Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φίλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φίλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 3ο (Η Νεκρά Θάλασσα)...

(Συνέχεια από το 2ο μέρος) 

Το πρωινό της Τρίτης ήταν και πάλι ηλιόλουστο, τίποτα δεν θύμιζε την κοσμοχαλασιά της προηγούμενης μέρας... Ξύπνησα με ένα άγχος να δω αν το αυτοκίνητο παίρνει μπρος καθώς υπήρχε πάντα ο κίνδυνος η μπαταρία να έχει "ξελιγωθεί" από το ταξίδι της χθεσινής ημέρας από τη Δημητσάνα στην Τρίπολη χωρίς καθόλου ηλεκτρικά και δυναμό... Ευτυχώς το αυτοκίνητο πήρε κατευθείαν εμπρός... Ήταν βέβαια μέσα στην υγρασία τα πάντα ενώ υπήρχε ακόμα νερό στο δάπεδο και γι΄αυτό άνοιξα όλες τις πόρτες και το πορτ μπαγκάζ για να εκμεταλλευτώ την λιακάδα και να στεγνώσει ότι γινόταν να στεγνώσει μέχρι να ξεκινήσουμε...

Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν ήσυχη και χωρίς απρόοπτα... Τίποτα δεν μας ταλαιπώρησε, ευτυχώς, και τα παιδιά κάνανε χάζι που βλέπανε το νερό που πήγαινε κι ερχόταν κάτω από τα πόδια τους αναλόγως με την κλίση του αυτοκινήτου... Το μεσημέρι σταματήσαμε για φαγητό στον Σ.Ε.Α. Μεγάρων, τα αγόρια (κι όχι μόνο) θέλανε να φάνε Goodys... Φεύγοντας ο Σ. είχε πάρει μαζί του δυο φακελάκια αλάτι...

Σ: Μπαμπά σε πειράζει να ρίξω το αλάτι κάτω μέσα στο νερό;
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό ρε Σ.;
Σ: Θέλω να φτιάξω την Νεκρά Θάλασσα!
Εγώ: ...............
Εγώ: Ρίχτο, δεν βαριέσαι...
Φτάνοντας στο σπίτι, η Μ. επέμενε να το πάμε κατευθείαν στο συνεργείο... Εγώ πίστευα ότι δεν είχε νόημα αφού η δουλειά που χρειαζόταν να γίνει σίγουρα θα ήταν μπόλικη οπότε δεν πίστευα ότι θα την ξεκίναγαν στις 3 το μεσημέρι... Η Μ. επέμενε και το πήγε... Όταν η ώρα περνούσε και δεν επέστρεφε την πήρα τηλέφωνο... Μου είπε ότι είχαν ξηλώσει επί τόπου το ταμπλό και είχαν βγάλει μια σακούλα ολόκληρη με λάσπες και φύλλα με ένα πολύ πρόχειρο καθάρισμα... Το σημαντικότερο όλων όμως ήταν ότι η Μ. θυμήθηκε κάτι που εγώ είχα ξεχάσει εντελώς ότι η ασφάλεια του αυτοκινήτου μας περιλαμβάνει και κάλυψη ζημιών από φυσικά φαινόμενα... Η ασφάλεια είχε ήδη ενημερωθεί και είχε κλειστεί ραντεβού με εμπειρογνώμονα ο οποίος επισκέφτηκε το συνεργείο την Τετάρτη και επιβεβαίωσε τη ζημιά... Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η διαδικασία επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου έχει ξεκινήσει και αναμένεται να κρατήσει καμιά εβδομάδα (τουλάχιστον)... Ο πεθερός μου μας παραχώρησε το αυτοκίνητό του το οποίο έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιεί ελάχιστα για να μπορούμε να καλύψουμε τις καθημερινές μας ανάγκες και κυρίως το σχολείο και τις δραστηριότητες των παιδιών που αρχίζουν κανονικά από τη Δευτέρα...

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσαμε να πούμε... Αν εξαιρέσεις την ταλαιπωρία και το στρες που τράβηξα τη Δευτέρα του Πάσχα, η εκδρομή μας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, περάσαμε υπέροχα, κάναμε πολλές δραστηριότητες και κάναμε παρέα με ανθρώπους που θα ξανακάνουμε στην Αθήνα... Ναι μεν το κόστος της επισκευής δεν θα μας επιβαρύνει τελικά αλλά από την άλλη έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου η ιδέα της αγοράς ενός καινούργιου αυτοκινήτου αφού αυτό που έχουμε φαίνεται να έχει πολύ κακό κάρμα, αν σκεφτείς όλα όσα μας έχει κάνει... Μακάρι και του χρόνου να είμαστε καλά και να ξαναβρεθούμε σε αντίστοιχες ή και τις ίδιες παρέες και να περάσουμε το ίδιο καλά και φυσικά να λείπουν οι αναποδιές...

Χρόνια πολλά!

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 2ο...

(Συνέχεια από το 1ο μέρος)

Το πρωινό της Δευτέρας του Πάσχα ήταν λαμπρό όπως και της προηγούμενης μέρας παρά το γεγονός ότι υπήρχε πρόγνωση για βροχή... Ένας ελαφρύς πονοκέφαλος μου θύμιζε το μεθύσι της προηγούμενης ημέρας και μου είχε "χαρίσει" μια ραθυμία αλλά ήμουν έτοιμος να απολαύσω την τελευταία μέρα της εκδρομής μας... Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε Δημητσάνα ...

Φτάνοντας στο χωριό επισκεφτήκαμε το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης ... Η επίσκεψη μας ήταν εξαιρετική και συναρπαστική για όλους μας, τόσο τους μεγάλους όσο και τα παιδιά... Το Μουσείο προσφέρει μαι απόλυτα εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον και την παράδοση διαδραστική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει εκθέματα, βιντεοπαρουσιάσεις και live επιδείξεις της μπαρουτοποιίας, της βυρσοδεψίας και της απόσταξης... Μοναδική παραφωνία, κατά την ταπεινή μου άποψη, αλλά ουσιαστικά ασήμαντη, είναι ότι η βιντεοπαρουσίαση σχετικά με την τέχνη της βυρσοδεψίας ήταν γυρισμένη στην Άμφισσα, πόλη επίσης με παράδοση στην βυρσοδεψία, αλλά όχι στην Δημητσάνα... Η επίσκεψη μας στο Μουσείο κράτησε πάνω από μια ώρα κι ενώ σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό αποφασίζουμε να πάμε στο κέντρο του χωριού για βόλτα και φαγητό...

