Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Blogging. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Blogging. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Το πλήρωμα του χρόνου...

Το Σάββατο το βράδυ, δεν θυμάμαι πώς το έφερε η κουβέντα, ο Σ. με ρώτησα πώς ένιωσα όταν γεννήθηκε... Του απάντησα ότι θα του δώσω κάτι να διαβάσει και του έδωσα να διαβάσει το post που είχα γράψει στα πρώτα του γενέθλια... Το διάβασε στο κινητό μου και όταν τον ρώτησα πώς του φάνηκε μου είπε ότι είναι καλό αλλά το βλέμμα του και το χαμόγελό του μαρτυρούσαν ότι δεν το βρήκε απλά καλό (έτσι νομίζω τουλάχιστον)...

Το blog αυτό από τα πρώτα βήματα της ύπαρξής του σαν πρωταρχικό του σκοπό ύπαρξης είχε και έχει να είναι ένα παράθυρο μέσα στο μυαλό και την ψυχή του ιδιοκτήτη του, κυρίως για τα παιδιά μου, για να έχουν αυτά και μια άλλη εικόνα του τι σκεφτόταν ή ένιωθε ο πατέρας τους που ίσως δεν κατάφερα να τους το εκφράσω ποτέ με λόγια... Το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένα από τα παιδιά μου διαβάζει ένα δικό μου post και πόσο μάλλον ένα τόσο σημαντικό για μένα post που γράφτηκε πριν από τόσα χρόνια με κάνει πολύ ευτυχισμένο... 😊

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Qlik blogs...

Qlik
Το Qlik community είναι μια εξαιρετική πηγή γνώσης για όλους τους Qlik Developers, είναι δύσκολο να έχεις μια απορία και να μην έχει ήδη απαντηθεί στα forum του... Λογικά δεν θα χρειαστεί κάποιος να ψάξει κάπου αλλού στο internet για να πάρει απαντήσεις στις Qlik αναζητήσεις του, υπάρχουν όμως κάποια blogs με Qlik θεματολογία τα οποία έχουν τιμητική θέση στο feedly μου... Είναι blogs που συντηρούν επιφανή μέλη της Qlik κοινότητας, consultants και developers που η γνώμη τους "μετράει" και με έχουν "ξελασπώσει" με κάποιο post τους ουκ ολίγες φορές...

Τα Qlik blogs του timeline μου είναι τα:

  • QlikView Cookbook: Το blog του θρύλου Rob Wunderlich είναι μια εξαιρετική πηγή για tips, utilities και νέα της Qlik κοινότητας...
  • The Qlik Fix: Είναι το blog του Barry Harmsen, ενός εκ των συγγραφέων του πολύ καλού βιβλίου "QlikView 11 for Developers"... Ενημερώνεται συχνά και στα σχόλια των posts του συχνά ξεκινάνε πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις...
  • Qlik Tips: Ακόμα ένα blog από τον πολυγραφότατο (Βιβλίο 1, Βιβλίο 2, Βιβλίο 3) Stephen Redmond, με διαρκή παρουσία από το 2009...
  • QlikView Maven: Ακόμα ένα blog με 10-ετή παρουσία στο Qlik σύμπαν...
  • Quick Intelligence: Τελευταίο αλλά όχι καταϊδρωμένο, το blog του επιφανούς μέλους της Qlik κοινότητας, Steve Dark, ενός ανθρώπου που έχει διακριθεί και ξεχωρίσει μεταξύ των υπολοίπων μελών της Qlik κοινότητας για τις γνώσεις και τα επιτεύγματά του...

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

9 χρόνια blogging...

Έχω το μυαλό πάνω από το κεφάλι μου και δεν θυμάμαι τίποτα πια...

