Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα My Love

Ενημέρωση...

Συμβαίνουν πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω δυο σκέψεις στην σειρά και να τις γράψω στο blog... Είμαι σε εγρήγορση όλο κάτι κάνω, όλο κάπου τρέχω... Καλώς ή κακώς ( κακώς ), ο κόσμος μου είναι αυτός στον οποίο κινούμαι, η οικογένεια, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όσα με αφορούν, ο υπόλοιπος πλανήτης είναι ερμητικά κλεισμένος απ' έξω είτε από επιλογή είτε λόγω έλλειψης χρόνου...  Στη δουλειά έχω μπει σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο και κάνω πολλά πράγματα καινούργια... Έχει προβλήματα η φάση, υπάρχουν διαδικασίες και συμπεριφορές που ενίοτε με εξοργίζουν αλλά από την άλλη το βλέπω σαν πρόκληση, γουστάρω ρε παιδί μου... Τις προάλλες έγραψα ένα πρόγραμμα που παίρνει αυτόματα backup κάποιων αρχείων και τα μεταφέρει σε ένα άλλο server την τελευταία εργάσιμη κάθε μήνα και αφού τσεκάρει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο δίσκο, αν όχι ή αν κάτι πάει στραβά, στέλνει mail για ενημέρωση σε συγκεκριμένους χρήστες... Όσο το έγραφα, αφοσιώθηκα 100% σε αυτό... Πρώτη φορά ασχολήθηκα με 

Χριστουγεννιάτικα στολίδια...

Εικόνα
Χειροποίητες μικρές κουκουβάγιες... Φτιαγμένες από τσόχα και παραγεμισμένες με διάφορα κουρελάκια ή βαμβάκι, με μοτίβα παιδικά... Μπορείτε να τις κρεμάσετε στο δέντρο, όπως κάναμε εμείς, αλλά μπορείτε να βρείτε και άλλες χρήσεις... ;)

Χειροποίητες προσκλήσεις...

Εικόνα
Ο μεγάλος μου ο γιος έχει τη γιορτή του αυτές τις μέρες κι η μαμά του σκέφτηκε ότι θα ήταν ωραίο να του κάνουμε ένα μικρό πάρτυ, κυρίως παιδάκια από τον παιδικό σταθμό που κάνει παρέα... Όπως σε κάθε πάρτυ έτσι και στου Σ., είναι απαραίτητες οι προσκλήσεις έτσι λοιπόν η μαμά του ανασκουμπώθηκε και αντί να αγοράσει έτοιμες προσκλήσεις τις έφτιαξε μόνη της και τους έδωσε χριστουγεννιάτικο concept μια που είμαστε κοντά στις γιορτές... Από υλικά απλά, κάποια υφάσματα που υπήρχαν στο σπίτι και κυρίως πολύ φαντασία και διάθεση έφτιαξε τις προσκλησούλες του πάρτυ δυο από τις οποίες βλέπετε κι εσείς στις φωτογραφίες... Οι φωτογραφίες τις αδικούν βέβαια γιατί αφενός δεν είμαι ο καλύτερος φωτογράφος του κόσμου κι αφετέρου για να αποκρύψω κάποια προσωπικά δεδομένα αναγκάστηκα να τις "μουτζουρώσω" πιστεύω όμως ότι παίρνετε μια γεύση του περί τίνος πρόκειται... Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείται η Μ. με την χειροτεχνία και τις κατασκευές... Οι προσκλήσεις του γάμου

Καληνύχτα...

Απόψε, για πρώτη φορά πλην μιας νύχτας πριν μερικούς μήνες που διανυκτέρευσα στο Ασκληπιείο της Βούλας, εγώ κι ο Σ. δεν θα κοιμηθούμε κάτω από την ίδια στέγη... Πήγε με την μαμά του για έξι μέρες στον νονό του κι αδερφό της Μ, στην Ολλανδία... Αυτές οι έξι μέρες θα είναι οι περισσότερες μέρες που μείναμε χώρια εγώ και η Μ από τον Ιούλιο του 2004 οπότε και απολύθηκα από στρατιώτης... Στην Αθήνα έχει μείνει μαζί μου ο Θ. αλλά μου λείπουν ήδη οι άλλοι δυο και ζηλεύω πολύ που ταξίδεψαν στο εξωτερικό κι εγώ όχι...

