Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

When all the people do all day is stare into a phone...

Δεν είναι φρέσκο θέμα αλλά με απασχολεί ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, η (κακή) χρήση των smartphones και το πως αυτή ενισχύει την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων κι ενδεχομένως επηρεάζει αρνητικά σε καταστάσεις όπως το stress, η κατάθλιψη και άλλα... Τα παρακάτω δύο τραγούδια ασχολούνται με αυτό τον προβληματισμό και είναι αγαπημένα...  



Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
Όταν είμαι άρρωστος και κάθομαι στο σπίτι, για να σκοτώσω την ώρα μου είτε θα δω κάποια σειρά είτε θα διαβάσω κάποιο βιβλίο, οι ρυθμοί "κατανάλωσης" του οποιουδήποτε μέσου όμως είναι καταιγιστικοί... Κάπως έτσι κάποτε σε μια αμυγδαλίτιδα διάβασα τις "Πύλες της Φωτιάς" σε μια μέρα, σε μια γαστρεντερίτιδα είδα όλη την πρώτη σεζόν του "Stranger Things" κ.ο.κ. ... Αυτή την φορά είμαι κλινήρης από την Τρίτη με τον λαιμό γεμάτο πύον και με 500άρα αντιβίωση δις ημερησίως οπότε ο χρόνος για διάβασμα είναι αρκετός... Έτσι λοιπόν διάβασα μέσα σε δυο μέρες το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" , το προτελευταίο βιβλίο της σειράς κι έχω προλάβει να διαβάσω και καμιά 300αριά σελίδες από το τελευταίο βιβλίο αλλά γι' αυτό θα τα πούμε σε άλλο post... Η ουσία είναι ότι το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει...

Μετά τα γεγονότα που συμβαίνουν στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς , η Σουζάνα, όμηρος μέσα στο ίδιο της το σώμα από την Μία, τη δαίμονα που κυοφορεί το παιδί του Πορφυρού Βασιλιά, μεταφέρεται στο 1999, στο Μανχάταν για να γεννήσει σε μια προκαθορισμένη τοποθεσία... Το κα-τετ ξεκινάει μια απελπισμένη καταδίωξη για να την σώσει... Έπειτα από απροσδόκητα γεγονότα ο Τζέικ με τον πατέρα-Κάλαχαν θα μεταφερθούν κι αυτοί στο 1999 ενώ ο Ρόλαντ με τον Έντι βρίσκονται στο 1977... Οι παράλληλες προσπάθειες και των δύο ομάδων, σε δύο διαφορετικά πότε να σώσουν τη Σουζάνα αλλά κυρίως να προστατέψουν το Τριαντάφυλλο και τον Μαύρο Πύργο, θα είναι συγκλονιστικές...

Το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας"  είναι αν δεν κάνω λάθος το μικρότερο βιβλίο της σειράς από άποψη αριθμού σελίδων αλλά κατά την άποψη μου είναι το πιο συμπυκνωμένο μέχρι τώρα... Έχει μια εξαιρετικά έντονη πλοκή που ταιριάζει πολύ με το θέμα της καταδίωξης που είναι το κεντρικό του βιβλίου κι επίσης προσφέρει στον αναγνώστη πολλά κομμάτια που συμπληρώνουν το παζλ του Μέσου Κόσμου, ένα σύμπαν που κατά τη δική μου αντίληψη, πρέπει να ήταν ένα work in progress για τα 30 χρόνια που διήρκεσε η συγγραφή του Μαύρου Πύργου... Είμαι σίγουρος ότι ο King δεν είναι ότι δεν ήθελε να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες του Μέσου Κόσμου, δεν τις γνώριζε καν ο ίδιος... Στο βιβλίο περιλαμβάνονται μεταξύ πολλών άλλων μια εξαιρετική σεκάνς δράσης, ένα καταπληκτικό πιστολίδι σε ένα επαρχιακό super market στο Maine, η οποία είναι χωρίς σκέψη η καλύτερη της σειράς, πολλές λεπτομέρειες και αποκαλύψεις σχετικά με το σύμπαν του Μαύρου Πύργου, όπως είπα πιο πάνω και ένα πολύ έξυπνο αλλά ίσως και λίγο υπερφίαλο (θα πουν οι κακοπροαίρετοι) twist της πλοκής...  Ο King τοποθετεί τον εαυτό του στην πλοκή του βιβλίου, δίνοντας του μάλιστα κι ένα εξαιρετικά κρίσιμο ρόλο... Παράλληλα βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια δημόσια αυτοκριτική για τα πάθη που τον βασάνιζαν (χωρίς ο ίδιος να το πολύ αντιλαμβάνεται) εκείνη την εποχή... Προσωπικά βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό το στοιχείο της πλοκής, δεν το έχω συναντήσει ξανά σε άλλο βιβλίο... 

