Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Breaking Bad...

Breaking Bad
Χθες το βράδυ, γύρω στη μία, ολοκλήρωσα την πρώτη σεζόν του Breaking Bad, την είδα όλη μέσα στο σαββατοκύριακο... Ok, είναι παλιό αλλά εγώ δεν το είχα δει ποτέ, ούτε μισό επεισόδιο και άκουγα θριαμβευτικά σχόλια τόσα χρόνια... Δεν θα κάτσω να περιγράψω το story, το 9,5/10 στο rating του IMDB τα λέει όλα, η σειρά είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ! 

Θέλω να σταθώ σε δυο σημεία που σε εμένα έκαναν τρομερή εντύπωση... Το πρώτο είναι η καταπληκτική αίσθηση του χιούμορ που υπάρχει, ένα χιούμορ πικρόχολο, κωμικοτραγικό, σαρκαστικό που δεν αφήνει την σειρά να διολισθήσει ούτε σε politically corect, διδακτική ιστοριούλα ούτε σε δακρύβρεχτη μελούρα... 

Το δεύτερο και κυριότερο όμως είναι το ότι αληθινά μπορώ να νιώσω και να καταλάβω τον Γουόλτερ Γουάιτ... Όλη σου τη ζωή την έχεις ζήσει by the book, έχεις κάνει ότι χρειάζεται για να συμμορφωθείς με όλους τους κανόνες που σου έχει επιβάλλει η κοινωνία, ηθικούς και νομικούς, και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλα είναι μάταια, ότι η ζωή σου κρέμεται από μια κλωστή, μια ζωή που τελικά δεν την έζησες όπως θα ήθελες και φτάνει στο τέλος της πιο σύντομα από ότι περίμενες... και τότε είναι που λες, θα τα γαμήσω όλα, θα τα κάνω όλα με τον δικό μου τρόπο κι ας γίνει ότι είναι να γίνει... Αλήθεια σε νιώθω αδερφέ Γουόλτερ και σε ζηλεύω απλά δεν έχω ακόμα τα παπάρια, όχι να μαγειρέψω meth, αλλά να ζήσω εκτός πλαισίων...

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

"Το πέρασμα" του Justin Cronin

"Το πέρασμα" του Justin Cronin
Πού μπορεί να φτάσει η ματαιοδοξία του ανθρώπου; Ποια είναι η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την εξέλιξη και την επιστήμη από την ύβρη και τον βιασμό της φύσης; Θα είναι ο άνθρωπος τελικά η αιτία για τον ίδιο του τον αφανισμό από το πρόσωπο της γης;

Αυτές είναι πάνω κάτω οι κεντρικές ιδέες γύρω από τις οποίες κινείται το συναρπαστικό, είναι αλήθεια, βιβλίο του Justin Cronin το οποίο δεν είχε υποπέσει τόσα χρόνια στην αντίληψή μου παρά το γεγονός ότι μου αρέσουν πάρα πολύ οι δυστοπίες κι επιπλέον, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλό του, έχει την έγκριση του Stephen King...

Όταν ένα απόρρητο στρατιωτικό πείραμα πάνω σε μελλοθάνατους ξεφεύγει από τον έλεγχο, ένας ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή, πανίσχυρα πλάσματα που λειτουργούν σαν βαμπίρ... Ο πολιτισμός καταρρέει κι εμείς παρακολουθούμε τον επιθανάτιο ρόγχο του μέσα από την ιστορία της Έιμι, ενός κοριτσιού που προοριζόταν να συμμετάσχει στο πείραμα αλλά με την βοήθεια ενός πράκτορα του FBI, του Γουόλγκαστ, καταφέρνει να ξεφύγει... Σχεδόν 80 χρόνια μετά παρακολουθούμε την ζωή των λίγων επιζώντων από το ξέσπασμα του ιού οι οποίοι ζουν σε στρατόπεδα με ψηλά τείχη και λουσμένα στα φώτα προβολέων, που τους προστατεύουν από τους "μιαρούς", τους μεταλλαγμένους ανθρώπους που έχουν μεταμορφωθεί σε βαμπίρ, να ψάχνουν απαντήσεις για το πως οδηγήθηκε η ζωή τους σε αυτό το σημείο... Διάφορα γεγονότα θα σπρώξουν τους πιο τολμηρούς από αυτούς σε μια αναζήτηση και μια περιπλάνηση στην ρημαγμένη ενδοχώρα που ήταν κάποτε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να βρουν τις απαντήσεις που ζητούν...