Κατέβασα τα παιδιά και την Μ. σε κάποιο κεντρικό σημείο κι έφυγα για να βρω παρκάρισμα όταν ξαφνικά το αυτοκίνητο έχασε την ηλεκτρονική υποβοήθηση του τιμονιού... Υπέθεσα ότι είναι κάτι παροδικό, έβγαλα το κλειδί από την μίζα, το ξανά έβαλα αλλά αυτή την φορά όλες οι λυχνίες στο ταμπλό άρχισαν να αναβοσβήνουν, αισθητήρας λ, abs, χειρόφρενο, μπαταρία... Με έλουσε κρύος ιδρώτας, η σχέση μου με το αυτοκίνητο μας δεν ήταν ποτέ ρόδινη και απ' ότι φαινόταν θα γραφόταν άλλο ένα επεισόδιο σε αυτό το σήριαλ... Είχε ήδη αρχίσει να βρέχει δυνατά οπότε πάρκαρα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και πήγα στην ταβέρνα όπου είχε καθίσει η υπόλοιπη παρέα για να σκεφτώ τι θα κάνω... Σκέφτηκα να καλέσω την οδική βοήθεια που παρέχεται από την ασφάλεια μου αλλά όλες μου οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό... Ενώ το ηχογραφημένο μήνυμα με καλούσε να πατήσω το 1 για να συνδεθώ με την οδική βοήθεια, μετά το πάτημα του πλήκτρου κάθε φορά ένα άλλο ηχογραφημένο μήνυμα με ενημέρωνε ότι λόγω αργίας ... ήταν κλειστά!!! Επανέλαβα τις κλήσεις και δυο και τρεις φορές και κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα... Άφησα δύο οργισμένα μηνύματα στον τηλεφωνητή της εταιρείας απειλώντας ότι με έχουν χάσει από πελάτη... Κατόπιν εορτής, όταν η περιπέτεια είχε τελειώσει, η ασφαλιστική εταιρεία προσπαθώντας να δικαιολογηθεί αρχικά προφασίστηκε βλάβη του τηλεφωνικού κέντρου και κατόπιν δικό μου λάθος κατά την πληκτρολόγηση των επιλογών...

Η βροχή δυνάμωνε, η ώρα περνούσε κι εγώ κάποια στιγμή αποφασίζω να πάω ξανά στο αυτοκίνητο να δω το ασφαλιστήριο μήπως και βρω κάποια άλλο τηλέφωνο με το οποίο θα μπορούσα να επικοινωνήσω με την εταιρεία και να βρω βοήθεια... Η βροχή είναι πολύ δυνατή και όταν φτάνω στο αυτοκίνητο ανοίγω την πόρτα και αντικρίζω το αυτοκίνητο με είκοσι πόντους νερό μέσα... Το γεγονός ότι δεν έπαθα εγκεφαλικό το αποδίδω σε θαύμα...  Η αιτία της πλημμύρας αποδείχτηκε ότι ήταν η είσοδος του νερού από τους εξαεριστήρες που βρίσκονται κάτω από τους υαλοκαθαριστήρες καθώς το αυτοκίνητη βρισκόταν ατυχώς κάτω από την απορροή ενός ρυακιού κατά τη διάρκεια της νεροποντής... Εκείνη την ώρα με παίρνει η  Μ. τηλέφωνο, μαθαίνει πως έχουν τα πράγματα (δεν με πίστεψε πραγματικά, μέχρι που το είδε με τα μάτια της) και μου λέει ότι η Σ. έχει ένα θείο με συνεργείο στην Τρίπολη οποίος μας περιμένει να ανοίξει το συνεργείο και ασχοληθεί με τη ζημιά... Ξεκινάμε να αδειάσουμε το αυτοκίνητο από το νερό με πλαστικά ποτηράκια, ένα κουβά κι ένα μπουκάλι μέχρι που ο Β. βρίσκει μια μάνικα σε ένα φούρνο παρά δίπλα, βάζει την μια άκρη μέσα στον αυτοκίνητο, ρουφάει από την άλλη άκρη (πίνει και κανά δυο γουλιές) και καταφέρνει να αδειάσει κατά πολύ το νερό από το αυτοκίνητο... Ο θείος της Σ. μιλώντας στο τηλέφωνο μαζί του και αφού του περιγράφω πως έχουν τα πράγματα μου λέει ότι η ζημιά είναι πιθανότατα στο δυναμό κι ότι μπορώ να δοκιμάσω να κατέβω στην Τρίπολη, πριν νυχτώσει αφού η μπαταρία του αυτοκινήτου ήταν καινούργια, είχε αλλαχτεί το καλοκαίρι... Το αυτοκίνητο επί της ουσίας δεν έχει ηλεκτρικά, προβολείς, φλας, υαλοκαθαριστήρες αλλά η βροχή έχει σταματήσει, υπάρχει αρκετή ώρα μέχρι να πέσει η νύχτα οπότε το παίρνουμε απόφαση και ξεκινάμε για Τρίπολη, εγώ οδηγός, ο Μ. συνοδηγός ενώ οι υπόλοιποι, μαζί τους η Μ. και οι γιοι μου, επιστρέφουν στην Αλωνίσταινα με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της παρέας... 

Μετά από αγχωτική οδήγηση μιάμισης ώρας που ο καιρός μας λυπήθηκε και δεν έβρεχε, φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το θείο της Σ. και πάμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο... Η βροχή ξαναρχίζει καταρρακτώδης... Ο θείος είχε δίκιο, το πρόβλημα αφορούσε το δυναμό του αυτοκινήτου το οποίο αντικαθίσταται... Τα ηλεκτρικά του αυτοκινήτου πλέον λειτουργούν, πλην του εξαερισμού ο οποίος προφανώς έχει μπουκώσει από τα νερά και τις λάσπες που το κατέκλυσαν ενώ η λυχνία του αερόσακου παραμένει διαρκώς αναμμένη στο ταμπλό... Ο εξαερισμός είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς όπως είπαμε βρέχει καταρρακτωδώς, τα τζάμια θολώνουν και εμείς δεν έχουμε τρόπο να τα ξεθολώσουμε παρά με το να τα σκουπίζουμε διαρκώς με μια πατσαβούρα... Επιστρέφουμε στο χωριό με μια ακόμα αγχωτική διαδρομή κυνηγώντας τον ήλιο που δύει προσπαθώντας να μην μας βρει το σκοτάδι στο βουνό κάτω από την νεροποντή και με τα τζάμια θολωμένα... Μπαίνω στον ξενώνα γύρω στις 8.30 το βράδυ, κουρασμένος, στρεσσαρισμένος και βρεγμένος ως το κόκκαλο, ειδικά τα παπούτσια μου είναι βρεγμένα πάνω από 7 ώρες... Όλη η παρέα είναι μαζεμένη στο σαλόνι, εμείς και η Τ. με τον Β. και την κόρη τους κρατάμε τα μοναδικά δύο δωμάτια που είναι νοικιασμένα το βράδυ της Δευτέρας του Πάσχα, ο ξενώνας είναι για πάρτυ μας, περνάμε μια χαλαρή βραδιά, απόλυτα απαραίτητη τελικά, δίπλα στο τζάκι με τσιμπολόγημα και ρακόμελο...