6...

6 χρόνια γάμου χθες αλλά πού να προλάβεις να γράψεις κάτι όταν τρέχεις πίσω από τα θηρία... 6 πολύ καλά χρόνια αγαπούλα, που μοιάζουν για πολλά περισσότερα, και συνολικά 16 χρόνια κοινής πορείας... Πόσα έγιναν μέσα στα χρόνια μην τα ξαναλέμε... Μακάρι να περάσουν τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα στην νιοστή μέχρι να γεράσουμε και να πάμε να αράξουμε στο μικρό σπιτάκι στους Αμπελόκηπους, ξένοιαστοι κι ωραίοι... Στο υπόσχομαι ότι δεν θα είμαι γκρινιάρης γέρος...  Σ' αγαπώ πολύ...

Οι φετινές μου διακοπές...

"Ένα παιδί ίσον κανένα" , μου είχαν πει πολλοί... Εγώ, αιώνιος ξερόλας, έλεγα, "Σιγά, δεν έχετε δίκιο" ... Ότι έχω κοροϊδέψει το έχω λουστεί... Οι φετινές διακοπές δεν ήταν κακές αλλά ήταν δύσκολες... Ξεκίνησαν αργοπορημένα, με πολύ κούραση και πολύ άγχος και μεγάλη ανάγκη για ξεκούραση... Αυτοί οι παράγοντες θόλωσαν την σκέψη πολλές φορές και έγιναν λάθη, λάθη που στοίχισαν και σε μας και στα παιδιά, νεύρα και κούραση... Ο μπεμπούλης δεν προσαρμόστηκε ποτέ στην Αίγινα και στο ξενοδοχείο, άσε που αρρώστησε κιόλας... Ο μεγάλος που έτσι κι αλλιώς περνάει την κρίση της προσαρμογής στα νέα δεδομένα της οικογένειας, χρειαζόταν περισσότερη βόλτα, περισσότερο παιχνίδι κι εμείς είτε δεν μπορούσαμε είτε δεν αντέχαμε να του το παρέχουμε... Πάλι καλά που υπήρχε και η πισίνα στο ξενοδοχείο και του δώσαμε και κατάλαβε...  Φέτος, περισσότερο από τις άλλες χρονιές, χρειαζόμασταν την παρέα φίλων στις διακοπές μας (όπως έγινε πέρυσι και πρόπερσι) αλλά δυστυχώς όλα ήρθα

35...

Σήμερα έγινα 35... Είμαι στην Αίγινα, διακοπές και προσπαθώ να ξανακερδίσω τον χρόνο που έχασα την χρονιά που μας πέρασε... Η Μ. κοιμίζει τον Σ., ο Θ. κοιμάται, ανήσυχα, βγάζει δοντάκια, εγώ κάθομαι στην βεράντα με το tablet και πίνω κρασί...  Καληνύχτα...

Τηλεγράφημα από το μέτωπο...

Χθες δούλευα μέχρι τις 21:45...  Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα τον Σ. αφηνιασμένο και την Μ. εξουθενωμένη... Ο μικρός βρίσκεται σε φοβερή υπερένταση κι έχει εκρήξεις εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά... Ίσως να φταίει και που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι...  Η Μ. έχει επωμιστεί όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών και αυτό είναι δύσκολο, οι αντοχές της λιγοστεύουν μέρα με την μέρα...  Εν τέλει, ο Σ. κοιμάται, ο Θ. κοιμόταν ήδη, καταφέρνω να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να ξεραθώ στον ύπνο... Στις 4:30 ο Θ. ξυπνάει... Είναι το δεύτερο συνεχόμενο βράδυ εκεί που κοιμόταν σερί όλο το βράδυ εδώ και μια εβδομάδα... Τάισμα, άλλαγμα, κοίμισμα, ξανακοιμήθηκα στις 5:45 και ξύπνησα τελικά στις 7:15 όταν ξύπνησε κι ο Σ. ...  Είμαι πολύ κουρασμένος αλλά σφίγγω τα δόντια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 15... Ξέρω ότι όλη αυτή η πίεση κάπου θα μου βγει και θα κάνει κρότο... Πονάει η μέση μου, πονάει η ουλή της κοίλης μου, πονάει το αριστερό μου πόδι... Κάνω υπομονή, η άλλη επιλογή

Όσα φέρνει ένας χρόνος...

