Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

"Η ιστορία της Πορφυρής Δούλης" της Margaret Atwood

"Η ιστορία της Πορφυρής Δούλης" της Margaret Atwood
Η δημοκρατία του Γιλεάδ δεν είναι δημοκρατία... Είναι η φαντασίωση, το υγρό όνειρο, κάθε θρησκόληπτου φανατικού, κάθε φασίστα... Είναι το αποτέλεσμα μια κοινωνίας σε σήψη, μιας κοινωνίας παραλυμένης από την χαύνωση του "δυτικού πολιτισμού" με έντονα και άλυτα κοινωνικά ζητήματα και ανισότητες, μιας κοινωνίας που η μόλυνση του περιβάλλοντος έχει στειρώσει κυριολεκτικά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού... 

Όταν μια δράκα φανατικών δολοφονεί τον Πρόεδρο και την κυβέρνηση και ρίχνει την ευθύνη στους ισλαμιστές (μήπως σας θυμίζει κάτι;) η κοινωνία αποχαυνωμένη δεν αντιδρά στα πρώτα μέτρα περιστολής των ατομικών ελευθεριών, διότι "κάποιος έπρεπε να βάλει επιτέλους μια τάξη"... Γρήγορα η κατάσταση παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις και η Αμερική μετατρέπεται σε ένα ανελεύθερο θεοκρατικό καθεστώς όπου οι αντιφρονούντες εξοντώνονται αμείλικτα και τα πτώματα τους επιδεικνύονται για παραδειγματισμό, όπου ο ρόλος της γυναίκας είναι μόνο αυτός της μητέρας, της συζύγου και της υπηρέτριας, όπου η μουσική, η τέχνη, η ανάγνωση θεωρούνται εγκλήματα τιμωρητέα με θάνατο... Στη δημοκρατία του Γιλεάδ οι γυναίκες που έχουν ακόμα τη δυνατότητα να τεκνοποιήσουν είναι κρατική περιουσία, είναι οι Πορφυρές Δούλες, οι οποίες εκχωρούνται στα άρρενα επιφανή μέλη της κοινωνίας για να τους κάνουν παιδιά... Αν δεν το επιτύχουν μετά από μερικές "μεταθέσεις" ή αν υποπέσουν σε κάποια παράπτωμα, αν δεν θανατωθούν κατευθείαν θα καταλήξουν στις Αποικίες μαζί με αντιφρονούντες, αλλόθρησκους, γέρους και στείρους όπου ο θάνατος είναι παραπάνω από σίγουρος... Η αφηγήτρια είναι μια Πορφυρή Δούλη και το βιβλίο της Margaret Atwood είναι η ιστορία της...

Το βιβλίο είναι ένα άτυπο ημερολόγιο, ένας εσωτερικός μονόλογος της αφηγήτριας, το όνομα της οποίας δεν μαθαίνουμε ποτέ, διότι οι Πορφυρές Δούλες δεν έχουν ονόματα... Μέσα από τις αναφορές της σχηματίζουμε σιγά σιγά την εικόνα του εφιαλτικού κόσμου του Γιλεάδ καθώς και των γεγονότων που οδήγησαν εκεί... Παράλληλα ξεδιπλώνεται η προσωπική ιστορία της αφηγήτριας των παρελθόντων γεγονότων αλλά και της εσωτερικής της πάλης να διατηρήσει τη λογική της μέσα σε ένα καθεστώς φόβου, απόγνωσης και καχυποψίας... Η αφηγήτρια παρουσιάζεται βαθιά ανθρώπινη, φαινομενικά εύθραυστη αλλά στον πυρήνα σκληρή και αποφασισμένη... Οι φιγούρες του Ταξιάρχη και της Γαμετής, της επίσημης συζύγου του, παρουσιάζονται σκληρές και φορείς του κύρους και της ισχύος του καθεστώτος αλλά με το πέρας των σελίδων αποδομούνται και καταλήγουν να φαίνονται αυτό που είναι, θλιβερά ανθρωπάκια εγκλωβισμένα στον εφιάλτη που έφτιαξαν με τα ίδια τους τα χέρια... Η μετάφραση του Παύλου Μάτεσι είναι αριστοτεχνική, άλλοτε επιτηδευμένη και αρχαΐζουσα αντανακλά την εικόνα του θεοκρατικού Γιλεάδ και άλλοτε αγοραία και χύμα, αντανάκλαση ενός παρελθόντος που οι λέξεις δεν ποινικοποιούνταν...

