Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

35000 και μία, στραβάδια...απολύθηκε!

Κοπιάρω τον τίτλο που έχει παίξει πολύ από χθες αλλά είναι πολύ επιτυχημένος, η αλήθεια να λέγεται...

Έφυγε κι ο Πανούσης, έκανε σεφτέ στις επώνυμες απώλειες του 2018... Μια φίλη στα 50 κάτι, έγραψε στο Facebook, "Καλούν την κλάση μας πλέον"... Κλαίνε και θα κλάψουν πολλοί ακόμα πάνω από το πτώμα του Τζιμάκου, άλλοι με ειλικρίνεια άλλοι λόγω του ότι είναι πρώτο trend στα social media... εκεί καταντήσαμε...

Δεν ήμουν πιστός του οπαδός αλλά λάτρευα την τρομερή οξύτητα του πνεύματός του, την μοναδική του ικανότητα να αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση με απίστευτη ωμότητα μεν και ταυτόχρονα με βιτριολικό χιούμορ... Είπε απίστευτα σοβαρά πράγματα με πολύ κωμικό τρόπο... Για μένα ενσάρκωσε το σωκρατικό πρότυπο, της μύγας που τσιμπούσε διαρκώς κι ενοχλούσε το νωθρό άλογο που αντιπροσώπευε την κοινωνία μας και δεν το άφηνε ποτέ σε ησυχία...

Ένα αντίο κι από μένα με ένα πολύ όμορφο τραγούδι που είπε για μια ταινία που τα παιδιά μου λάτρεψαν, το Toy Story... 

Καλό ταξίδι, Τζίμη Πανούση!


Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Στο δρόμο που χάραξε ο Vito Corleone...

Adrien Brody - Peaky Blinders
Χθες το βράδυ, ολοκληρώνοντας την 4η σεζόν του καταπληκτικού  "Peaky Blinders" σκεφτόμουν το πόσο πολύ έχει στοιχειώσει τον κόσμο του θεάματος η ερμηνεία του Marlon Brando στον "Νονό" που τόσα χρόνια μετά πολλοί ηθοποιοί αναπαράγουν είτε ολόκληρη είτε τμήματα της μανιέρας που δημιουργήθηκε το 1972 για να απεικονίσει τον Vito Corleone... Χωρίς να είναι κακός στον ρόλο του αν το δεις συνολικά, είχε πλάκα να βλέπεις τον συμπαθέστατο Adrien Brody να μιμείται τη βραχνιασμένη φωνή του Marlon Brando / Vito Corleone για να ενσαρκώσει τον χαρακτήρα του Ιταλού μαφιόζου σε βαθμό πολλές φορές που έμοιαζε με σάτιρα... Θεωρείται safe να περπατάς την πεπατημένη αλλά μερικές φορές δεν είναι και τόσο, ειδικά όταν αυτός που έχει ανοίξει ένα δρόμο θεωρείται αξεπέραστος και εμβληματικός, μερικές φορές καλύτερα να δοκιμάζεις νέους δρόμους κι όπου σε βγάλει...

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Το καβουράκι του Γουλανδρή και άλλα ευτράπελα...

Μία από τις περιορισμένες μου εμφανίσεις στο παλιό Καραΐσκάκη ήταν και το ματς με τον Απόλλων Αθηνών την σεζόν 1994-1995, η δεύτερη αγωνιστική ήταν νομίζω... Κάτι φίλοι έχουν εισιτήρια για την 7 και τελευταία στιγμή αποφασίζω να πάω κι εγώ... Φτάνοντας στο γήπεδο δεν βρίσκω εισιτήριο για την 7 στα εκδοτήρια και αποφασίζω να πάρω ένα εισιτήριο για την 14, το απέναντι πέταλο και στο ημίχρονο να δω μήπως καταφέρω να χωθώ στην 7 μαζί με τους άλλους... Μπαίνω στην θύρα και κάθομαι ψιλοχαμηλά κοντά στα λιγοστά πανό που υπήρχαν εκεί κρεμασμένα... Δίπλα μου κάθεται ένας παππούλης, ασπρομάλλης, κοντούλης, ευγενική φυσιογνωμία, μονάχος του κι αυτός όπως εγώ... 

