα στο χωριό της, την "ηρωική" Αλωνίσταινα, γενέτειρα της μητέρας του Κολοκοτρώνη, γεγονός για το οποίο είναι εξαιρετικά υπερήφανη η Σ. και σύσσωμη η Αλωνιστιότικη κοινότητα... Η ιδέα έγινε άμεσα δεκτή από όλους μας... Αν και δεν γνώριζα απολύτως τίποτα για το χωριό συμφώνησα κατευθείαν να πάμε διότι αφενός ήταν μια ευκαιρία να επισκεφτώ την ορεινή Αρκαδία που δεν είχα δει ποτέ μου και είχα ακούσει τόσα καλά και αφετέρου η ιδέα ενός Πάσχα με φίλους και τα παιδιά μας χωρίς τις συνηθισμένες και βαρετές οικογενειακές φιέστες  φάνταζε πολύ δελεαστική... Η Αλωνίσταινα είναι ένα μικρό χωριό με δυο ταβέρνες, δυο ξενοδοχεία/ξενώνες, ένα καφενείο, ούτε καν περίπτερο... Εμείς και άλλο ένα ζευγάρι με την κόρη τους κάναμε κράτηση στον ένα από τους δύο ξενώνες του χωριού, η Σ.με τον άντρα της και το γιο τους θα μένανε στο σπίτι τους στο χωριό όπου θα φιλοξενούσαν και τον ξάδερφο της Σ. με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά... Η παρέα μας παραλίγο να μην έχει αυτή την σύνθεση λόγω ενός απροσδόκητου θέματος υγείας του πατέρα της Τ., μιας από της κοπέλες της παρέας αλλά τελικά την Μεγάλη Παρασκευή αναχωρήσαμε όλοι για την Αλωνίσταινα ... 

Το χωριό μας υποδέχτηκε με συννεφιά και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία ήταν αισθητά πεσμένη, τα 1200 μέτρα υψόμετρο δεν είναι παίξε γέλασε... Λίγη ξεκούραση και το απόγευμα Επιτάφιος για τους περισσότερους και καφές στο καφενείο για μένα και τον Β. με μουσικό χαλί την Νένα Βενετσάνου... Η βραδιά έκλεισε με δείπνο με καλαμαράκια τηγανητά, πατάτες τηγανητές και σουπιές με χόρτα στην μια από τις δύο ταβέρνες του χωριού... Ήταν και τα μοναδικά πράγματα που σέρβιρε, είπαμε Μεγάλη Παρασκευή... Το Μεγάλο Σάββατο ξημέρωσε με μια μεγαλόπρεπη λιακάδα, ξεκίνησε με μια επιδρομή στον μπουφέ του πρωινού από τους γιους μου που τρελαίνονται για μπουφέδες και βόλτα για καφέ στη Βυτίνα... Η Βυτίνα είναι πολύ όμορφη, τόσο τουριστική και τόσο παραδοσιακή όσο πρέπει... Στην κεντρική πλατεία της ήπιαμε καφέ, τα παιδιά παίξανε με τα πατίνια τους, οι κοπέλες κάνανε κι ένα ψιλό shopping, μην ξεχνάμε και τις συνήθειές μας... Το μεσημέρι φύγαμε από τη Βυτίνα και αφού κάναμε μια περιήγηση σε υπέροχες ορεινές διαδρομές και μια στάση σε ένα μέρος όπου όλα τα παιδάκια είχαν την ευκαιρία να καβαλήσουν πάνω σε αλογάκια σταματήσαμε στο Χρυσοβίτσι για φαγητό... Η μεσημεριανή σιέστα που ακολούθησε ήταν απαραίτητη... Το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στην Ανάσταση η οποία έγινε στις 10 αφού ο παπάς του χωριού έπρεπε να πάει και σε άλλο χωριό... Η ιδέα της Σ. να πάρουμε φαναράκια που πετάνε στον ουρανό, όπως κάνουν στο Λεωνίδιο, ήταν τέλεια, όλο το χωριό μαζεύτηκε στην πλατεία να τα δει να απογειώνονται και να χάνονται στο νυχτερινό ουρανό... Η βραδιά τελείωσε με μεγάλο τσιμπούσι σε ταβέρνα του χωριού με γέλια και κουβέντες και τα παιδιά να χορεύουν, να παίζουν, να κλαίνε, να μαλώνουν και πάλι από την αρχή... Η Κυριακή του Πάσχα ξημέρωσε μεγαλόπρεπη, φωτεινή και ζεστή... Το ψήσιμο έγινε στο σπίτι της Σ. όπου μαζευτήκαμε όλοι καθώς και κάποια άλλα ξαδέρφια της Σ., οι γονείς της και κάποιοι συγγενείς... Ήταν μια τεράστια γιορτή, μια απίστευτα ωραία φάση όπου κόσμος έμπαινε, έβγαινε, τσιμπολόγαγε, έπινε, γελούσε, χόρευε, έπαιζε με τα παιδάκια που τρέχανε από εδώ και από εκεί, ευτυχία με όλη την σημασία της λέξης... Αληθινά δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση της ευδαιμονίας που μου χάρισε αυτή η μέρα, της ολοκληρωτικής ευτυχίας... Η πολύ καλή μου διάθεση οδήγησε σε ένα ωραιότατο μεθύσι το οποίο ήταν εξαιρετικά ευχάριστο για όλους, όπως τουλάχιστον μου είπαν... Αλήθεια πάντως πρέπει να ήταν διότι σε αυτή την "εύθυμη" κατάσταση, πήγα και για καφέ στη Βυτίνα , χωρίς να οδηγήσω φυσικά, όπου μάλιστα απαθανατίστηκα και σε βίντεο... Το βράδυ, όχι μόνο δεν ξεράθηκα στον ύπνο αλλά πήγα και στο καφενείο μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα για να πιω ακόμα μια μπύρα και να παίξω UNO με τα παιδιά...

