Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα Lovecraft χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον απέφευγα... Ο Lovecraft έχει ένα πολύ διακριτό λογοτεχνικό στυλ το οποίο δεν είναι καθόλου τυχαίο και το οποίο εγγυάται, είτε σου αρέσει πολύ είτε λιγότερο, ότι δεν θα απογοητευτείς...

Το "Ο ναός του τρόμου" είναι μια συλλογή τριών διηγημάτων που κινούνται μέσα στη γνωστή θεματική του Lovecraft, τους "Μεγάλους Παλαιούς" και το υπερκόσμιο, εξωγήινο κακό που ενεδρεύει στο σκοτάδι...

Το πρώτο διήγημα λέγεται "Το Πλάσμα που ψιθύριζε στο Σκοτάδι"...  Είναι η αφήγηση των δραματικών γεγονότων που συμβαίνουν στα σκοτεινά βουνά του Βερμόντ όταν μια πλημμύρα φαίνεται να αποκαλύπτει κάτι που είναι πολύ καλά κρυμμένο... Πρόκειται για ένα διήγημα τυπικό του ύφους του Lovecraft το οποίο χτίζει σταδιακά μια εξαιρετικά απειλητική ατμόσφαιρα μέχρι να καταλήξει στο  πολύ δυνατό φινάλε... Μόνο μείον που του βρίσκω είναι το αρκετά μεγάλο μέγεθος του και ότι σε κάποια σημεία η διήγηση είναι πιο μακρόσυρτη από όσο χρειάζεται...

Το δεύτερο διήγημα λέγεται "Ο Ναός του Τρόμου" από το οποίο πήρε τον τίτλο του το βιβλίο...  Σε αυτό βλέπουμε την εμφάνιση του Τραπεζόεδρου, ενός αντικειμένου λατρείας των "Παλαιών" που ανακαλύπτεται τυχαία μέσα σε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία και ξυπνάει ένα αποτρόπαιο κακό... Πολύ καλό δείγμα της λογοτεχνίας του τρόμου, πιο γοτθικό από το σύνηθες ύφος του Lovecraft, βγάζει ένα πιο παλιομοδίτικο στυλ και προσωπικά μου θύμισε  σε κάποια σημεία (δεν ξέρω αν ήταν εσκεμμένο ή όχι) τον "Δράκουλα" του Stoker...

Το τρίτο και τελευταίο διήγημα του βιβλίου είναι το "Το Κάλεσμα από το Υπερπέραν" και είναι το αγαπημένο μου του βιβλίου... Αν και ολιγοσέλιδο καταφέρνει να δημιουργήσει μια απόλυτα κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα που παγώνει το αίμα... Σε αντίθεση με την μακρόσυρτη συνήθη γραφή του Lovecraft  εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα διήγημα το οποίο συμπυκνώνει την εξωκοσμική μυθολογία του Lovecraft  σε μερικές μόνο σελίδες απειλής, πανικού κι απόγνωσης... Από τα μέχρι τώρα αναγνώσματα μου από την πένα του Lovecraft αυτό το διήγημα είναι μάλλον το αγαπημένο μου...

Εν κατακλείδι,  το "Ο ναός του τρόμου" είναι ένα συμπαθέστατο βιβλίο το οποίο θα διαβαστεί με ευχαρίστηση απ΄τους λάτρεις του φανταστικού και του τρόμου είτε σαν μια πρώτη επαφή με τον κόσμο του Lovecraft  είτε σαν συνέχεια του ταξιδιού του αναγνώστη μέσα σε αυτόν... 

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Στα 12 χρόνια της επαγγελματικής μου εμπειρίας έχω συμμετάσχει σε διάφορα projects, άλλα πολύ σημαντικά και άλλα μηδαμινής σημασίας και έχω συνεργαστεί με business users όλων των πιθανών levels, από τον τελευταίο υπάλληλο μέχρι τον CFO... Ποτέ, κανένας από αυτούς τους χρήστες δεν έφερε αντίρρηση όταν τους απάντησα ότι το αίτημα τους δεν μπορεί να υλοποιηθεί όπως το θέλουν, τους εξήγησα απλά και κατανοητά τους λόγους και τους εξήγησα ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις... Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, κανένας δεν δυσανασχέτησε, ίσα ίσα ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι όταν παραλάμβαναν το προϊόν που είχαμε συμφωνήσει... 