Το ματς ξεκινάει, οι φάσεις ξεκινάνε και το πρώτο γκολ μπαίνει μπροστά μας, Γιώτης Τσαλουχίδης με κεφαλιά, σήμα κατατεθέν... Πιάνουμε κουβέντα με τον παππού, μου μιλάει για το παρελθόν, εγώ 16 χρονών κι αυτός 70 φεύγα... Τον πείραζαν οι βωμολοχίες και τα επεισόδια, θυμόταν τον Γουλανδρή, πίσω στη δεκαετία του 70' να περνάει μπροστά από την θύρα και να βγάζει το καβουράκι του για να χαιρετήσει τους φιλάθλους που τον επευφημούσαν... Στον Απόλλωνα τότε έπαιζε ο Ντέμης Νικολαΐδης ο οποίος είχε εκδηλώσει ήδη τα κιτρινόμαυρα πιστεύω του και ήτανε στην μπούκα όλου του γηπέδου... "Δεν πρέπει να βρίζετε αγόρι μου", μου έλεγε ο παππούς, "εμείς παλιά καθόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλο, Ολυμπιακός με ΑΕΚτζή και δεν άνοιγε ρουθούνι"... 

Έχει ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο, δεν κατάφερα να πάω στην 7, η εστία του Ολυμπιακού έχει μεταφερθεί στο τέρμα μπροστά στην 14 και το σκορ είναι 2-0 όταν ο Ντέμης με μια ωραία ενέργεια σκοράρει μπροστά μας... Ξαφνικά ο μειλίχιος παππούλης που κάθεται δίπλα μου εκρήγνυται, σηκώνεται όρθιος και αρχίζει να ξερνάει ένα απίθανο λεκτικό εμετό για τον Ντέμη, την μάνα του, την οικογένειά του, την ΑΕΚ και την Τουρκία... Εγώ από την έκπληξη έχω μείνει στήλη άλατος και παραμένω καθιστός να κοιτάζω τον παππούλη με γουρλωμένα μάτια... Κάποια στιγμή, ο παππούλης "ξεφορτώνει", κάθεται ξανά στην θέση του και γυρνάει και μου λέει: "Δεν κάνει να βρίζετε αγόρι μου"...

Υ.Γ. Το βίντεο με τις φάσεις του ματς:


Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Τα βιβλία του 2017...

Ήταν λιγότερα από αυτά του 2016 και δεν είχαν ποικιλία... Ήταν η χρονιά του Μαύρου Πύργου, ένα αναγνωστικό project που έτσι κι αλλιώς απαιτεί χρόνο... Δεν είχα κέφια για συγκινήσεις διαφορετικής φύσεως από αυτές που σου χαρίζει ένα καλογραμμένο παραμύθι, το μυαλό μου δεν σήκωνε πολλούς προβληματισμούς... Από τα διαβάσματα αυτής της χρονιάς ξεχωρίζω το τελευταίο βιβλίο της χρονιάς, το "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη και το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns... Το καθένα για διαφορετικούς λόγους, αυτά ήταν τα δυο βιβλία που κατάφεραν να αγγίξουν κάτι παραπάνω μέσα μου... Απογοητεύσεις και μεγάλα fails αυτή η χρονιά, ευτυχώς, δεν είχε, η φετινή λίστα είναι πολύ συγκεκριμένη για να περιλαμβάνει και τέτοια... Η πλήρης λίστα των αναγνωσμάτων της χρονιάς ακολουθεί με αντίστροφη χρονολογική σειρά:

  1. "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη
  2. "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
  3. "Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
  4. "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
  5. "Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
  6. "Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
  7. "Η δίψα" του Jo Nesbo
  8. "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King
  9. "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns
  10. "Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork
  11. "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King
  12. "Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King
  13. "Ο Μαύρος Πύργος Ι - Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King
  14. "Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg

Και του χρόνου περισσότερα και καλύτερα!