Αντί προλόγου: Αυτή την στιγμή δεν θα έπρεπε να ποστάρω αλλά να κοιμάμαι, να ξαναγεμίζω τις μπαταρίες μου αφού η Μ. έχει αναλάβει το μεσημεριανό τάισμα και κοίμισμα του μπέμπη... Δεν το κάνω διότι νιώθω σιγά σιγά να επιστρέφει ένα αίσθημα πνιγμού το οποίο έχω νιώσει στο παρελθόν, έχω επιτρέψει στον εαυτό μου να το νιώσει, και δεν θέλω να το ξανανιώσω... Το αίσθημα αυτό έχει να κάνει με την απώλεια του προσωπικού χρόνου που σου επιβάλλει ο ερχομός ενός μωρού στο σπίτι, χρόνου που πρέπει να ξαναδιεκδικήσεις για να κρατιέσαι σε μια ισορροπία... Λίγος ύπνος λιγότερος για λίγη περισσότερη ψυχική ηρεμία... Δεν ακούγεται κι άσχημα... Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι κλείσαμε ένα χρόνο στο σπίτι που ζούμε τώρα και μοιάζει σαν να έχουμε ζήσει πολλά περισσότερα... Ο χρόνος αυτός ήταν κάτι παραπάνω από γεμάτος, τόσο πολύ όσο δεν χρειάζεται... Πολλές καλές και πολλές κακές στιγμές, αμέτρητα συναισθήματα, σκέτο roller coaster... Αν επιχειρήσω μια σύντομη ανασκόπηση κύλησε κάπως έτσι: Στ

Για πάντα...

Ίσως να φταίει που είμαι πιο ευσυγκίνητος αυτές τις μέρες ένεκα του ερχομού του δεύτερου γιού μου αλλά όταν βλέπω στην τηλεόραση το σποτάκι του Vodafone RE D συγκινούμαι διότι μου θυμίζει πάρα πολύ τη γνωριμία και τη ζωή μας με την Μ. ... Με την Μ. γνωριστήκαμε όταν ήμουν 19 χρονών και αυτή λίγο μικρότερη και από τότε είμαστε μαζί... Μεγαλώσαμε μαζί, περάσαμε πάρα πολύ όμορφες στιγμές, κάναμε δυο παιδιά μαζί, περάσαμε και δύσκολα όμως, φτάσαμε στο χείλος του χωρισμού αλλά είμαστε εδώ μαζί ακόμα, δυνατοί και αγαπημένοι... Το σποτάκι δείχνει το ζευγάρι να ξεκινά την κοινή του ζωή από την παιδική του ηλικία, να φτάνει στην νεότητα, την ωριμότητα, τα πρώτα -ήντα και τέλος να είναι δυο γεροντάκια... Δεν γνώριζα την Μ. ως παιδί, τη γνώρισα αμέσως μετά την εφηβεία μου οπότε έχουμε ζήσει τη δεύτερη και τρίτη σκηνή του σποτ και αν πάνε όλα καλά θα ζήσουμε και τις δυο τελευταίες,  τα -ήντα και την τρίτη ηλικία... Γιατί όντως τα ωραία πράγματα αξίζει να είναι για πάντα...

Αύριο γεννάμε...

Από αύριο, Θεού θέλοντος, η οικογένειά μας γίνεται τετραμελής... Έχουμε ραντεβού πρωί πρωί στο μαιευτήριο, καισαρική όπως και στον Σ... Η εγκυμοσύνη της Μ. μου φτάνει στο τέλος της, μια εγκυμοσύνη πιο δύσκολη και κουραστική από την πρώτη αφού σε αυτούς τους 9 μήνες έγιναν τόσα πολλά, μέχρι και στο χειρουργείο μπήκα, αφήνοντας την Μ. με την κοιλιά στο στόμα να τρέχει μέσα στο σπίτι να φροντίσει και μένα και τον Σ. ...  Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης" όπως τον λέει η Μ. γιατί δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο Σ. όταν γεννήθηκε... Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης"κι εγώ είμαι άρρωστος, βήχω, τρέχει η μύτη μου, τα αυτιά μου είναι βουλωμένα κι έχω πονοκέφαλο, θα πάρω χειρουργική μάσκα για να φοράω όταν τον δω...