(Συνεχίζεται...)

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Διακοπές στο Πήλιο...

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα, η άδεια τελείωσε, και όπως αναμενόταν τα πράγματα είναι υποτονικά... Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε, όλοι μοιάζουν να θέλουν να παρατείνουν τις διακοπές τους λίγο ακόμα ή σκέφτονται αυτές που θα ξεκινήσουν σε λίγες μέρες...

Επιστρέψαμε από το Πήλιο το Σάββατο το απόγευμα... Το βουνό μας έκανε "εύκολη" την αναχώρηση αφού ξυπνήσαμε με βροχή και κρύο, το θερμόμετρο έγραφε 15 βαθμούς, ενώ περνώντας από τα Χάνια, στην επιστροφή, έπεσε μέχρι τους 11... Οι διακοπές μας ήταν ωραίες, θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες για διάφορους λόγους, αλλά και αρκετά κουραστικές... Ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας που προσφέρει το Πήλιο απαιτεί πολύ οδήγηση σε δύσκολους για τον οδηγό δρόμους, οι παραλίες στην πλειοψηφία τους απαιτούν περπάτημα ή κατάβαση από μονοπάτια και την κατοχή και κουβάλημα εξοπλισμού θαλάσσης αφού στις περισσότερες δεν υπάρχουν ξαπλώστρες ή αν υπάρχουν είναι πολύ λίγες... Το τελευταίο είναι πολύ καλό κατά την άποψή μου αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα καθώς και με το γεγονός ότι έχω δυο μικρά παιδάκια που σήμαινε ότι κάθε μέρα στην παραλία κουβαλούσαμε την οικοσκευή μας, με κούρασε αρκετά με αποτέλεσμα τις τελευταίες δύο μέρες των διακοπών πραγματικά να τα έχω "φτύσει"...

Πέρα από αυτά, το Πήλιο αυτό καθεαυτό είναι ένα μαγικό μέρος... Το είχα επισκεφτεί χειμώνα αλλά καλοκαίρι το είδα πρώτη φορά και πραγματικά ήταν απίστευτο... Η φυσική ομορφιά του βουνού είναι απερίγραπτη, οι θάλασσες αν και άγριες και τρικυμιώδεις, απίστευτες και πεντακάθαρες, τόσο δε μας άρεσε αυτό το άγριο τοπίο που την μοναδική ημέρα των διακοπών που η θάλασσα ήταν λάδι εμείς... ξενερώσαμε, ακόμα και τα παιδιά! Μείναμε στο Μούρεσι, το πρώτο ορεινό χωριό όπως ανεβαίνεις από την παραλία του Άη Γιάννη, σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο με υπέροχους ιδιοκτήτες... Επισκεφτήκαμε τις παραλίες του Άη Γιάννη, του Παπά Νερό (υπέροχη παραλία), της Νταμούχαρης και του Μυλοποτάμου... Στον Μυλοπόταμο την ημέρα που πήγαμε τα κύματα ήταν θεόρατα και ο κόσμος πάνω στην (έτσι κι αλλιώς όχι πολύ μεγάλη) παραλία, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο... Η αγαπημένη μας ήταν του Παπά Νερό, τεράστια παραλία με ψιλό βοτσαλάκι μέσα κι έξω η οποία μας άρεσε τόσο που πάνω από μια φορές νυχτωθήκαμε σε αυτή και φύγαμε ανάβοντας τον φακό στα κινητά μας... Η Νταμούχαρη, στην οποία γυρίστηκαν σκηνές από την γνωστή ταινία "Mama Mia" , ήταν υπέροχη αν και τρικυμισμένη και τις δυο φορές που την επισκεφτήκαμε, σκέτη καρτ ποστάλ... Η παραλία του Άη Γιάννη χωρίς να είναι κακή, κάθε άλλο, έχασε στην σύγκριση με τις υπόλοιπες, συντριπτικά...