Η ιδέα του ιού που μεταλλάσσει την ανθρωπότητα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, εδώ που τα λέμε, πολύ γρήγορα που ήρθαν στο μυαλό τα προγενέστερα "I am legend" του Richard Matheson και το "World War Z" του Max Brooks ... Η επανάληψη της ίδιας κεντρικής ιδέας και η επιτυχία που ακολουθεί κάθε μια από αυτές τις επαναλήψεις αντικατοπτρίζει, κατά την άποψή μου, τον προβληματισμό του σύγχρονου ανθρώπου για το μέλλον που του επιφυλάσσεται και τους κινδύνους που ελοχεύουν πίσω από την ματαιοδοξία του... 

Παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας ως προς την σύλληψη της ιδέας, ο Justin Cronin καταφέρνει να κάνει εξαιρετική δουλειά και να δημιουργήσει μια συναρπαστική, πολυεπίπεδη ιστορία, ένα πραγματικό δυστοπικό έπος του οποίου ο όγκος ξεπερνάει τις χίλιες σελίδες και το οποίο βυθίζει τον αναγνώστη σε ένα δυσοίωνο κι επικίνδυνο μέλλον που δεν υπάρχουν οι βεβαιότητες που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα (στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον)... Παρά το γεγονός ότι είναι τόσο μεγάλο βιβλίο, και μόνο το μέγεθός του μπορεί να αποθαρρύνει κάποιους αναγνώστες, ο Cronin χρησιμοποιεί όλες αυτές τις σελίδες για να μας περιγράψει με λεπτομέρεια τον κόσμο που ζουν οι ήρωες του και αναπτύσσει πολύπλευρα τους χαρακτήρες τους, ακόμα και αυτούς που παίζουν δευτερεύοντα ρόλο... Το κείμενο εναλλάσσεται από την κλασσική ροή της αφήγησης σε ημερολογιακές καταγραφές ή ανταλλαγή αλληλογραφίας γεγονός που ξεκουράζει τον αναγνώστη στην "μάχη" του με τις 1000 + σελίδες.... Φυσικά δεν λείπουν και κάποιες ρομαντικές πινελιές από την πλοκή της ιστορίας, που τη διανθίζουν, είναι η αλήθεια, και λειτουργούν αρκετά καλά στο γενικότερο πλαίσιο...

Συνοψίζοντας, το "Πέρασμα" του Justin Cronin είναι ένα πολύ καλό βιβλίο του είδους του sci-fi/horror  και στέκεται επάξια δίπλα στα δημιουργήματα των διακεκριμένων του είδους... Η επιτυχία που γνώρισε το ανακήρυξε σε Best Seller και οδήγησε σε δύο ακόμα συνέχειες, διαμορφώνοντας μια τριλογία... Επίσης από ότι φαίνεται, βρήκε τον δρόμο και προς τις οθόνες, έστω τις μικρές... Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους, είμαι σίγουρος ότι θα το ευχαριστηθούν, όσο για μένα, έχω ήδη στην κατοχή μου το δεύτερο μέρος της τριλογίας, "Οι δώδεκα αιώνιοι"...

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

4 Χ...

Σταματάω να πάρω λεφτά από ΑΤΜ, έρχεται μαζί μου κι ο Σπύρος... Βλέπει που πληκτρολογώ το pin και μου λέει μετά πονηρά:"Ξέρω τον κωδικό σου"... "Πώς τον έμαθες;", τον ρωτάω,"Τον είδα να τον πληκτρολογείς", μου απαντάει, "Είναι 4 Χ!" 😆😆😆

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Όταν το ενδιαφέρον στερεύει...

