Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα My Love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα My Love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Όλα καλά... :)

Γράφω συχνά για τα ζόρικα και τους προβληματισμούς μου, αυτή την φορά όμως γράφω γιατί τα πράγματα πάνε καλά και θέλω να πω ένα ευχαριστώ στο κάρμα μου και στον εαυτό μου... 

Πέρασα μια εβδομάδα κουραστική μεν αλλά γεμάτη δημιουργική ορμή... Τα παιδιά μου είναι μια χαρά, με την Μ. διανύουμε μια εξαιρετική περίοδο της σχέσης μας και στη δουλειά πήρα μια μικρή αλλά σημαντική για μένα αναγνώριση της μέχρι τώρα δουλειάς μου ενώ ενδιαφέροντα πραγματα φαίνονται να έρχονται στο μέλλον... Αύριο έχω άδεια κι εγώ κι η Μ. και θα πάμε, μαζί κι ο Σ. , να καμαρώσουμε τον Θ. να "ερμηνεύει" τον λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο στο σκετς του παιδικού σταθμού για την 25η Μαρτίου... Δικαιωματικά έχω κάθε λόγο να νιώθω καλά και να 'μαι ευτυχισμένος! 😊😊😊


Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Διπλή ταρίφα...

Την εποχή που ήμασταν ζευγάρι με την Μ. και δεν είχα ακόμα αυτοκίνητο, πολλά βράδια για να γυρίσω στο σπίτι μου στον Ταύρο από την Αγία Παρασκευή έπαιρνα ταξί... Έχω ξοδέψει τόσα χρήματα στα ταξί εκείνα τα χρόνια που θα μπορούσα να έχω αγοράσει διαμέρισμα... 

Τις περισσότερες φορές πήγαινα κι έπαιρνα το ταξί από την πλατεία του Άη Γιάννη που συνήθως είχε μια αυτοσχέδια πιάτσα... Πολύ συχνά η κούρσα μου ήταν ένα κύριος που τότε πρέπει να ήταν γύρω στα 60, εγώ 20 χρονών,  με τον οποίο είχαμε γνωριστεί κανονικά, χαιρετιόμασταν σαν παλιοί φίλοι, ήξερε και το όνομά μου... Πάντα μου έλεγε αστειευόμενος ότι για να ξοδεύω τόσα λεφτά στο ταξί, την έχω πατήσει με την κοπέλα που τραβιέμαι και ότι στο τέλος θα την παντρευτώ... Εγώ χασκογέλαγα και κοκκίνιζα αλλά λίγο μέσα μου το ένιωθα ότι ήταν αλήθεια αυτό που μου έλεγε ο ταξιτζής... 

Τον θυμήθηκα σήμερα το πρωί ξανά, μετά από τόσα χρόνια, μέσα στο ταξί που με μετέφερε από το συνεργείο στην δουλειά, δεν ξέρω γιατί...

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο βατήρας...

Διάβασα πρόσφατα το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay «Ο Δρόμος της Συνάντησης» :


Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου. Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή. Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Το σπίτι που εγώ έζησα την παιδική μου ζωή και οι άνθρωποι που μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή δεν ήταν αυτός ο βατήρας... Μου έδωσαν αγάπη, δεν το αμφισβήτησα ποτέ αυτό, αλλά δεν μου έδωσαν κανένα από τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζεται ένα παιδί για να βγει έξω και να αντιμετωπίσει τον κόσμο... Ούτε πως να αγαπάς και να σέβεσαι πρώτα απ' όλα τον εαυτό σου, ούτε το πως να κυνηγάς τα όνειρά σου, ούτε το να μην φοβάσαι την αλήθεια και να την αντιμετωπίζεις κατάματα, ούτε το πως να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, ούτε πως να φτιάχνεις σχέσεις με άλλους ανθρώπους... 

Νιώθω και με συντρίβει να το σκέφτομαι, ότι οι άνθρωποι που με μεγάλωσαν χρησιμοποίησαν, άθελά τους, εμένα και τον αδερφό μου σαν συναισθηματικά σωσίβια μιας ζωής και μιας σχέσης που την κατάπιε και την ξεζούμισε η καθημερινότητα καθιστώντας την άνευρη και ανούσια... Αναπόφευκτα, από αυτή την οικογένεια μεγάλωσαν δύο άντρες σε αρκετά πράγματα δυσλειτουργικοί με προβλήματα επαναλαμβανόμενα με κοινή πάντοτε αιτία... 

Η ζωή όμως προχώρησε, εγώ κοντεύω τα 40 κι αδερφός μου τα 36, φτιάξαμε δικές μας οικογένειες και αυτές έχουν σημασία, αυτές μόνο μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή μας... Ήμουν πολύ τυχερός ότι γνώρισα πολύ νέος την Μ. και μεγάλωσα μαζί της και με βοήθησε πολύ να αλλάξω σε πολλά πράγματα, αυτό της το χρωστάω... Νιώθω ότι έχει έρθει η ώρα να κλείσω κάποια θέματα στο μυαλό μου για πάντα και να βοηθήσω όσο μπορώ και τον αδερφό μου να κάνει το ίδιο γιατί ξέρω πως το θέλει κι αυτός... Είναι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στην γη που μπορεί να καταλάβει και να νιώσει όλα όσα έχω μέσα στο μυαλό μου και να ερμηνεύσει τις αναμνήσεις του κοινού μας παρελθόντος...