Η "Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" είναι ένα πολύ σκληρό αλλά υπέροχο βιβλίο, είναι ένα σήμα κινδύνου, μια προειδοποίηση για το τι θα μπορούσε να συμβεί αν η κοινωνία δεν προσέξει σε τι μονοπάτι βαδίζει... Κατά την άποψή μου, είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά επίκαιρο και ενδιαφέρον ειδικά όταν διαβάζεται από κάποιον που ζει εντός μιας κοινωνίας σε πλήρη οικονομική και ηθική κρίση όπως η ελληνική....


Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Για λίγο νερό...


Μίσος, απόγνωση και οργή... Αυτά είναι τα συναισθήματα που νιώθω βλέποντας αυτό το βίντεο ενός πεντάχρονου Παλαιστίνιου που ουρλιάζει και κλαίει όταν ο πατέρας του συλλαμβάνεται στη Δυτική Όχθη από τον ισραηλινό στρατό με την κατηγορία ότι έκλεψε νερό...

Σχετικό ρεπορτάζ από το Sky News ...

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Τηλεγράφημα από το μέτωπο...

Χθες δούλευα μέχρι τις 21:45... 

Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα τον Σ. αφηνιασμένο και την Μ. εξουθενωμένη... Ο μικρός βρίσκεται σε φοβερή υπερένταση κι έχει εκρήξεις εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά... Ίσως να φταίει και που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι...  Η Μ. έχει επωμιστεί όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών και αυτό είναι δύσκολο, οι αντοχές της λιγοστεύουν μέρα με την μέρα... 

Εν τέλει, ο Σ. κοιμάται, ο Θ. κοιμόταν ήδη, καταφέρνω να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να ξεραθώ στον ύπνο... Στις 4:30 ο Θ. ξυπνάει... Είναι το δεύτερο συνεχόμενο βράδυ εκεί που κοιμόταν σερί όλο το βράδυ εδώ και μια εβδομάδα... Τάισμα, άλλαγμα, κοίμισμα, ξανακοιμήθηκα στις 5:45 και ξύπνησα τελικά στις 7:15 όταν ξύπνησε κι ο Σ. ... 

Είμαι πολύ κουρασμένος αλλά σφίγγω τα δόντια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 15... Ξέρω ότι όλη αυτή η πίεση κάπου θα μου βγει και θα κάνει κρότο... Πονάει η μέση μου, πονάει η ουλή της κοίλης μου, πονάει το αριστερό μου πόδι... Κάνω υπομονή, η άλλη επιλογή είναι να γκρινιάζω και να βρίζω όλη την ώρα αλλά δεν θα με βοηθήσει σε τίποτα...

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

"Εμείς" του Γεβγκένι Ζαμιάτιν

"Εμείς" του Γιεβγκένι Ζαμιάτιν
Όταν το εγώ εκμηδενίζεται μέσα στο εμείς και η λογική και η επιστήμη γίνονται όργανα καθυπόταξης των συνειδήσεων τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά... Πάνω κάτω αυτό είναι το γενικό πλαίσιο της δυστοπίας του Γεβγκένι Ζαμιάτιν , "Εμείς", ένα βιβλίο για ένα κόσμο πραγματικά εφιαλτικό...