Η πλειονότητα του ελληνικού management δεν συμφωνεί με την λογική μου... Θεωρεί απόλυτα λογικό να "χτυπάει προσοχή" και να αποδέχεται ασυζητητί οποιοδήποτε λογικό ή παράλογο αίτημα φτάνει σε αυτούς (συνήθως από τα υψηλά κλιμάκια των εταιρειών) για να επιβαρύνουν με την σειρά τους τους developers με την ευθύνη να υλοποιήσουν τα αδύνατα, γεγονός που οδηγεί πολύ συχνά σε εξουθενωμένες development teams με σπασμένα νεύρα και κακής ποιότητας προϊόντα... Η όλη νοοτροπία, κατά τη γνώμη μου, έχει σίγουρα να κάνει με την διαστροφική αντίληψη των περισσοτέρων ότι η δουλειά του IT γίνεται κατά κύριο λόγο με το πάτημα ενός κουμπιού και την συνολικότερη απαξίωση του developer που φτάνει να θεωρείται, στην πράξη, ως ένας εξειδικευμένος εργάτης...

Ανέκαθεν θεωρούσα ότι ο καλός επαγγελματίας οφείλει να καταθέτει την εμπειρία του και τη γνώση του στη δουλειά του, να διαφωνεί δημιουργικά με τον χρήστη/πελάτη του με στόχο πάντα το καλύτερα δυνατό προϊόν και την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση... Ανέκαθεν πίστευα ότι ο καλός επαγγελματίας εκπαιδεύει τον χρήστη/πελάτη του, τον μαθαίνει να σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, να προσαρμόζεται στις εξελίξεις τις εποχής αλλά και στις αντικειμενικές συνθήκες του κάθε περιβάλλοντος... 

Αυτή την εμπειρία, τη γνώση και το attitude δεν υποτίθεται ότι ψάχνει μια εταιρεία όταν προσλαμβάνει ένα senior developer/solution architect; Για αυτό τον λόγο δεν τον πληρώνει καλύτερα από ένα junior developer; 

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Εν μέσω βροχής...

Από την αποψινή προπόνηση εν μέσω βροχής το σημαντικότερο δίδαγμα είναι ότι όταν βρέχει αποφεύγουμε να τρέχουμε φορώντας γυαλιά μυωπίας επειδή από μέσα θολώνουν, απ' έξω βρέχονται και στο τέλος δεν βλέπεις σχεδόν τίποτα...

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

QlikView - Πως να ανοίξεις ένα .qvw αρχείο χωρίς δεδομένα...

Έχουν υπάρξει πολλές φορές που χρειάζεται να ανοίξω ένα Qlik View application χωρίς να θέλω να δω το content του ή το layout, απλά να θέλω να ρίξω μια ματιά στον κώδικα του, για να θυμηθώ ενδεχομένως κάτι που έφτιαξα παλιότερα ή να πάρω κάποια ιδέα για κάτι που αναπτύσσω εκείνη την στιγμή... Κάποια applications μπορεί να είναι τεράστια και να "ζυγίζουν" πολλά Giga Bytes και να μην θέλω ή να μην έχω τον χρόνο να περιμένω το μηχάνημά μου να σηκώσει όλα αυτά τα Giga Bytes στην μνήμη για να τα ανοίξει... Ένας εύκολος τρόπος για να μπορέσεις να ανοίξεις το application χωρίς να περιμένεις όλα τα data να σηκωθούν στην μνήμη και να έχεις πρόσβαση στον κώδικα της εφαρμογής προσφέρεται από το default functionality του Qlik View desktop client... Από την λίστα των recent files, με  δεξί κλικ πάνω στο application που θέλουμε να ανοίξουμε επιλέγουμε την επιλογή "Open <ApplicationName> Without Data"...