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον αδερφό μου και την Μ. ...

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Το τρίτο παιδί...

Πριν παντρευτούμε λέγαμε με την Μ. ότι θα κάνουμε τρία παιδιά... Είμαστε και οι δύο παιδιά οικογενειών που είχαν από δύο παιδιά αλλά ο αριθμός τρία μας φάνταζε ιδανικός όσον αφορά τα παιδιά που θα κάναμε... 

Η γέννηση του Σ. είχε σαν αποτέλεσμα ένα ανεπανάληπτο κυκλώνα συναισθημάτων που υπήρξε καταλύτης για πάρα πολλά πράγματα... Η γέννηση του Θ,. ήταν απλά θέμα χρόνου... Η εγκυμοσύνη στον Θ. αλλά και αρκετό διάστημα μετά ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα επαγγελματικά καθώς η κατάσταση εναλλασσόταν από εξοντωτική πίεση και εξαντλητικά ωράρια σε ένα εντελώς χειροπιαστό φόβο και ανασφάλεια για το αύριο... 

Συνοδοιπόροι και συμπαραστάτες στην ανατροφή των παιδιών μας ήταν οι γονείς μου και ο πεθερός μου που μας στήριξαν με πολλούς τρόπους παρά την κούρασή τους, τα δικά τους προβλήματα και τα χρόνια που βάραιναν στις πλάτες τους... Με την Μ. καταλήξαμε ότι δεν είναι ρεαλιστικό να σκεφτόμαστε το τρίτο παιδί για διάφορους λόγους, όλους απόλυτα λογικούς και γι' αυτό φτιάξαμε καινούργιο δωμάτιο στα αγόρια, διαμορφώσαμε το παλιό δωμάτιο του μωρού σε γραφείο και προχωρήσαμε...

Δειλά δειλά η Μ. μεταξύ αστείου και σοβαρού, άρχισε να κάνει νύξεις για τρίτο παιδί... Το πάθος της για όποιο μωρό συναντούσαμε, η λαχτάρα με την οποία έπαιρνε αγκαλιά κάθε μωρό φίλων μας που συναντούσε, έκανε τους πάντες να με χτυπάνε συγκαταβατικά στην πλάτη και με πονηρό χαμόγελο να μου λένε να ετοιμάζομαι για το τρίτο... Εγώ το αρνιόμουν με πάθος και μάλιστα πρότασσα σαν επιχείρημα το πόσα λεφτά ξοδέψαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε για το νέο παιδικό δωμάτιο.... 

Δεν είναι ότι δεν το ήθελα ή δεν το θέλω ακόμα αυτό το τρίτο παιδί... Δεν έχω κάτι πιο σημαντικό στη ζωή από τα παιδιά μου, δεν υπάρχει κάποιος που να μου έχει επηρεάσει την ζωή περισσότερο από τους γιους μου οφείλω όμως να είμαι ρεαλιστής... Το να κάνεις παιδιά είναι χαρά, είναι κι ευθύνη... Για να κάνεις πολλά παιδιά πρέπει να είσαι λίγο πιο χαλαρός από ότι είμαι εγώ (και η Μ.) που είμαι συγκεντρωτικός και θέλω να έχω έλεγχο των πάντων... Εγώ καταφέρνω κάθε φορά να έχω ενοχές για τα όσα πιστεύω ότι ΔΕΝ προσφέρω στους γιους μου και προσπαθώ αλήθεια τόσο πάρα πολύ να μην περάσω αυτή την ενοχή στα αγόρια μου να μην τους βαραίνω με τις δικές μου ανεπάρκειες ή "ανεπάρκειες"...  

Μετά έρχονται τα πρακτικά ζητήματα... Από την καινούργια δουλειά εξασφαλίζω πολύ καλύτερες παροχές αλλά ο χρόνος είναι λιγότερος και το βάρος της απασχόλησης των παιδιών κυρίως κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πέφτει πάνω στην Μ. ... Οι γονείς μου και ο πεθερός μου μεγάλωσαν και δεν αντέχουν πια να ενισχύσουν με την φυσική τους παρουσία την ανατροφή των παιδιών, ήδη από τον Σεπτέμβριο έχουμε προσλάβει την Κ., μια εξαιρετική κοπέλα, που φροντίζει τα παιδιά μέχρι να γυρίσει η Μ. από τη δουλειά... 

Ο κυριότερος μου φόβος από τον πιθανό ερχομό ενός τρίτου παιδιού, δεδομένων των συνθηκών, είναι ότι στο τέλος οι δυσκολίες και το άγχος δεν θα αφήσουν κανέναν να είναι ευτυχισμένος, ούτε εμένα και την Μ,, ούτε τα αγόρια μου, ούτε και το τρίτο παιδί... Ο κυριότερος μου φόβος είναι ότι δεν θα μπορέσω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων για όλα μου τα παιδιά, την Μ. και τον εαυτό μου...