Εκτός από το Μούρεσι στο οποίο όπως είπα παραπάνω μείναμε, επισκεφτήκαμε πολλές φορές για βόλτα και φαγητό την κοντινή μας Τσαγκαράδα, τον Κισσό και κάναμε πέρασμα από τις Μηλιές και τη Ζαγορά, τα τελευταία δύο χωριά δεν με ενθουσίασαν... Τα χωριά του Πηλίου λόγω του ότι είναι "σκαρφαλωμένα" πάνω στις απότομες πλαγιές δεν είναι όπως τα χωριά που έχουμε στον νου μας οι περισσότεροι... Στο Πήλιο το πρώτο με το τελευταίο σπίτι του χωριού μπορεί να έχουν και 100 μέτρα διαφορά υψομέτρου, η πλατεία και η εκκλησία δεν είναι απαραίτητα το γεωγραφικό κέντρο του χωριού, στη δε Τσαγκαράδα οι πλατείες είναι τρεις όσες και οι συνοικίες του πολύ απλωμένου χωριού... Το φαγητό στο Πήλιο ήταν από πολύ καλό έως καταπληκτικό, όπου κι αν φάγαμε.... Δεν πιστεύω ότι ήμασταν απλά τυχεροί διότι το ίδιο μου συνέβη και στις προηγούμενες επισκέψεις μου στο Πήλιο οπότε προφανώς δεν ήταν σύμπτωση... Γενικά οι Πηλιορείτες (για άλλη μια φορά) μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις με την ευγένειά τους, την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν και τον σεβασμό προς τον πελάτη...

Θα κλείσω το post με λίγες φωτογραφίες από αυτές που τραβήξαμε στις διακοπές μας για να πάρετε μια μικρή γεύση του τι σημαίνει Πήλιο, δεν θα μπορέσετε όμως να το αντιληφθείτε αν δεν το επισκεφτείτε οι ίδιοι...

Παραλία Άη Γιάννη Πηλίου

Ο 1000ετής πλάτανος στην πλατεία της Τσαγκαράδας

Νταμούχαρη

Ηλιοβασίλεμα στο Παπά Νερό

Κάπου στο δρόμο για τον Μυλοπόταμο

Στην πλατεία των Ταξιαρχών στην Τσαγκαράδα

Η θέα από το μπαλκόνι μας το πρωί της αναχώρησης

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι...

4 ημέρες απόδραση από την καθημερινότητα, χαλάρωση, θάλασσα, πισίνα και ξεκούραση... Όχι τόσο σωματική όσο ψυχολογική, ένα μικρό γέμισμα της μπαταρίας μέχρι τις μεγάλες διακοπές, τις αυγουστιάτικες... Πού αλλού εκτός από την Αίγινα;

Αίγινα-Ηλιοβασίλεμα

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Ολλανδική επιχειρηματικότητα ή τέχνη...;

Γυρνώντας στους δρόμους της Ουτρέχτης σε αυτό το ταξίδι, παρατήρησα σε κάποια κεντρικά σημεία της πόλης ότι υπήρχαν κάποια φορητά ραδιοκασετόφωνα (έτσι τουλάχιστον τα λέγαμε παλιά όσοι τα προλάβαμε) τα οποία έπαιζαν στο repeat μια ανδρική φωνή η οποία έλεγε κάτι σε μονότονο ρυθμό... Πάνω στα ραδιοκασετόφωνο ήταν πάντα ένα άσπρο πιατάκι μέσα στο οποίο συχνά υπήρχαν κάποια λίγα νομίσματα... Όταν ρώτησα τον κουνιάδο μου περί τίνος πρόκειται και τι ακριβώς έλεγε η μαγνητοφωνημένη φωνή, μου απάντησε ότι η φωνή λίγο πολύ ζητούσε ελεημοσύνη την οποία αν και όποιος ήθελε να την δώσει, την άφηνε στο άσπρο πιατάκι... Μου είπε ότι αυτά τα ραδιοκασετόφωνα έκαναν την εμφάνισή τους τους τελευταίους κάνα δυο μήνες στην Ουτρέχτη και ότι κανένας δεν ήξερε ποιος τα τοποθετούσε... Αστειευόμενοι λέγαμε ότι μπορεί να είναι μια πολύ καλή επιχειρηματική ιδέα όπου με μια πολύ μικρή αρχική επένδυση μπορεί ενδεχόμενα να βγάζεις ένα καλό εισόδημα αν κάθε πρωί τοποθετείς μερικά τέτοια κασετόφωνα σε σημεία της πόλης, πας στη δουλειά σου και στην επιστροφή το απόγευμα στο σπίτι κάνεις συλλογή των ημερήσιων εισπράξεων και του εξοπλισμού... Πιθανότερο πάντως θεωρώ το όλο σκηνικό να είναι στημένο είτε στα πλαίσια μιας performance κάποιου καλλιτέχνη είτε στα πλαίσια κάποιου project για μελέτη συμπεριφορών...

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Στιγμιότυπα από την Ουτρέχτη...