Qlik View - Open application without data


Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που δεν υπάρχει στην λίστα των recent files το application που θέλουμε να ανοίξουμε χωρίς data; Μήπως δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να περιμένουμε να ανοίξει κανονικά το application φορτώνοντας όλα τα data στην μνήμη;

Η απάντηση είναι όχι....

Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιούμε το παρακάτω command το οποίο κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά με το default functionality...



Αυτό που κάνει αυτή η μια γραμμή κώδικα είναι να χρησιμοποιεί το qv.exe (το path που περιγράφεται στο command είναι το default) για να ανοίξει χωρίς δεδομένα το application του οποίου το path συμπληρώνουμε στο δεύτερο σκέλος του command και... αυτό είναι!!!

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Τέλος εποχής...

Σήμερα είναι μια μεγάλη και περίεργη μέρα για μένα... 

Σήμερα έκλεισα ένα κύκλο 12 σχεδόν χρόνων, μεγάλο και σημαντικό για τη ζωή μου και αυτό που είμαι... 

Πριν από μισή ώρα υπέβαλα την παραίτηση μου, η τελευταία μου μέρα στην Τράπεζα θα είναι η 16/12... 

Μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω ένα νέο ξεκίνημα, σε μια εντελώς διαφορετική εταιρεία, με αμοιβή κατά πολύ καλύτερη από αυτή που παίρνω τώρα... 

Νιώθω ένα κατακλυσμό συναισθημάτων αυτή την στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω... 

Είμαι ενθουσιασμένος και ανυπόμονος για όσα πρόκειται να έρθουν, για όσα μπορώ να επιτύχω στην νέα μου δουλειά αλλά και αρκετά σαστισμένος καθώς θα βγω από την τόσο οικεία καθημερινότητά μου, με τα καλά και τα κακά της, για να ξεκινήσω να χτίσω μια καινούργια καθημερινότητα με νέους ανθρώπους και νέες προκλήσεις αλλά νιώθω σίγουρα έτοιμος...

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ο μοχθηρός μουσαφίρης...

Όταν ήτανε μωρό ο Σ. παίζαμε το εξής παιχνιδάκι όταν ήταν γκρινιάρης... Λέγαμε ότι όλη αυτή η γκρίνια και το κλάμα δεν είναι του Σ. γιατί ο Σ. είναι το καλύτερο παιδάκι κι ότι για όλα αυτά φταίει ο "μοχθηρός μουσαφίρης" που παίρνει την θέση του Σ. ... Ψάχναμε τον μοχθηρό μουσαφίρη μέσα στο σπίτι μέχρι που φτάναμε στον καθρέφτη και τον βρίσκαμε στην αντανάκλαση του Σ. οπότε αυτός ξεκαρδιζόταν και του πέρναγαν (συνήθως) οι γκρίνιες... Όταν μεγάλωσε σιγά σιγά και άρχισε να μιλάει, το παιχνίδι άλλαξε και ο Σ. αποφάσισε ότι δεν είναι αυτός ο μοχθηρός μουσαφίρης αλλά εγώ οπότε κυνηγιόμασταν μέσα στο σπίτι απαντώντας στο ερώτημα "Ποιος είναι ο μοχθηρός μουσαφίρης;"... Το παιχνίδι αυτό δεν το παίξαμε με τον Θ. παρά πολύ λίγο διότι δεν τον ενθουσίασε ποτέ, για την ακρίβεια τον άφηνε αδιάφορο... 

