Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Κάνοντας ETL με το QlikView, ένα case study...

Κάθε εργαλείο φτιάχνεται με ένα συγκεκριμένο σκοπό άσχετο με το αν εμείς μπορεί να το χρησιμοποιούμε και κάπως αλλιώς για να καλύψουμε τις ανάγκες μας... Κατά την άποψή μου το QlikView δεν είναι ένα εργαλείο κατάλληλο για να φτιάξεις ETL processes, έλα όμως που πολλές φορές αναγκάζομαι για λόγους που δεν είναι της παρούσης, να το κάνω... Έχω σιχτιρίσει κάθε μια από αυτές, όντας SQL και Data Warehouse oriented, το να κάνω ETL μέσα από το script του QlikView δεν είναι το καλύτερό μου διότι πιστεύω ότι σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζεσαι να ανακαλύψεις ξανά τον τροχό για θέματα που είναι από καιρό λυμένα για τα ETL tools και την SQL...

Το συγκεκριμένο case αφορά μια περίπτωση όπου έπρεπε να εντοπίσω ανά πελάτη ποια είναι τα καταστήματα με το μεγαλύτερο μέσο υπόλοιπο και αν είναι περισσότερο από ένα να διαλέξω αυτό στο οποίο έχει ανοιχθεί πιο πρόσφατα λογαριασμός... Με παίδεψε αρκετά καθώς το πρώτο πράγμα που θα έρθει στο μυαλό μου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μια SQL προσέγγιση με τη δημιουργία κάποιων temp tables όπου θα έχω πολλαπλά κλειδιά αν το χρειάζομαι κ.ο.κ., που όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν μας κάνει... Κατέληξα σε μια ξεκάθαρα QlikView υλοποίηση η οποία δεν είναι η βέλτιστη καθώς παρουσιάζει αρκετό delay όταν οι όγκοι των δεδομένων αυξάνονται αλλά σε μικρούς και μεσαίους όγκους το performance είναι πολύ καλό...  Το δηλώνω από τώρα ότι δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να δουλέψω παραπάνω πάνω στο script διότι αφενός δεν το χρειάζομαι πια καθώς έφτιαξα και δεύτερη λύση η οποία είναι πολύ μακροσκελέστερη αλλά με πολύ καλύτερο performance και αφετέρου διότι εξακολουθώ να πιστεύω ότι το QlikView δεν είναι φτιαγμένο για ETL, ο σωστός προγραμματιστής πρέπει να είναι τεμπέλης και να μην γράφει ποτέ περισσότερο κώδικα από όσο είναι απολύτως απαραίτητο... :)  

Σκέφτηκα να βάλω αυτό το script στο Gist διότι σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι χρήσιμο για κάποιους καθώς γίνεται ένα πολύ ωραίο loop σε αυτόν τον κώδικα, και για να το θυμάμαι κι εγώ, ποτέ δεν ξέρεις πού θα χρησιμοποιηθεί τελικά...

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Ίσα μωρή σαλούφα...

Όχι δεν βρίζω καμιά κυρία, ευτραφή ή όχι, (slang.gr)... Απλά περάσαμε ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο στην Συκιά κοντά στο Ξυλόκαστρο και ξανά μπήκα σε summer mood, μια εβδομάδα μετά την λήξη της καλοκαιρινής άδειας, άντε να ξαναμαζέψω το μυαλό μου... Επίσης έπιασα δύο από τα άκακα (αλλά αηδιαστικά) μαλάκια με το κουβαδάκι των παιδιών και αυτά κάνανε μεγάλο χάζι...

Σαλούφα

Υ.Γ. Αυτή όντως δεν τσιμπάει και δεν πρέπει να την μπερδεύετε με την ξαδερφούλα της την τσούχτρα...

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Διακοπές στο Πήλιο...

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα, η άδεια τελείωσε, και όπως αναμενόταν τα πράγματα είναι υποτονικά... Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε, όλοι μοιάζουν να θέλουν να παρατείνουν τις διακοπές τους λίγο ακόμα ή σκέφτονται αυτές που θα ξεκινήσουν σε λίγες μέρες...