Επιστροφή στην καθημερινότητα, με λίγο ύπνο, ακόμα λιγότερη ξεκούραση και όλους να με ρωτάνε γιατί γύρισα, μεταξύ σοβαρού και αστείου... Είναι που η Ολλανδία φαντάζει και είναι σε αρκετά πράγματα, ιδανική στο μυαλό πολλών, είναι που η Ελλάδα είναι μια χώρα πρωταπριλιάτικο αστείο όλο τον χρόνο... Η Μ. πλέον μου το λέει ανοιχτά ότι θα ήθελε να φύγουμε να πάμε να ζήσουμε στην Ουτρέχτη, εγώ δεν θέλω ακόμα να σκεφτώ κάτι τέτοιο... Παρά τις δυσκολίες που πολλαπλασιάζονται κάθε χρόνο που περνάει, έχουμε ένα καλό επίπεδο ζωής, το να ξαναστήσουμε μια ζωή από το 0 σε μια ξένη χώρα μου φαίνεται πολύ δύσκολο, την στιγμή που υπάρχουν και παιδιά στην εξίσωση και ο πόνος του αποχωρισμού από τους δικούς μας ανθρώπους, τόσο για εμάς όσο και για αυτούς, μου φαίνεται αχρείαστος από την στιγμή που ευτυχώς κανένα μαχαίρι δεν μας έχει μπει στον λαιμό... Η απάντηση φυσικά στο αν είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπει κάποιο μαχαίρι στον λαιμό μου στο μέλλον είναι όχι, τίποτα δεν είναι σίγουρο αλλά δεν μπορώ να ζω με υποθέσεις, άποψή μου είναι ότι τα προβλήματα τα αντιμετωπίζεις όταν έρχονται, έχοντας κάνει το καλύτερο που μπορείς να τα αποτρέψεις...

Τέλος πάντων, αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα κι εγώ ξεκίνησα αυτό το post για να δείξω κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα τις 6 μέρες που μας πέρασαν από το οικογενειακό ταξίδι που κάναμε στην Ουτρέχτη, όπου φιλοξενηθήκαμε από τον κουνιάδο μου που μένει μόνιμα εκεί... Το ταξίδι ήταν πολύ καλό, παρά την υπερβολική ενεργητικότητα και απείθεια που παρουσίασαν και τα δυο παιδιά μου για τα οποία πλέον μπορώ με σιγουριά να πω ότι το ταξίδι στην Ολλανδία τα "εξαγριώνει"... Με εξαίρεση δυο βροχερά πρωινά μας έκανε πολύ καλό καιρό, είδαμε αρκετό ήλιο, επισκεφτήκαμε αγαπημένα μέρη από πέρυσι και καινούργια και γενικά περάσαμε πολύ πολύ καλά...

Ορίστε κάποιες από τις εικόνες του ταξιδιού μας...


γέφυρα

ταύρος

fc utrecht

graffiti

hague

miffy pop

miffy

pink panther bike

rembrand's anatomy lesson

sheep

statue in the park

room view

walking

wooden shoes

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Ορθοπεταλιά...

Κάνω απογευματινό περίπατο στην Ουτρέχτη και βλέπω να έρχεται από απέναντι τύπος πάνω στο ποδήλατο με τσιγάρο στο χέρι... "Τι ανθυγειηνό πράγμα!" σκέφτομαι... Όταν περνάει από δίπλα μου καταλαβαίνω από την μυρωδιά... Μπάφος...

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Ταξιδεύοντας την εποχή του φόβου...

Το Σάββατο ταξιδεύουμε οικογενειακώς στην Ολλανδία... Είναι ένα ταξίδι που προγραμματίσαμε εδώ και καιρό, πολύ πριν τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες... Δεν υποκρίνομαι ότι δεν σκέφτηκα να το ακυρώσουμε όταν έμαθα για τα συμβάντα, ούτε ότι δεν αποφεύγω εσκεμμένα να διαβάζω σχετικές ειδήσεις... Εντελώς απλοϊκά, σαν παιδάκι ή στρουθοκάμηλος, θα ήθελα να μην έχουν συμβεί όλα αυτά, να περιμένω ξένοιαστος την αναχώρηση... Φοβάμαι, ναι, αλλά θα το κάνουμε το ταξίδι... Ίσως να τροποποιήσουμε το πρόγραμμα που είχαμε καταστρώσει αλλά θα πάμε... Αν δεν πάμε, το επόμενο βήμα θα είναι να κλειστούμε σιγά σιγά στο σπίτι για να μην μας συμβεί κάτι και κάτι τέτοιο δεν το θέλω ούτε για μένα ούτε για την οικογένειά μου... Αν αφήσουμε τον φόβο να μας γονατίσει, να μας περιορίσει, χαρίζουμε μια μεγάλη νίκη σε όλους αυτούς που θέλουν να μας τρομοκρατήσουν, είτε λέγονται τζιχαντιστές είτε κυβερνήσεις είτε ο νταής της γειτονιάς...  Ομολογώ βέβαια ότι και λόγω επαγγελματικής διαστροφής, αναζήτησα τις πιθανότητες του να πέσεις θύμα τρομοκρατικής επίθεσης όσο ταξιδεύεις και τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά για την πραγματοποίηση αυτού του ταξιδιού... :)

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

2 μέρες διάλειμμα....