Εδώ και χρόνια, βάζω desktop background σε κάθε υπολογιστή που δουλεύω εναλλασόμενες φωτογραφίες των γιων μου και κατά καιρούς κάθομαι τις χαζεύω και θυμάμαι στιγμές, αν πετύχω και καμιά που είναι μωρά, συγκινούμαι... Ως εκεί...

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ποδαρικό για το 2017...

Η ημερομηνία έχει πάει 8 Ιανουαρίου (11:05 μ.μ. η ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) και δεν έχω γράψει κάποιο νέο post μέσα στο 2017... Ο λόγος είναι ότι οι μέρες που μεσολαβήσαν μεταξύ του προηγούμενου post και του παρόντος ήταν εξαιρετικά γεμάτες, τόσο πολύ που δεν βρήκα χρόνο και διάθεση να κάτσω να γράψω κάτι στο blog μου... 

Περάσαμε πολύ καλά οικογενειακώς, πήγαμε βόλτες, δυο φορές σινεμά, πήγαμε σε φίλους, ήρθαν φίλοι στο σπίτι μας, πήγαμε στα χιόνια και φέτος για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια κάναμε ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς, εμείς και τα παιδιά, μακρυά από το σπίτι μας, καλεσμένοι στο σπίτι του κουμπάρου μας... Επίσης βρήκαμε τον χρόνο και τον τρόπο, να βγούμε και δυο φορές οι δύο μας, εγώ κι η Μ., γεγονός που οφείλεται σχεδόν εξ' ολοκλήρου στην Μ. ... Κώλο δεν βάλαμε κάτω...

Από τις 3/1 έχω ξεκινήσει στην νέα μου δουλειά... Παρά τη δωδεκαετή εργασιακή εμπειρία μου, η αλλαγή κλάδου βιομηχανίας, όχι αντικειμένου, προϋποθέτει ένα χρονικό διάστημα προσαρμογής σε ένα εντελώς διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλο από αυτό που γνώριζα τόσα χρόνια όπως επίσης και μια διαδικασία εξοικείωσης με τους νέους συναδέλφους για τους οποίους οφείλω να πω ότι μέχρι τώρα μόνο θετικές εντυπώσεις έχω... Δεν κρύβω ότι στις τρεις αυτές πρώτες μέρες στη δουλειά το γεγονός ότι δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα με πανικόβαλε ελαφρώς κι έκανε να περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις του τύπου μήπως έκανα ολέθριο λάθος που άφησα την τράπεζα... Προσπαθώ να μην κρίνω καταστάσεις κι ανθρώπους τόσο νωρίς, είναι άδικο τόσο για τους άλλους όσο και για μένα, όπως επίσης προσπαθώ να μην έχω πολύ υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου τώρα που είναι τόσο αρχή, το πράγμα γενικά θέλει τον χρόνο του...

Το 2016 ήταν μια δύσκολη χρονιά με αρκετά νεύρα και στενοχώριες σε προσωπικό επίπεδο,έκλεισε όμως με πολύ θετικό τρόπο για μένα, με τρόπο που με έκανε να αισθανθώ πολύ δικαιωμένος για μια σειρά αποφάσεων που έχω πάρει εδώ και χρόνια για κάποιες από τις οποίες είχα δεχτεί κριτική και πιέσεις από το φιλικό μου περιβάλλον για να αλλάξω γνώμη... Το 2016 ήταν επίσης μια χρονιά στην οποία αποδείχτηκε αληθινή η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου στις 31/12/2015 καπνίζοντας το τελευταίο μου τσιγάρο... Μετά από 1 χρόνο εκείνο το τσιγάρο ήταν όντως το τελευταίο μου και προχωράμε... 

Για το 2017 η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου κι ελπίζω και αυτή να την κρατήσω είναι να χάσω τα 15 επιπλέον κιλά που κουβαλάω εδώ και ένα χρόνο και βάλε... Σίγουρα το κόψιμο του τσιγάρου έπαιξε τον ρόλο του αλλά το κακό είχε ξεκινήσεις από πιο παλιά... Το ζήτημα είναι ότι η ζυγαριά έδειξε σε κάποια φάση 99,3 κιλά, αυτή την στιγμή δεν γνωρίζω πόσα κιλά είμαι, έχω να ζυγιστώ από αρχές Δεκέμβρη και τώρα κατόπιν εορτών το αποφεύγω... Ο στόχος είναι το φετινό καλοκαίρι να πάω στην παραλία χωρίς να ανησυχώ για το αν φαίνεται πολύ η κοιλιά μου ή όχι...

Η σημαντικότερη ευχή που μπορώ να κάνω για το 2017 είναι η υγεία, για μένα, την οικογένειά μου, τον κόσμο όλο...

Καλή χρονιά να έχουμε!

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Επέτειος...

Χθες είχαμε την επέτειο του γάμου μας με την Μ., 9 χρόνια έγγαμου βίου, 9 πολύ όμορφα χρόνια, παρά τις δυσκολίες που περάσαμε κατά καιρούς...