(Συνεχίζεται...)

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 1ο...

μια καλύβα ψηλά στο βουνό

Υπάρχουν περίοδοι που τα posts βγαίνουνε με το τσιγκέλι, η έμπνευση πάει περίπατο και όλα μοιάζουν βαρετά κι αδιάφορα για να εμφανιστούν στο blog... Υπάρχουν και κάποιες άλλες όμως που ένα και μόνο γεγονός φτάνει να γεμίσει σελίδες επί σελίδων με posts ποικίλα κι ενδιαφέροντα (τουλάχιστον για μένα)... Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Πάσχα του 2017 δεν θα ξεχαστεί εύκολα καθώς τα είχε όλα, καλή παρέα, διασκέδαση, γέλιο, εξερευνήσεις, γνωριμίες, περιπέτειες κι αναποδιές, ήταν γεμάτο ιστορίες που θα τις θυμηθώ και θα τις διηγηθώ πολλές φορές στο μέλλον...

Η ιδέα έπεσε στο πάρτυ γενεθλίων του Σ., το Σάββατο 4/3... Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μας μια παρέα που συναντιέται συχνά τον τελευταίο καιρό, φιλενάδες της Μ. από τη δουλειά με τους άντρες τους και τα παιδιά τους οπότε και μας πρότεινε η Σ. να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα στο χωριό της, την "ηρωική" Αλωνίσταινα, γενέτειρα της μητέρας του Κολοκοτρώνη, γεγονός για το οποίο είναι εξαιρετικά υπερήφανη η Σ. και σύσσωμη η Αλωνιστιότικη κοινότητα... Η ιδέα έγινε άμεσα δεκτή από όλους μας... Αν και δεν γνώριζα απολύτως τίποτα για το χωριό συμφώνησα κατευθείαν να πάμε διότι αφενός ήταν μια ευκαιρία να επισκεφτώ την ορεινή Αρκαδία που δεν είχα δει ποτέ μου και είχα ακούσει τόσα καλά και αφετέρου η ιδέα ενός Πάσχα με φίλους και τα παιδιά μας χωρίς τις συνηθισμένες και βαρετές οικογενειακές φιέστες  φάνταζε πολύ δελεαστική... Η Αλωνίσταινα είναι ένα μικρό χωριό με δυο ταβέρνες, δυο ξενοδοχεία/ξενώνες, ένα καφενείο, ούτε καν περίπτερο... Εμείς και άλλο ένα ζευγάρι με την κόρη τους κάναμε κράτηση στον ένα από τους δύο ξενώνες του χωριού, η Σ.με τον άντρα της και το γιο τους θα μένανε στο σπίτι τους στο χωριό όπου θα φιλοξενούσαν και τον ξάδερφο της Σ. με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά... Η παρέα μας παραλίγο να μην έχει αυτή την σύνθεση λόγω ενός απροσδόκητου θέματος υγείας του πατέρα της Τ., μιας από της κοπέλες της παρέας αλλά τελικά την Μεγάλη Παρασκευή αναχωρήσαμε όλοι για την Αλωνίσταινα ... 

Το χωριό μας υποδέχτηκε με συννεφιά και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία ήταν αισθητά πεσμένη, τα 1200 μέτρα υψόμετρο δεν είναι παίξε γέλασε... Λίγη ξεκούραση και το απόγευμα Επιτάφιος για τους περισσότερους και καφές στο καφενείο για μένα και τον Β. με μουσικό χαλί την Νένα Βενετσάνου... Η βραδιά έκλεισε με δείπνο με καλαμαράκια τηγανητά, πατάτες τηγανητές και σουπιές με χόρτα στην μια από τις δύο ταβέρνες του χωριού... Ήταν και τα μοναδικά πράγματα που σέρβιρε, είπαμε Μεγάλη Παρασκευή... Το Μεγάλο Σάββατο ξημέρωσε με μια μεγαλόπρεπη λιακάδα, ξεκίνησε με μια επιδρομή στον μπουφέ του πρωινού από τους γιους μου που τρελαίνονται για μπουφέδες και βόλτα για καφέ στη Βυτίνα... Η Βυτίνα είναι πολύ όμορφη, τόσο τουριστική και τόσο παραδοσιακή όσο πρέπει... Στην κεντρική πλατεία της ήπιαμε καφέ, τα παιδιά παίξανε με τα πατίνια τους, οι κοπέλες κάνανε κι ένα ψιλό shopping, μην ξεχνάμε και τις συνήθειές μας... Το μεσημέρι φύγαμε από τη Βυτίνα και αφού κάναμε μια περιήγηση σε υπέροχες ορεινές διαδρομές και μια στάση σε ένα μέρος όπου όλα τα παιδάκια είχαν την ευκαιρία να καβαλήσουν πάνω σε αλογάκια σταματήσαμε στο Χρυσοβίτσι για φαγητό... Η μεσημεριανή σιέστα που ακολούθησε ήταν απαραίτητη... Το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στην Ανάσταση η οποία έγινε στις 10 αφού ο παπάς του χωριού έπρεπε να πάει και σε άλλο χωριό... Η ιδέα της Σ. να πάρουμε φαναράκια που πετάνε στον ουρανό, όπως κάνουν στο Λεωνίδιο, ήταν τέλεια, όλο το χωριό μαζεύτηκε στην πλατεία να τα δει να απογειώνονται και να χάνονται στο νυχτερινό ουρανό... Η βραδιά τελείωσε με μεγάλο τσιμπούσι σε ταβέρνα του χωριού με γέλια και κουβέντες και τα παιδιά να χορεύουν, να παίζουν, να κλαίνε, να μαλώνουν και πάλι από την αρχή... Η Κυριακή του Πάσχα ξημέρωσε μεγαλόπρεπη, φωτεινή και ζεστή... Το ψήσιμο έγινε στο σπίτι της Σ. όπου μαζευτήκαμε όλοι καθώς και κάποια άλλα ξαδέρφια της Σ., οι γονείς της και κάποιοι συγγενείς... Ήταν μια τεράστια γιορτή, μια απίστευτα ωραία φάση όπου κόσμος έμπαινε, έβγαινε, τσιμπολόγαγε, έπινε, γελούσε, χόρευε, έπαιζε με τα παιδάκια που τρέχανε από εδώ και από εκεί, ευτυχία με όλη την σημασία της λέξης... Αληθινά δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση της ευδαιμονίας που μου χάρισε αυτή η μέρα, της ολοκληρωτικής ευτυχίας... Η πολύ καλή μου διάθεση οδήγησε σε ένα ωραιότατο μεθύσι το οποίο ήταν εξαιρετικά ευχάριστο για όλους, όπως τουλάχιστον μου είπαν... Αλήθεια πάντως πρέπει να ήταν διότι σε αυτή την "εύθυμη" κατάσταση, πήγα και για καφέ στη Βυτίνα , χωρίς να οδηγήσω φυσικά, όπου μάλιστα απαθανατίστηκα και σε βίντεο... Το βράδυ, όχι μόνο δεν ξεράθηκα στον ύπνο αλλά πήγα και στο καφενείο μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα για να πιω ακόμα μια μπύρα και να παίξω UNO με τα παιδιά...