Τι κάνεις όταν ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κάτι στο οποίο έχεις επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα δεν σε ενδιαφέρει πια; Σφίγγεις τα δόντια και ολοκληρώνεις την προσπάθεια έτσι ώστε να αποκτήσεις έστω τα certifications για τα οποία έχεις μοχθήσει για να τα έχεις έστω στο cv σου ή τα παρατάς όλα εκεί που έμειναν ανολοκλήρωτα;

Ασχολούμαι με τον χώρο και το γνωστικό αντικείμενο που έχει επικρατήσει να λέγεται Data Sciense από το 2015, έχω παρακολουθήσει αμέτρητα tutorials, έχω γράψει πολύ κώδικα, έχω πάρει σχετικό certification και τώρα που μιλάμε βρίσκομαι στην διαδικασία απόκτησης ενός δεύτερου... Το πρόβλημα είναι, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να είναι το απόλυτο buzz word στον χώρο της πληροφορικής, εγώ απλά βαρέθηκα... Δεν έχω τον ενθουσιασμό που είχα όταν ξεκίνησα, η Στατιστική μου φαίνεται πιο βαρετή από ότι μου φαινόταν παλιότερα και η σχετική μελέτη μου φαίνεται αγγαρεία... Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι στην καθημερινή μου εργασία δεν έχουν εφαρμογή όλες αυτές οι τεχνολογίες και οι μεθοδολογίες αλλά ποτέ δεν είχαν κι εγώ συνέχιζα, απλά τώρα βαρέθηκα, δεν θέλω άλλο...

Κλίνω προς της σκέψη να σφίξω τα δόντια και να ολοκληρώσω την προσπάθεια για το δεύτερο certification που έχω ξεκινήσει εδώ και μήνες, λυπάμαι τα λεφτά και τον χρόνο που επένδυσα και είμαι από τους τύπους που δεν αφήνουν κάτι στην μέση αλλά ακόμα κι έτσι η αλήθεια είναι ότι ήδη βαρυγκομώ την προσπάθεια...

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

9 χρόνια blogging...

Έχω το μυαλό πάνω από το κεφάλι μου και δεν θυμάμαι τίποτα πια...

Χθες ήταν αυτή η μία μέρα του χρόνου που αλλάζει ο υπότιτλος στην επικεφαλίδα του blog, χθες το "Ψαροκόκαλο" έκλεισε τα 9 χρόνια ζωής και βαδίζει αισίως στα 10... Μπαρουτοκαπνισμένο και με τσουβάλι εμπειρίες, συνεχίζει τον δρόμο του στο internet κι όπου το βγάλει η άκρη, να είμαστε καλά μόνο...

Υ.Γ. Χθες ήταν κι η γιορτή του Θάνου μου, του μικρού μου γιου :)

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Στο καλό, Dolores...

Αυτό δεν είναι blog, είναι κολόνα της ΔΕΗ γεμάτη κηδειόχαρτα...

Δεν μου φτάνει που βλέπω τα 40 να έρχονται κι έχω πάθει ένα σχετικό κοκομπλόκο, έρχεται τώρα κι ο θάνατος της Dolores O' Riordan για να δέσει το γλυκό... 46 χρονών ήταν όλο κι όλο, με δυο μικρά παιδιά, μια γενιά ήμασταν γαμώτο... Το "No Need To Argue" το είχα δανειστεί από την τότε γκόμενα ενός ξαδέρφου μου και δεν της το επέστρεψα ποτέ, ενσυνείδητο τσούρνεμα χωρίς ντροπές και ηθικά διλήμματα... Δεν γινόταν να το αποχωριστώ, ήταν γεμάτο τραγούδια που άλλα ήταν μέσα στη γλύκα κι άλλα που σε κάνανε να θες να ουρλιάξεις από την απελπισία... 

Στο καλό, Dolores, μικρό, θαυματουργό ξωτικό, παίρνεις μαζί σου ένα κομμάτι των αναμνήσεων της νιότης μου...



Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

35000 και μία, στραβάδια...απολύθηκε!

Κοπιάρω τον τίτλο που έχει παίξει πολύ από χθες αλλά είναι πολύ επιτυχημένος, η αλήθεια να λέγεται...

Έφυγε κι ο Πανούσης, έκανε σεφτέ στις επώνυμες απώλειες του 2018... Μια φίλη στα 50 κάτι, έγραψε στο Facebook, "Καλούν την κλάση μας πλέον"... Κλαίνε και θα κλάψουν πολλοί ακόμα πάνω από το πτώμα του Τζιμάκου, άλλοι με ειλικρίνεια άλλοι λόγω του ότι είναι πρώτο trend στα social media... εκεί καταντήσαμε...

Δεν ήμουν πιστός του οπαδός αλλά λάτρευα την τρομερή οξύτητα του πνεύματός του, την μοναδική του ικανότητα να αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση με απίστευτη ωμότητα μεν και ταυτόχρονα με βιτριολικό χιούμορ... Είπε απίστευτα σοβαρά πράγματα με πολύ κωμικό τρόπο... Για μένα ενσάρκωσε το σωκρατικό πρότυπο, της μύγας που τσιμπούσε διαρκώς κι ενοχλούσε το νωθρό άλογο που αντιπροσώπευε την κοινωνία μας και δεν το άφηνε ποτέ σε ησυχία...

Ένα αντίο κι από μένα με ένα πολύ όμορφο τραγούδι που είπε για μια ταινία που τα παιδιά μου λάτρεψαν, το Toy Story... 

Καλό ταξίδι, Τζίμη Πανούση!


Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Στο δρόμο που χάραξε ο Vito Corleone...

Adrien Brody - Peaky Blinders
Χθες το βράδυ, ολοκληρώνοντας την 4η σεζόν του καταπληκτικού  "Peaky Blinders" σκεφτόμουν το πόσο πολύ έχει στοιχειώσει τον κόσμο του θεάματος η ερμηνεία του Marlon Brando στον "Νονό" που τόσα χρόνια μετά πολλοί ηθοποιοί αναπαράγουν είτε ολόκληρη είτε τμήματα της μανιέρας που δημιουργήθηκε το 1972 για να απεικονίσει τον Vito Corleone... Χωρίς να είναι κακός στον ρόλο του αν το δεις συνολικά, είχε πλάκα να βλέπεις τον συμπαθέστατο Adrien Brody να μιμείται τη βραχνιασμένη φωνή του Marlon Brando / Vito Corleone για να ενσαρκώσει τον χαρακτήρα του Ιταλού μαφιόζου σε βαθμό πολλές φορές που έμοιαζε με σάτιρα... Θεωρείται safe να περπατάς την πεπατημένη αλλά μερικές φορές δεν είναι και τόσο, ειδικά όταν αυτός που έχει ανοίξει ένα δρόμο θεωρείται αξεπέραστος και εμβληματικός, μερικές φορές καλύτερα να δοκιμάζεις νέους δρόμους κι όπου σε βγάλει...

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Το καβουράκι του Γουλανδρή και άλλα ευτράπελα...

Μία από τις περιορισμένες μου εμφανίσεις στο παλιό Καραΐσκάκη ήταν και το ματς με τον Απόλλων Αθηνών την σεζόν 1994-1995, η δεύτερη αγωνιστική ήταν νομίζω... Κάτι φίλοι έχουν εισιτήρια για την 7 και τελευταία στιγμή αποφασίζω να πάω κι εγώ... Φτάνοντας στο γήπεδο δεν βρίσκω εισιτήριο για την 7 στα εκδοτήρια και αποφασίζω να πάρω ένα εισιτήριο για την 14, το απέναντι πέταλο και στο ημίχρονο να δω μήπως καταφέρω να χωθώ στην 7 μαζί με τους άλλους... Μπαίνω στην θύρα και κάθομαι ψιλοχαμηλά κοντά στα λιγοστά πανό που υπήρχαν εκεί κρεμασμένα... Δίπλα μου κάθεται ένας παππούλης, ασπρομάλλης, κοντούλης, ευγενική φυσιογνωμία, μονάχος του κι αυτός όπως εγώ... 