Το φινάλε του βιβλίου είναι απότομο και γεμάτο ένταση, βασανιστικό για τον αναγνώστη που διάβασε το βιβλίο όταν πρωτοεκδόθηκε και ήξερε ότι έπρεπε να περιμένει τουλάχιστον ένα χρόνο για την συνέχεια... Για μένα δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από το να φορτώσω το τελευταίο μέρος του Μαύρου Πύργου στο tablet μου και να συνεχίσω την ανάγνωση... Είπαμε, το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει... 

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Αδιέξοδο...

Αυτό είναι το feeling...
Προσωπικό, επαγγελματικό, ψυχολογικό αδιέξοδο...
Διαρκή βήματα μπρος και πίσω, τίποτα δεν αλλάζει απλά η επιβεβαίωση της μη επιβεβαίωσης για άλλη μια φορά...
Ανεπάρκεια σε όλα...

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος, μέρος 5ο...

Η αναζήτηση του κα-τετ του Ρόλαντ Ντεσέιν, του τελευταίου πιστολέρο, συνεχίζεται όταν στο δρόμο τους εμφανίζονται κάποιοι αγρότες κι ένας ιερέας από ένα μέρος με την ονομασία Κάλα Σεν Μπριτζες και ζητούν τη βοήθειά τους... Κάθε 20 χρόνια περίπου οι μυστηριώδεις Λύκοι έρχονται και απαγάγουν το ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά κάθε οικογένειας της κοινότητας και όταν αυτά επιστρέφουν έχουν μεταβληθεί σε άμυαλους γίγαντες που πεθαίνουν πρόωρα... Η μέρα της επιστροφής των Λύκων πλησιάζει...  Ο Ρόλαντ αποφασίζει να αφεθεί στο κα και να λοξοδρομήσει προς την Κάλα για να βοηθήσει τους χωρικούς... Ξέρει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο και ότι όλα θα υπηρετήσουν στο τέλος τον σκοπό του, την αναζήτηση του Μαύρου Πύργου και την αποκατάσταση της ισορροπίας στο σύμπαν...

Το βιβλίο κινείται στα υψηλά στάνταρ που έχουν χαράξει τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία της σειράς και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά... Παρ' όλα αυτά δεν επιδεικνύει τη ζωντάνια και τον παλμό στην εξέλιξη της πλοκής που επέδειξαν κάποια από τα άλλα... Ίσως να φταίει το γεγονός ότι το μέγεθός του είναι μεγάλο, πλέον των 700 σελίδων, ίσως να φταίει το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της αφήγησης αναλίσκεται σε παράλληλες ιστορίες που έρχονται όμως να προσθέσουν σημαντικά στοιχεία στην πλοκή... 

Χαρακτηριστικά στοιχεία του βιβλίου είναι η εμφάνιση του ιερέα Κάλαχαν, ο οποίος οδηγεί τους αγρότες της Κάλα στο να ζητήσουν τη βοήθεια των πιστολέρο... Ο Κάλαχαν είναι ένας χαρακτήρας που έχει ξαναεμφανιστεί σε βιβλίο του Stephen King, το Salem's Lot, κι έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί στον Ρόλαντ και το κα-τετ του... Επίσης έχει στην κατοχή του κάτι τρομερό και αποτρόπαιο που όμως ο Ρόλαντ χρειάζεται για την αναζήτησή του... Το δεύτερο σημαντικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι βλέπουμε ότι η Σουζάνα εξακολουθεί να βασανίζεται από τους δαίμονες που κατοικούν στο κεφάλι της, όπως παλιότερα με την Ντέτα, μόνο που τώρα πια φαίνονται να έχουν αποκτήσει σάρκα και οστά... Αυτοί οι δαίμονες είναι που θα οδηγήσουν στο φινάλε του βιβλίου και θα αφήσουν τον αναγνώστη με ανοιχτούς λογαριασμούς και μεγάλη προσμονή για το επόμενο βιβλίο του Μαύρου Πύργου...