Χθες ήταν αυτή η μία μέρα του χρόνου που αλλάζει ο υπότιτλος στην επικεφαλίδα του blog, χθες το "Ψαροκόκαλο" έκλεισε τα 9 χρόνια ζωής και βαδίζει αισίως στα 10... Μπαρουτοκαπνισμένο και με τσουβάλι εμπειρίες, συνεχίζει τον δρόμο του στο internet κι όπου το βγάλει η άκρη, να είμαστε καλά μόνο...

Υ.Γ. Χθες ήταν κι η γιορτή του Θάνου μου, του μικρού μου γιου :)

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Περί post rate και blogging...

Το 2017 τελειώνει κι εγώ παρατηρώ το συρρικνωμένο σε σχέση με πέρσι post rate του Ψαροκόκαλου... Κι αν συνέβησαν διάφορα μέσα σε αυτή την χρονιά, το post rate του blog, όπως όλα δείχνουν, θα καταγράψει ιστορικό χαμηλό, παρά το γεγονός ότι το 2016 ήταν η πρώτη χρονιά από την ίδρυση του που εμφάνισε αύξηση στον αριθμό των posts συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά... Αφενός δεν μπορώ να εξηγήσω την μείωση στην ποσότητα, αφετέρου προσωπικά είμαι ικανοποιημένος από την ποιότητα του υλικού που εμφανίστηκε στο blog την χρονιά που μας πέρασε... Πολύ ενθαρρυντικό είναι κατά την άποψή μου και δεν είναι μόνο δική μου αίσθηση, μια δειλή αλλά εμφανής αναβίωση του blogging τους τελευταίους μήνες σε πείσμα του ανεμοστρόβιλου των social media που σαρώνει χρόνια τώρα το ελληνικό (κι όχι μόνο) internet... Ας υπάρχει να διαβάζουμε και κάτι πιο ουσιαστικό από την επόμενη φοβερή ατάκα ή το επόμενο ξεκαρδιστικό meme... Πολλά posts ή λίγα, το Ψαροκόκαλο μεγαλώνει μαζί με μένα, σε 1,5 μήνα κλείνει τα 8 και μπαίνει στα 9 και έχει ακόμα κάποια πράγματα να πει...

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Γιορτές και γενέθλια - 8 χρόνια "Ψαροκόκαλο"...

To blogging έχει πεθάνει, ότι έχει απομείνει από αυτό λίγο θυμίζει τις μέρες της νιότης του... Όσοι έχουν/έχουμε απομείνει να ασχολούνται/ασχολούμαστε με αυτό είναι/είμαστε τελειωμένοι, παλιομοδίτες ή προπαγανδιστές και πωλητές... 

Παρ' όλα αυτά το "Ψαροκόκαλο" μεγάλωσε άλλη μια χρονιά αφού χθες είχε γενέθλια, αν ήταν παιδάκι θα πήγαινε πια τρίτη δημοτικού και συνεχίζει την πορεία του όντας το πλέον πεθαμένο στυλ blog, ένα προσωπικό ημερολόγιο... Όχι μόνο συνεχίζει αλλά την περασμένη χρονιά για πρώτη φορά κατέγραψε αύξηση στο post rate για πρώτη φορά στην 8-χρονη ιστορία του... 

Χθες γιόρταζε επίσης κι ο Θ. μου που μεγάλωσε πια, τον Απρίλη κλείνει τα 4, που όσο και να θέλω να τον βλέπω μπέμπη ακόμα έχει γίνει παιδάκι, γλύκας και πανέξυπνος... Χθες γιορτάσαμε συντηρητικά με παππούδες και την Κυριακή έχουμε το μεγάλο event, το party του που θα έρθουν οι φίλοι του...

Χρόνια πολλά και καλά και στους δύο!

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

1000 posts...