Στον κόσμο που ζει ο D-503, τα πάντα είναι ορατά γιατί είναι φτιαγμένα από γυαλί, τα μαθηματικά και η λογική ορίζουν τις τύχες των ανθρώπων εξορίζοντας το συναίσθημα και η ελευθερία θεωρείται δείγμα πρωτογονισμού... Όταν ο έρωτας εισβάλλει στη ζωή του τα πάντα ανατρέπονται και αρχίζει μια εσωτερική πάλη μέσα του επαναξιολογώντας όλα όσα πίστευε μέχρι τότε... Παράλληλα ανοίγεται μπροστά στα μάτια του ένας κόσμος που αγνοούσε την ύπαρξή του, ένας κόσμος πέρα από το Τείχος που χωρίζει την πόλη από το δάσος αλλά κι ένας κόσμος μέσα του... Στο "Εμείς", όπως και στο μεταγενέστερο "1984" του George Orwell, ο έρωτας είναι ο καταλύτης που προκαλεί εκρήξεις, που εκτροχιάζει τις ζωές των ηρώων από την πορεία που είχαν... Η φιγούρα του Ευεργέτη είναι ίδια με αυτή του Μεγάλου Αδελφού, ο κρατικός έλεγχος απόλυτος τόσο στις ζωές όσο και στις σκέψεις...

Ο Ζαμιάτιν ασκεί σκληρή κριτική στον ολοκληρωτισμό, που τον έζησε στα χρόνια του Σταλινισμού... Προειδοποιεί ότι η λογική και η επιστήμη από μόνα τους δεν φτάνουν για να βρει ο άνθρωπος την ευτυχία, χρειάζεται η φαντασία και η ψυχή... Ότι οι καλύτερες προθέσεις μπορούν να οδηγήσουν στα μεγαλύτερα εγκλήματα, ότι η αγάπη μπορεί να αποκτήσει διεστραμμένες ερμηνείες... Στο φινάλε μας λέει ότι κάποιες φορές η αλήθεια για τον εαυτό μας και τους γύρω μας είναι πολύ σκληρή για να την αντέξεις, η λήθη είναι καταφύγιο για τους πιο αδύναμους και δειλούς, η ελπίδα παραμένει όμως ζωντανή, όσο κι αν φαίνεται να σβήνει...

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Status update...

Περνάω δεύτερο τραπεζικό διαγνωστικό έλεγχο μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, από Pimco σε Black Rock, ενδιάμεσα ένας επιπλέον έλεγχος από την Clayton, συν μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου... Δουλεύω πάλι σε καταιγιστικούς ρυθμούς, δεν υπάρχουν ωράρια, ούτε σαββατοκύριακα, ίσως ούτε και άδεια αν επαληθευτεί το worst case σενάριο... Είμαι πια μπαρουτοκαπνισμένος, βετεράνος αυτών των projects, έχω εμπειρία που γράφει πολύ καλά στο cv μου, το πρόβλημα είναι ότι δεν θέλω να την πουλήσω, δεν θέλω να γίνει καθημερινότητα όλη αυτή η τρέλα... Ο χρόνος που περνάει δεν εξαγοράζεται κι εγώ θέλω ξεκούραση και διακοπές...

Υ.Γ. Εννοείται πως ποστάρω από το γραφείο...

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Το κοτσάνι...

Χθες το απόγευμα, γύρω στις 8:00, στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής, ο Σ. κάνει κούνια στην παιδική χαρά...

Σ. : Μπαμπά, πότε θα ανάψει το κοτσάνι;
Εγώ: ... Ποιο κοτσάνι, αγόρι μου;
Σ. : Αυτό που γίνεται μπλε στο σκοτάδι...
Εγώ: Πού είναι αυτό το κοτσάνι, αγόρι μου;;;
Σ. : Πάνω στην εκκλησία, μπαμπά...
Εγώ: (Γελάω) Δεν είναι κοτσάνι αυτό, αγόρι μου, είναι ο σταυρός της εκκλησίας!
Σ. : Ναι, σωστά... το κοτσάνι!