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, για πρώτη φορά από τότε που γίναμε γονείς, εγώ κι η Μ., αφήσαμε τα παιδιά μας στους παππούδες τους και πήγαμε στην Αίγινα για να περάσουμε ένα διήμερο από τα παλιά... Πήγαμε στην παραλία, απλώσαμε τις πετσέτες μας και... αυτό ήταν! Δεν χρειαζόταν να βάλω καπελάκι κι αντηλιακό σε κανένα, να μαζέψω τα ρούχα του και να τρέξω να τον πάρω από το χέρι για να μην πνιγεί... Ένιωσα αμήχανα, έχω συνηθίσει τόσο πολύ την ζωή με τα παιδιά που ένιωσα περίεργα, ίσως και λίγο ένοχος που εγώ ήμουν στην θάλασσα και αυτοί όχι... 

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ζόρισε ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα, ούτε εμένα, ούτε την Μ. ... Κάτσαμε 6 ώρες στην παραλία, διαβάσαμε τα βιβλία μας με την ησυχία μας, κολυμπήσαμε, ξανακολυμπήσαμε, φάγαμε έναν ντάκο με δυο πηρούνια, μετά το βράδυ βγήκαμε για ούζα και μετά για ποτό, κοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε ότι ώρα θέλαμε εμείς, κάναμε ότι θέλαμε, όταν το θέλαμε εμείς... Δεν αλλάζω τα παιδιά μου με τίποτα αλλά απόλαυσα αληθινά αυτή την ανεμελιά από το παρελθόν...

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Highway to hell...

Στο δρόμο της επιστροφής από το δεύτερο μέρος των φετινών διακοπών μας και ταξιδεύοντας στην Αθηνών-Πατρών, σκεφτόμουν ότι θα ήταν πρέπον στα διόδια κατά μήκος της "εθνικής οδού" όχι να πληρώνουμε εμείς οι οδηγοί αλλά να μας πληρώνουν, κάτι σαν μπόνους επιβράβευσης που φτάσαμε μέχρι εκεί...

Επίσης σκεφτόμουν ότι η εικόνα του έργου είναι τέτοια που δεν σου επιτρέπει να έχεις ελπίδες για γρήγορη ολοκλήρωση του μέσα σε λογικό χρονικό διάστημα και ότι πραγματικά είναι τρελοί οι Πατρινοί που τόσα χρόνια ανέχονται αυτή την κατάσταση και δεν έχουν καταλάβει νομαρχίες, δεν έχουν κλείσει λιμάνια και γέφυρες για να απαιτήσουν την άμεση περάτωση των έργων και την ασφαλή διέλευση σε αυτό το έγκλημα που κατ' ευφημισμό μόνο μπορεί να λέγεται εθνική οδός...

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Επιστροφή σε μια γλυκιά ανάμνηση - Ουτρέχτη...

Ποτέ δεν έκανα ένα post μετά το υπέροχο ταξίδι μου στην Ολλανδία και την αγαπημένη Ουτρέχτη... Αποφάσισα να πάω κόντρα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα των διαπραγματεύσεων και της χρεωκοπίας και να επιστρέψω σε μια όμορφη ανάμνηση να δω και να δείξω φωτογραφίες από ευτυχισμένες στιγμές και να αφήσω πίσω για λίγο την στενάχωρη πραγματικότητα...

Utrecht 1 Utrecht Cathedral

Utrecht 2 Utrecht Keizerstraat

Utrecht park Utrecht sign on a bridge

Utrecht Dom Amsterdam Artis Zoo 1 Utrecht Anna Frank statue

Amsterdam Artis Zoo 2 Utrecht 3

Utrecht 4 Amsterdam Rijksmuseum

Utrecht 5 Utrecht 6

Utrech Kartofel restaurant Utrecht 7

Mannekenpis Utrecht Olivier Cafe 1

Utrecht Olivier Cafe 2 Utrecht Olivier Cafe 3

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Τα εν οίκω μη εν δήμω...

Στην Ελλάδα λέμε, "τα εν οίκω μη εν δήμω", δηλαδή ότι γίνεται μεσα στο σπίτι, μένει μέσα στο σπίτι...

Στην Ολλανδία η συντριπτική πλειοψηφία των σπιτιών έχει τεράστια παράθυρα, χωρίς παντζούρια, οι κουρτίνες είναι δε σπάνια κλειστές... Ο κουνιάδος μου μού είπε ότι αυτό οφείλεται τόσο στην προσπάθεια να εκμεταλλευτούν κάθε αχτίδα ήλιου όσο και στο γεγονός ότι στην Ολλανδία, μια κάποτε θαλασσοκράτειρα χώρα, οι γυναίκες των ναυτικών που έλειπαν σε μακροχρόνια ταξίδια, έπρεπε να αποδεικνύουν καθημερινά την τιμιότητά τους αποδεικνύοντας ότι δεν είχαν τίποτα να κρύψουν...

Με εντυπωσίασε πολύ αυτή η ιστορία, το πόσο διαφορετικές αντιλήψεις και συνήθειες δημιουργούνται σε κάθε χώρα ανάλογα με τις αντικειμενικές ανάγκες και συνθήκες...

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ταξίδι στας Ευρώπας...

Έχω να ταξιδέψω στο εξωτερικό από το Γενάρη του 2009 οπότε και πήγα με την Μ. στην Ρώμη, νέο, φρεσκοπαντρεμένο ζευγαράκι τότε... 