Επιστρέψαμε από το Πήλιο το Σάββατο το απόγευμα... Το βουνό μας έκανε "εύκολη" την αναχώρηση αφού ξυπνήσαμε με βροχή και κρύο, το θερμόμετρο έγραφε 15 βαθμούς, ενώ περνώντας από τα Χάνια, στην επιστροφή, έπεσε μέχρι τους 11... Οι διακοπές μας ήταν ωραίες, θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες για διάφορους λόγους, αλλά και αρκετά κουραστικές... Ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας που προσφέρει το Πήλιο απαιτεί πολύ οδήγηση σε δύσκολους για τον οδηγό δρόμους, οι παραλίες στην πλειοψηφία τους απαιτούν περπάτημα ή κατάβαση από μονοπάτια και την κατοχή και κουβάλημα εξοπλισμού θαλάσσης αφού στις περισσότερες δεν υπάρχουν ξαπλώστρες ή αν υπάρχουν είναι πολύ λίγες... Το τελευταίο είναι πολύ καλό κατά την άποψή μου αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα καθώς και με το γεγονός ότι έχω δυο μικρά παιδάκια που σήμαινε ότι κάθε μέρα στην παραλία κουβαλούσαμε την οικοσκευή μας, με κούρασε αρκετά με αποτέλεσμα τις τελευταίες δύο μέρες των διακοπών πραγματικά να τα έχω "φτύσει"...

Πέρα από αυτά, το Πήλιο αυτό καθεαυτό είναι ένα μαγικό μέρος... Το είχα επισκεφτεί χειμώνα αλλά καλοκαίρι το είδα πρώτη φορά και πραγματικά ήταν απίστευτο... Η φυσική ομορφιά του βουνού είναι απερίγραπτη, οι θάλασσες αν και άγριες και τρικυμιώδεις, απίστευτες και πεντακάθαρες, τόσο δε μας άρεσε αυτό το άγριο τοπίο που την μοναδική ημέρα των διακοπών που η θάλασσα ήταν λάδι εμείς... ξενερώσαμε, ακόμα και τα παιδιά! Μείναμε στο Μούρεσι, το πρώτο ορεινό χωριό όπως ανεβαίνεις από την παραλία του Άη Γιάννη, σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο με υπέροχους ιδιοκτήτες... Επισκεφτήκαμε τις παραλίες του Άη Γιάννη, του Παπά Νερό (υπέροχη παραλία), της Νταμούχαρης και του Μυλοποτάμου... Στον Μυλοπόταμο την ημέρα που πήγαμε τα κύματα ήταν θεόρατα και ο κόσμος πάνω στην (έτσι κι αλλιώς όχι πολύ μεγάλη) παραλία, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο... Η αγαπημένη μας ήταν του Παπά Νερό, τεράστια παραλία με ψιλό βοτσαλάκι μέσα κι έξω η οποία μας άρεσε τόσο που πάνω από μια φορές νυχτωθήκαμε σε αυτή και φύγαμε ανάβοντας τον φακό στα κινητά μας... Η Νταμούχαρη, στην οποία γυρίστηκαν σκηνές από την γνωστή ταινία "Mama Mia" , ήταν υπέροχη αν και τρικυμισμένη και τις δυο φορές που την επισκεφτήκαμε, σκέτη καρτ ποστάλ... Η παραλία του Άη Γιάννη χωρίς να είναι κακή, κάθε άλλο, έχασε στην σύγκριση με τις υπόλοιπες, συντριπτικά...

Εκτός από το Μούρεσι στο οποίο όπως είπα παραπάνω μείναμε, επισκεφτήκαμε πολλές φορές για βόλτα και φαγητό την κοντινή μας Τσαγκαράδα, τον Κισσό και κάναμε πέρασμα από τις Μηλιές και τη Ζαγορά, τα τελευταία δύο χωριά δεν με ενθουσίασαν... Τα χωριά του Πηλίου λόγω του ότι είναι "σκαρφαλωμένα" πάνω στις απότομες πλαγιές δεν είναι όπως τα χωριά που έχουμε στον νου μας οι περισσότεροι... Στο Πήλιο το πρώτο με το τελευταίο σπίτι του χωριού μπορεί να έχουν και 100 μέτρα διαφορά υψομέτρου, η πλατεία και η εκκλησία δεν είναι απαραίτητα το γεωγραφικό κέντρο του χωριού, στη δε Τσαγκαράδα οι πλατείες είναι τρεις όσες και οι συνοικίες του πολύ απλωμένου χωριού... Το φαγητό στο Πήλιο ήταν από πολύ καλό έως καταπληκτικό, όπου κι αν φάγαμε.... Δεν πιστεύω ότι ήμασταν απλά τυχεροί διότι το ίδιο μου συνέβη και στις προηγούμενες επισκέψεις μου στο Πήλιο οπότε προφανώς δεν ήταν σύμπτωση... Γενικά οι Πηλιορείτες (για άλλη μια φορά) μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις με την ευγένειά τους, την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν και τον σεβασμό προς τον πελάτη...