Κανονικά ένα αγαπημένο ζευγάρι όπως εμείς θα έπρεπε να περάσει το βράδυ με ένα ρομαντικό δείπνο, μόνο του, χωρίς κάτι ή κάποιον να του αποσπά την προσοχή, έλα όμως που χθες ήταν η πρεμιέρα του "Finding Dory" στην Ελλάδα και τα αγόρια το περιμένανε πως και πως όλο το καλοκαίρι...

Έτσι λοιπόν, βρεθήκαμε να γιορτάζουμε την επέτειό μας σε ένα κατάμεστο από πιτσιρίκια θερινό σινεμά στη γειτονιά μας παρέα με τα αγόρια μας... Γιατί οι καιροί αλλάζουν, εμείς αλλάζουμε, οι προτεραιότητές μας αλλάζουν... :)

Παρεμπιπτόντως, η ταινία εξαιρετική τόσο για τους μικρούς όσο και για τους μεγάλους, προτείνεται ανεπιφύλακτα...

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Το 'φαγα...

Ο Θ. έχει τις μαύρες του και γκρινιάζει... Προσπαθούμε να τον βάλουμε για μπάνιο κι αυτός αντιστέκεται,  τσιρίζει, χτυπιέται...

Η Μ. τον παίρνει αγκαλιά και προσπαθεί να τον καλμάρει...

Μ: Πού είναι το μωρό μου, πού είναι το καλό μου το παιδάκι, τι του έκανες;
Θ: Το 'φαγα...
!!!

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

2 μέρες διάλειμμα....

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, για πρώτη φορά από τότε που γίναμε γονείς, εγώ κι η Μ., αφήσαμε τα παιδιά μας στους παππούδες τους και πήγαμε στην Αίγινα για να περάσουμε ένα διήμερο από τα παλιά... Πήγαμε στην παραλία, απλώσαμε τις πετσέτες μας και... αυτό ήταν! Δεν χρειαζόταν να βάλω καπελάκι κι αντηλιακό σε κανένα, να μαζέψω τα ρούχα του και να τρέξω να τον πάρω από το χέρι για να μην πνιγεί... Ένιωσα αμήχανα, έχω συνηθίσει τόσο πολύ την ζωή με τα παιδιά που ένιωσα περίεργα, ίσως και λίγο ένοχος που εγώ ήμουν στην θάλασσα και αυτοί όχι... 

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ζόρισε ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα, ούτε εμένα, ούτε την Μ. ... Κάτσαμε 6 ώρες στην παραλία, διαβάσαμε τα βιβλία μας με την ησυχία μας, κολυμπήσαμε, ξανακολυμπήσαμε, φάγαμε έναν ντάκο με δυο πηρούνια, μετά το βράδυ βγήκαμε για ούζα και μετά για ποτό, κοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε ότι ώρα θέλαμε εμείς, κάναμε ότι θέλαμε, όταν το θέλαμε εμείς... Δεν αλλάζω τα παιδιά μου με τίποτα αλλά απόλαυσα αληθινά αυτή την ανεμελιά από το παρελθόν...

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

8 χρόνια γάμου!

8 χρόνια γάμου, κι αφού περάσαμε και τα 7 της φαγούρας, δεν μας σταματάει τίποτα... Σ' αγαπώ πολύ, χρόνια μας πολλά!

Υ.γ. Μόλις μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήταν πολύ ωραίο αν στα 10 χρόνια γάμου κάναμε μια επανάληψη εκείνου του πρώτου κοινού μας ταξιδιού στο εξωτερικό, του γαμήλιου ταξιδιού μας... :)

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ταξίδι στας Ευρώπας...

Έχω να ταξιδέψω στο εξωτερικό από το Γενάρη του 2009 οπότε και πήγα με την Μ. στην Ρώμη, νέο, φρεσκοπαντρεμένο ζευγαράκι τότε... 

Αύριο, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα ταξιδέψουμε ξανά στο εξωτερικό, εγώ κι η Μ., μαζί με τα αγόρια και θα πάμε στην Ολλανδία, στην Ουτρέχτη όπου μένει ο αδερφός της Μ. μόνιμα τα τελευταία 2 χρόνια...

Δεν κρύβω ότι έχω άγχος καθώς τόσα χρόνια εντός των συνόρων είναι σαν να ταξιδεύω και πάλι για πρώτη φορά και έχει ξυπνήσει ο βλάχος (με την κακή έννοια) μέσα μου αλλά και γιατί φοβάμαι ότι ένα τρίωρο ταξίδι με το αεροπλάνο και τα παιδιά μπορεί να είναι πολύ κουραστικό... 

Θέλω κι ελπίζω όλα στο τέλος να είναι τέλεια και καταπληκτικά...

Καλό μας ταξίδι!

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Απολογισμός 2014...

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και ως είθισται τέτοιες μέρες, μπαίνω στη διαδικασία να την αξιολογήσω και να την κατατάξω... Μια πρώτη σκέψη που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι ότι το 2014 ήταν για μένα μια δύσκολη αλλά πολύ καλή χρονιά... Συνέβησαν πολλά, άλλαξαν πολλά, κατάλαβα πολλά και το τελικό πρόσημο είναι θετικό...