Το "Οι Λύκοι της Κάλα" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, είναι ένα ωραίο παραμύθι για μεγάλους, κομμάτι ενός άλλου μεγαλύτερου... Δεν το διαβάζουμε για τις λογοτεχνικές αρετές του ή για τους προβληματισμούς που μπορεί να μας εμπνεύσει αλλά γιατί θέλουμε να μάθουμε το φινάλε της ιστορίας, ακριβώς σαν τα παιδιά... 

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν έχει περάσει κι από το μυαλό κι άλλων αναγνωστών του Μαύρου Πύργου αλλά μόνο σε μένα η Νορθ Σέντραλ Ποζιτρόνικς θυμίζει τόσο πολύ την Ντάρμα;

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Λύκος...

Είμαι ένας μοναχικός λύκος...

Δεν τα πάω καλά με τους ανθρώπους, τους αφήνω δύσκολα να έρθουν κοντά κι όταν έρθουν τους διώχνω εύκολα από κοντά μου, με την πρώτη ευκαιρία...

Ζητάω τα πάντα από τους άλλους και φυσικά με απογοητεύουν εύκολα, κάνω όμως το ίδιο και στον εαυτό μου, τουλάχιστον είμαι δίκαιος...

Τους περνάω όλους από κόσκινο, ψάχνω σχεδόν με πάθος την ευκαιρία να τους απορρίψω... Καταλαβαίνω ότι δεν είναι νορμάλ αυτό και προσπαθώ να μην υπερβάλλω αλλά έτσι τα πράγματα μπερδεύονται χειρότερα...

Αμφισβητώ την κρίση μου συχνά, αναρωτιέμαι αν η άποψη που έχω για κάποιον είναι πραγματικά αποτέλεσμα μιας δεδομένης ασυμφωνίας χαρακτήρων μεταξύ δυο ανθρώπων ή του ανθρωποδιώχτη που κουβαλάω μέσα μου... 

Κυνηγάω διαρκώς το πιο πολύ, το καλύτερο, ζω σε διαρκή ένταση... 
Λέω ότι θα φρενάρω αλλά δεν τα καταφέρνω... 

Νιώθω ότι όλοι περιμένουν από μένα πάντα κάτι επιπλέον, ότι ποτέ δεν είναι αρκετή η αγάπη, τα λεφτά, η δουλειά, τα ρούχα, τα αυτοκίνητα, πάντα χρωστάω κάτι... 

Πιθανότατα προβάλλω τις δικές μου σκέψεις στους άλλους...

Το μπράβο που δεν μου λέω, το περιμένω από τους άλλους... Από τους άλλους που το δίνουν συχνά αλλά για μένα, τελικά, δεν βαραίνει πολύ...

Έχω βαβούρα στο κεφάλι διαρκώς και πολύ συχνά νιώθω πολύ μόνος...

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν έχει νόημα...

Στην Αγία Παρασκευή, στην παιδική χαρά στην πλατεία, χθες το πρωί, εμφανίζονται μια παρέα τσιγγανάκια... 

Ένα από αυτά είναι ένα αγοράκι που πρέπει να είναι από 6 ως 8 ετών... 
Φοράει ένα βρώμικο παντελόνι μακριάς πυτζάμας, φανελάκι με τιράντα και είναι ξυπόλυτο... 
Στο λαιμό του έχει περασμένη μια πιπίλα με πλαστική αλυσίδα που έχει στο στόμα την οποία βγάζει για να πιει ... φραπέ από ένα μπουκαλάκι του νερού  που κουβαλάει μαζί του... 

Η συμπεριφορά όλης της παρέας είναι συμπεριφορά αγριμιών, σε μια παιδική χαρά γεμάτη παιδάκια και γονείς/παππούδες, κάνουν ότι μπορούν για να ενοχλήσουν... 
Την προσοχή μου έχει κερδίσει ο ξυπόλυτος πιτσιρικάς με την πιπίλα στο στόμα και το φραπέ στο χέρι... 

Σκέφτομαι ότι πρέπει να ειδοποιήσω τις κοινωνικές υπηρεσίες, το Χαμόγελο του Παιδιού, την αστυνομία, αυτά τα παιδιά κι αυτός ο πιτσιρικάς συγκεκριμένα φωνάζουν την παραμέληση που υφίστανται... Δεν έχει να κάνει με την φυλή, το χρώμα του δέρματος, την θρησκεία, τα χρήματα που έχεις ή δεν έχεις, ένα παιδί με αυτή την εικόνα είναι παραμελημένο... 

Μετά σκέφτομαι τι θα επακολουθήσει μια καταγγελία... 