Θα κλείσω το post με λίγες φωτογραφίες από αυτές που τραβήξαμε στις διακοπές μας για να πάρετε μια μικρή γεύση του τι σημαίνει Πήλιο, δεν θα μπορέσετε όμως να το αντιληφθείτε αν δεν το επισκεφτείτε οι ίδιοι...

Παραλία Άη Γιάννη Πηλίου

Ο 1000ετής πλάτανος στην πλατεία της Τσαγκαράδας

Νταμούχαρη

Ηλιοβασίλεμα στο Παπά Νερό

Κάπου στο δρόμο για τον Μυλοπόταμο

Στην πλατεία των Ταξιαρχών στην Τσαγκαράδα

Η θέα από το μπαλκόνι μας το πρωί της αναχώρησης

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Freebie QlikView app - QvdDependancies ver 1.2 ...

Μπορεί αύριο το πρωί να ξεκινάνε οι διακοπές αλλά κάποια πράγματα δεν πρέπει να μένουν πίσω, ειδικά όταν κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη διαδικασία να ασχοληθούν με τη δουλειά σου και να σου κάνουν καλοπροαίρετη κριτική, να σου δώσουν τις συμβουλές τους ή να σου κάνουν χρήσιμες προτάσεις... Έτσι λοιπόν το QvdDependancies, ένα QlikView app στο οποίο αναφέρθηκα σε προηγούμενο post, πέρασε σε νέα version (1.2) και απέκτησε επιπλέον functionality... 

Υποστηρίζεται πλέον η δυνατότητα ο χρήστης να μην κάνει πλήρες scan του server/pc για να βρει τα dependencies μεταξύ qvds και qvws αλλά να σκανάρει μόνο συγκεκριμένα directories εφόσον αυτό επιθυμεί... Ο κώδικας και το app βρίσκονται τόσο στο GitHub (Link)  όσο και στο Qlik Community (Download Link) και κάθε feedback θα χαίρει μεγάλης εκτίμησης και θα ληφθεί υπόψην από τον δημιουργό του app ...  :P

Υ.Γ. Καλές διακοπές!!!

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo
Αυτό που βαριέμαι περισσότερο όταν θέλω να γράψω ένα post για να περιγράψω τι εντυπώσεις μου άφησε η ανάγνωση ενός βιβλίου, είναι όταν πρέπει να γράψω μια περίληψη της υπόθεσης... Σήμερα βαριέμαι περισσότερο από τις άλλες φορές γι' αυτό και θα αντιγράψω την περίληψη που έχει στην σελίδα του βιβλίου ο εκδοτικός οίκος:
Ένας πληρωμένος δολοφόνος ερωτεύεται τη γυναίκα του πελάτη του, η οποία τυχαίνει να είναι ο στόχος της αποστολής που αναλαμβάνει.
Μάλλον αυτός που έγραψε αυτή την περίληψη βαριόταν περισσότερο από ότι εγώ τώρα...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Το "Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo, είναι ακόμα ένα βιβλίο του Νορβηγού συγγραφέα στην μετά - Harry Hole εποχή... Αποτελεί μέρος μιας διλογίας καθώς την συγγραφή του ακολούθησε ένα άτυπο sequel το "Περισσότερο Αίμα" το οποίο ευελπιστώ να διαβάσω σύντομα... Και το "Ο γιος" ανήκει στην μετά - Harry Hole εποχή αλλά στο "Αίμα στο χιόνι"  ο  Nesbo δείχνει να αλλάζει πραγματικά σελίδα... Οι αλλαγές είναι πολλές και θα ξενίσουν ενδεχομένως τους κολλημένους στην μανιέρα που μας είχε συνηθίσει ο Νορβηγός αλλά η νέα σελίδα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα...

Εξηγούμαι...