Αν είχε η μέρα περισσότερες ώρες...

Πόσο βολικό θα ήταν αν η μέρα δεν είχε 24 ώρες αλλά περισσότερες, 36 ας πούμε ή 48... Πώς να χωρέσω όλα αυτά που πρέπει και θέλω να κάνω σε 24 μόνο ώρες; Ακόμα δεν το έχω καταφέρει...  Μέσα στο 24ώρο πρέπει να στριμώξω 8 ώρες το λιγότερο που βρίσκομαι στη δουλειά και 5 με 6 ώρες ύπνου για να μπορώ να λειτουργώ χωρίς να κουτουλάω στα ντουβάρια από την νύστα...  Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με το παιδί μου, να παίξω μαζί του, να μην χάσω τις στιγμές μαζί του που δεν ξαναγυρνάνε πίσω...  Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με την Μ., την σύντροφο, τον άνθρωπό μου, την φίλη μου, γιατί πριν και πάνω απ' όλα η ζωή μας ξεκίνησε από εμας τους δυο μαζί μόνους μας κι εκεί θα καταλήξει, φτάνει να προσπαθούμε για αυτή...  Πρέπει να βρω χρόνο για μένα, για τον εαυτό μου, να δω τους φίλους μου, να διαβάσω το βιβλίο μου, να δω κάποια ταινία, να γυμναστώ... Πρέπει να βρω χρόνο να μελετήσω, να αποκτήσω επιπλέον skills που ίσως να με βοηθήσουν και να μην μείνω άνεργος ή αν μείνω άνε

Αν έχεις τύχη διάβαινε...

Είμαι τυχερός άνθρωπος... Έχω προσπαθήσει τη ζωή μου να την φέρω εκεί που είναι αλλά με έχει βοηθήσει και η τύχη και είμαι ευγνώμον για αυτό...  Αρκετό καιρό τώρα λιμπιζόμουν ένα tablet...  Την Παρασκευή που επέστρεψα στη δουλειά μετά από την αναρρωτική , το συζήταγα πάλι με ένα συνάδελφο και το απόγευμα στο σπίτι ήρθε το δωράκι!!!  Στην κοπή πίτας στην δουλειά της Μ., της έπεσε το φλουρί και το δώρο (μεταξύ άλλων) ήταν ένα Samsung Galaxy Tab 2 !!! Εννοείται ότι ενθουσιάστηκα και χάρηκα πάρα πολύ αν και στην αρχή δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω διότι όταν μου έδωσε η Μ. το κουτί του tablet δεν κατάλαβα ότι το είχε κερδίσει στην βασιλόπιτα και νόμισα ότι πήγε αψυχολόγητα και έδωσε 300 ευρώ για να μου το πάρει δώρο... :) Μπορεί να φανεί γλυκανάλατο αυτό που θα γράψω ( σκασίλα μου ) αλλά η μεγάλη μου τύχη φαίνεται που έχω την Μ. δίπλα μου και όχι από το ωραίο gadget που βρέθηκε στα χέρια μου από το πουθενά και δωρεάν....

Σπάστε το αυγό του φιδιού...