Θυμήθηκα τον  μοχθηρό μουσαφίρη χθες το πρωί κάνοντας την προπόνηση μου στο τρέξιμο, τον τελευταίο μήνα ακολουθώ ένα πολύ συνεπές πρόγραμμα προπονήσεων... Πολλές φορές η προπόνηση είναι δύσκολο να βγει, τα πόδια είναι βαριά και νιώθω ότι σπρώχνω ένα τοίχο αλλά κάθε φορά όταν τελειώνει νιώθω αυτό το αίσθημα της ικανοποίησης και της ηρεμίας, τόσο χαρακτηριστικό όταν οι ενδορφίνες τρέχουν μέσα στο αίμα... Τότε είναι που ο δικός μου μοχθηρός μουσαφίρης, αυτός που ζει μέσα μου, πάντα σωπαίνει...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Τελικά χωράνε οι 30-άρηδες στις startup;

Μεγάλη κουβέντα γίνεται τα τελευταία χρόνια για τις startup και τους startuppers, έχουν γίνει τα απόλυτα buzzwords στον επιχειρηματικό κόσμος κι όχι μόνο... Ευαγγελίζονται το φρέσκο, το καινοτόμο, έχουν να προσφέρουν μια πιο agile φιλοσοφία, όχι μόνο στο τρόπο ανάπτυξης του software αλλά και στις κλασσικότερες έννοιες όπως αυτή της φυσικής παρουσίας στον εργασιακό χώρο, το τι σημαίνει και περιλαμβάνει αυτό ο εργασιακός χώρος, την πλήρη απουσία dress code και διαφόρων άλλων παραδοσιακών συμβάσεων του εταιρικού κόσμου κτλ... Πολλές φορές προσφέρουν επιπλέον benefits, όπως δωρεάν πρωινό ή δωρεάν βιβλία και υλικό για επιμόρφωση καθώς και άλλα πιο πρωτότυπα από το κλασσικό laptop, κινητό και στο τσακίρ κέφι αυτοκίνητο... 

Αυτό που δεν προσφέρουν (από την μέχρι τώρα εμπειρία μου και μιλώντας πάντα για την Ελλάδα) είναι ανταγωνιστικούς μισθούς και όταν λέω ανταγωνιστικούς εννοώ πάντα για τον χώρο των εξειδικευμένων και έμπειρων επαγγελματιών της Πληροφορικής οι οποίοι κατά κανόνα είναι άνω των 30 και ενδεχομένως, όπως εγώ, οικογενειάρχες με παιδιά... Η μέχρι τώρα εμπειρία μου μου αποδεικνύει ότι θέτουν ένα νοητό ταβάνι 1200, βία 1300€ καθαρά και από εκεί και πέρα take it or leave it... Ή ακόμα πιο απλά δεν καταλήγουν καν σε πρόταση αν έχεις εκφράσει ήδη τις οικονομικές σου απαιτήσεις οι οποίες ενδεχομένως ξεπερνούν τα προαναφερθέντα ποσά... 

Ναι μεν αυτά τα ποσά είναι πλουσιοπάροχα για πιτσιρικάδες που βγαίνουν τώρα από τα πανεπιστήμια, αν και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι οι προτάσεις που κάνουν σε αυτούς δεν ξεπερνούν τα 1000€ και πολλά λέω, αν όμως είσαι στην ηλικία μου και παίρνεις ήδη αυτά τα λεφτά κι έχεις οικογένεια με δυο παιδιά, πληρώνεις νοίκι, παιδικό σταθμό και κοπέλα που κρατάει τα παιδιά σου όταν γυρνάνε από το σχολείο μέχρι να επιστρέψεις τότε το μισθολογικό ταβάνι που θέτουν οι startup δεν σου φτάνει ούτε για ζήτω... Στο τέλος της ημέρας αυτό που σε ενδιαφέρει δεν είναι ούτε τα open space γραφεία, ούτε οι wide οθόνες, ούτε το free πρωινό και το τραπέζι του μπιλιάρδου στην κουζίνα, ούτε τα παρασκευιάτικα barbeque, ούτε τα free vouchers στο Amazon... Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να στηρίξεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσους και όσα πραγματικά σε ενδιαφέρουν και να βελτιώσεις το βιοτικό σου επίπεδο όσο μπορείς παραπάνω...