(Συνεχίζεται...)

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Αναμνήσεις πολέμου...

Χθες το απόγευμα έπινα καφέ με δυο φίλους κι άκουσα την παρακάτω ιστορία:

Φίλος φίλου, Ισραηλίτης, που έχει πολεμήσει στον Λίβανο το 1982 κατά την πρώτη εισβολή του Ισραήλ εκεί, υπηρετώντας την θητεία του, αντιμετωπίζει πρόβλημα να κοιμηθεί πολλά βράδια και βλέπει σε εφιάλτη την ίδια σκηνή που την έζησε τότε... Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν μαζέψει άνδρες, γυναίκες και παιδιά και τους έχουν κλείσει σε ένα τζαμί... Επικρατεί ταραχή, κάποιος από τους αιχμαλώτους παρακαλάει για λίγο νερό και τότε εκείνος προσφέρει το παγούρι του... Η χειρονομία του εξοργίζει κάποιον συνάδελφό του που τον χτυπάει στο κεφάλι με τον υποκόπανο του όπλου και τον ρίχνει αναίσθητο... Όταν ανοίγει τα μάτια του είναι ξαπλωμένος ανάμεσα σε πτώματα, όλοι οι αιχμάλωτοι μέσα στο τζαμί έχουν εκτελεστεί...

Η όλη ιστορία μου έφερε κατευθείαν στο μυαλό την πολύ καλή ταινία "Walz whith Bashir" για την οποία είχα γράψει το 2010 όταν την πρωτοείδα (link)... 

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Κυρ-Παντελής...

Όταν σου είπα το πόσο καλά πέρασα σε μια έξοδο με παλιούς συμμαθητές που έγινα σταφίδα από το ποτό μου είπες μισοσοβαρά μισοαστεία (περισσότερο μισοσοβαρά) ότι δεν μπορώ να κάνω τέτοια διότι είμαι πατέρας και οικογενειάρχης... Τον τελευταίο μήνα με έχεις ζαλίσει με τις αγορές που μας βλέπουν σαν μπατίρηδες, την αξιοπρέπεια του οφειλέτη και τις κωλοτούμπες... Έχεις γίνει σαν τον κυρ Παντελή του τραγουδιού και στο έχω πει αλλά δεν ακούς...

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας...

Όταν έπιασα για πρώτη φορά δουλειά πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, είχα την τύχη να έχω για συνάδελφο και άμεσο συνεργάτη έναν άνθρωπο, τον Β., στον οποίο οφείλω πολύ μεγάλο κομμάτι της (όποιας) επαγγελματικής μου επιτυχίας και της εξέλιξης μου σαν προγραμματιστής... Έμαθα πολλά τα χρόνια που δουλέψαμε μαζί και κυρίως έμαθα να σκέφτομαι με συγκεκριμένο τρόπο... Ήξερα ότι όπου και αν κολλούσα, ότι στραβή και να γινόταν αυτός αυτός θα έβρισκε την λύση, θα έκανε το λάθος να χαθεί, όπως και έκανε σε δεδομένη στιγμή όταν χρειάστηκε, ψύχραιμα και αβίαστα, χωρίς να αναφέρει το θέμα ξανά ποτέ από τότε... Ο άνθρωπος αυτός ήταν το δίχτυ ασφαλείας μου...

Εδώ και μισό χρόνο περίπου δεν είμαστε άμεσοι συνεργάτες, εξακολουθούμε να είμαστε συνάδελφοι αλλά πλέον δουλεύουμε σε ξεχωριστές ομάδες... Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν αρχικά συνειδητοποίησα αυτό που συνέβαινε πανικοβλήθηκα διότι πια δεν θα ήταν εκεί ο Β. για να με στηρίζει στην στραβή, να με βοηθάει εκεί που τα έβρισκα μπαστούνια, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνος μου και μάλιστα σε μια εντελώς καινούργια και άγνωστη για μένα τεχνολογία... Είχα χάσει το δίχτυ ασφαλείας μου...

Τα πράγματα έχουν πάει πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα πριν από έξι μήνες... Βούτηξα στα βαθιά και κολύμπησα αρκετά καλά... Έμαθα και έκανα πολλά νέα πράγματα, δοκίμασα να φτιάξω πράγματα, έφαγα την μούρη μου,  ξαναδοκίμασα, άλλα τα πέτυχα, άλλα όχι... Έγινα πιο πεισματάρης και πιο μαχητικός στην προσπάθεια να βρω μια λύση για το όποιο πρόβλημα με ταλαιπωρεί... Ξέρω ότι η λύση του προβλήματος εξαρτάται από μένα, ότι δεν θα βρεθεί κανείς να απλώσει το δίχτυ του να με σώσει... Συνειδητοποιώ ότι τόσα χρόνια ήμουν αρκετά τεμπέλης κι εφησυχασμένος από την ιδέα ότι ό,τι και αν συμβεί η λύση θα βρεθεί αν όχι από μένα, από τον Β. ... Τώρα η λύση πρέπει να βρεθεί από μένα και αυτό τελικά δεν είναι τόσο κακό...

Προσπαθώ να θυμηθώ αν του έχω πει ποτέ ευθέως ένα ευχαριστώ για όση βοήθεια μου έδωσε όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν θυμάμαι κάτι, πιστεύω πάντως ότι με τον τρόπο μου του έχω δώσει να το καταλάβει...