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

"Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη

"Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη
Δεν την "άκουσα" ποτέ με το γήπεδο... Δεν είναι ότι δεν προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα... Ανέκαθεν άθρησκος και άπατρις, ακόμα και τότε που δεν ήξερα ότι ήμουν τέτοιος, είχα από μικρός αυτή την συναισθηματική αναπηρία που δεν μου επέτρεψε ποτέ να δοθώ σε ένα σκοπό και μια ιδέα παρά το γεγονός ότι η ρομαντική και διψασμένη για μεγαλεία και ηρωισμούς ψυχή μου πάντα το λαχταρούσε... Ξεκίνησα την μικρή μου πορεία στα γήπεδα στα "πέτρινα χρόνια", στα τσιμέντα του Καραΐσκάκη, του παλιού Καραΐσκάκη, η οποία όμως ήταν σύντομη, είπαμε δεν κολλούσα πουθενά... Παρά το γεγονός ότι δεν κόλλησα ποτέ πουθενά ζήλευα και ακόμα ζηλεύω με πάθος αυτούς που μπορούν να πιστέψουν σε μια ιδέα, να ταυτιστούν με τον σκοπό της, να ζουν μια ζωή χωρίς αμφιβολίες, με οδηγό την αγάπη και την πίστη για αυτή την ιδέα, είτε λέγεται θεός, είτε λέγεται ιδεολογία, είτε λέγεται ομάδα... Ο Νίκος Ιωαννίδης στο βιβλίο του μιλάει για τον εαυτό του και όλους αυτούς που εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80' αρχές του 90', πίστεψαν και αγάπησαν με πάθος τον ΠΑΟΚ και αποτέλεσαν τους τελευταίους μιας γενιάς οπαδών που δεν υπάρχει πια...

Το βιβλίο αυτό στηρίχτηκε σε κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο blog του Νίκου Ιωαννίδη, το isovitis.gr, ο Νίκος είναι ο Ισοβίτης, κάτοχος του γνωστού πανό και γνωστή προσωπικότητα της ασπρόμαυρης κερκίδας... Τα κείμενα είναι αυτοβιογραφικά, κατά βάση, αρμονικά συνυφασμένα με τα γεγονότα που σημάδεψαν την παοκτζήδικη οικογένεια τη δεκαετία του 90'... Ιστορικά ξεκινάει με το πρώτο ματς που παρακολουθεί ο Ισοβίτης στην Τούμπα σε ηλικία 15 χρονών και σκαστός από το χωριό του στην Καβάλα και τελειώνει με το ατύχημα στα Τέμπη που κόστισε την ζωή σε έξι φιλάθλους του ΠΑΟΚ που επέστρεφαν με εκδρομή στην Θεσσαλονίκη... Οι αφηγήσεις του περιέχουν την ιστορία του οπαδικού κόσμου του ΠΑΟΚ, και κατ' επέκταση και των υπολοίπων ομάδων κατά την προσωπική μου άποψη, σε μια δεκαετία που συνέβησαν πολύ μεγάλες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα στην ελληνική κοινωνία, σε μια δεκαετία που σκότωσε δια παντώς τα όποια ψήγματα ρομαντισμού μπορεί να είχε η ιστορία που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην χώρα μας... Μέσα από τις ιστορίες του σου συνθέτει το προφίλ και την εικόνα όλων εκείνων των τρελών που παρατούσαν τα πάντα κάθε Κυριακή και Τετάρτη και παίρνανε τους δρόμους για να στηρίξουν την ομάδα τους... Όλων εκείνων που τα πονεμένα τους μυαλά τους οδήγησαν πολλές φορές στην αυτοκαταστροφή και τον θάνατο, εκείνων που έζησαν ζωές σε fast forward σαν να βιαζόντουσαν να ζήσουν τη ζωή που ήξεραν πως δεν θα ζήσουν, που κάηκαν σαν τα μυγάκια στην λάμπα, θαμπωμένοι από το φως... Δεν έχω καταλήξει αν πολλοί από αυτούς κάηκαν λόγω της βλακείας τους ή λόγω της απελπισίας που προκαλεί η επίγνωση ότι είσαι παρίας της ζωής, ότι το ταβάνι σου είναι από πριν καθορισμένο από άλλους... Όχι, δεν δικαιολογώ τα χουλιγκάνια αλλά ζορίζομαι να πιστέψω θεωρίες που αποδίδουν βίαια και κτηνώδη χαρακτηριστικά de facto σε όποιον παθιάζεται με την μπάλα... Κι ο Ιωαννίδης άλλωστε δεν προσπαθεί να εξωραΐσει τη βία, ούτε να τη δικαιολογήσει, να την ερμηνεύσεις προσπαθεί και να την κατανοήσει χρόνια μετά, όντας παρατηρητής των αναμνήσεών του... 