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Το καρπούζι μου...

Πόσες φορές δεν καταράστηκα τις επιλογές μου για το ότι δεν κατάφερα να διακριθώ όσο ήθελα και όσο φανταζόμουν στον επαγγελματικό στίβο; Πόσες φορές δεν σκεφτόμουν το πόσο καλός θα γινόμουν αν είχα ακολουθήσει την κλίση μου, την ιστορία και την αρχαιολογία; Ξέρω πλέον ότι δεν είχα δίκιο, ότι ξόδεψα υπερβολικά πολύ χρόνο να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν... Συζητώντας με την Μ. την Κυριακή στο αυτοκίνητο, καθ' οδόν για την θάλασσα και με τον Θ. να γκρινιάζει, κατάφερα να σχηματίσω στο μυαλό μου και να εκφράσω με λόγια αυτό που καιρό τώρα σκεφτόμουν... 

Δεν μπορείς να κρίνεις ή να υποθέτεις την κατάληξη ενός ανθρώπου απομονώνοντας συγκεκριμένες πτυχές του χαρακτήρα του και συγκεκριμένες επιλογές... Είναι εξαιρετικά σημαντικό να επιλέγεις αυτό που εσύ θέλεις αλλά κάθε επιλογή πρέπει να την στηρίξεις, να παλέψεις γι' αυτήν, δεν γίνεται να περιμένεις ότι απλά μια επιλογή θα σε οδηγήσει από μόνη της εκεί που θες... Ο ίδιος χωρίς αυτοπεποίθηση, λιπόψυχος άνθρωπος (που ήμουν και πιστεύω δεν είμαι πια) που έκανε συγκεκριμένες επιλογές τις οποίες μετάνιωσε πολλάκις, πώς θα μεταμορφωνόταν σε ένα δυναμικό και σίγουρο για τον εαυτό του άνθρωπο που κυνηγά να επιτύχει το όνειρο του, στον δρόμο που αυτός διάλεξε; Είναι ο δρόμος του ονείρου στρωμένος με ροδοπέταλα; Είναι εξασφαλισμένη η επιτυχία όταν διαλέγεις να ακολουθήσεις την κλίση σου; Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι αρνητική... Παρόμοια και παράλληλη πορεία με αυτή που ακολούθησα μέχρι σήμερα θα είχα αν είχα επιλέξει το δρόμο ενός ιστορικού/αρχαιολόγου και όχι του προγραμματιστή... Πώς θα μπορούσα να διακριθώ αφού πάντα θα έβλεπα τον εαυτό μου κατώτερο των περιστάσεων, χειρότερο των άλλων, ανεπαρκή, λίγο...

Σε ένα τομέα δεν λιποψύχησα, δεν έκανα πίσω όσο κι αν μπορεί να φοβήθηκα κάποιες στιγμές και αυτός είναι της οικογένειας και της προσωπικής ζωής... Δεν ξέρω πως έγινε αυτό αλλά έγινε... Έκανα επιλογές, τις στήριξα, στύλωσα τα πόδια στα ζόρικα και βγήκα νικητής... Σήμερα στα, σχεδόν, 35 μου, έχω μια γυναίκα και δυο παιδιά που υπεραγαπώ... Ξέρω ότι κάποιες από τις επιλογές που έκανα σε προσωπικό επίπεδο ίσως και να έβλαψαν την επαγγελματική μου ζωή, δεν μετανιώνω όμως, το αποτέλεσμα με δικαιώνει... Ίσως να μην είμαι φτιαγμένος να κρατάω δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη αλλά τουλάχιστον για το καρπούζι που διάλεξα βάζω κάθε μέρα τα δυνατά μου...