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Δεν είμαι εγώ ρατσιστής...

...αυτοί φταίνε που είναι αράπηδες... Αυτό το παλιό αστείο μου θύμισε η χθεσινή μας συζήτηση... Η πλάκα είναι ότι μου φάνηκε ότι σε πείραξε κιόλας που σε είπα "ρατσιστή"... Φάνηκε να σε απασχολεί περισσότερο η ταμπέλα παρά η ουσία αλλά αν άκουγες πραγματικά αυτά που έλεγες σαν τρίτος ακροατής δεν θα μπορούσες να δώσεις άλλη στον εαυτό σου... Σκέψου μόνο αυτά που έλεγες αντικαθιστώντας όπου μαύροι κάποιους άλλους, τους Σέρβους που τους συμπαθείς ας πούμε, κι έλα να το ξανασυζητήσουμε...

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Διακοπές στην Αίγινα - The extended version...

Είναι πολύ ωραίο πράγμα να εκπλήσσεσαι θετικά, όταν κάτι, κάποιος ή μια κατάσταση, ξεπερνούν τις προσδοκίες σου και σου δίνουν πολλά περισσότερα από ότι περίμενες... Κάτι τέτοιο συνέβη με τις φετινές διακοπές στην Αίγινα από τις οποίες γυρίσαμε χθες το μεσημέρι με τις καλύτερες εντυπώσεις και μια μελαγχολία...

Η Αίγινα επελέγη διότι θέλαμε ένα μέρος που δεν είχαμε πάει εγώ και η Μ., που θα είχε κάποια αξιοθέατα να δούμε, που θα ήταν "parent friendly", δεν θα μας ταλαιπωρούσε δηλαδή τόσο το ταξίδι όσο και η μετακίνηση εκεί... Επίσης η χαμηλή τιμή των εισιτηρίων από και προς το νησί έπαιξε και αυτή τον ρόλο της...

Η επιλογή του ξενοδοχείου έγινε με το ίδιο σκεπτικό και με τη διάθεση να κακομάθουμε λίγο τον εαυτό μας... Επιλέξαμε το καλύτερο... Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι κάνω διαφήμιση... Έχουν δίκιο... Κάνω διαφήμιση γιατί οι Φιστικιές είναι το πιο όμορφο, πιο καθαρό, πιο βολικό ως προς το σημείο που βρίσκεται, με τους πιο συμπαθητικούς εργαζομένους και διεύθυνση που έχω συναντήσει... Τα λεφτά που κόστισε η διαμονή μας είναι από τα πιο καλοξοδεμένα λεφτά της ζωής μου... Όσοι πρόκειται να πάτε Αίγινα, σκεφτείτε τη διαμονή στις Φιστικιές και δεν θα το μετανιώσετε... Ένας από τους λόγους των τόσο καλών αναμνήσεων από την Αίγινα είναι και αυτό το ξενοδοχείο...

Η παρέα ήταν πολύ καλή και με ποικιλία... Τις πρώτες μέρες η οικογένεια ενός παιδικού μου φίλου, η έγκυος γυναίκα του και η κόρη του, και τις δύο τελευταίες ο αδερφός της Μ. με την κοπέλα του... Το πρόγραμμα ήταν απόλυτο χαλαρωτικό... Ύπνος, θάλασσα/πισίνα, φαγητό... Μια συνηθισμένη μέρα ξεκινούσε με πρωινό ξύπνημα, θάλασσα μέχρι το μεσημέρι, φαγητό έξω ή πίσω στο ξενοδοχείο, ύπνο και μετά όλο το απόγευμα μπάνιο στην πισίνα μέχρι το βράδυ οπότε και κατεβαίναμε στην πόλη για βόλτα... Όταν επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο τα παιδιά έπεφταν για ύπνο και οι μεγάλοι άραζαν στην πισίνα για κουβέντα... Περάσαμε πάρα πολύ ωραία με όλες τις παρέες μας όπως και τις μέρες που ήμασταν μόνο οι τρεις μας...

Οι διακοπές αυτές έκαναν εξαιρετικά καλό σε μένα και την Μ. που τις χρειαζόμασταν πάρα πολύ μετά την εξαιρετικά δύσκολη περσινή χρονιά και το περσινό καλοκαίρι με όλα όσα τραβήξαμε... Ήρθαμε ακόμα πιο κοντά και περάσαμε πολύ χρόνο με τον κύριο Σ. ο οποίος ήταν ξετρελαμένος από την χαρά του και μας τρέλανε κι εμάς εντελώς με τα καμώματά του...

Η Αίγινα έχει μέτριες παραλίες αλλά είναι πάρα πολλές και καθαρές... Για την ακρίβεια, σχεδόν σε όλη την ακτογραμμή μπορείς να κολυμπήσεις... Εμείς επισκεφτήκαμε αρκετές, κυρίως αυτές της δυτικής πλευράς του νησιού και καταλήξαμε στου Σαρπά, η οποία είναι μάλλον η καλύτερη... Για μπάνιο πηγαίναμε νωρίς και λόγω των παιδιών αλλά και λόγω ότι δεν αρέσει ούτε σε εμάς η πολλή ζέστη οπότε συνήθως επικρατούσε γαλήνη στην παραλία... Φυσικά όσο περνούσαν οι μέρες και ερχόταν περισσότερος κόσμος στο νησί αυτό δεν ίσχυε και τόσο...

Οι Αιγινήτες είναι εξαιρετικά ευγενικοί... Δεν υπήρξε μαγαζί, περίπτερο, εστιατόριο που να μην ήταν όλοι ευγενικοί και καλοσυνάτοι χωρίς όμως ίχνος δουλικότητας...

Η Χώρα της Αίγινας είναι πολύ όμορφη με παραδοσιακά κτίσματα και γραφικά σοκάκια... Είναι κατά την άποψη μου το καλύτερο μέρος να μείνεις στο νησί αλλά όχι στο κέντρο της, καλύτερα προς τα έξω (όπως είναι οι Φιστικιές ) διότι έχει αρκετή ζέστη... Τα υπόλοιπα παραλιακά χωριά του νησιού είναι συμπαθητικά μικρά ψαροχώρια με καλύτερο όλων την Πέρδικα, όπου και εκεί αξίζει να μείνει κάποιος... Η Σουβάλα, η Βαγία και ο Μαραθώνας είναι πιο ήσυχα από τα δικά μας γούστα... Μεγάλη απογοήτευση η Αγία Μαρίνα, η οποία αν και το πιο τουριστικό μέρος του νησιού, έχει την αισθητική Φαληράκι/Λαγανάς και η θάλασσά της είναι τόσο ρηχή που νομίζεις ότι πλατσουρίζεις σε γούρνα... Στο εσωτερικό το νησί είναι καταπράσινο και στα ορεινά του σημεία έχει πλούσιο πευκοδάσος... Επισκεφτήκαμε τον Ναό της Αφαίας καθώς και τον Άγιο Νεκτάριο, αμφότερα εντυπωσιακά, με το αρχαίο κάλλος να κλέβει την παράσταση...