Ο Nesbo αλλάζει την φόρμα και το ύφος του... Το βιβλίο είναι σαφώς μικρότερο από τα υπόλοιπα βιβλία του, μόλις 224 σελίδες... Η αφήγηση είναι στο πρώτο πρόσωπο, ο Ούλαφ μας διηγείται το παρόν, το παρελθόν του, τις ιστορίες που πλάθει το έτσι κι αλλιώς μοναδικό μυαλό του για να αντιμετωπίσει τον κόσμο γύρω του... Στο "Αίμα στο χιόνι" το συγκινησιακό στοιχείο είναι πιο έντονο από κάθε άλλο βιβλίο του Nesbo χωρίς όμως κατά τη γνώμη μου να γίνεται μελό ή υπερβολικό... Σε αυτό το βιβλίο δεν προσπαθεί κανένας να λύσει κάποιο μυστήριο, να συναρμολογήσει ένα puzzle γεγονότων, σε αυτό το βιβλίο απλά κάποιος μας διηγείται μια ιστορία... Το "Αίμα στο χιόνι" ακολουθεί πολλές από τις δομές του παραδοσιακού noir... Ο σκληρός και μοναχικός τύπος, η μοιραία γυναίκα, ο κακός, η προδοσία, οι ανοιχτοί λογαριασμοί που πρέπει να λυθούν... Παράλληλα συνδυάζει κινηματογραφικές αναφορές και στοιχεία χιούμορ με χαρακτηριστικά παραδείγματα την σκηνή στο τρένο καθώς και αυτή της μάχης στο υπόγειο της εκκλησίας... Όσον αφορά τους χαρακτήρες ο Nesbo έχει εμβαθύνει μόνο στον χαρακτήρα του Ούλαφ τον οποίο γνωρίζουμε από τις αφηγήσεις των σκέψεων του στο παρόν και το παρελθόν, οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι στοιχειωδώς ανεπτυγμένοι , τα εμφανή τους χαρακτηριστικά είναι αυτά του ρόλου που τους αποδίδεται, εσκεμμένα πιστεύω εκ μέρους του Nesbo...

Αναγνωρίζω ότι δεν είμαι αντικειμενικός κριτής αλλά το "Αίμα στο χιόνι"  ήταν ένα απολαυστικό ανάγνωσμα το οποίο ολοκλήρωσα μέσα μια μέρα μόνο, επί της ουσίας... Δεν με χάλασε καθόλου ότι δεν μου θύμισε κλασσικό Nesbo βιβλίο, όπως συνέβη σε αρκετούς, γιατί ο Νορβηγός είναι εξαιρετικός μάστορας των λέξεων και δεν εγκλωβίζεται σε μανιέρες και γι' αυτό δεν με απογοητεύει ποτέ...

Freebie QlikView app - QvdDependancies...

Το QlikView είναι ένα πολύ καλό εργαλείο για την ανάπτυξη εφαρμογών BI... Έχει μια δική του λογική ως προς τη διαχείριση των δεδομένων η οποία βασίζεται σε αρχεία τύπου .qvd τα οποία αποθηκεύονται στο file system του server ή του υπολογιστή που γίνεται το development... Αν οι εφαρμογές είναι λίγες, οι όγκοι των δεδομένων μικροί και υπάρχει μια στοιχειώδης οργάνωση του file system δεν είναι δύσκολο να εντοπιστούν τα dependencies που έχει ένα .qvd αρχείο, ποιο document το δημιούργησε και από ποια άλλα documents χρησιμοποιείται... Τι γίνεται όμως όταν το περιβάλλον ανάπτυξης είναι μεγάλο, τα .qvds αμέτρητα, οι εφαρμογές το ίδιο και είναι απαραίτητο να γίνουν τροποποιήσεις; Το να θυμάται απλά ο developer τα dependencies κάθε .qvd αρχείου είναι αδύνατον αλλά είναι απαραίτητο να υπάρχει μια καταγραφή κι έλεγχος των dependencies έτσι ώστε να μην γίνουν μετατροπές στις εφαρμογές που θα προκαλέσουν την κατάρρευσή τους...