Αύριο, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα ταξιδέψουμε ξανά στο εξωτερικό, εγώ κι η Μ., μαζί με τα αγόρια και θα πάμε στην Ολλανδία, στην Ουτρέχτη όπου μένει ο αδερφός της Μ. μόνιμα τα τελευταία 2 χρόνια...

Δεν κρύβω ότι έχω άγχος καθώς τόσα χρόνια εντός των συνόρων είναι σαν να ταξιδεύω και πάλι για πρώτη φορά και έχει ξυπνήσει ο βλάχος (με την κακή έννοια) μέσα μου αλλά και γιατί φοβάμαι ότι ένα τρίωρο ταξίδι με το αεροπλάνο και τα παιδιά μπορεί να είναι πολύ κουραστικό... 

Θέλω κι ελπίζω όλα στο τέλος να είναι τέλεια και καταπληκτικά...

Καλό μας ταξίδι!

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Αίγινα - Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι...

Στο καράβι της επιστροφής την Κυριακή το απόγευμα, μετά από μίνι διακοπές τριών ημερών στην Αίγινα, ρώτησα τον Σ. που του άρεσε περισσότερο φέτος, στον Πόρο ή στην Αίγινα... 

"Στην Αίγινα", μου απάντησε χωρίς να το σκεφτεί... Από μωρό πάει κάθε καλοκαίρι στην Αίγινα, στο ίδιο ξενοδοχείο, το νησί είναι το χωριό που δεν έχουμε... 

Όταν είπαμε φέτος ότι θα φύγουμε για διακοπές ρώτησε πότε θα πάμε στην Αίγινα... Δεν γινόταν να μείνει το παιδί με τον καημό ότι φέτος δεν πήγαμε στο νησάκι μας αλλά ούτε κι εμείς... 

Πήγαμε από την Παρασκευή και γυρίσαμε την Κυριακή το απόγευμα, ήταν ο καλύτερος τρόπος να αποχαιρετίσουμε αυτό το καλοκαίρι και να θυμηθούμε γιατί πρέπει να επιστρέψουμε και του χρόνου...

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Γλυκιά Πορτογαλία: Pastéis de Nata...

Αν ποτέ βρεθείτε στην Πορτογαλία και συγκεκριμένα στην Λισαβόνα, να πάτε οπωσδήποτε να φάτε Pastéis de Nata. Το pastel (ενικός του pastéis) είναι ένα γλυκό με μεγάλη ιστορία και αποτελεί το...εθνικό επιδόρπιο της Πορτογαλίας! Ουσιαστικά είναι μια τάρτα με κύρια συστατικά το γάλα και τα αυγά αλλά άλλο να το λέμε και άλλο να το τρως! Αν θέλετε να δοκιμάσετε το αυθεντικό pastel, πρέπει να ψάξετε το Casa Pastéis de Belém το οποίο λέγεται ότι είναι το πρώτο μέρος στο οποίο σερβιρίστηκε το εν λόγω γλυκό, μεταξύ μας όμως, παντού, όπου και να βρεθείτε, όλα τα καφέ και εστιατόρια το σερβίρουν. Για μένα το καλύτερο ήταν αυτό που έφαγα από ένα πολύ ωραίο μαγαζί στην Λισαβόνα, στην Avenida Liberdade 169 που λέγεται "Bela Ipanema"...


Pastéis de Nata

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

We 'll always have Paris...

Η Μ. έχει αποκοιμηθεί στον καναπέ, εγώ βαριέμαι και χαζεύω στο internet.. Πριν από 1,5 χρόνο, τον Μάη του 2008, κόβαμε βόλτες στο Παρίσι και τραβούσα βίντεο τους in line skaters να "χορεύουν" σε μια πλατεία στο πλάι του Λούβρου...


Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2009

Περί ανέμων και υδάτων...

Ακούω τους διπλανούς και σχολιάζουν το ματς του Ολυμπιακού και του Εργοτέλη και η καζούρα πάει σύννεφο... 5 τεμάχια είναι αυτά, δεν καταπίνονται..

Βρίσκομαι σε γενικότερη φάση καταστολής κι εγρήγορσης παράλληλα, δεν μπορώ να το εξηγήσω πως μου συμβαίνει αυτό... Τις τελευταίες εβδομάδες όλα συμβαίνουν γρήγορα και όλα είναι μπάχαλο... Καλά είμαστε βέβαια, να χτυπήσω κανά ξύλο, αλλά γύρω μας υπάρχει ένα αρμονικό χάος...

Όλα κινούνται βέβαια γύρω από το "ρεβίθι" (έτσι λέμε το μωρό, μια που δεν ξέρουμε φύλο ακόμα και γιατί στον πρώτο υπέρηχο αυτό που φαινόταν ήταν μια μικρή μπαλίτσα σαν ρεβίθι...) και την Μ. φυσικά, αν κουράστηκε, αν πείνασε, αν πόνεσε η μέση της, αν έχει πονοκέφαλο και τράβα κορδέλα...Δεν βαρυγκωμώ, θέλω και την νοιάζομαι αλλά πρέπει να της σπάω τα νεύρα μερικές φορές...