Θα ασχοληθεί η αστυνομία με το να εντοπίσει ακόμα ένα τσιγγανάκι που γυρνάει στους δρόμους; 
Θα τολμήσει να μπει στον καταυλισμό στον Νομισματοκοπείο (πιθανότατα εκεί μένει ο πιτσιρικάς) και να πάρει το παιδί; 

Θα γίνει σίγουρα χαμός... 

Οι γονείς του ξαφνικά θα το αγαπήσουν και θα στηθοκοπιούνται στα κανάλια ότι τους παίρνουν το παιδί τους... 
Θα απειλούν με αντεκδικήσεις και βεντέτα... 
Θα έχουν εμφανιστεί διάφοροι που θα καταγγέλλουν τον ρατσισμό που υφίσταται η Ρομά οικογένεια, το παιδομάζωμα, που θα καλούν στον σεβασμό της διαφορετικότητας λες και ΑΥΤΟ είναι το ζήτημά μας και όχι η παραμέληση ανηλίκου...

Η παρέα των μικρών τσιγγάνων φεύγει από την παιδική χαρά, συνεχίζει την περιπλάνησή της...

Δεν καλώ κανέναν, ούτε υπηρεσίες, ούτε αστυνομία...
Δεν ξέρω αν έχει νόημα... 
Δεν πιστεύω ότι έχει νόημα...

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

QlikView - Tips and Tricks...

Μικρά tips που φάνηκαν χρήσιμα από τη δουλειά της εβδομάδας που πέρασε:

  • Αν προσπαθούμε να φιλτράρουμε τα data που διαβάζουμε στο load script και να κρατήσουμε μόνο τις τιμές εκείνες που περιέχουν αριθμούς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την function IsNum ... Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που η IsNum θα επιστρέψει TRUE, πχ '3E4', διότι θα το θεωρήσει scientific numeric format, ενώ εμείς δεν θα θέλαμε κάτι τέτοιο... Μια καλή λύση για να αντιμετωπίσεις τέτοιου είδους προβλήματα είναι η παρακάτω γραμμή κώδικα την οποία απλώς προσθέτεις στο where statement:

    Len(Purgechar(Field, '0123456789'))=0

    Links: Len, PurgeChar

  • Θέλουμε να "καθαρίσουμε" το πεδίο που διαβάζουμε το οποίο είναι αριθμητικό αλλά έρχεται από το data source με προπορευόμενα μηδενικά (leading zeros) στα αριστερά της τιμής; Χρησιμοποιούμε το παρακάτω transformation και η δουλειά μας έχει γίνει:

    Replace(Ltrim(Replace(Field, '0', ' ')), ' ', '0')

    Links: Replace, Ltrim

  • Αν φορτώνετε δεδομένα από data sources όπως το SAP που η ονοματοδοσία των πεδίων επιτρέπει το να ξεκινάει το όνομα του πεδίου από αριθμό, θυμηθείτε ότι αν θέλετε να διατηρήσετε αυτή την ονοματοδοσία στο QlikView θα πρέπει να περικλείσετε το όνομα του πεδίου μέσα σε αγκύλες, όπως φαίνεται παρακάτω, αν δεν θέλετε να σας επιστρέφει error το load script...

    [0MATERIAL]

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας...

Στις 19:18 δέχτηκα μια κλήση στον κινητό μου τηλέφωνο, χτύπησε μια φορά και μετά σταμάτησε... Όταν κοίταξα να δω ποιος με κάλεσε, είδα ένα άγνωστο τηλέφωνο με κωδικό κλήσης χώρας το 00351... Το Google με πληροφόρησε ότι αυτός είναι ο κωδικός κλήσης της Πορτογαλίας και μια απλή αναζήτηση του αριθμού μου υπέδειξε ότι ο κάτοχος του είναι μια επιχείρηση που πουλάει μεταχειρισμένα αυτοκίνητα στην Alboufeira κι έχεi και σελίδα στο Facebook... Η Πορτογαλία είναι πολύ αγαπημένη μου χώρα και πάντα θυμάμαι με εξαιρετική αγάπη και γλύκα τις τρεις μέρες όλες κι όλες που πέρασα εκεί... Θα ήθελα να πω στον παρά λίγο Πορτογάλο συνομιλητή μου ένα "boa noite" και να του πω επίσης ότι επειδή είμαι σε φάση έρευνας αγοράς για καινούργιο αυτοκίνητο να με ξαναπάρει... :)

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Lay back...