Το πρόβλημα αυτό προσπαθούν να το λύσουν διάφορες εφαρμογές, freebies συνήθως, φτιαγμένες από QlikView developers, μία από αυτές είναι το QvdDependancies (*)... Η εφαρμογή σκανάρει όλα τα  local physical drives του μηχανήματος που τρέχει, χρησιμοποιώντας τα XML header data τόσο των .qvds όσο και των .qvws (documents), και  βρίσκει για κάθε αρχείο .qvd ποιο είναι το .qvw που το δημιουργεί και ποια είναι τα .qvws που το χρησιμοποιούν ως data source... Η εφαρμογή είναι δωρεάν και για να την χρησιμοποιήσετε πρέπει να έχετε μια εγκατάσταση QlikView (ιδανικά να είναι licensed) και να είναι enabled τα macros... Μπορείτε να την κατεβάσετε από το Qlik Community (Download Link) κι επίσης όλος ο κώδικας είναι ανεβασμένος στο GitHub (Link) ... Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την εφαρμογή, να κάνετε fork το project, να προτείνετε αλλαγές και βελτιώσεις (θα ήταν τέλειο κάτι τέτοιο), η μόνη υποχρέωση που έχετε είναι αν η εφαρμογή γίνει αντικείμενο παρουσίασης σε άλλο μέσο είναι να γίνει mention o δημιουργός και να μπει link είτε προς το GitHub project είτε στο Qlik Community...

(*) Η ορθογραφία του τίτλου της εφαρμογής είναι λάθος, φυσικά, αλλά δεν διορθώθηκε για γούρι... :)

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Μια ιστορία οδηγικής τρέλας...

Αυτό το post είναι σχόλιο που έκανα σε άλλο post μου από το μακρινό 2010 το οποίο διάβασα ξανά κατά τύχη σήμερα... Μια μικρή ιστορία οδηγικής τρέλας ταιριαστή, πιστεύω, στο πνεύμα της καλοκαιρινής ραστώνης που με έχει κυριεύσει... Μία και σήμερα... 

Είμαι στο Χαλάνδρι, σε εμπορικό δρόμο με πολλά αυτοκίνητα και όλοι ψάχνουν πάρκινγκ... Μπροστά μου κινείται αυτοκίνητο με γυναίκα οδηγό και γυναίκα συνοδηγό (θα το λέμε female mobile για λόγους ευκολίας), μεγάλης σχετικά ηλικίας, σίγουρα άνω των 55...

Κάποια στιγμή, το αυτοκίνητο μπροστά από αυτό με τις δύο γυναίκες βρίσκει πάρκινγκ, ανάβει αλάρμ εγκαίρως και αρχίζει να παρκάρει... Πριν περάσουν 10 δευτερόλεπτα ακούγεται η συνοδηγός του female mobile να φωνάζει από το ανοικτό παράθυρο:

"Άντε μαλάκα, τελείωνε"...

Ο οδηγός του αυτοκινήτου που παρκάρει δεν απαντά όλως περιέργως (μάλλον είναι κουφός) αλλά ένας πεζός που περνούσε από εκεί λέει στην "κυρία" που συνεχίζει να βρίζει:

"Γιατί κάνετε έτσι, γιατί δεν αφήνετε τον άνθρωπο να παρκάρει, δεν χάθηκε ο κόσμος"

Η επόμενη σκηνή είναι βγαλμένη από ταινία του Αλμοδοβάρ...

Οδηγός και συνοδηγός του female mobile εκρήγνυνται, κρέμονται από τα παράθυρα και χειρονομώντας ουρλιάζουν στον αποσβολωμένο περαστικό:

"Άντε γαμήσου μαλάκα, γαμώ το σπίτι σου" και άλλα πολλά...

Ο περαστικός δεν απαντά ( μάλλον ήταν δάσκαλος του Ζεν) και φεύγει κι εγώ έχω μείνει άναυδος με την έντονη διάθεση να "καθαρίσω" για πάρτυ του ανεβαίνοντας στο καπό του female mobile και διαλύοντας το παρμπρίζ χρησιμοποιώντας τα κεφάλια των δύο "κυριών" που απλά αν ήταν άντρες, με αυτή την συμπεριφορά είτε θα είχαν σκοτωθεί από καιρό είτε το μοναδικό τροχοφόρο που θα καβαλούσαν θα ήταν η αναπηρική καρέκλα...