Το ματς ξεκινάει, οι φάσεις ξεκινάνε και το πρώτο γκολ μπαίνει μπροστά μας, Γιώτης Τσαλουχίδης με κεφαλιά, σήμα κατατεθέν... Πιάνουμε κουβέντα με τον παππού, μου μιλάει για το παρελθόν, εγώ 16 χρονών κι αυτός 70 φεύγα... Τον πείραζαν οι βωμολοχίες και τα επεισόδια, θυμόταν τον Γουλανδρή, πίσω στη δεκαετία του 70' να περνάει μπροστά από την θύρα και να βγάζει το καβουράκι του για να χαιρετήσει τους φιλάθλους που τον επευφημούσαν... Στον Απόλλωνα τότε έπαιζε ο Ντέμης Νικολαΐδης ο οποίος είχε εκδηλώσει ήδη τα κιτρινόμαυρα πιστεύω του και ήτανε στην μπούκα όλου του γηπέδου... "Δεν πρέπει να βρίζετε αγόρι μου", μου έλεγε ο παππούς, "εμείς παλιά καθόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλο, Ολυμπιακός με ΑΕΚτζή και δεν άνοιγε ρουθούνι"... 

Έχει ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο, δεν κατάφερα να πάω στην 7, η εστία του Ολυμπιακού έχει μεταφερθεί στο τέρμα μπροστά στην 14 και το σκορ είναι 2-0 όταν ο Ντέμης με μια ωραία ενέργεια σκοράρει μπροστά μας... Ξαφνικά ο μειλίχιος παππούλης που κάθεται δίπλα μου εκρήγνυται, σηκώνεται όρθιος και αρχίζει να ξερνάει ένα απίθανο λεκτικό εμετό για τον Ντέμη, την μάνα του, την οικογένειά του, την ΑΕΚ και την Τουρκία... Εγώ από την έκπληξη έχω μείνει στήλη άλατος και παραμένω καθιστός να κοιτάζω τον παππούλη με γουρλωμένα μάτια... Κάποια στιγμή, ο παππούλης "ξεφορτώνει", κάθεται ξανά στην θέση του και γυρνάει και μου λέει: "Δεν κάνει να βρίζετε αγόρι μου"...

Υ.Γ. Το βίντεο με τις φάσεις του ματς:


Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Τα βιβλία του 2017...

Ήταν λιγότερα από αυτά του 2016 και δεν είχαν ποικιλία... Ήταν η χρονιά του Μαύρου Πύργου, ένα αναγνωστικό project που έτσι κι αλλιώς απαιτεί χρόνο... Δεν είχα κέφια για συγκινήσεις διαφορετικής φύσεως από αυτές που σου χαρίζει ένα καλογραμμένο παραμύθι, το μυαλό μου δεν σήκωνε πολλούς προβληματισμούς... Από τα διαβάσματα αυτής της χρονιάς ξεχωρίζω το τελευταίο βιβλίο της χρονιάς, το "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη και το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns... Το καθένα για διαφορετικούς λόγους, αυτά ήταν τα δυο βιβλία που κατάφεραν να αγγίξουν κάτι παραπάνω μέσα μου... Απογοητεύσεις και μεγάλα fails αυτή η χρονιά, ευτυχώς, δεν είχε, η φετινή λίστα είναι πολύ συγκεκριμένη για να περιλαμβάνει και τέτοια... Η πλήρης λίστα των αναγνωσμάτων της χρονιάς ακολουθεί με αντίστροφη χρονολογική σειρά:

  1. "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη
  2. "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
  3. "Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
  4. "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
  5. "Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
  6. "Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
  7. "Η δίψα" του Jo Nesbo
  8. "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King
  9. "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns
  10. "Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork
  11. "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King
  12. "Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King
  13. "Ο Μαύρος Πύργος Ι - Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King
  14. "Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg

Και του χρόνου περισσότερα και καλύτερα!