Το να τα χιλιάσει δεν έχει νόημα πια σαν ευχή για το "Ψαροκόκαλο", τα κατάφερε και τα χίλιασε με αυτό εδώ τo post... Οποιαδήποτε ευχή από εδώ και πέρα για να έχει νόημα πρέπει να αναφέρεται σε μεγαλύτερο του 1000 αριθμό posts, μπορεί να εκφράζεται και σε δύναμη του 10 αυστηρά όμως μεγαλύτερη του 3... Έχει πλάκα πάντως που σήμερα που γράφω το επετειακό post για τα 1000 posts, το post υπ' αριθμόν 1 μπήκε στην πεντάδα για τα δημοφιλέστερα posts της εβδομάδας...

most popular posts widget

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Όποιος διαβάζει το blog, να σηκώσει το χέρι του...

Το τελευταίο (μεγάλο) διάστημα τα πράγματα έχουν γίνει υπέρ το δέον ήσυχα στο "Ψαροκόκαλο"... Εγώ γράφω και μου φαίνεται ότι τα διαβάζω μόνος μου, οι επισκέψεις έχουν πέσει κατακόρυφα, δεν συζητάω για τα σχόλια, καμιά φορά η ησυχία γίνεται ανατριχιαστική, ακούγονται μόνο τα βήματά μου στο παρκέ... Κάντε μου μια χάρη όσοι ακόμα διαβάζετε το "Ψαροκόκαλο", κοινοποιήστε την παρουσία σας με κάποιο τρόπο, ότι θέλετε, ένα σχόλιο, ένα +1 στο Google, κάτι... Οι δέκα πρώτοι που θα δηλώσουν την παρουσία τους θα κερδίσουν ένα συλλεκτικό T-Shirt των System Of A Down... Ok, αυτό είναι ψέμα αλλά θα εκτιμήσω πολύ αν δώσετε σημεία ζωής, έχω αρχίσει και σκιάζομαι μονάχος μου...

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

7 χρόνια "Ψαροκόκαλο" κι όχι μόνο...

Ήταν βραδάκι πριν από 7 χρόνια, ήμουν 31 ετών και σε ένα μήνα και κάτι θα γεννιόταν ο μεγάλος μου γιος... Είχαμε γυρίσει από τον πεθερό μου που μας είχε τραπέζι για τη γιορτή του και κυλιόμασταν από κρεβάτι σε καναπέ, ανεύθυνοι για τα πάντα πλην του σαρκίου μας και του περιεχόμενου της κοιλάρας της Μ., το οποίο εκτός από κάποιες κλωτσιές που της έδινε, δεν ήταν απαιτητικό... Εκείνο το βράδυ λοιπόν γεννήθηκε το "Ψαροκόκαλο", με άλλο όνομα, με άλλο url αλλά με το ίδιο mentality, πάνω κάτω τουλάχιστον... 

Είναι ο καθρέφτης όλων αυτών που είμαι κι έγινα μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια και πραγματικά συνέβησαν πάρα πολλά...  Πλέον, εν έτει 2016, όντας πλέον πατέρας δυο αγοριών, 37,5 ετών στα 38, με 15 επιπλέον κιλά στο κορμί και πολλά περισσότερα στο μυαλό, θέλω να ελπίζω, συνεχίζω να θεωρώ το "Ψαροκόκαλο" ένα φίλο καλό, έναν πιστό υποστηρικτή, έναν εξομολόγο...  

Πλέον εκτός από τα γενέθλια του "Ψαροκόκαλου", εδώ και λίγα χρόνια, γιορτάζω και τη γιορτή ενός απίθανου, μελαχρινού μωρού που το Σάββατο έκανε το πρώτο του πάρτυ και κάλεσε τους φίλους του στο σπίτι, ενός μωρού που αγαπώ πάρα πολύ κι ας με τρέχει σαν το άλογο μερικές φορές αλλά καλά μου κάνει... :) 

Χρόνια πολλά και καλά λοιπόν στον Θ. μου, στο "Ψαροκόκαλο" και σε όλους τους εορτάζοντες!

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

6 χρόνια "Ψαροκόκαλο" κι όχι μόνο...