Μετά το το πολύ δύσκολο δεύτερο μισό του 2012 και το απαίσιο 2013, το 2014 ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολλές προκλήσεις και πολλές δυσκολίες... Επαγγελματικά το 2014 ήταν για μένα ένα βήμα μπροστά... Μπορεί αυτό να φανεί περίεργο σε κάποιους που με ξέρουν αλλά έτσι είναι... Πολλές φορές στην πορεία λιποψύχησα και απελπίστηκα αλλά στο τέλος στάθηκα στα πόδια μου και τα κατάφερα μόνος μου χωρίς δίχτυα ασφαλείας... Η επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση έχει ανέβει πάρα πολύ και τώρα ξέρω με αποδείξεις τι και πόσο "μετράω" τόσο μέσα στον χώρο εργασίας μου όσο και εκτός αυτού...

Μέσα στο 2014 η οικογένειά μου πέρασε από διάφορα σκαμπανεβάσματα... Ο περιορισμένος χρόνος, η κούραση, το άγχος της καθημερινότητας, η αγωνία για τα παιδιά οδήγησαν μερικές φορές σε έκρυθμες καταστάσεις... Καταφέραμε και ξεπεράσαμε τα όποια προβλήματα προέκυψαν μεθοδικά και με αγάπη... Ήρθαμε πιο κοντά, ξαναβρήκαμε κάποια πράγματα που είχαν χαθεί στην πορεία και δεν το είχαμε καταλάβει...

Σε προσωπικό επίπεδο το 2014 ήταν αποκαλυπτικό... Συγκρούστηκα τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους, κατάλαβα τι έχει πραγματικά σημασία για μένα, ξεδιάλυνα τι θέλω και κυρίως τι δεν θέλω... Πέρασα από πολλά πάνω κάτω και ακόμα περνάω με αποτέλεσμα κάποιες φορές να νιώθω ότι δεν τα βγάζω πέρα κι ότι θα χρειαστώ βοήθεια αλλά δεν βαρυγκωμώ διότι νιώθω ότι είναι ένα τίμημα που αξίζει  να πληρώσω για να φτάσω εκεί που θέλω... 

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να θυμάμαι τα καλά και τα κακά της χρονιάς που πέρασαν και ότι αυτή η χρονιά στο σύνολο της ήταν καλή διότι εγώ κατάφερα να την κάνω να είναι καλή παρά τα ζόρια που πέρασα και αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα...

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Home is where your heart is...

Κάποτε μέσα σε ένα ταξί, ένας ταρίφας μου έλεγε ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, όταν παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά, τα έζησε μέσα σε ένα ισόγειο δυαράκι στην Καλλιθέα με έξοδο στον ακάλυπτο, όπου όπως μου έλεγε, ψήνανε και μαζεύονταν οι φίλοι τους... "Εκεί κάναμε τα καλύτερα γλέντια της ζωής μας", μου είπε... Κάποτε κατάφερε να αγοράσει δικό του σπίτι, μεγάλο, καινούργιο αλλά τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι για να σπουδάσουν... Τα γλέντια σταματήσανε γιατί τα χρόνια πέρασαν και γέρασε κι αυτός και οι φίλοι του και όπως μου έλεγε, "Μείναμε εγώ κι η γυναίκα μου να κοιτιόμαστε μέσα σε ένα άδειο σπίτι"... 

Στο πρώτο σπίτι που μείναμε μαζί με την Μ. θυμάμαι το πρώτο φιλί που δώσαμε όταν μείναμε μόνοι μας μέσα στο σπίτι με το κλειδί στο χέρι πια, χωρίς έπιπλα, με τις φωνές μας να κάνουν αντίλαλο... Εκεί γεννήθηκε ο Σ. μου, περπάτησε, μεγάλωσε... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που φύγαμε από εκεί, που ξαναείδα το σπίτι άδειο και έρημο...

Στο δεύτερο σπίτι που μείναμε και μένουμε ακόμα, γεννήθηκε ο Θ. μου, περάσαμε και περνάμε υπέροχα και από τα δύσκολα που περάσαμε βγήκαμε ζωντανοί και όρθιοι...

Ξέρω ότι η ζωή μου επιφυλάσσει ακόμα πολλές εκπλήξεις, εμπειρίες, χαρές και λύπες αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εμένα και την οικογένειά μου να αλλάζουμε ξανά σπίτι, να ζούμε κάπου αλλού, έστω και αν μιλάμε για δικό μας σπίτι...

Σπίτι δεν είναι τέσσερις τοίχοι και μια σκεπή, σπίτι είναι εκεί που είναι οι αναμνήσεις σου... Στα αγγλικά υπάρχει η έκφραση "Home is where your heart is"  και είναι απόλυτα σωστή... 

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

7 χρόνια γάμου...

Τα είπαμε το πρωί αλλά ξέρω ότι θα μπεις κάποια στιγμή στο "Ψαροκόκαλο" και θέλω να τα διαβάσεις κι εδώ... 

7 χρόνια γάμου σήμερα, τα 7 χρόνια της φαγούρας που λένε... 7 πολύ καλά χρόνια,με τα πάνω τους και τα κάτω τους, 7 πολύ ευτυχισμένα χρόνια... 