Όπου πήγαμε φάγαμε εξαιρετικά... Είτε ψάρια είτε κρέας, είτε στην Αίγινα είτε σε χωριά παντού φάγαμε τρομερά... Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά στην περίπτωσή μας σίγουρα πέτυχε... Μέχρι και πίτσα που φάγαμε ένα βράδυ από τοπική πιτσαρία, όχι pizza fun και τέτοια, ήταν εξαιρετική... Οι τιμές ήταν επίσης μια χαρά καμία σχέση με αυτά που άκουγα από πολλούς πριν πάω στο νησί ότι η Αίγινα είναι ακριβή στο φαΐ...

Ο γιος μου έλαμψε στην Αίγινα... Μέσα σε λίγες μέρες έγινε ο σταρ του ξενοδοχείου και του νησιού ολόκληρου... Τα γκαρσόνια στις ταβέρνες τον χαιρετούσαν και ξεκαρδίζονταν με το πόσο έτρωγε, η μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά τον κερνούσε τα ζαρζαβατικά του, στο ξενοδοχείο όλοι τρέχανε να παίξουν μαζί του όταν κατεβαίναμε στην πισίνα... Όταν φεύγαμε και πήγαμε να χαιρετήσουμε, ο κύριος Μιχάλης ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας είπε: "Και τώρα πώς θα ξεκαλοκαιριάσουμε χωρίς Σ. ;"...

Τα καλύτερα έχω να θυμάμαι από αυτές τις διακοπές στην Αίγινα, το ίδιο και η Μ. ... Λέγαμε μάλιστα ότι όταν με το καλό κάνουμε δεύτερο παιδί, το πρώτο καλοκαίρι με το καινούργιο μωρό θα ξαναπάμε διακοπές στην Αίγινα και τις Φιστικιές ...

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Κανόνισε...

... να σου την πέσουν τίποτα Τσέτνικς εκεί που θα πας και να σε αρχίσουν πάνω χέρι κάτω χέρι που είσαι σκούρος μετανάστης από το νότο και τους τρως τις δουλειές... Αν κι είσαι αδερφός, ομόδοξος οπότε μάλλον δεν παίζει κάτι τέτοιο... Στην τελική αν σε ζορίσει και κανένας, φτάνει να είναι κάτω από 30, μην είναι κανένα βετεράνος του πολέμου, πέτα του ένα πίτσκου μάτερι, του Έλληνα ο τράχηλος ζοριλίκια δεν υπομένει ρε μουνιά!!!

Καλό ταξίδι, μωρή γίδα, όλα καλά να πάνε και είμαι σίγουρος ότι θα πάνε... Κοίτα να περάσεις καλά και να γουστάρεις και βρες και μια γυναίκα πάνω από 1.80 να νοικοκυρευτείς, να κάνεις ψηλά, ξανθά παιδιά που θα σε γηροκομήσουν κι εσένα αφού κανά μπασκετάκι ή πόλο θα το παίζουν!!! 

Στο επανιδείν!

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Φοβάμαι...

Χθες το πρωί, μέσα σε ένα ήλιο με δόντια βαφτίσαμε τον Σ. μου... Μετά το νταβαντούρι στην εκκλησία, οι λίγοι καλεσμένοι μας ήρθαν από το σπίτι να πιούμε ένα ποτήρι κρασί για τον μπέμπη... Πέρασα αρκετά καλά, ο Σ. μου ήταν ήσυχος, η διάθεση ήταν καλή, ο καιρός μας την χάρισε και μπορούσαμε έστω φορώντας το παλτό να καθίσουμε στη βεράντα να κάνουμε κι ένα τσιγάρο...

Το πρόβλημα είναι ότι δυσκολεύομαι να χαρώ αυτόν τον καιρό γιατί φοβάμαι.... Φοβάμαι αυτό που έρχεται αύριο και δεν μπορώ να το κουμαντάρω, δεν μπορώ να το προβλέψω... Κάποτε υπήρχαν σταθερές στο μυαλό και στη ζωή μου (μας) τώρα όλα είναι στον αέρα...  Δεν ξέρω τι λεφτά θα παίρνω τον επόμενο μήνα, πόσος θα είναι ο μισθός μου, αν θα έχω μισθό, αν θα μπορώ να πληρώσω το νοίκι... Πάω στο βενζινάδικο και στο super market και καταθέτω μικρές περιουσίες για να ψωνίσω τι ρε γαμώτο; Κοιτάζω τον Σ. και δεν ξέρω τι ζωή θα μπορέσω και θα με αφήσουν να του προσφέρω, δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ζήσει όπως έζησα εγώ στα παιδικά χρόνια που ήταν καλά χωρίς να είναι πλούσια...

Χθες, εκεί στο μπαλκόνι του τσιγάρου, όλοι αυτό συζητούσαμε, για την μαυρίλα που μας έχει πλακώσει όλους.... Ο αδερφός μου άνεργος εδώ και καιρό, ο Γ. φρέσκος άνεργος, του μήνα, όχι ότι δούλευε  πριν κανονικά, για το χαρτζιλίκι δούλευε, απλά για τον ΟΑΕΔ η υποαπασχόληση είναι εργασία... Ο Σ. με τα 4 παιδιά, ο Κ. που δουλεύει τρεις δουλειές και πάλι με το ζόρι την παλεύει και οι άλλοι που ακόμα το μαχαίρι δεν μας έχει μπει εντελώς στον λαιμό αλλά νιώθουμε ήδη την κόψη του να μας αγγίζει και περιμένουμε... 