Η γραφή του είναι λαϊκή αλλά έξυπνη με ένα πολύ ωραίο χιούμορ και ζωντανή, φτιάχνει εικόνες... Οι διηγήσεις του μου φάνηκαν προκατειλημένες σε κάποια πράγματα αλλά πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς, είναι δηλωμένος οπαδός... Αυτό που μου μένει και κρατάω από το βιβλίο αυτό είναι η περιγραφή μιας εποχής και μιας γενιάς που την έζησα, όχι μέσα στον οπαδικό κόσμο αλλά που κατανοώ απόλυτα, έχει πρωταγωνιστές και φάτσες και τοποθεσίες που μπορώ να τις εντοπίσω στις δικές μου αναμνήσεις... Είναι ένα χρονογράφημα, έστω και μέσα από την ΠΑΟΚτζήδικη οπτική του Ισοβίτη, αυτής της καταραμένης δεκαετίας του 90' που άλεσε μυαλά, προσωπικότητες και νοοτροπίες... 

Πλάτιασα νομίζω... 

Διαβάστε το βιβλίο, να πούμε, να πούμε, είναι καλό...

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Ότι έγινε, έγινε...

Αν ξεκινούσα να μιλάω/γράφω για την παιδική μου ηλικία και τα γεγονότα που με έχουν κάνει αυτό που είμαι σήμερα δεν θα τελείωνα ποτέ, φαίνεται αυτό άλλωστε στο γεγονός ότι επιστρέφω διαρκώς από καιρού εις καιρό σε αυτό το θέμα... Πάντα κάτι περισσεύει , πάντα κάτι μένει να ειπωθεί, πάντα η διήγηση είναι λειψή... 

Αυτό συμβαίνει γιατί κάποια πράγματα δεν μπορείς, εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ, να τα μοιραστείς με τον άλλον αν δεν τα έχει ζήσει, αν δεν έχει περπατήσει ο άλλος στους ίδιους δρόμους, δεν έχει μυρίσει τις ίδιες μυρωδιές, δεν έχει δει καταπρόσωπο τα ίδια πρόσωπα, αυτά που ζούνε στις αναμνήσεις σου...  Κάποιες φορές, πολλές φορές, η αλήθεια δεν κρύβεται σε τραγικές ιστορίες κακοποίησης, βίας και απώλειας, κρύβεται στις αμήχανες σιωπές, στα λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, στις ήττες της καθημερινότητας που σμιλεύουν χαρακτήρες και ζωές και ενίοτε τις οδηγούν στον κάλαθο των αχρήστων... 

Για πάρα πολλά χρόνια πίστεψα ότι η φυγή θα τακτοποιούσε τα όποια ανοιχτά ζητήματα υπήρχαν μέσα μου, η φυγή από ανθρώπους και τοποθεσίες αλλά δεν είχα δίκιο... Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα αν δεν το αποδεχθείς, δεν το αναλύσεις μαζί με ανθρώπους που μπορούν να σε καταλάβουν, να έχουν ζήσει ότι έζησες, ανθρώπους που δεν χρειάζεται να τους εξηγήσεις την παραμικρή λεπτομέρεια γιατί την ξέρουν ήδη... Η ερμηνεία ενός άλλου ανθρώπου σε μια κατάσταση, μια εμπειρία, σου δίνει τη δυνατότητα να έχεις πολλαπλές οπτικές γωνίες πάνω στην ίδια κατάσταση και να την κατανοήσεις καλύτερα... 