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

"World of Warcraft: Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" της Christie Golden

World of Warcraft: Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών - Christie Golden
Κατώτερο των προσδοκιών μου αποδείχτηκε δυστυχώς το  "Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" της Christie Golden... Η εξαιρετική εμπειρία της ανάγνωσης άλλων βιβλίων της (δες εδώ κι εδώ) μου υποσχόταν πολλές περισσότερες συγκινήσεις αλλά δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενα... Ίσως να φταίει και η μετάφραση του Δημήτρη Γρουμπού αλλά δεν νομίζω ότι του αναλογεί το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης... 

Το βιβλίο εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν τον Άρθας Μένεθιλ, γιο του Τέρενας, βασιλιά του Λόρντερον, να ασπαστεί τις δαιμονικές δυνάμεις και από παλαδίνος, μέλος του Τάγματος της Αργυρής Χειρός να γίνει ένα Ιππότης του Θανάτου... Τον παρακολουθούμε από την παιδική του ηλικία, από την πρώτη εισβολή της Ορδής στο Άζεροθ μέχρι και την ενηλικίωσή του και τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του...

Το  "Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" κυκλοφορεί σε μια έκδοση μεγαλύτερη σε μέγεθος από αυτό των υπόλοιπων βιβλίων της σειράς του World of Warcraft, κάτι όχι πολύ βολικό για ένα βιβλίο με μαλακό εξώφυλλο... 

Το πρώτο μισό του βιβλίου δεν συναρπάζει... Η Golden, στην προσπάθειά της να δώσει μια εις βάθος περιγραφή των πτυχών του χαρακτήρα του Άρθας που τον οδήγησαν στην σκοτεινή πλευρά, τσαλαβουτάει σε θολά νερά και δείχνει να μην μπορεί να εστιάσει στον χαρακτήρα... Η ανάπτυξη είναι αποσπασματική, πολύ συχνά αφελής και μερικές φορές εκπίπτει σε φτηνό ρομάντζο όταν εμπλέκεται στην ιστορία η Τζάινα Πράουντμουρ, ο παιδικός έρωτας του Άρθα...

Στο δεύτερο μισό του βιβλίου και αφού ο Άρθας έχει ανακαλύψει την Λεπίδα της Παγωνιάς, ένα θρυλικό ξίφος με απεριόριστη δύναμη, η πλοκή ζωντανεύει και η  Christie Golden θυμίζει την συγγραφέα που αγάπησα σε παλιότερα βιβλία της αλλά και πάλι το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό... Στην προσπάθειά της να αναπτύξει όσο καλύτερα μπορεί την ιστορία της, προσθέτει υπερβολικά πολλά στοιχεία τα οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί και τα αφήνει μισοτελειωμένα... Μόνο ως φιάσκο θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον τρόπο με τον οποίο "ξεπετάει" στην κυριολεξία μέσα σε δυο σελίδες την ήττα της Φλεγόμενης Λεγεώνας στο Κάλιμντορ...

Με λύπη μου το ομολογώ αλλά το  "Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" είναι ένα μέτριο βιβλίο, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με άλλα έργα της Christie Golden και ουσιαστικά μπορεί να απευθύνεται μόνο σε τακτικούς αναγνώστες της λογοτεχνίας Warcraft, εξοικειωμένους με το σύμπαν του, όπως εγώ, οι οποίοι θα δείξουν μια κάποια επιείκεια και αυτή μόνο για συναισθηματικούς λόγους...

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Θυμάστε την Κωνσταντίνα Κούνεβα;

Δικαστική δικαίωση για την Κωνσταντίνα Κούνεβα


Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα τον Δεκέμβριο του 2008 καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά.

Κωνσταντίνα Κούνεβα


Με απόφασή του την Παρασκευή το δικαστήριο επιδίκασε στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τις 80.000 ευρώ καλείται να καταβάλλει άμεσα.

Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως "εργατικό ατύχημα", καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της Κούνεβα από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε η εργαζόμενη, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

Η δίκη για την υπόθεση ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου 2013 απουσία της η Κ. Κούνεβα η οποία βρίσκεται στο Παρίσι για χειρουργικές επεμβάσεις.