Πέρασαν 6 χρόνια από την 18η Ιανουαρίου 2009 οπότε και ανέβηκε για πρώτη φορά το "Ψαροκόκαλο" στον αέρα... Κάθε του post κι ένα  bookmark της ζωής μου... Φέτος για πρώτη φορά, δεν γιορτάζω μόνο τα γεννέθλια του "Ψαροκόκαλου" αλλά και τη γιορτή του Θ. μου, εκτός από το πνευματικό παιδί μου και το βιολογικό.... Χρόνια πολλά και καλά και στους δύο... :)

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Εκδοχές της πραγματικότητας...

Έχω προφίλ στο Blogger, το Facebook και το Twitter, το πρώτο ανώνυμο, τα άλλα δύο επώνυμα... To προφίλ του Blogger είναι το πιο παλιό, στο "Ψαροκόκαλο" γράφω τα πάντα, στην κυριολεξία ότι μου κατέβει... Το Twitter το χρησιμοποιώ για χαβαλέ ενίοτε αλλά και για πιο τεχνικά/επαγγελματικά θέματα αλλά και ενημέρωση, στο Facebook κυρίως καυλαντίζω... 

Παρατηρώ τον εαυτό μου, όπως και άλλους, να παρουσιάζει προς τα έξω στο Facebook μια εξιδανικευμένη εικόνα της ζωής, χαρούμενη, αισιόδοξη και λαμπερή λες κι η ζωή δεν έχει μέρες με αναποδιές ή κακή διάθεση ή νεύρα... Τριγυρίζοντας στο Internet βλέπω ότι δεν είμαι ο μόνος που έχει κάνει αυτή τη διαπίστωση, σε τι οφείλεται όμως; 

Είναι η επωνυμία που μας δυσκολεύει να εκτιθόμαστε, να δείχνουμε μια εικόνα προς τα έξω πιο ευάλωτη  αλλά και πιο φυσιολογική στο τέλος τέλος; 

Είναι το γεγονός ότι οι "φίλοι" του Facebook μπορεί να είναι και φίλοι (ή "φίλοι") στην πραγματική ζωή άρα μας ενδιαφέρει να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας όσο γίνεται καλύτερα;

Ίσως να υπάρχουν άλλοι που να έχουν να κάνουν παρόμοιες παρατηρήσεις και με άλλα μέσα, ίσως αυτοί να είδαν μια τέτοια συμπεριφορά στο Twitter ή το Instagtram... 

Ότι και να είναι δημιουργεί μια εκδοχή της πραγματικότητας που απέχει από την πραγματική και το trick είναι να μην μπερδευτείς κάποια στιγμή για το ποια πραγματικότητα είναι η αυθεντική, αυτή που έχει σημασία και ζωή πραγματική μέσα της... Τα social media δεν είναι καλά ή κακά, θέλουν σωστή χρήση, εκεί είναι το στοίχημα που πρέπει να βάλει ο κάθε χρήστης με τον εαυτό του...

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Για την "ζωή" στο internet...

Έμαθα χθες από το twitter ότι ο πολύ γνωστός και αγαπημένος blogger Allu Fan Marx δεν βρίσκεται πια στη ζωή... Το blog του και το twitter account του είχαν σιγήσει από αρχές Γενάρη και χθες το νέο του θανάτου του αναπαράχθηκε από πολλούς χρήστες του twitter...

Σκεφτόμουν ότι περνώντας τα χρόνια το internet θα κατακλύζεται από profiles και περιεχόμενο τα οποία ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν πεθάνει... Υπάρχουν μελέτες που υπολογίζουν ότι κάποτε τα profiles των νεκρών στο Facebook  θα είναι περισσότερα από αυτά των ζωντανών (κλικ)...

Η εύκολη διαπίστωση είναι ότι αυτά είναι σημεία των καιρών με λίγη περισσότερη σκέψη όμως συνειδητοποιείς ότι δεν αλλάζει κάτι σχετικά με το παρελθόν παρά μόνο το μέσο και ίσως το κοινό και η προβολή που απολαμβάνει το περιεχόμενο που παράγει ο καθένας μέσα από την δραστηριότητά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο internet συνολικά...