Ο καλύτερος φίλος του γιου μου στον παιδικό σταθμό είναι ο Άμπι και είναι από την  Ιορδανία... Στα μυαλά των παιδιών σε αυτές τις ηλικίες δεν υπάρχουν έθνη, θρησκείες ή πολιτικές ιδεολογίες... Αυτές είναι διαχωριστικές γραμμές που δημιουργούνται αργότερα, κάποιοι μεγάλοι τις διδάσκουν και μαθαίνουν τα παιδιά να ζουν με αυτές... Η κατάσταση με τους φασίστες έχει εκτροχιαστεί...  Όταν δεν φωτογραφίζονται με τους "φίλους" τους μέσα στη Βουλή , ιδρύουν φιλανθρωπικές οργανώσεις - ρατσιστικές καρικατούρες , σκοτώνουν , τραμπουκίζουν ... Σκέφτομαι πολλές φορές πως μπορεί να μην είναι μακρυά η μέρα εκείνη που θα βρεθούν έξω από τον παιδικό σταθμό που πάει ο γιος μου και θα ζητήσουν να φύγουν τα παιδιά των μεταναστών... Και μετά από αυτή  την ημέρα μπορεί να έρθει μια άλλη μέρα που θα έρθουν για τα παιδιά των άθεων, των αριστερών, για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που δεν πληρούν το πρότυπο του Σπαρτιάτη οπλίτη...  Δεν πρέπει να περιμένουμε να έρθουν αυτές οι μέρες... Το αυγό

Η κυρά μας η μαμή...

Εικόνα
Η Μ. με πειράζει και μου λέει ότι μετά την εγχείριση της θυμίζω το δήμαρχο... :-)

Χαίρομαι που είμαι εγώ...

Είναι πολλές οι φορές που έχω γκρινιάξει για πράγματα που δεν έκανα ή που τα έκανα με διαφορετικό τρόπο απ' ότι θα ήθελα, που έβαλα νερό στο κρασί μου ή που το έχυσα στο πάτωμα... Έκανα πολλά λάθη και πήρα και λάθος δρόμους και υπάρχουν πράγματα που θα ήθελα να είχα κάνει και δεν έκανα... Όλα αυτά που έκανα όμως και όλα αυτά που δεν έκανα, είναι τα συστατικά που δημιούργησαν εμένα, αυτόν που είμαι τώρα, αισίως 34, ποιος να μου το λεγε...  Αν δεν είχα επιλέξει να σπουδάσω Πληροφορική δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τον Σ. και αυτός δεν θα μου είχε γνωρίσει ποτέ την Μ. και τώρα δεν θα υπήρχε ο γιόκας μου... Δεν θα είχα γνωρίσει τους φίλους μου, δεν θα είχα ζήσει την ζωή που έζησα και δόξα τον Θεό ήταν και είναι μια καλή ζωή...  Ναι, θα μπορούσα να έχω ακολουθήσει άλλους δρόμους, να έχω ακολουθήσει την καρδιά μου, αυτό που αγαπούσα... Ναι, θα μπορούσα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα είχα αυτή την ζωή που έζησα, δεν θα είχα την Μ. μου, τον Σ. μου, τους φίλους μου, δεν θα ήμουν εγώ

Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Αυτήν την ιστορία δεν σου την έχω πει ποτέ μάλλον...  Ήταν λίγες μέρες μετά που τα φτιάξαμε, πριν μια αιωνιότητα, και καθόμουν στο κυλικείο στην ΑΣΟΕΕ με τον Βασίλη ένα παιδί που κάναμε παρέα για λίγο καιρό... Ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μας ένας δικός του φίλος, ένα μαλάκας φλώρος που τον αντιπαθούσα, και άκουγε την κουβέντα μας, ότι τα έφτιαξα με μια κοπέλα και τα ρέστα...  Άκουσε ότι μέναμε πολύ μακρυά, εγώ στον Ταύρο εσύ στην Αγία Παρασκευή και με συμβούλεψε να ξεκόψω γρήγορα διότι η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη και δεν βόλευε...  "Θα τα χαλάσετε γρήγορα" , μου είπε...  Μια αιωνιότητα μετά συνεχίσαμε να είμαστε μαζί και σήμερα κλείνουμε 5 χρόνια γάμου κι έχουμε και τον παίδαρο...  Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις...