Σε αγαπώ πολύ, είμαι ευτυχισμένος που είσαι δίπλα μου και θέλω τόσα χρόνια κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα, κι άλλα 1000 μαζί σου, μέχρι να γίνουμε γερόντια... 

Χρόνια μας πολλά, σε αγαπώ πολύ! 

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Διακοπές στον Πόρο...

Post πρωινό αλλά παρ' όλα αυτά καθυστερημένο, έχουμε επιστρέψει από τον Πόρο πριν μια εβδομάδα... Ο λόγος είναι ότι αν και πλέον στην Αθήνα οι διακοπές συνεχίζονται για την οικογένεια Snowball αφού πάμε κάθε μέρα για μπάνιο, για βόλτες, για φαγητό, κώλο δεν βάζουμε κάτω...

Οι φετινές μας διακοπές στον Πόρο μας φάνηκαν λίγες, επτά ημέρες, αλλά ήταν πολύ καλές... Έχω καταλήξει στο ότι είναι καλύτερο να φεύγεις από κάπου και να έχεις την αίσθηση ότι θα ήθελες κι άλλο παρά να φεύγεις με την σκέψη αμάν πότε να γυρίσω σπίτι μου... Μετά από τρία συνεχόμενα καλοκαίρια στην Αίγινα, όπου το τελευταίο δεν το λες κι ιδανικό, χρειαζόμουν/χρειαζόμασταν μια αλλαγή κι έτσι επιλέξαμε τον Πόρο, ένα νησί στο οποίοι εγώ δεν είχα ξαναπάει, η Μ. είχε ξαναπάει πριν παντρευτούμε και φαινόταν βολικό για τα σχέδια μιας οικογένειας με μικρά παιδιά... 

Οφείλω να το πω εξ αρχής ότι ο Πόρος μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη... Ένα νησί προικισμένο με υπέροχη φυσική ομορφιά αλλά και φοβερά φροντισμένο και καθαρό... Κατάφυτο με πυκνό πευκοδάσος που κατέβαινε μέχρι την θάλασσα, υπέροχες πεντακάθαρες παραλίες, απίστευτη θέα όπου κι αν βρισκόσουν και ευγενικούς ανθρώπους... Το νησάκι είναι πολύ μικρό, ή μάλλον το οδικό του δίκτυο, και το γυρίζεις ολόκληρο μέσα σε λίγες ώρες είναι μέρος ιδανικό για ανθρώπους σαν κι εμένα που στις διακοπές θέλουν ηρεμία και όσο λιγότερο αυτοκίνητο γίνεται... Πήγαμε στο νησί μέσω Γαλατά, ο δρόμος δεν ήταν ιδανικός αλλά ούτε κι επικίνδυνος, με συντηρητική οδήγηση χρειάζεσαι 2,5 ώρες περίπου... Το πέρασμα απέναντι διαρκεί ούτε πέντε λεπτά και το κόστος είναι ανάξιο λόγου (0,60€ το εισιτήριο για τον επιβάτη και 4,40€ για το αυτοκίνητο)...

Οι διακοπές μας ήταν παιδοκεντρικές και αυτό σήμαινε ότι κάναμε ότι έπρεπε για να περνάνε καλά τα παιδιά αφού όταν περνούσαν αυτοί καλά ήταν ήρεμοι, χωρίς γκρίνιες ή ξεραίνονταν στον ύπνο από το πολύ παιχνίδι οπότε περνούσαμε κι εμείς καλά... Τα αγόρια μου πραγματικά ήταν άριστα παιδάκια... Παιχνίδι, γέλιο, δεν αφήσαμε παραλία που να μην σκάψουμε, δρόμο που να μην τον περπατήσουμε, παιχνίδι που δεν παίξαμε... Ο Σ. μου έγινε αντράκι αυτό το καλοκαίρι, έγινε κοινωνικός, έπαιζε με άλλα παιδιά, πολλές φορές πολύ μεγαλύτερά του, κολύμπησε ατέλειωτα, έτρεξε, έπαιξε... Ο Θ. μου, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., έκανε τα πρώτα του μπάνια, έπαιξε, γέλασε, μαύρισε ΠΟΛΥ θυμίζοντας την καταγωγή της προ-προγιαγιάς του και ανακάλυψε, μαζί του κι εμείς, ότι λατρεύει τα μπιφτέκια στα κάρβουνα, με αποτέλεσμα να τρώει ποσότητες που δεν αντιστοιχούν σε μωρό 15 μηνών... Μιλώντας για μαύρισμα, εγώ ο ασπρουλιάρης που όταν ήμουν νεότερος στα νησιά όλοι νόμιζαν ότι είμαι Εγγλέζος, μαύρισα όσο ποτέ με το να κυνηγάω τους γιους μου στις θάλασσες και στις βόλτες...