Δεν έχω καταλήξει αν η αιτία της όποιας δυσλειτουργίας οφειλόταν περισσότερο σε προσωπικές αδυναμίες και λάθη των πρωταγωνιστών των εμπειριών μου ή στην περιρρέουσα, τοξική ατμόσφαιρα μιας περιοχής και μια εποχής που, στην κυριολεξία, άφησε πίσω της θύματα... Αυτό είναι κάτι που μένει να απαντηθεί, ξεκάθαρα απολογιστικά όμως, όχι με διάθεση απόδοσης ευθυνών απέναντι σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε... 

Ότι έγινε, έγινε...

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Αίθουσες αφίξεων...

Χθες το βράδυ γύρω στις 8, βρίσκομαι στης αφίξεις του Ελ. Βενιζέλος για να παραλάβω την Μ. και τα παιδιά που επιστρέφουν από Ολλανδία... Αφού κάνω πως δεν βλέπω ένα πρώην συνάδελφο στον οποίο βαριόμουνα να μιλήσω, παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου... Οι αίθουσες αφίξεων των αεροδρομίων έχουν ένα θετικό ισοζύγιο συναισθήματος... Η προσμονή για τον ερχομό του αγαπημένου, για τις κοινές μέρες ζωής που απλώνονται μπροστά στο μέλλον, έστω κι αν είναι μόνο για τις γιορτές, χρωματίζει με χαμόγελα τα πρόσωπα των ανθρώπων... Χθες το βράδυ στην πύλη Β Intra Shengen επέστρεφαν πολλοί φοιτητές για Χριστούγεννα... Μια κυρία δίπλα μου υποδέχτηκε την κόρη της με πράσινη ταμπέλα με την επιγραφή "Welcome Back"... Μια άλλη άρχισε να χοροπηδάει όταν είδε το γιο της στο βάθος της αίθουσας όταν ανοιγόκλεισε η συρόμενη πόρτα, ο άντρας της με χαμόγελο της κατέβαζε τα χέρια κάτω, "ρεντίκολο γίναμε" ... Τον κοίταξα χαμογελαστά και με την επόμενη ματιά που έριξα προς την πόρτα των Αφίξεων είδα την Μ. και τα αγόρια μου... 

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Χάρτινο ή πλαστικό, εμείς διαλέγουμε...

Έχετε σκεφτεί πόσες χιλιάδες πλαστικά ποτήρια μιας χρήσεως καταναλώνονται καθημερινά, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες; Πόσες χιλιάδες φραπέ/φρέντο/αναψυκτικά έχουν σερβιριστεί μέσα σε πλαστικά ποτήρια και μετά έχουν καταλήξει στις χωματερές στην καλύτερη περίπτωση και στην χειρότερη στους δρόμους ή σε κάποια παραλία/εξοχή; Το πλαστικό δεν είναι βιοδιασπώμενο, θα παραμείνει για χρόνια και χρόνια εκεί να μας θυμίζει την ύπαρξή του... 

Ok, δεν είναι βολικό να χρησιμοποιούμε επαναχρησιμοποιούμενα ποτήρια όταν βρισκόμαστε στο δρόμο και θέλουμε να πιούμε ένα καφέ στο πόδι, ούτε είναι βολικό να κουβαλάς το δικός σου ποτήρι, μήπως όμως θα ήταν καλύτερο αν τα ποτήρια που μας σερβίριζαν τον καφέ/αναψυκτικό μας ήταν χάρτινα; Το χαρτί είναι βιοδιασπώμενο υλικό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί παραπάνω από μια φορές αφού ανακυκλώνεται... Επίσης αν ο μη γένοιτο βρεθεί πεταμένο σε μια παραλία ή εξοχή, τα φυσικά φαινόμενα θα το εξαφανίσουν σύντομα, πολύ συντομότερα από ένα αντίστοιχο πλαστικό... Last but not least, έκανα μια μικρή έρευνα στο skroutz.gr και είδα ότι τα χάρτινα ποτήρια έχουν πολύ μικρότερο κόστος αγοράς από τα πλαστικά... 