Δεν γνωρίζω ποιο είναι το νομοθετικό πλαίσιο που καθορίζει την διάρκεια ζωής των profiles στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην περίπτωση που παραμένουν ανενεργά για πολύ καιρό (ο θάνατος είναι μια πολύ σημαντική αιτία για κάτι τέτοιο) αλλά φαντάζομαι ότι αν δεν υπάρχει τρόπος να παύσουν, οι εταιρείες θα βρουν τον τρόπο να το κάνουν... Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εταιρείες που πληρώνονται από τη διαφήμιση που προωθούν στους users τους και πληρώνουν κι αυτές με την σειρά τους πολλά λεφτά τόσο για storage όσο και για υπολογιστική ισχύ για να συντηρήσουν τα profiles των χρηστών και το περιεχόμενό τους... Το να συντηρούν profiles νεκρών απλά δεν τους επιστρέφει τα λεφτά τους...

Καλό ταξίδι Allu Fan Marx...

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Ότι αρέσει και σε μένα...

Όλοι εσείς που γυρίζετε και μυρίζετε (ακόμα) στα blogs τι σας αρέσει να διαβάζετε σε αυτά;

Ιστορίες και εμπειρίες που θα θέλατε να έχετε ζήσει αλλά δεν τα έχετε καταφέρει ή που σας θυμίζουν πράγματα που έχετε ήδη ζήσει;

Ενημέρωση, ψυχαγωγία, ίσως κανένα κουτσομπολιό, κάποιο πληθωρικό μπούστο;

Συμπαθητικές καυλάντες, μαλακιούλες να περνάει η ώρα και να σκάει λίγο το χειλάκι;

Απόψεις που γουστάρετε και απόψεις που ηδονίζεστε να μισείτε;

Όλα αυτά και κανένα;

Τότε σας αρέσει ότι αρέσει και σε μένα...

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Κοκομπλόκο...

Όπως και παλιότερα όταν μου συμβαίνουν πολλά πράγματα αντί αυτό να σημαίνει αύξηση του post rate συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, παθαίνω κοκομπλόκο... Ο οργανισμός μου χρειάζεται χώρο και χρόνο να επεξεργαστεί τα γεγονότα και όταν αυτά έρχονται μαζεμένα φρακάρει... Συμβαίνουν πολλά και στη δουλειά και στο σπίτι, συνολικά στη ζωή μου η οποία αλλάζει ακόμα μια φορά και θα μάθει να περπατάει αλλιώτικα... Δεν είναι άσχημα αυτά που συμβαίνουν απλά είναι καινούργια και πολλά μαζεμένα αλλά δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να μιλήσω γι' αυτά, το post αυτό άλλωστε γράφεται για να ξορκίσω την ιστολογική μου ξηρασία κι όχι για λόγους ψυχαναλυτικούς...

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

To follow or not to follow...

Οι bloggers που παρακολουθώ, που βρίσκονται στο blogroll μου και στο feedly μου, δεν είναι "αγαπημένοι" μου, όχι με την κλασσική έννοια τουλάχιστον... 

Ανήκουν σε διάφορες κατηγορίες, άλλοι γράφουν πράγματα που με ενδιαφέρουν πολύ, άλλοι γράφουν πράγματα που με κάνουν να γελάω, πράγματα που συμφωνώ και πράγματα που διαφωνώ... Άλλους τους διαβάζω φανατικά και καθημερινά και άλλους μπορεί να τους επισκέπτομαι στην χάση και στην φέξη, να βαριέμαι τα περισσότερα posts τους από τις πρώτες αράδες... 