Επειδή το δις εξ αμαρτείν ου ανδρός σοφού, φέτος είχαμε και παρέα μαζί μας τις μισές μέρες των διακοπών, τόσο για την παρέα όσο και για ψυχολογική και άλλη υποστήριξη στην περίπτωση που τα παιδιά δεν ήταν τόσο βολικά... Περάσαμε πολύ ωραία με την παρέα μας αν και φέτος θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε και μόνοι μας όπως τις πρώτες μέρες των διακοπών οπότε και περάσαμε τέλεια με τα παιδιά, εγώ κι η Μ. ...

Οι διακοπές μας ήταν καταπληκτικές και συνεχίζουν να είναι και αυτές τις μέρες που η άδεια μας συνεχίζεται αλλά έχουμε επιστρέψει στο σπίτι... Χαρακτηριστικό των καλών διακοπών ότι νιώθω και πάλι τις μπαταρίες μου γεμάτες, νιώθω την διάθεση να κάνω πράγματα καινούργια, έχω κόψει και το τσιγάρο (ξανά) εδώ και είκοσι μέρες...

Και του χρόνου, έτσι και καλύτερα...

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ο γκρίζος...

Το πρωί του Σαββάτου κατά τις 10 , πίνουμε οικογενειακώς καφέ στο Χαλάνδρι... Ο Σ. είναι γκρινιάρης και προσπαθεί να μας πείσει να του πάρουμε παγωτό... Η Μ. του λέει ότι δεν γίνεται να φάει παγωτό πρωί πρωί χωρίς να έχει φάει πρωινό κι ο Σ. από τα νεύρα του σφίγγει τα δόντια και μουγκρίζει...

Μ.: Μην μουγκρίζεις παιδί μου και μίλα...
Σ.: Θα σου γκρίζω όσο θέλω!

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Τα μπαμπόθρεφτα...

Πολλές φορές, ειδικά όταν τον μαλώνω για κάτι που έκανε, η Μ. μου λέει ότι μιλάω στον Σ. σαν είναι μεγάλο παιδί κι όχι 4,5, κι ούτε, χρονών... Όταν αποφασίζουμε τι θα κάνουμε, πού θα πάμε βόλτα, σε ποιο εστιατόριο θα φάμε, τον ρωτάω τι θέλει αυτός... Τον αφήνω να διαλέξει τα ρούχα του, τι θα φάει, τι θα πιει, τι παραμύθι θα διαβάσουμε... Η Μ. μου λέει ότι τον κακομαθαίνω, ότι τον έχω κάνει μπαμπόθρεφτο κι ότι τα ίδια κάνω (κατ' αντιστοιχία) και με τον Θ... Ότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να έχουν τόσες επιλογές, ότι τα αποσυντονίζει να παίρνουν τόσες αποφάσεις... Κατά πάσα πιθανότητα έχει δίκιο αλλά κι εγώ έχω τους λόγους μου... 

Από την μια θέλω να κανακέψω τα παιδιά μου, να είναι ευτυχισμένα και να έχουν ότι μπορούν να ζητήσουν κι ότι μπορώ να τους προσφέρω... Από την άλλη θέλω να έχουν επιλογές και άποψη, το γεγονός ότι τους ρίχνω 30 χρόνια και βάλε δεν σημαίνει ότι αυτά δεν έχουν γνώμη ή άποψη ή ότι η δική μου είναι καλύτερη από τη δική τους και πρέπει a priori να υπερισχύει... Το δικαίωμα στην επιλογή σημαίνει και ανάληψη των ευθυνών αυτής της επιλογής... Ένα πράγμα που προσπαθώ να περάσω στον Σ. είναι ότι κάθε μας επιλογή, κάθε πράξη έχει συνέπειες, το κόστος των οποίων οφείλουμε να επωμιστούμε... Αν το καταφέρω, πιστεύω ότι θα έχω κάνει κάτι πολύ καλό για το παιδί μου...

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Καλά, θα πιάσω το δικό μου...

Πριν από μερικές μέρες κοιμήθηκε η βαφτιστήρα μου στο σπίτι μας... Η Α. είναι 1,5 χρόνο μεγαλύτερη από τον Σ. που την αγαπάει πολύ... Το βράδυ η Μ. κάνει μπάνιο τα παιδιά και ξεκινάει από την Α.... Ο Σ. μπουκάρει στο μπάνιο ενώ η Α. είναι στην μπανιέρα... Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Σ: Μαμά, η Α. δεν έχει πουλάκι!!!
Μ: Έχει αγάπη μου απλά δεν είναι σαν το δικό σου το πουλάκι, τα κορίτσια έχουν διαφορετικό πουλάκι από τα αγόρια..
...
(Ο Σ. έχει γείρει το κεφάλι του στο πλάι και παρατηρεί με ενδιαφέρον)
...
Σ: Μαμά, η Α. έχει δύο πουλάκια!!!
Μ: Όχι, αγάπη μου, ένα έχει, το πουλάκι της είναι διαφορετικό από το δικό σου...
Σ: Μαμά, θέλω να πιάσω το πουλάκι της!
Μ: Όχι αγόρι μου, δεν γίνεται να πιάσεις το πουλάκι της!!!
Σ: Καλά... τότε θα πιάσω το δικό μου!!!
...
(Χώνει το χέρι μέσα στο βρακί του)
...

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Κελεπούρια...