Με έχει αγχώσει η γαμημένη η γρίπη, όλο λέω στον εαυτό μου να μην ασχολείται με τον πανικό που σπέρνουν τα media αλλά όλη την ώρα με πιάνω να αγχώνομαι... Την προηγούμενη εβδομάδα έβηχε ένας στο γραφείο και μου ερχόταν να βάλω τις φωνές...

Πολύ άγχος γενικά, πολύ άγχος... Πάντα είχα όμως, μην λέμε μαλακίες, απλά κάθε φορά αλλάζει η αιτία...και όταν δεν υπάρχει αιτία, ψάχνω και τη βρίσκω, για τόσο μαλάκα μιλάμε...

Σήμερα το πρωί που ξυπνήσαμε και χουζουρεύαμε στο κρεβάτι, η Μ. μου μέτραγε τις λευκές τρίχες που έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται στους κροτάφους μου... Γέρασα ρε πούστη μου, ευτυχώς που είμαι ξανθός και δεν κάνει μπαμ... Η Μ. λέει ότι θα είναι ωραία να γκριζάρω, θα είμαι λέει πιο γοητευτικός, εγώ δεν γουστάρω, θέλω να παραμείνω νεανίας...

Πρέπει να κανονίσω να πάω και κανένα γυμναστήριο, δεν πάει άλλο, πρέπει να βρω κάτι να γυμνάζομαι και να κάνω και λίγο αποφόρτιση, έχω κόψει και το τσιγάρο εδώ κι ένα χρόνο και δεν έχω κάτι να ξεσπάσω...

Βλέπω πάρα πολλές ταινίες τελευταία, πάρα πολλές... Κάτι που δεν βγαίνουμε όσο παλιά, ένεκα η εγκυμοσύνη, κάτι που έτσι κι αλλιώς μου αρέσει το σινεμά, αυτή την περίοδο βλέπω πάρα πολλές ταινίες... Μέσα στο ΣΚ είδα τα "Bruno", "Νo Country For Old Men" και το "Peacemaker", χθες το βράδυ στον Ant1....

Έβλεπα τον Κωστάκη χθες στην ΔΕΘ, να δίνει συνέντευξη στο Βελίδειο, μες τα μαύρα χάλια ήταν... Αναμαλλιασμένος, γυάλιζε ολόκληρος, φαινόταν σαν άυπνος, σαν στραβωμένος... Σχεδόν τον λυπήθηκα... Με την Μ. κάναμε πλάκα και λέγαμε "Φαντάσου τώρα, που είναι σε συνέντευξη απευθείας μετάδοση και τον βλέπει όλη η Ελλάδα, να του έρθει καμιά ανακατωσούρα ή κανά κόψιμο, τι κάνει? Αφήνει σύξυλους δημοσιογράφους και τηλεθεατές και ψάχνει να βρει τουαλέτα για να μην ξεφτιλιστεί στο πανελλήνιο?"...

Προκηρύχθηκαν και οι εκλογές και δεν ξέρω τι να ψηφίσω... Δεν θα το ρίξω στους δυο μεγάλους, ούτε στο ΛΑΟΣ με καμία Παναγία... Το ΚΚΕ που ψήφιζα τόσα χρόνια δεν γουστάρω να το ψηφίσω, με έχει ξενερώσει, πολλές μαλακίες κάνουνε και οι αντοχές μου έχουν ελαττωθεί.. Έλεγα μπας και το ρίξω στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτοί πάνε να το διαλύσουν το μαγαζί από μόνοι τους... Χθες το βράδυ, σε μια σύσκεψη με τον εαυτό μου λέω, "Δε γαμιέται, να το ξαναρίξω στο ΚΚΕ, συμφωνώ σε 5 πράγματα μαζί τους, διαφωνώ σε άλλα 5, τι να κάνουμε, θα συμβιβαστούμε"... Ανοίγω την τηλεόραση, βλέπω την Κανέλλη (με την οποία μπορεί να συμφωνώ σε κάποια πράγματα αλλά με εξοργίζει ο τρόπος της), άντε πάλι από την αρχή... Μέχρι τελευταία στιγμή με βλέπω να το σκέφτομαι, απόφαση θα πάρω μέσα στο παραβάν μου φαίνεται...

Ωραία ήταν η βροχούλα χθες... Σήμερα είναι ωραία που δρόσισε λιγάκι, μου την έσπασε η ζέστη, τη βαρέθηκα... Η Μ. ταλαιπωρείται πολύ με τη ζέστη τώρα που είναι έγκυος...

Μακάρι να κρατήσει η δροσιά, να μην μας ξανακάψει πάλι, θέλω να πάμε κανένα ταξιδάκι εδώ κοντά, κανά Ναύπλιο, Καλάβρυτα ίσως, ωραία θα είναι...

Το μόνο που με έχει πειράξει από τον ερχομό του μωρού, είναι ότι δεν προβλέπεται ταξίδι στο εξωτερικό φέτος κι έχω καλομάθει, δύο χρόνια συνεχόμενα... Άντε να γεννηθεί με το καλό, να ξεπεταχτεί λίγο, να έχει περιοριστεί και αυτή η μαλακογρίπη και να μπει το "ρεβίθι" στον μάρσιπο και να ξεχυθούμε στις (αλλοδαπές) ρούγες...