Ο λόγος που όλοι τους βρίσκονται στα αγαπημένα μου είναι ότι όλοι κατά καιρούς, άλλοι συχνά και άλλοι λιγότερο συχνά, γράφουν κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ, που μου κάνει κλικ και με ενθουσιάζει... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να μου καλλιεργήσουν την προσμονή και την ανυπομονησία για το επόμενο γαμάτο post τους και αυτό για μένα είναι επιτυχία...

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

5 χρόνια "Ψαροκόκαλο"...

Πριν από 5 χρόνια το "Ψαροκόκαλο" γεννήθηκε, με άλλο όνομα και άλλο url από το σημερινό, και ξεκίνησε το ταξίδι του στο ελληνικό internet... Έχει αλλάξει ύφος και χαρακτήρα, προσανατολισμό και κατεύθυνση από αυτόν που είχε στα "νιάτα" του, είναι, πιστεύω, πια πιο προσωπικό και πιο αληθινό από ποτέ... Είναι ένα παράθυρο προς τον κόσμο μέσα μου αλλά και προς τον κόσμο εκεί έξω, πότε έτσι και πότε αλλιώς, ανάλογα τη διάθεση και την εποχή... Ελπίζω να είμαστε καλά για άλλα 5 χρόνια "Ψαροκόκαλου"...

Υ.Γ. Σήμερα το πρωί βαφτίσαμε τον Θ. μου και περάσαμε υπέροχα... :)

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Ευχές σε ένα "άγνωστο" - Κατσαμάκεια 2013!

Όταν προσκλήθηκα να συμμετάσχω στο διιστολογικό αφιέρωμα για τον Γιώργο Κατσαμάκη aka βιβλιοθηκάριο, αρχικά ήμουν αρνητικός... Δεν ήξερα τι θα μπορούσα να γράψω για ένα άνθρωπο που δεν έχω γνωρίσει ποτέ μου από κοντά, που δεν έχω ακούσει ποτέ την φωνή του και δεν γνωρίζω την όψη του... Τι θα μπορούσα να πω για το Γιώργο; 

Όσο περνούσαν οι μέρες όμως συνειδητοποίησα ότι μπορεί να μην έχουμε συναντηθεί ποτέ αλλά ξέρω πάρα πολλά γι' αυτόν... Κατ' αρχήν το όνομά του και τη δουλειά του... Ότι έχει δυο παιδάκια (όπως εγώ), ένα αγόρι κι ένα κορίτσι... Ότι αγαπάει τα βιβλία και τη δουλειά του, την πονάει τη δουλειά του... Ότι αγαπάει την μουσική... Ότι αγαπάει τα Πούλιθρα, τον μικρό του παράδεισο επί γης... Ότι αγαπάει τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους, τουλάχιστον όλους όσους αγαπούν κι αυτοί τους ανθρώπους... Ότι πάντα έχει μια ιστορία να πει, μια φωτογραφία να δείξει, να σκαλίσει τις αναμνήσεις του, τις γνώσεις του, να βρει κάτι και να το χαρίσει...

Στο Γιώργο, που είναι όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, θα ήθελα να του χαρίσω ένα τραγούδι του αγαπημένου του Νίκου Παπάζογλου, τον "Αύγουστο" ίσως για να τον ταξιδέψει όπου αυτός θέλει, και να του ευχηθώ να είναι πάντα υγιής και ευτυχισμένος, δυνατός και γενναιόδωρος, ανήσυχο πνεύμα, δημιουργικό που ποτέ δεν κοιμάται, δεν εφησυχάζει... 

Χρόνια σου πολλά Γιώργο!



(Αυτό το post αποτελεί την συμμετοχή του Ψαροκόκαλου στο διιστολογικό αφιέρωμα "Κατσαμάκεια 2013", προς τιμή του Γιώργου Κατσαμάκη aka βιβλιοθηκάριου, ο οποίος έχει σήμερα τα γεννέθλιά του.

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Πιπέρι στο στόμα βάζει το AdSense...

Άμα δεν πάθεις δεν θα μάθεις... 