Για τις γυναίκες που στέκονται δίπλα στον άντρα τους, που είναι βράχοι που σκάνε τα κύματα πάνω και τοίχος να ακουμπήσεις να πάρεις μια ανάσα...

Για τις γυναίκες που είναι καλές μάνες, καλές νοικοκυρές, καλοί φίλοι και καλές ερωμένες σε μια συσκευασία...

Για τις γυναίκες που γίνονται όταν χρειαστεί ψυχολόγοι, life coaches, γιατροί και νοσοκόμες...

Για τις γυναίκες που τρέχουν σαν τον Βέγγο, δουλεύουν και φέρνουν βόλτα κι ένα σπίτι...

Για τις γυναίκες που ενσαρκώνουν όλους αυτούς τους ρόλους ή κάποιους από αυτούς και θεωρούνται και είναι "κελεπούρια" από εμάς τους άντρες αλλά κυρίως για τη δική μου...

Σε αυτές αφιερώνω αυτό το post με ένα μεγάλο ευχαριστώ...

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Είναι κλειστή...!!!

Έχουμε κατέβει οικογενειακώς το απόγευμα στην πλατεία... Ο Σ. κάνει ποδήλατο κι εμείς χειροκροτούμε, για κάποιο λόγο αρνιόταν πεισματικά να κάνει πετάλι μέχρι σήμερα... Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να γυρίσουμε στο σπίτι... Η Μ. ρίχνει το σύνθημα, μια, δυο, τρεις φορές, ο Σ. κάνει του κεφαλιού του... Στο τέλος ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Μ: Άντε αγόρι μου, έλα να πάμε στην ευχή της Παναγίας...
Σ: Δεν  μπορούμε να πάμε στην ευχή της Παναγίας, μαμά...
Μ: Γιατί αγόρι μου;
Σ: Γιατί, η ευχή της Παναγίας είναι...κλειστή!!!

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Ενημέρωση...

Συμβαίνουν πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω δυο σκέψεις στην σειρά και να τις γράψω στο blog... Είμαι σε εγρήγορση όλο κάτι κάνω, όλο κάπου τρέχω... Καλώς ή κακώς (κακώς), ο κόσμος μου είναι αυτός στον οποίο κινούμαι, η οικογένεια, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όσα με αφορούν, ο υπόλοιπος πλανήτης είναι ερμητικά κλεισμένος απ' έξω είτε από επιλογή είτε λόγω έλλειψης χρόνου... 

Στη δουλειά έχω μπει σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο και κάνω πολλά πράγματα καινούργια... Έχει προβλήματα η φάση, υπάρχουν διαδικασίες και συμπεριφορές που ενίοτε με εξοργίζουν αλλά από την άλλη το βλέπω σαν πρόκληση, γουστάρω ρε παιδί μου... Τις προάλλες έγραψα ένα πρόγραμμα που παίρνει αυτόματα backup κάποιων αρχείων και τα μεταφέρει σε ένα άλλο server την τελευταία εργάσιμη κάθε μήνα και αφού τσεκάρει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο δίσκο, αν όχι ή αν κάτι πάει στραβά, στέλνει mail για ενημέρωση σε συγκεκριμένους χρήστες... Όσο το έγραφα, αφοσιώθηκα 100% σε αυτό... Πρώτη φορά ασχολήθηκα με system administration και μου άρεσε πάρα πολύ που έκανα κάτι νέο και διαφορετικό για μένα... Μετά έφαγα τρεις ώρες να βγάλω ένα report με ένα εργαλείο που δεν κάνει για αυτή την δουλειά και ξενέρωσα αλλά είπαμε, μία κρύο μία ζέστη...

Όποτε βρίσκω χρόνο διαβάζω τα βιβλία μου, χρόνος για γυμναστική πλέον δεν υπάρχει και το έχω αποδεχτεί, από την άλλη προσπαθώ να συμμαζέψω την όρεξή μου διότι είμαι συν 10 κιλά από το καλοκαίρι... Μερικές φορές σκέφτομαι να ξαναρχίσω το τσιγάρο για να σταματήσω το φαΐ αλλά γρήγορα απορρίπτω αυτή την σκέψη...

Η Μ. γύρισε στη δουλειά και ενώ πραγματικά συμφωνώ που έκατσε μαζί με τα παιδιά μας και πήρε την άδεια λοχείας από την άλλη ανακουφίστηκα που τελείωσε γιατί στις τσέπες μου πια είχε μόνο χνούδια κι ένα σβουράκι που μου έδωσε ο Σ. ...

Οι αποκριάτικες στολές των παιδιών μου είναι οι πιο ωραίες που υπάρχουν, το υπογράφω... Δώρα και οι δύο από διαφορετικό άνθρωπο αλλά παραγγελμένες και οι δύο από Αμερική... Buzz Lightyear ο μεγάλος, πιθηκάκι ο μικρός... :)

Γενικά βρίσκομαι σε δημιουργική φάση, καταστρώνω σχέδια, έχω ενέργεια και διάθεση, ελπίζω όλη αυτή η διάθεση να μην στερέψει ξαφνικά ούτε να υπάρξει κάποιος παράγοντας που θα μου κόψει τα φτερά...