Τώρα που οι διακοπές τελείωσαν, τα σχολεία σιγά σιγά ανοίγουν και η καθημερινότητα γίνεται ξανά απαιτητική αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω, να κατεβάσω ταχύτητα, να πάω όπου με πάει το κύμα... Το ασταμάτητο άγχος, η ένταση που ποτέ δεν αποκλιμακώνεται, το κυνήγι του περισσότερου δεν οδηγεί πουθενά ή μάλλον οδηγεί σε πολύ συγκεκριμένα μέρη, σκιερά και χλοερά... Καλά τα φράγκα κι οι δουλειές αλλά τα σημαντικά είναι άλλα... Κυνήγησα πολύ τα φράγκα, την εξέλιξη, την προσωπική επιβράβευση και επιβεβαίωση τα τελευταία τρία χρόνια και ευτυχώς για μένα πέτυχα πολλά αυτό το διάστημα, τώρα όμως νιώθω ότι θέλω να ηρεμήσω λίγο, να πατήσω λίγο φρένο... Ο έντονος ρυθμός έχει αρχίσει να με εξαντλεί, τα λεφτά μου είναι ok, τις αυτοεπιβεβαιώσεις μου τις πήρα, δεν έχω να αποδείξω κάτι ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν άλλο... Τώρα, όσα έρθουν κι όσα πάνε, άλλωστε αν πασχίζεις πάρα πολύ για κάτι στο τέλος το γκαντεμιάζεις, ίσως μια πιο χαλαρή αντιμετώπιση κάποιων καταστάσεων να οδηγήσει σε ακόμα καλύτερα αποτελέσματα...

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
Κάθομαι στη βεράντα του ενοικιαζομένου διαμερίσματος που αποτελεί το σπίτι μας για το δεύτερο μέρος των φετινών καλοκαιρινών διακοπών μας στην Στούπα και γράφω με το lap top στα γόνατα... Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά και φυσάει ένα ευεργετικό αεράκι, απόλυτη ευδαιμονία...

Τι θα γινόταν αν κάποιος σου παρείχε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα, δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους άλλους, στον πλανήτη ολόκληρο; Πώς διαχειρίζεσαι ένα τέτοιο προνόμιο αλλά και την τεράστια ευθύνη που αντιστοιχεί σε αυτή τη δύναμη; Αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει η δωδεκάχρονη Γκουέντι μια καλοκαιρινή ημέρα του 1974 όταν ένας μυστηριώδης άνδρας εμφανίζεται και της χαρίζει ένα κουτί με κουμπιά, αναθέτοντάς της την φύλαξή του... Το κουτί έχει διάφορα κουμπιά και μοχλούς επάνω που μπορούν να προκαλέσουν τον όλεθρο σε διάφορα μέρη του κόσμου ή να πραγματοποιήσουν κάθε επιθυμία του κατόχου του...

Ο King, συνοδεία του Richard Chizmar, επιστρέφει στο αγαπημένο του Maine και την πόλη του Castle Rock, που υπάρχει μόνο στα βιβλία του, για να μας διηγηθεί την ιστορία της Γκουέντι και του μυστηριώδους κουτιού και του πως αυτό άλλαξε τη ζωή της αλλά και άλλων... Το συγγραφικό δίδυμο επιλέγει την φόρμα της νουβέλας, γύρω στις 150 σελίδες και μας χαρίζει ένα υπέροχο, σφιχτογραμμένο παραμύθι το οποίο στόχο έχει, πιστεύω, να κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί λίγο πάνω στα ζητήματα της προσωπικής επιλογής, της ευθύνης που απορρέει από την μεγάλη δύναμη, τις συνέπειες των πράξεων μας, μαγικών ή όχι... Το  "Η Γκουέντι και το κουτί"  είναι ένα εξαιρετικά ευχάριστο μικρό ανάγνωσμα το οποίο διάβασα μέσα σε ένα μεσημεράκι την πρώτη μας μέρα στην Στούπα... Να σταθώ στην εξαιρετική έκδοση από τον Κλειδάριθμο ο οποίος διατήρησε το αυθεντικό εξώφυλλο και έφτιαξε ένα καλαίσθητο, μικρό βιβλίο με καλαίσθητη και ευανάγνωστη γραμματοσειρά... Οι ανακοινώσεις του εκδοτικού οίκου για επανεκδόσεις κλασσικών έργων του King όπως το "Αυτό" και το "Έργα οδοποιίας" τα οποία δεν έχω διαβάσει, μου έχουν ανοίξει ήδη την όρεξη...