Την Παρασκευή πολύ καλός μου φίλος και συνάδελφος παρέλαβε email από γνωστή ελληνική startup με διεθνή παρουσία στο οποίο τον ενημέρωναν ότι δεν θα συνεργαστούν διότι κρίθηκε overqualified... Το βιογραφικό του τους είχε προκαλέσει κύματα ενθουσιασμού όταν πρωτοσυναντήθηκαν ο οποίος όμως προφανώς μετριάστηκε όταν έμαθαν τις οικονομικές του απαιτήσεις οι οποίες κυμαίνονταν στα 1300€ καθαρά...

Τον Ιούνιο εγώ ο ίδιος απορρίφθηκα τελικά για μια πολύ συγκεκριμένη θέση σε μιαν άλλη πολύ γνωστή ελληνική startup, μετά από τρεις συνεντεύξεις κι ένα επιτυχημένο skill test και ο λόγος μου αποκαλύφθηκε χωρίς περιστροφές: "Εσένα θέλαμε αλλά αποφασίσαμε να πάμε σε μια πιο φτηνή λύση"...

Υπάρχει μια έκφραση στα αγγλικά σχετική με την περίπτωση που συζητάμε: "When you feed them peanuts you get monkeys"... Ίσως τα monkeys να είναι τελικά αυτό που θέλουν, ίσως η όλη συζήτηση περί startup να είναι ένα ωραίο περιτύλιγμα για να δικαιολογήσουμε μια επιχειρηματικότητα που στηρίζεται σε κακοπληρωμένους υπαλλήλους...

Σήμερα το απόγευμα έχω μια συνέντευξη με μια άλλη startup που με προσέγγισε... 
Ίδωμεν... 

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Σόκιν...

Σάββατο απόγευμα, βρισκόμαστε στο πατρικό μου στον Ταύρο, ο Θ. ζωγραφίζει στο σαλόνι... Κάποια στιγμή έρχεται μέσα στην κουζίνα όπου κάθομαι με τους γονείς μου...

Θ: Μπαμπά, να θου δείκθω μια δωγραφιά που έκανα...
Εγώ:Ναι αγόρι μου...

Το πουλί του Θ.

Εγώ: Τι είναι αυτό, αγόρι μου...;
Θ: Το πουλί μου!!!
Εγώ: !!!

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν πάω σε κηδείες...

Χθες το μεσημέρι στις 3:30, στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου έγινε η κηδεία του συναδέλφου Γ.Δ. ... Σχεδόν το σύνολο των συναδέλφων, πλην κάποιων που έπρεπε να παραμείνουν στον γραφείο για λειτουργικούς λόγους και αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία, τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία όπως συνηθίζεται να λέμε... Εγώ δεν πήγα, ήμουν μεταξύ αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία... 

Δεν πηγαίνω ποτέ σε κηδείες παρά μόνο αν είναι απολύτως απαραίτητο για να στηρίξω κάποιον δικό μου άνθρωπο που με χρειάζεται να είμαι εκεί και αυτό γίνεται με βαρύ προσωπικό κόστος... Είμαι ένας άνθρωπος με διάφορα θέματα μέσα στο κεφάλι μου οπότε δεν θέλω να ζορίζω τον εαυτό μου σε κάποια θέματα, ειδικά όταν μπορώ να το αποφύγω... Με καταρρακώνει η απόγνωση των αγαπημένων που μένουν πίσω και η απελπισία του αποχωρισμού, δεν θέλω να το βιώνω ούτε σαν παρατηρητής...

Στις κηδείες με ενοχλούν (με εξοργίζουν) και αυτοί που τις αντιμετωπίζουν σαν κοινωνικό δρώμενο, που νιώθουν την υποχρέωση να φορέσουν το λυπημένο τους πρόσωπο, τα καλά τους ρούχα και να κάνουν κλισέ σχόλια του τύπου "τι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είναι..." ... Αυτοί που υπερβάλλουν στις εκδηλώσεις του πόνου τους διότι πιστεύουν ότι "έτσι πρέπει", που συναγωνίζονται σε σπαραγμό τους πραγματικά οικείους του εκλιπόντος... Αυτοί, συνήθως ηλικιωμένοι, που επί της ουσίας πάνε στις κηδείες με μια κρυφή κι ανομολόγητη χαρά που ο Χάρος τους προσπέρασε, που την γλύτωσαν κι αυτή την φορά...

Όταν ήμουν 19 χρονών ο καλύτερος μου φίλος για όλη την παιδική κι εφηβική μου ηλικία σκοτώθηκε με μηχανάκι... Η κηδεία του ήταν από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου και ακόμα πιο δύσκολη όταν πήγα να δω την μάνα του όταν έμαθα το νέο... Έκτοτε δεν πήγα ποτέ ξανά στο νεκροταφείο, δεν ήθελα και δεν μπορούσα, είχα πει το αντίο μου και δεν μπορούσα να μπω πάλι σε αυτή τη διαδικασία του πίσω μπρος... Από τότε έχω πάει σε δύο μόνο κηδείες, η μία ήταν όταν η (καρδιοπαθής) κουμπάρα μου, μητέρα της βαφτιστήρας μου, κήδευε την μάνα της και όταν πέθανε ο παππούς της Μ., που μου το ζήτησε σαν χάρη... Στην κηδεία του νονού μου που κηδεύτηκε στην Κύπρο δεν πήγα και μπορεί όντως να υπήρχε ένα θέμα υγείας του γιου μου του Σ. εκείνες τις μέρες και το οποίο επικαλέστηκα σαν αιτία που δεν πήγα, όμως αυτό είχε αρχίσει να βελτιώνεται, η πραγματική αιτία ήταν ότι δεν ήθελα να πάω, δεν άντεχα να μπω σε εκείνο τον κυκεώνα του πόνου και της απόγνωσης που προκάλεσε ο εντελώς απροσδόκητος θάνατός του...

Τρέμω στην σκέψη ότι θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα να κηδέψω τους γονείς μου...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μούδιασμα...

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10:30 ένας συνάδελφος έπαθε ανακοπή καρδιάς... Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες άλλων συναδέλφων που προσπάθησαν να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες αλλά και των διασωστών του ΕΚΑΒ και του Ιατρικού Κέντρου (τους καλέσαμε και αυτούς επειδή είναι πολύ κοντά μας) ο συνάδελφος πέθανε... Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορικό καρδιοπάθειας, υπολογίζω γύρω στα 55, ανύπαντρος, κλειστός και ντροπαλός... Όταν εξέπνευσε οι συνάδελφοι που δούλευαν στην ίδια ομάδα με εκείνον έψαξαν το κινητό του μήπως και βρουν κάποιον που να φαίνεται από την επαφή ότι είχε μια σχέση πιο στενή για να τον ενημερώσουν... Μου φάνηκε τόσο στενάχωρο αυτό... Αυτό που γυρνάει στο μυαλό μου είναι το ποιος τελικά θα τον αναζητήσει... Ο Γ.Δ. έφυγε το πρωί από το σπίτι του χωρίς να ξέρει ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πια, δεν είναι τρομερό αν το καλοσκεφτείς; 

Η διοίκηση κάλεσε άμεσα ψυχολόγο για να μιλήσουν όσοι θέλουν μαζί του... Αυτή την στιγμή ο όροφος είναι σχεδόν άδειος, όλοι σχεδόν έχουν πάει στην ομαδική συνεδρία που γίνεται... Εγώ δεν πήγα, νιώθω ότι δεν έχει να μου προσφέρει κάτι άλλωστε δεν νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το γεγονός πόσο μάλλον σε μια ομαδική συνεδρία... Απλά νιώθω ένα μούδιασμα μέσα μου από την ώρα που συνέβη το περιστατικό... Σίγουρα δεν θα χάσω την αποψινή μου προπόνηση, ότι κι αν γίνει θα πάω για τρέξιμο...