Τι περιμένουμε;  Δεν ξέρω... Ίσως κάποιον να μας σώσει, να μας πει ότι όλα είναι καλά, ίσως κάποιον να μας ξυπνήσει  και να μας πει ότι βλέπουμε όνειρο... Μαλακίες... Μόνο εμείς μπορούμε να μας σώσουμε αλλά ακόμα φοβόμαστε πολύ ή δεν έχουμε ζοριστεί ακόμα τόσο πολύ που να μην μας νοιάζει τίποτα... Σκεφτόμαστε ακόμα, το νοίκι, το παιδί, τις μικρές απολαύσεις που έχουμε επιτρέψει ακόμα στον εαυτό μας να έχει και λουφάζουμε, μην τα χάσουμε κι αυτά, γιατί είναι καλύτερο να έχεις κάτι από το να έχεις τίποτα αλλά αυτή η ιστορία δεν σταματάει, θα μας πρεσάρουν μέχρι να φτάσουμε στο τίποτα και μετά τι;

Μετά έρχεται η λύτρωση, ο σκλάβος δεν έχει να χάσει τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες του, σωστό και ψέμα μαζί, ας χάσω και τις αλυσίδες μου, τον Σ. μου όμως πώς να τον στερηθώ και τι να του στερήσω; Από την άλλη μόνος σου μπορεί και να υπομείνεις πράγματα, να συμβιβαστείς με την δυστυχία, για το παιδί που εξαρτάται από εσένα, που ζει λόγω εσού, συμβιβάζεσαι; Όχι, δεν συμβιβάζεσαι, ίσα ίσα, εξοργίζεσαι περισσότερο... Τι θα κάνεις; Θα δείξει...

Στο τσιγαρομπάλκονο δεν είπαμε μόνο αυτά, είπαμε και για τον Θρύλο, μαλώσαμε για τη διαιτησία, πειράξαμε τον Δ. για τον Ταυλανδό γιο του (εσωτερικό αστείο που σηκώνει επεξήγηση αλλά δεν είναι της παρούσης), είπαμε κι άλλα, γελάσαμε... Το γέλιο ξορκίζει κάπως την μαυρίλα, δεν είναι αντιβίωση αλλά παυσίπονο, κάνει και αυτό την δουλειά του,  είναι απαραίτητο... Είμαι σίγουρος ότι το φοβούνται, δεν το θέλουν, δεν είναι τυχαίο ότι το δαιμονοποιήσαν παπάδες και πολιτικοί... Αν δεν τους πάρεις στα σοβαρά, είναι ανίσχυροι, δεν υπάρχουν, θέλει μόνο μια κίνηση για να τους στείλεις στο διάολο... Πότε όμως;


Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Σήμερα γιορτάζω...

Σήμερα γιορτάζω και έχω πολύ δουλειά και τρέχω και βαριέμαι και νομίζω ότι όλα είναι μάταια και γενικά δεν είμαι στα καλύτερά μου, έχω αρχίσει πάλι να "παίρνω τη δουλειά στο σπίτι" και πρέπει να το σταματήσω και ασχολούμαι πολύ με το νέο blog, πειράζω το template του (νομίζω το έχω κάνει όμορφο) και μίλησα με φίλους που είχα να μιλήσω πολύ καιρό που με πήραν να μου πουν χρόνια πολλά και χάρηκα, ειδικά για έναν που νόμιζα ότι έχουμε χαθεί και...αυτά!

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Εμένα οι φίλοι μου είναι...

Οι φίλοι μου είναι εργένηδες... Άλλοι έχουν σχέσεις κι άλλοι όχι, άλλοι είναι "snippers" και άλλοι "αγκαλίτσες"... Είναι πετυχημένοι στη δουλειά τους, δουλεύουν πολύ και βγαίνουν πολύ, κινούνται σε ρυθμούς γρήγορους... Εγώ πλέον δεν μπορώ να κινηθώ σε αυτούς τους ρυθμούς... Κινούμαι στους ρυθμούς του γιου μου, ιλιγγιώδεις και αυτοί αλλά διαφορετικοί... Δεν βαρυγκωμώ, πως θα μπορούσα, θα πέσει φωτιά να με κάψει, αλλά μου λείπουν καμιά φορά... Δεν μπορώ να τους ακολουθήσω στην ζωή που κάνουνε, να βγούμε να τα πιούμε, να αλητέψουμε, είτε γιατί δεν έχω τις αντοχές, είτε γιατί δεν θέλω να αφήσω την Μ. μόνη με το παιδί... Δεν έχω κανένα παράπονο από αυτούς, είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζομαι, συχνά με μεγαλύτερη συνέπεια και επιμονή απ' ότι εγώ που χάνω συχνά τον μπούσουλα και ξεχνάω και τηλέφωνο να πάρω (καλή ώρα...) αλλά μερικές φορές νιώθω ότι εγώ έχω ανέβει σε άλλο τρένο και αυτοί σε άλλο και αυτά τα τρένα πάνε αντίθετα.... 

Σκέφτομαι καμιά φορά τι ωραία που θα ήτανε να είχανε κι αυτοί οικογένεια και παιδιά, τι γαμάτα που θα ήτανε, θα ήμασταν όλοι στο ίδιο trip, δεν θα θεωρούσα μόνο εγώ ως σημαντικό θέμα συζήτησης την αλλεργία στο βρεφικό γάλα και το πόσο και αν έχεσε ο μπέμπης... Όταν μαζευόμαστε στο σπίτι μου και κάνει η Μ. εκείνα τα επικά τραπέζια της με φαγητά, κρασιά, γλυκά κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, περνάμε πάντα τέλεια, ξεραινόμαστε στο γέλιο... Εκεί τους λέω καμιά φορά για πλάκα ότι όταν θα κάνουν αυτοί παιδιά και θα είναι γερομπαμπαλήδες εγώ θα έχω μεγαλώσει τα δικά μου και θα τους κοροϊδεύω, η αλήθεια είναι όμως ότι θα ήθελα να την περνάγαμε όλοι μαζί αυτή την φάση, να συζητάγαμε για την καλύτερη πάνα βρακάκι, τον καλύτερο παιδότοπο, να κάναμε διακοπές μαζί σε οικογενειακά θέρετρα... 

Δυστυχώς όμως δεν...


Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Θα ήθελα να ευχαριστήσω...

Best Blog!
...την Ακαδημία, τη γυναίκα μου και τους γονείς μου που με υποστήριξαν όταν ακόμα δεν με ήξερε κανείς και δεν πίστευε κανείς σε μένα, τον προπονητή μου, τον Πανάγαθο Θεό και φυσικά την Σοφία από το Bloggertricks που με επέλεξε για την απονομή του βραβείου... Συνεχίζω κι εγώ με την σειρά μου τις απονομές κι επιλέγω 10 blogs, τόσο από το Blogger όσο και από το Wordpress, από τα πολλά αξιόλογα που παρακολουθώ, για να βραβεύσω και να προτείνω σε όλους εσάς που μπορεί να δείτε αυτή την ανάρτηση... Το κριτήρια της επιλογής τους είναι το πάθος για τα θέματα που γράφουν, η πρωτοτυπία τους, η άποψη που καταθέτουν ή ότι απλά...μου αρέσουν... Δικοί σας...


Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Πρωτομαγιά 2010...

Μετά από χρόνια, κι αφού είδα κι απόειδα και το πήρα απόφαση ότι ΕΕ, ΔΝΤ και Γιωργάκης ο Β' ο Ελάχιστος θα μας τον..."επενδύσουν", το πήρα απόφαση και κατέβηκα στην πορεία... Πήγα στην πορεία της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς γιατί εκεί προσταζαν να πάμε οι οικογενειακοί και φιλικοί δεσμοί αν κι εγώ δεν θα χαλιόμουν να πηγαίναμε στο Σύνταγμα με το ΠΑΜΕ, το οποίο βέβαια έκανε πάλι το κουλό και έκανε πορεία στην...αμερικανική πρεσβεία!!!

Συναντήθηκα με ένα φίλο στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα και μετά βρέθηκα με κάποιους διαδικτυακούς φίλους, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, την dame31 και τον Vlaxos (στα πεταχτά γνώρισα και το Κόκκινο Μπαλόνι)... Τα παιδιά ήταν μια χαρά, πολύ ζεστοί άνθρωποι, μια χαρά πέρασα μαζί τους... Παιδιά χάρηκα πολύ που σας γνώρισα, να τα ξαναπούμε!!!

Συμμετείχαμε στην πορεία της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς η οποία ξεκίνησε από το Μουσείο και κατευθύνθηκε στη Βουλή... Κόσμος αρκετός, θα μπορούσε και έπρεπε να είναι περισσότερος... Η πορεία κύλησε ομαλά, εγώ φασαρίες δεν είδα... Τα κανάλια πάλι είδαν... Επίσης μίλησαν για 100000 κόσμο... Μακάρι να λένε ψέματα κι ο κόσμος να ήταν περισσότερος...

Στο Σύνταγμα, μπροστά στη Βουλή, έφυγαν κάτι δακρυγόνα και κάτι χημικά και έπεσαν κάτι ψιλές as usual... Άκουσα ότι έγιναν κάποια σπασίματα αλλά χαμπάρι δεν πήρα, απλά κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου είδα μερικούς με πολεμοφόδια στα χέρια... Το σουρεάλ της υπόθεσης ήταν όταν στην είσοδο του μετρό στην Πανεπιστημίου, μπροστά στις κυλιόμενες είδα κυριούλα με κομμάτι μάρμαρο στο χέρι...

Ακολουθεί το καλύτερο τρικάκι της φετινής Πρωτομαγιάς...

Ασύλληπτοι Χρεωκοπημένοι - 1

Ασύλληπτοι Χρεωκοπημένοι - 2



Γυρνώντας στο σπίτι, ο μπέμπης ήταν εξαγριωμένος... Προχθές έκανε το πρώτο του εμβόλιο και τον έχουν πιάσει τα νεύρα του...

Μας πάει καρότσι...

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009

Χρόνια πολλά με υγεία σε όλους!!!



Υ. Γ. Σήμερα μίλησα με ένα καλό, παιδικό μου φίλο μετά από πολύ καιρό που είχαμε χαθεί και φταίχτης ήμουν εγώ... "Ευκαιρία" για να τον πάρω τηλέφωνο ήταν η ονομαστική του γιορτή και χάρηκα πολύ που τον άκουσα, ότι είναι καλά αυτός και η οικογένειά του και που κανονίσαμε να ξαναβρεθούμε...

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Για φίλους που "φύγαν", που χαθήκαν και που δεν έχω δει ποτέ...

Δεν είμαι ο πιο ανοιχτός άνθρωπος του κόσμου, δεν ήμουν και ποτέ... Επιτρέπω σε κάποιους να "βλέπουν" λίγο παραμέσα μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και υπό συγκεκριμένες συνθήκες... Μόνο η Μ. "βλέπει" περισσότερα από εμένα και αυτό οφείλεται σε αυτήν...

Όταν σκοτώθηκε ο Γ., όταν ήμουν 20 χρονών, πλάνταξα στο κλάμα... Με τον Γ. ήμασταν φίλοι από 10 χρονών, αυτοκόλλητοι... Στην κηδεία του έκλαιγα με λυγμούς και δεν πήγα στο νεκροταφείο, πήγα την άλλη μέρα με τον Δ. που έλειπε σε διακοπές την ημέρα της ταφής, και την Χ. ... Από τότε και για πολλά χρόνια, δεν ξαναέκλαψα, λες και το είχα απαγορέψει στον εαυτό μου μέχρι που ένα βράδυ, μια εποχή που περνούσα κάποια ζόρια, γύριζα με ταξί στο σπίτι και καθόμουν στο πίσω κάθισμα... Το ταξί πέρασε από το σημείο που σκοτώθηκε ο Γ. (είχα ξαναπεράσει εκατοντάδες φορές) και σκέφτηκα "Πού είσαι ρε μαλάκα;" ... Λίγο μετά συνειδητοποίησα ότι τρέχανε τα μάτια μου και σκουπίστηκα γρήγορα μην με δει ο ταρίφας...

Όλα αυτά τα γράφω διότι μια καλή διαδικτυακή φίλη που περνάει μια πολύ δύσκολη φάση στην ζωή της, αναρωτήθηκε ποια είναι η λεπτομέρεια που κάνει το "ψυχολογικό ποτήρι" να ξεχειλίσει... Πιστεύω ότι απάντηση δεν υπάρχει... Δεν υπάρχει κανόνας και δεν υπάρχει και χρονικός περιορισμός... Ποια είναι η στιγμή, η κουβέντα, η ανάμνηση, ο τόπος που θα κάνει το κλικ... Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ξεχειλίσει και έτσι πρέπει να γίνει, δεν γίνεται αλλιώς... Απλά συνεχίζεις, προχωράς μπροστά και θυμάσαι...

D., σου εύχομαι καλή δύναμη και κουράγιο τώρα στα δύσκολα...

Σ. Σ. Με τον Δ. και την Χ. έχουμε πολλά χρόνια να τα πούμε... Κάποια στιγμή ο Δ. πήγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές και δουλειά και χάσαμε επαφή και με την Χ., χαθήκαμε στην ίδια πόλη...

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009

Πρόωρες εκλογές..πάλι!!!

Το 2007 προκηρύχθηκαν οι εκλογές και αναβλήθηκε ο διαγωνισμός...
Τώρα προκηρύχθηκαν οι εκλογές πριν βγούνε τα αποτελέσματα του ΑΣΕΠ...
Τι μούντζα έχεις φάει ρε Θοδωρούλα?