Γιατί να μην κάνουμε μια προσπάθεια για αλλαγή της κατάστασης που φέρνει καθημερινά τον πλανήτη στο χείλος της καταστροφής; Ας κάνουμε μικρά βήματα, αφού δεν μπορούμε/θέλουμε να κάνουμε τα μεγάλα... Την επόμενη φορά που θα πάρετε καφέ απ' έξω ζητήστε να σας τον σερβίρουν σε χάρτινο ποτήρι... Εξηγήστε τους με όμορφο τρόπο γιατί το ζητάτε, αν έχουν διάθεση να ακούσουν μιλήστε τους για το τι μπορούμε να κερδίσουμε όλοι από αυτή την μικρή αλλαγή... Αν εμφανιστούν πολλοί πελάτες που ζητάνε τον καφέ τους σε χάρτινο ποτήρι είμαι σίγουρος ότι κανένας μαγαζάτορας δεν θα κλείσει τα αυτιά του... 

Θυμηθείτε... 

Όταν ο καφές τελειώσει πετάξτε το ποτήρι σε κάδο απορριμάτων/ανακύκλωσης, μην τον πετάξετε στον δρόμο/παραλία/εξοχή...  

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Τι σε τράβηξε στην Πληροφορική;

Διάβασα στο Facebook την ερώτηση που τέθηκε σε ένα community για προγραμματιστές το οποίο παρακολουθώ, τι είναι αυτό που σε τράβηξε στην πληροφορική και τον προγραμματισμό; 

Για μένα η απάντηση είναι η τύχη... 

Μέχρι τα 18 δεν ήξερα να κάνω τίποτε άλλο να κάνω στον υπολογιστή από το να παίζω παιχνίδια και αυτά εξαιρετικά σπάνια καθώς δεν είχα δικό μου υπολογιστή... Η επιλογή μου έγινε σε μια εποχή που η Πληροφορική σαν κλάδος φαινόταν να ανεβαίνει πολύ κι εγώ ήμουν παντελώς αναποφάσιστος για το μέλλον μου, οπότε ήταν μια λογική/συμφεροντολογική επιλογή... Η προσαρμογή μου στον χώρο και ο εγκλιματισμός μου ήταν μακρύς και δύσκολος, ειδικά τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια αλλά τελικά έγινε με αρκετά μεγάλη επιτυχία θα τολμήσω να πω... 

Μετά από τόσο χρόνια στον χώρο της Πληροφορικής, όντας όχι μόνος επαγγελματίας της Πληροφορικής αλλά και χομπίστας πιστεύω ότι αυτό που μου έδωσε πέρα από τα όποια skills και τα λεφτά που έχω κερδίσει είναι η μεθοδικότητα στην αντιμετώπιση προβλημάτων που προκύπτουν κι ένα never give up attitude το οποίο με έχει βοηθήσει γενικά στη ζωή μου...

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Περί post rate και blogging...

Το 2017 τελειώνει κι εγώ παρατηρώ το συρρικνωμένο σε σχέση με πέρσι post rate του Ψαροκόκαλου... Κι αν συνέβησαν διάφορα μέσα σε αυτή την χρονιά, το post rate του blog, όπως όλα δείχνουν, θα καταγράψει ιστορικό χαμηλό, παρά το γεγονός ότι το 2016 ήταν η πρώτη χρονιά από την ίδρυση του που εμφάνισε αύξηση στον αριθμό των posts συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά... Αφενός δεν μπορώ να εξηγήσω την μείωση στην ποσότητα, αφετέρου προσωπικά είμαι ικανοποιημένος από την ποιότητα του υλικού που εμφανίστηκε στο blog την χρονιά που μας πέρασε... Πολύ ενθαρρυντικό είναι κατά την άποψή μου και δεν είναι μόνο δική μου αίσθηση, μια δειλή αλλά εμφανής αναβίωση του blogging τους τελευταίους μήνες σε πείσμα του ανεμοστρόβιλου των social media που σαρώνει χρόνια τώρα το ελληνικό (κι όχι μόνο) internet... Ας υπάρχει να διαβάζουμε και κάτι πιο ουσιαστικό από την επόμενη φοβερή ατάκα ή το επόμενο ξεκαρδιστικό meme... Πολλά posts ή λίγα, το Ψαροκόκαλο μεγαλώνει μαζί με μένα, σε 1,5 μήνα κλείνει τα 8 και μπαίνει στα 9 και έχει ακόμα κάποια πράγματα να πει...