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2009

Madrid:"Fui sobre agua edificada, mis muros de fuego son. Esta es mi insignia y blasón"

Πανδοχείο
Δον Κιχότης
Στο δρόμο για την Μαδρίτη, κάναμε στάση σε ένα χωριό που δεν θυμάμαι τώρα πως το λένε. Εκεί υπήρχε ένα πανδοχείο παραδοσιακού στυλ το οποίο είχε ζωή μερικούς αιώνες και σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες του, το είχε στέκι ο Θερβάντες, εξ' ου και ο Δον Κιχότης που μας καλωσόρισε στην αυλή.

Plaza Mayor 1Plaza Mayor 2
Plaza Mayor, κάτι σαν την Πλατεία Κοντζιά ένα πράμα (καμία σχέση...). Η πλατεία δημαρχείου της Μαδρίτης, εντυπωσιακή, περίκλειστη, πολύ μεγάλη... Τα κτίρια που την περιτριγυρίζουν είναι παμπάλαια αλλά παρ' όλα αυτά κατοικούνται ακόμα, υπάρχει δε μια γιαγιά που μένει σε ένα διαμέρισμα με θέα στην πλατεία γύρω στα 60 χρόνια και πληρώνει νοίκι 1 Ευρώ!!! (έτσι μου είπανε τουλάχιστον...)

Palazzo Real  1Palazzo Real  2Palazzo Real ή αλλιώς τα πρώην βασιλικά ανάκτορα. Πολύ εντυπωσιακά, πολύ ταρατατζούμ, η πρώτη φωτογραφία με το λάβαρο είναι η μία και μοναδική που τράβηξα από εσωτερικούς χώρους, μετά μας έβαλαν χέρι οι φύλακες και δεν επιτρεπόταν όχι φωτογραφίες να βγάλεις αλλά ούτε και να φταρνιστείς. Γενικά πολύ τζόρες οι Ισπανοί με τους ελέγχους στα μουσεία και τα μνημεία, υπέρ το δέον, με αποκορύφωμα στο Prado που μόνο δακτυλοσκόπηση δεν μας κάνανε για να μας αφήσουν να μπούμε, ούτε στην Αμερικανική πρεσβεία να μπαίναμε...

Madrid
Vicente Calderon
Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Βασίλισσας Σοφίας
Μερικές εικόνες της πόλης, μια μοντέρνα μαδριλένικη λεωφόρος με κίνηση και αυτοκίνητα, μια φευγαλέα ματιά στο Vicente Calderon ,έδρα της Ατλέτικο Μαδρίτης ,(όσο βλέπετε εσείς στην φωτογραφία άλλο τόσο είδα κι εγώ, δεν πρόλαβα να το επισκεφτώ κανονικά) και η είσοδος του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Βασίλισσας Σοφίας το οποίο καθόλου δεν μου άρεσε, βαρέθηκα αφάνταστα και ήμουν και κομμάτια από την κούραση...

Cocktails


Τελευταίο βράδυ στη Μαδρίτη, μας πήρε ο Βαγγέλης ο ξεναγός που είναι Γιαννιώτης αλλά ζει μόνιμα στη Μαδρίτη από τα 10 του (γαμώ τα άτομα!!!) και αφού μας έβγαλε για φαΐ, tapas κι έτσι, μας πήγε σε ένα μπαρ το οποίο απ΄έξω έμοιαζε με το χειρότερο κωλάδικο της Αθήνας και ήταν και υπόγειο. Εμείς μασήσαμε αλλά λέμε κάτι ξέρει ο Βαγγέλης, δεν μας πάει για σφάξιμο... Τελικά το μπαράκι ήταν πολύ ωραίο, το είχανε κάτι τύποι που ήταν χαβανέζοι, πολυνήσιοι, κάτι τέτοιο και φτιάχνανε κάτι γαμηστερά κοκτέιλς τα οποία τα σερβίρανε σε κάτι ποτήρια σαν και αυτά της φωτογραφίας. Αυτό που καπνίζει δε, ήταν ένα με ρούμι, διάφορους χυμούς και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο μέσα το οποίο ήταν για δύο άτομα γιατί ήταν γύρω στο ένα λίτρο, έτσι κι έπινες δυο καπάκι άρχιζες να τραγουδάς την Σαμαρίνα σε άψογα Καστιγιάνικα...

Γενικά δεν έχω πολλές φωτογραφίες, ήταν και το τέλος του ταξιδιού και είχε κάνει κάλο το δάχτυλο μου από το κουμπί της ψηφιακής. Νομίζω πάντως πως τη Μαδρίτη την έχω αδικήσει, είναι πιο ωραία πόλη απ' ότι κατάλαβα εγώ, όταν ήμουν εκεί... Για να δικαιολογηθώ λίγο βέβαια είχα ψιλοαρρωστήσει εκείνες τις μέρες και ήμουν στα μαύρα πανιά... Τέλος πάντων, την επόμενη φορά, θα τη δω καλύτερα...