Σήκωσα ένα post πριν δυο μέρες που είχε μερικές... κακές λεξούλες μέσα και χθες το βράδυ συνειδητοποίησα ότι δεν έπαιζε καμία από τις διαφημίσεις που έχω στο blog και είναι στο AdSense... Σήμερα το πρωί, μπαίνοντας από διαφορετικό υπολογιστή, όχι μόνο επιβεβαίωσα αυτό που συνέβαινε αλλά και διαπίστωσα ότι για την ακρίβεια οι διαφημίσεις δεν έπαιζαν στο Home page και στο συγκεκριμένο post, στα static pages και στα υπόλοιπα posts έπαιζαν κανονικά... 

Προφανώς το AdSense, το οποίο έχει καταχωρήσει το blog μου σε κατηγορία που δεν περιέχει υλικό ακατάλληλο για ανηλίκους, έπαθε κοκομπλόκο κρωλάροντας τα συγκεκριμένα keywords και αποφάσισε να μου κόψει τις διαφημίσεις μέχρι να επαναπροσδιορίσει το περιεχόμενο του blog... Έτσι κι εγώ, αφού δεν σκοπεύω να κάνω το blog "ακατάλληλο δι' ανηλίκους", αφαίρεσα το επίμαχο post, ένα πονηρό ανέκδοτο ήταν, και περιμένω τις διαφημίσεις μου να ξανακάνουν την εμφάνισή τους, όπως ήταν και παλιά, στο Home page...

Update: Ούτε μια μέρα αναμονή...

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Το μυστικό της επιτυχίας...

Παρακολουθώ καθημερινά την επισκεψιμότητα του "Ψαροκόκαλου" κι ο λόγος είναι διπλός... Από την μία η ματαιοδοξία μου και από την άλλη ότι όσες περισσότερες επισκέψεις έχει το blog τόσο περισσότερα είναι τα κέρδη από το AdSense  (έχω σωθεί από τα κέρδη του AdSense, λέμε... lol ) ...  

Μετά από 4 χρόνια blogging ακόμα δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το ποια είναι η μαγική συνταγή που κάνει ένα post επιτυχημένο... Αν κρίνω από τα δικά μου πιο δημοφιλή, θα καταλήξω στο συμπέρασμα ότι είναι εκείνα τα posts που έχουν τα κατάλληλα keywords και που έχουν ως θέμα κάτι που είναι trend στο Internet και πάλι όμως αν δεις την πορεία του blog συνολικά, δεν ισχύει πάντα αυτός ο γενικός κανόνας... Επίσης, έχω γράψει posts για τα οποία ήμουν περήφανος όταν πατούσα το κουμπί της δημοσίευσης και η υποδοχή που είχαν ήταν χλιαρή και άλλα που μου φαίνονταν συνηθισμένα αλλά είχαν ανέλπιστα καλή πορεία τόσο σε views όσο και σε πλήθος σχολίων... 

"Content is king"  λένε αρκετοί και το ακολουθούν σαν ευαγγέλλιο όσον αφορά την αύξηση της επισκεψιμότητας κάποιου site ή blog αν και πληρέστερα θα μπορούσαμε να πούμε "Content and Followers are kings" ... Τι να το κάνεις το πολύ καλό περιεχόμενο αν δεν το απευθύνεις σε ένα κοινό που θέλει να το διαβάσει...; Για να βρεις αυτό το κοινό, ο πιο "εύκολος" τρόπος  (δεν υπάρχουν εύκολοι τρόποι...) είναι να αποκτήσεις μια συγκεκριμένη θεματολογία και να επικεντρωθείς εκεί... Αυτό λειτουργεί σε ανθρώπους που είναι εξαιρετικά αφοσιωμένοι ή εξαιρετικά καλοί σε κάτι, χωρίς όμως να σημαίνει ότι το περιεχόμενο που δημοσιεύουν δεν πρέπει να είναι ποιοτικό... Κάποτε το δοκίμασα κι εγώ αλλά δεν δούλεψε για εμένα, όχι τόσο από την σκοπιά της επισκεψιμότητας όσο συναισθηματικά... Ίσως γιατί ένιωθα ότι ένα μονοθεματικό blog με περιόριζε και με έβαζε σε καλούπια, ίσως γιατί ένιωθα ανεπαρκής ως προς τους στόχους που εγώ έβαζα στον εαυτό μου, ίσως τελικά γιατί το blogging για μένα είναι κυρίως ψυχοθεραπεία και εκτόνωση παρά όχημα προς τον πλούτο και τη δόξα... 