Οι δικηγόροι της, Δάφνη Βαγιανού και Βαρβάρα Βολτέα, κατέθεσαν σωρεία εγγράφων και αποδεικτικών στοιχείων που καταδείκνυαν ότι η Κούνεβα είχε μπει στο στόχαστρο της εργοδοσίας εξαιτίας της έντονης συνδικαλιστικής δράσης που είχε αναπτύξει.

Σημειώνεται ότι η κ.Κούνεβα, μετά και τις ευθείες απειλές κατά της ζωής της, είχε αιτηθεί με σωρεία εγγράφων προς την εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ την αλλαγή της βάρδιάς της, από βραδινή σε πρωινή, αλλά και τη μετακίνησή της από το Μαρούσι στο Θησείο, όπου διέμενε. Ουδέποτε όμως έγινε δεκτό το αίτημά της. Ανάμεσα στους λόγους που ανέφερε, ήταν και το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε το ανήλικο παιδί της, την επιμέλεια του οποίου είχε εξ ολοκλήρου η ίδια.

Η Κ. Κούνεβα εργαζόταν ως καθαρίστρια σε συνεργείο καθαρισμού των ΗΣΑΠ. Τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου το 2008, όταν μετά τη λήξη της βάρδιάς της επέστρεφε στο σπίτι της, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους οι οποίοι την περιέλουσαν με βιτριόλι.

Στη συνέχεια τής άνοιξαν το στόμα και την πότισαν με το ίδιο καυστικό υγρό, προκαλώντας σοβαρότατες βλάβες στα ζωτικά της όργανα.

Η υπόθεσή της προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης και ταυτόχρονα έφερε στο φως τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στις εταιρείες καθαρισμού με τους νοικιασμένους εργαζομένους.

Παρά τις συνεχείς επεμβάσεις, ο οισοφάγος της είναι κατεστραμμένος, αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στην αναπνοή και στην κατάποση, γι' αυτό και πολλές φορές κοιμάται καθιστή.

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Lorenzo's Oil...

Τα ξημερώματα, γύρω στις 4:00, ξύπνησα για να ταΐσω τον μπέμπη... Το STAR έπαιζε την ταινία "Lorenzo's Oil" ... Η ταινία αφηγείται την ιστορία των Augusto και Michaella Odone οι οποίοι όταν ο γιος τους διαγιγνώσκεται με μια σπάνια ασθένεια που καταστρέφει το νευρικό σύστημα και οδηγεί στον θάνατο (ALD) ξεκινούν έναν υπεράνθρωπο αγώνα για την εξεύρεση θεραπείας που θα σώσει τη ζωή του παιδιού τους... 

Η ιστορία τους είναι μια ιστορία αφάνταστου πόνου και αυτοθυσίας αλλά και ένας ύμνος στην αγάπη και τη ζωή... Οι προσπάθειες των Odone έπιασαν τόπο όταν κατάφεραν, ουσιαστικά μόνοι τους, να ανακαλύψουν μια θεραπεία βασισμένη στο ελαιόλαδο η οποία βοηθά στην ανάσχεση της ασθένειας και στην βελτίωση της ζωής των ασθενών... Για τα επιτεύγματά του και την προσπάθεια που κατέβαλλε στην ανακάλυψη της θεραπείας, απονεμήθηκε στον Augusto Odone ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Stirling... 

Δυστυχώς, η θεραπεία που ανακάλυψαν δεν ήταν αρκετή για να θεραπεύσει τον γιο τους, η ζημιά της υγείας του οποίου ήταν μη αναστρέψιμη... Παρά το γεγονός ότι κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή το γιο τους για πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο, ο Lorenzo πέθανε το 2008 σε ηλικία 30 ετών... Το 2000 είχε φύγει από τη ζωή η μητέρα του Michaella...

Η Μ. εδώ και χρόνια δεν αντέχει να δει αυτή την ταινία...