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

"Ο λαβύρινθος του Όντιν" του Mads Peder Nordbo

"Ο λαβύρινθος του Όντιν" του Mads Peder Nordbo
Ξεκίνησα να διαβάσω το "Ο λαβύρινθος του Όντιν" λόγω του τίτλου του... Η μυθολογία των Σκανδιναβικών λαών είναι μια από τις τελευταίες ασχολίες μου και το μυστήριο που υποσχόταν ο τίτλος με εξιτάρησε... Ο Mads Peder Nordbo είναι Δανός με σπουδές στη Νορδική γλώσσα και λογοτεχνία άρα το πακέτο ήταν πολλά υποσχόμενο... 

Η υπόθεση αφορά την ιστορία ενός νεαρού Δανού φοιτητή γλωσσολογίας, του Ματίας, ο οποίος δέχεται μια πρόσκληση από ένα άγνωστο να καταγράψει και να μελετήσει μια γνώση η οποία σύμφωνα με τα λεγόμενα του μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά και τον ίδιο τον Ματίας... Η πρόσκληση γίνεται αποδεκτή, ο Ματίας μεταβαίνει στο Λονδίνο όπου βρίσκεται αυτός που τον προσκάλεσε και σιγά σιγά αρχίζει να ξετυλίγεται ένα κουβάρι που αφορά αποκαλύψεις που αφορούν τόσο την ανθρωπότητα όσο και το θολό οικογενειακό παρελθόν του Ματίας...

Το βιβλίο κινείται σε μια λογοτεχνική κατηγορία που δεν ξέρω αν εγκαινίασε αλλά σίγουρα έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό ο "Κώδικας Ντα Βίντσι", αυτή της αναθεώρησης της ιστορίας και δη της θρησκευτικής, δοσμένη μέσα από μια ιστορία μυστηρίου... Η πλοκή του βιβλίου είναι πολύ καλά στηριγμένη από ένα πλήθος ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων καθώς και ερμηνειών διαφόρων Ρουνικών επιγραφών, στοιχεία τα οποία προφανώς οφείλονται και στις σχετικές σπουδές και μελέτες που έχει κάνει ο Nordbo ... Λόγω της άγνοιάς μου σε λεπτομέρειες πάνω στη συγκεκριμένη θεματολογία δεν μπορώ να αξιολογήσω που ο συγγραφέας ενδεχομένως αυθαιρετεί ή κάνει λογικά άλματα, στα απαίδευτα όμως μάτια μου τα στοιχεία που παραθέτει φαίνονται αρκετά συμπαγή... Το "Ο λαβύρινθος του Όντιν" θα κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί σχετικά με την καταγωγή των θρησκειών κι ενδεχομένως να τον κάνει να δει την ιστορία της ανθρωπότητας με μια άλλη προοπτική... Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο  Nordbo είναι εξόχως μυστηριακή και ενισχύεται εξαιρετικά από το σκηνικό του παλιού λονδρέζικου αρχοντικού με τα ατελείωτα μυστικά και κρύπτες... Το βιβλίο μου κράτησε εξαιρετική συντροφιά και το βρήκα αληθινά συναρπαστικό, σίγουρα θα το πρότεινα σε λάτρεις του συγκεκριμένου είδους λογοτεχνίας.... 

Έχω μια δεύτερη σκέψη, για την οποία δεν είμαι βέβαιος αλλά παρόλα αυτά θα την καταγράψω... Δεν ξέρω κατά πόσον αυτού του είδους η λογοτεχνία στο σύνολό της και το συγκεκριμένο βιβλίο πιο συγκεκριμένα, αποτελούν οχήματα και φορείς μιας πολιτικής σκέψης η οποία δίνει έμφαση στην καταγωγή του αίματος, στις εθνικές θρησκείες έναντι των σημιτικής καταγωγής επικρατέστερων θρησκειών... Δεν παραγνωρίζω τα ιστορικά ευρήματα και τα εγκλήματα που συντελέστηκαν στο όνομα του Ιησού ή του Μωάμεθ, ούτε και τη διαστρέβλωση της ιστορίας για να οικοδομηθεί το Χριστιανικό οικοδόμημα αλλά από την άλλη διατηρώ μια κάποια καχυποψία απέναντι στους αναθεωρητές της ιστορίας οι οποίοι συχνά έχουν δόλιους σκοπούς... 

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Ο χρόνος που φεύγει...