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω μετά από 651 posts (μαζί με αυτό) είναι ότι το μυστικό της επιτυχίας ενός καλού/δημοφιλούς post είναι η αλήθεια αυτού που το γράφει... Όσο περισσότερη, χωρίς πολλές φιοριτούρες, τόσο το καλύτερο (εδώ ξαναγυρνάμε στο "Content is king" )... Αλήθεια και... λίγη τύχη! Να σε μάθουν τα κατάλληλα άτομα και να σε αναδημοσιεύσουν στα κατάλληλα σημεία... Από εκεί και πέρα ο δρόμος θα είναι στρωμένος με likes και retweets... :) 

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Για ένα καφέ...

Η ανάρρωση προχωράει καλά (απ' ότι φαίνεται) και αύριο κόβω τα ράμματα... Θα βγω έξω από το σπίτι μετά από μια εβδομάδα... Μπορώ να κινούμαι πλέον μέσα στο σπίτι και να αυτοεξυπηρετούμαι αλλά δεν μπορώ να μένω όρθιος ή καθιστός σε καρέκλα για πολύ ώρα, πονάω... 

Περνάω την μέρα κατά κύριο λόγο ξάπλα, στο κρεβάτι ή τον καναπέ... Δεν λέω, ωραίο πράγμα η ξάπλα αλλά πρέπει να περνάει κι ευχάριστα η ώρα... Κάνω ότι μπορώ να σπρώξω τον χρόνο... Έχω "συγυρίσει" το blog μου, έχω δει ταινίες (χθες είδα το The Dark Knight Rises το οποίο είναι ΦΟΒΕΡΟ!), μελετάω C# (προσπαθώ να εκπληρώσω το resolution μου), διαβάζω τα βιβλία μου κι εξερευνώ την Wikipedia για τον Bradley Manning... 

Δόξα τον Θεό που υπάρχει το Internet και οι υπολογιστές διότι θα είχα τινάξει τα μυαλά μου στον αέρα από την βαρεμάρα... Αυτό που θέλω πραγματικά όμως είναι να βγω μια βόλτα έξω, να πάω να πιω ένα καφέ, να δω άλλους ανθρώπους βρε αδερφέ...

Θα μου πει κάποιος ότι είμαι υπερβολικός, ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι με πολύ σοβαρότερες επεμβάσεις και πολύ δυσκολότερη και μακρόχρονη ανάρρωση από εμένα... Θα του απαντήσω ότι έχει απόλυτο δίκιο... αλλά αν δεν γκρινιάξω λίγο στο blog μου, πού θα το κάνω...; 

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

4 χρόνια "Ψαροκόκαλο"...

Το "Ψαροκόκαλο" αποδείχτηκε γερό κόκαλο... Ξεκίνησε στις 18/01/2009 και τέσσερα χρόνια μετά είναι alive and kicking (που λένε και στο χωριό μου) και μπαίνει στον πέμπτο χρόνο της ζωής του... Ετοιμάζεται να υποδεχτεί όλες τις αλλαγές και τα γεγονότα που θα σημαδέψουν την ζωή του κατόχου του μέσα στην χρονιά που έρχεται, να τον βοηθήσει να πει τον καημό του, την χαρά του, αυτά που σκέφτεται και αυτά που θέλει, ίσως και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα... Χρόνια του πολλά!!!