Τι άλλο είναι το παρελθόν εκτός από ένα κολάζ αναμνήσεων; Έχω ζήσει μια καλή ζωή γεμάτη εικόνες και συναισθήματα, δόξα τον Θεό...  Αν προσπαθούσα να περιγράψω τις πιο ευτυχισμένες μου αναμνήσεις, αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό, θα μιλούσα για δυο συγκεκριμένες... Η πρώτη  χρονικά είναι από το πρώτο πρωινό του γαμήλιου ταξιδιού μας... Ξύπνησα πολύ πρωί γύρω στις 6:30, κάθισα στο παράθυρο και χάζεψα τον ήλιο να ανεβαίνει πάνω από τον Τάγο και τον Βοτανικό Κήπο... Χωρίς να την καταλάβω, η Μ. ξύπνησε, ήρθε από πίσω μου και με αγκάλιασε...Η ευτυχία εκείνων των στιγμών είχε ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου το οποίο και να ήθελα δεν μπορούσα να αφαιρέσω... Η δεύτερη ανάμνηση είναι αυτή της πρώτης μας συνάντησης με τον νεογέννητο γιο μου... Έχω περιγράψει παλιότερα αυτή την συνάντηση , η εμπειρία ήταν σχεδόν μεταφυσική... Ο κόσμος όλος είχε παγώσει, είχε μπει σε slow motion, τίποτα δεν υπήρχε εκτός από εμένα και αυτόν... Το συναίσθημα της στιγμής ήταν φοβερά δυνατό, σ

Διακοπές στην Αίγινα Season 2...

Πίσω στην Αθήνα και πάλι... Διακοπές τέλος όχι όμως και άδεια, επιστροφή στη δουλειά στις 16... Και φέτος όπως και πέρυσι οι διακοπές ήταν εξαιρετικές... Η επιστροφή στην Αίγινα και στις Fistikies για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με είχε προβληματίσει λίγο διότι πίστευα ότι δεν θα μπορούσαμε με τίποτε να περάσουμε τόσο καλά όσο την πρώτη χρονιά αλλά ευτυχώς για μένα διαψεύστηκα... Η επιστροφή στο νησί και στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο ήταν σαν να πήγαινα στο εξοχικό μου, στο χωριό μου όπως έλεγα στην Μ. ... Είδα πάλι ανθρώπους από πέρυσι, πελάτες του ξενοδοχείου και προσωπικό, την μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά, τα γκαρσόνια στο ουζερί που τρώγαμε που φωνάζανε τον Σ. από το απέναντι πεζοδρόμιο... Ένιωσα πολύ ωραία, like home που λένε και στο χωριό μου...  Οι διακοπές μας ήταν πολύ easy going (που λένε πάλι στο χωριό μου) ... Μπάνιο στην θάλασσα ή την πισίνα πρωί και απόγευμα, σουλάτσο στην πόλη, πολύ φαΐ (αλλά πολύ λέμε), ύπνος, διάβασμα και ωραία χαλαρωτικά βράδια στο

Κρουαζιέρα θα σε πάω...

Όπως και πέρυσι τέτοια εποχή, έτσι και φέτος βρίσκομαι σε mode κατεβασμένου διακόπτη... Δεν πάει να καίγεται ο κόσμος, και η φετινή χρονιά ήταν extra ζόρικη και εγώ αυτό που χρειάζομαι είναι να αποδράσω από την καθημερινότητα και... χρόνο!!! Χρόνο με την Μ., με τον γιο μου, με τους φίλους μου, χρόνο με τον εαυτό μου, για τον εαυτό μου...  Ξυπνάω το πρωί, πάω στο γραφείο, δουλεύω, τρέχω να πληρώσω λογαριασμούς, super market, μανάβη, χασάπη αλλά το μυαλό μου ταξιδεύει... Ταξιδεύει στις διακοπές, στην θάλασσα, σε μέρη και τόπους όπου επιτέλους μπορώ να κοιμάμαι ικανοποιητικά...  Το έχω πάρει απόφαση να πάω κόντρα όσο μπορώ σε όλο αυτό που συμβαίνει σε όλη την χώρα, δεν θα αφήσω να με πάρει από κάτω, δόγμα του σοκ αυτοί, σταρχιδίνη εγώ, αν είναι να ψοφήσουμε ας ψοφήσουμε χαμογελαστοί... Το είχα δει το αγγούρι που ερχόταν οπότε είχα κάνει τις οικονομίες μου εδώ και καιρό... Η αλλαγή σπιτιού μου εξοικονόμησε λεφτά και τα τρελά ωράρια και Σαββατοκύριακα που δούλεψα μέχρι και τον Μάι