Συναρμολόγησα την κούνια που ήταν το πρώτο κρεβατάκι και των δυο παιδιών μου κάποια στιγμή το Δεκέμβρη του 2009... Χθες την αποσυναρμολόγησα και την πακετάρισα για να πάει στη αποθήκη αφού την Τετάρτη έρχονται οι κουκέτες που αγοράσαμε για τα παιδιά... Στην αποσυναρμολόγηση με βοήθησε ο Σ., την έκανε σχεδόν μόνος του... Ένιωθα λίγο περίεργα, λίγο συγκινημένος ειδικά με τον Σ. που αποσυναρμολόγησε το κρεβάτι που κοιμήθηκε όντας βρέφος... Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου δεν είναι πια μωρά, όλα αλλάζουν κι εγώ γερνάω...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Για την πατρότητα...

Σε κάποιο σημείο στο "Ο γιος" του Jo Nesbo λέει:

"...Η ευθύνη ενός γιου δεν είναι να γίνει σαν τον πατέρα του, είναι να γίνει καλύτερος από τον πατέρα του..."
Είναι πολύ εύκολο να γίνεις σαν τον πατέρα σου, το να αναπαράξεις τις συμπεριφορές που γνωρίζεις βγαίνει πολύ φυσικά... Φυσικά και θα κάνεις κάποια από τα λάθη που έκανε ο πατέρας σου μαζί με τα δικά σου... Το ζήτημα είναι να μην κάνεις όλα τα λάθη του πατέρα σου και να κάνεις τουλάχιστον ένα πράγμα καλύτερα από ότι τα έκανε αυτός... Μόνο τότε μπορείς να λες ότι πήγες ένα βήμα παρακάτω, έγινες έστω και λίγο καλύτερος από τον πατέρα σου...

Όταν γίνεσαι πατέρας, μόνο τότε είσαι σε θέση να κατανοήσεις κάποια πράγματα σχετικά με τον δικό σου πατέρα... Να ερμηνεύσεις συμπεριφορές και αντιδράσεις, να καταλάβεις γιατί ήταν όπως ήταν, να  τον συγχωρέσεις για όσα του κρατάς... Είναι καλό να συγχωρείς αλλά σημαντικότερο να καταλαβαίνεις... Αν δεν έχει γίνει το ασυγχώρητο, το πολύ τραγικό ή φοβερό, όλα τα λάθη και τα πάθη μπορούν να ξεχαστούν πρέπει όμως να καταλάβεις τα πως και τα γιατί, αυτό είναι σημαντικότερο...

Η σχέση μου με τον πατέρα μου όταν ήμουν παιδί και αρκετά χρόνια αργότερα δεν ήταν καλή... Δεν τον καταλάβαινα, εισέπρατα την συμπεριφορά του σαν απόρριψη στο πρόσωπό μου, συχνά συγκρουόμασταν... Η κατάσταση βελτιώθηκε όταν έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στο δικό μου σπίτι και ακόμα περισσότερο από όταν έγινα πατέρας... Τότε μόνο και μέσα από την προσωπική μου εμπειρία όσο μεγαλώνουν τα δικά μου παιδιά, μπόρεσα να ερμηνεύσω για τα καλά την συμπεριφορά του σε αρκετά θέματα, να καταλάβω και να χωνέψω ότι δεν με απέρριπτε, απλά έκανε λάθη, όπως κάνω κι εγώ με τα δικά μου παιδιά... Λάθη που δεν ήταν ασυγχώρητα, τραγικά ή φοβερά, δεν ήταν εσκεμμένα, μου δυσκόλεψαν όμως τη ζωή, όπως και του αδερφού μου και τελικά και τη δική του ζωή την οποία πολλές φορές αδίκησε...

Έχω κι εγώ δυο αγόρια όπως είχε και ο πατέρας μου, κάνω κι εγώ λάθη μαζί τους, καμιά φορά η υπομονή που πρέπει να έχω δεν υπάρχει, ξέρω όμως στα σίγουρα ότι υπάρχουν ένα δυο πραγματάκια που τα κάνω καλύτερα από τον πατέρα μου και προσπαθώ να βρω κι άλλα κάθε μέρα... Ελπίζω και οι γιοι μου με την σειρά τους, με τα δικά τους παιδιά, να κάνουν κάτι καλύτερο από εμένα, να γίνουν λίγο ή και πολύ καλύτεροι πατεράδες από ότι είμαι εγώ γι' αυτούς, να συνεχιστεί η προσπάθεια να γίνει το βήμα παρακάτω προς το καλύτερο... 

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου...