Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
Στο τελευταίο βιβλίο της saga του Μαύρου Πύργου ο Stephen King είχε προσπαθήσει να παρηγορήσει τον Πιστό του Αναγνώστη:

...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Τελικά όμως μπορεί... 

Θες γιατί η πηγή της έμπνευσης εξακολουθεί να αναβλύζει, θες γιατί είναι χαζό να σκοτώνεις την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, ο καθένας μπορεί να κρατήσει την εκδοχή που προτιμά... Τα prequels δεν είναι κάτι νέο στην λογοτεχνία και δη του φανταστικού οπότε αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας είναι ένα ακόμα βιβλίο βγαλμένο μέσα από το σύμπαν του Μαύρου Πύργου και για τον Πιστό Αναγνώστη είναι το μόνο που τελικά μετράει...

Στο βιβλίο αυτό βρίσκουμε το κα-τετ του 19 στο ταξίδι τους για την Κάλα Μπριν Στέρτζις... Μια μανιασμένη χιονοθύελλα, ένας παγετοστρόβιλος, τους αποκλείει σε μια εγκαταλλειμένη πόλη και έτσι μπροστά σε μια φουντωμένη φωτιά ο Ρόλαντ τους διηγείται μια ιστορία από το παρελθόν του, χρονικά λίγο μετά από τον τραγικό θάνατο της μητέρας του... Οι φρικτές δολοφονίες πολλών κατοίκων μιας μικρής πόλης από ένα τομαράνθρωπο, ενός τέρατος που αλλάζει μορφές, θα αποτελέσουν την αφορμή για την αποστολή του Ρόλαντ στην μικρή πόλη για να λύσει το μυστήριο της πραγματικής ταυτότητας του τέρατος... Μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της φονικής μανίας του τομαράνθρωπου ένα μικρό αγόρι, ο Μπιλ Στρίτερ που έχει χάσει τον πατέρα του εξαιτίας του τέρατος... Παρηγορώντας τον Μπιλ ο Ρόλαντ ένα βράδυ θα διηγηθεί στο τρομοκρατημένο παιδί την ιστορία του Τιμ του Γενναιόψυχου, μια ιστορία που του διάβαζε η μητέρα του όταν ο ίδιος ήταν παιδί... Ο Ρόλαντ δεν θα αργήσει να βρει ποιος είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τα φοβερά εγκλήματα και θα αποδώσει δικαιοσύνη σαν αληθινός πιστολέρο...

Μικρό σε μέγεθος, συγκριτικά με τα βιβλία της saga, αλλά πολύ ενδιαφέρον, το "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα"  είναι δύο ιστορίες φωλιασμένες η μία μέσα στην άλλη, χαρακτηριστικές του ύφους του Μαύρου Πύργου... Μέσα από την αφήγησή τους ο Πιστός Αναγνώστης θα εμπλουτίσει τις γνώσεις τους για το παρελθόν του Ρόλαντ και την ιστορία του Μέσου Κόσμου ενώ και ο Όχι Πιστός Αναγνώστης θα απολαύσει ένα ωραίο ταξίδι μέσα στον φανταστικό κόσμο του Μαύρου Πύργου χωρίς να έχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα να κατανοήσει αυτό που διαβάζει... Το βιβλίο τεχνικά είναι άρτιο, έχει τα πλεονεκτήματα των βιβλίων του Stephen King αλλά πιστεύω ότι αφορά πολύ περισσότερο κάποιον που έχει διαβάσει τον Μαύρο Πύργο κι όχι τον τυχαίο αναγνώστη που θα το βρει τυχαία στα ράφια του βιβλιοπωλείου...

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

The Dark Tower (the movie)...

The Dark Tower
Το 2017 είναι το έτος του Μαύρου Πύργου αφού διάβασα όλα τα βιβλία της saga και φυσικά δεν γινόταν να μην δω την ταινία που κυκλοφόρησε φέτος... Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα έχοντας χαμηλές προσδοκίες διότι οι μεταφορές στο σινεμά ή την τηλεόραση των έργων του Stephen King δεν είναι συνήθως πολύ επιτυχημένες και κατά την άποψή μου είχα δίκιο...  

Δεν ξέρω πως θα αντιμετώπιζα την ταινία αν δεν είχα διαβάσει τα βιβλία, πιστεύω ότι σίγουρα θα είχα διαφορετική άποψη αλλά τα έχω διαβάσει και αυτή η γνώση με κάνει να την θεωρώ αφόρητα αποσπασματική, γεμάτη πασαλείμματα και αλλοιώσεις της αυθεντικής ιστορίας... Για να είμαι δίκαιος, η ταινία δεν ισχυρίζεται ότι είναι πιστή αντιγραφή του πρώτου βιβλίου της σειράς, το λέει ρητά ότι είναι στηριγμένη στα βιβλία αλλά οι παραδοχές που κάνει βγάζουν το μάτι του Πιστού Αναγνώστη... 

Κατ' αρχήν και χωρίς καμία ρατσιστική διάθεση, δεν μπορεί να διαβάζεις σε 7 βιβλία για τα γαλάζια σαν πάγο μάτια του Ρόλαντ και για την ψηλόλιγνη φιγούρα του και να αντικρίζεις τον πανύψηλο μεν αλλά γεροδεμένο και...μαύρο Idris Elba!!! Εξαιρετικός και πραγματικά κακός ο Matthew McConaughey ως Walter o'Dim αλλά παρουσιάζεται εξαιρετικά παραπλανητικός ως προς την σπουδαιότητά του στον σύμπαν του Μέσου Κόσμου, λες και είναι αυτός το πραγματικά μεγάλο αφεντικό των κακών και όχι ο Κόκκινος Βασιλιάς για τον οποίο βλέπουμε απλά μια αναφορά σε ένα σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο... Δεν συζητώ για το φινάλε της ταινίας και την κατάληξη του Walter o'Dim γιατί εδώ η αλλοίωση της ιστορίας δίνει ρέστα και δεν είναι η μόνη... Επιλεκτικά θα αναφέρω το πέρασμα του Τζέικ από το σπίτι του Ντατς Χιλλ στον Μέσο Κόσμο, τους Θραύστες που δεν εμφανίζονται ποτέ, το Ντίξι Πιγκ, την ανυπαρξία του Έντι και της Σουζάνας, ήμαρτον δηλαδή!!!

Αγαπημένε Stephen δεν ξέρω πόσους αναγνώστες επιπλέον θα κερδίσεις ενδεχομένως από την προβολή της ταινίας "The Dark Tower" πρέπει όμως να σκέφτεσαι και τον Πιστό σου Αναγνώστη του οποίου το μάτι έχει πάθει εξόρυξη με αυτά που βλέπει στο πανί... Αυτό δεν είναι το έργο σου, το έργο που αγάπησε ο Πιστός Αναγνώστης, δώσε του κάποιο άλλο όνομα, λιγότερο παραπλανητικό ή έστω δώσε μια προειδοποίηση, όσοι έχετε διαβάσει τα βιβλία μην δείτε την ταινία για να γλυτώσετε την ψυχική οδύνη... Διότι πέραν της πλάκας αν εξαιρέσεις τον  Matthew McConaughey και τον πιτσιρίκο που κάνει τον Τζέικ, την ταινία δεν την λες καλή, έχεις δεν έχεις διαβάσει τα βιβλία..

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο βατήρας...

Διάβασα πρόσφατα το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay «Ο Δρόμος της Συνάντησης» :


Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου. Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή. Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Το σπίτι που εγώ έζησα την παιδική μου ζωή και οι άνθρωποι που μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή δεν ήταν αυτός ο βατήρας... Μου έδωσαν αγάπη, δεν το αμφισβήτησα ποτέ αυτό, αλλά δεν μου έδωσαν κανένα από τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζεται ένα παιδί για να βγει έξω και να αντιμετωπίσει τον κόσμο... Ούτε πως να αγαπάς και να σέβεσαι πρώτα απ' όλα τον εαυτό σου, ούτε το πως να κυνηγάς τα όνειρά σου, ούτε το να μην φοβάσαι την αλήθεια και να την αντιμετωπίζεις κατάματα, ούτε το πως να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, ούτε πως να φτιάχνεις σχέσεις με άλλους ανθρώπους... 

Νιώθω και με συντρίβει να το σκέφτομαι, ότι οι άνθρωποι που με μεγάλωσαν χρησιμοποίησαν, άθελά τους, εμένα και τον αδερφό μου σαν συναισθηματικά σωσίβια μιας ζωής και μιας σχέσης που την κατάπιε και την ξεζούμισε η καθημερινότητα καθιστώντας την άνευρη και ανούσια... Αναπόφευκτα, από αυτή την οικογένεια μεγάλωσαν δύο άντρες σε αρκετά πράγματα δυσλειτουργικοί με προβλήματα επαναλαμβανόμενα με κοινή πάντοτε αιτία... 

Η ζωή όμως προχώρησε, εγώ κοντεύω τα 40 κι αδερφός μου τα 36, φτιάξαμε δικές μας οικογένειες και αυτές έχουν σημασία, αυτές μόνο μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή μας... Ήμουν πολύ τυχερός ότι γνώρισα πολύ νέος την Μ. και μεγάλωσα μαζί της και με βοήθησε πολύ να αλλάξω σε πολλά πράγματα, αυτό της το χρωστάω... Νιώθω ότι έχει έρθει η ώρα να κλείσω κάποια θέματα στο μυαλό μου για πάντα και να βοηθήσω όσο μπορώ και τον αδερφό μου να κάνει το ίδιο γιατί ξέρω πως το θέλει κι αυτός... Είναι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στην γη που μπορεί να καταλάβει και να νιώσει όλα όσα έχω μέσα στο μυαλό μου και να ερμηνεύσει τις αναμνήσεις του κοινού μας παρελθόντος...

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον αδερφό μου και την Μ. ...

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

QlikView - Local directory service provider...

Το QlikView προσφέρει μια πληθώρα επιλογών όσων αφορά τη διαχείριση των χρηστών οι οποίοι θα έχουν πρόσβαση στο Access Point... Κάποιες από αυτές τις επιλογές χρησιμοποιούν NTFS Authorization (το οποίο χειρίζονται τα Windows) και κάποιες DMS Authorization  ( το οποίο χειρίζεται το QlikView)... Κάποιες από αυτές τις επιλογές δεν μπορούν να λειτουργήσουν παράλληλα ακριβώς λόγω αυτή της διαφοροποίησης στο Authorization, όπως ας πούμε ο Active Directory service provider (NTFS) με αυτόν του Custom Directory (DMS)...

Αυτές τις ημέρες εμφανίστηκε μια ενδιαφέρουσα περίπτωση στην δουλειά όταν κλήθηκα να δώσω πρόσβαση στο QlikView  σε χρήστες οι οποίοι δεν ανήκαν στο εταιρικό Active Directory... Όπως προείπα η λύση του Custom Directory απορρίφθηκε αφού δεν ήταν συμβατά τα Authorization types των δύο service connectors (AD και Custom) οπότε η λύση που επιλέχθηκε ήταν αυτή του Local directory provider...  Όπως θα δούμε και στο σχετικό help page της QlikView , o connector χρησιμοποιεί την λίστα των local users ενός επιλεγμένου μηχανήματος (στην περίπτωσή μου ήταν αυτό στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο QlikView Server)...

Η διαδικασία ήταν εξαιρετικά απλή... Αρχικά δημιούργησα local windows χρήστες στον server, τους οποίους πρόσθεσα  στο Group των Users του server με δικαιώματα read.... Αν δεν ξέρεις πώς γίνεται αυτό μπορείς να ακολουθήσεις αυτόν τον οδηγό ο οποίος περιγράφει πολύ καλά τα απαραίτητα βήματα, στην περίπτωσή μας απλά δεν βάζουμε τον νέο χρήστη στο Administrators Group... Κατόπιν τα βήματα που υπολείπονται για να ολοκληρωθεί η διαδικασία περιγράφονται περίφημα στο help page της QlikView  και αυτά ακολούθησα κι εγώ, είναι εξαιρετικά εύκολα και κατανοητά... 

Ο χρήστης που θα δοκιμάσει να συνδεθεί στο Access Point θα χρειαστεί να πληκτρολογήσει στον Internet Explorer το url του Access Point, στην περίπτωσή μου δούλεψε μόνο όταν πληκτρολόγησα καρφωτά την IP του server, κάτι τέτοιο δηλαδή http://192.xxx.xx.xx/qlikview/index... Θα εμφανιστεί ένα Windows Login form όπου πρέπει να συμπληρώσει το username και το password του local user που έχουμε δημιουργήσει και... αυτό είναι, συνδέθηκε!

Προσοχή!!! Για να μπορεί ο χρήστης να έχει πρόσβαση σε συγκεκριμένες εφαρμογές πρέπει ο local user που χρησιμοποιεί να έχει πάρει τα κατάλληλα read δικαιώματα στα directories του server που είναι αυτές αποθηκευμένες, διαφορετικά θα έχει πρόσβαση σε ένα κενό Access Point...

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια ακόμα και όταν μιλάμε για ένα έπος όπως αυτό του Μαύρου Πύργου...  Το τέλος ήρθε και ήδη νιώθω το αίσθημα της απώλειας όπως όταν χάνεις ένα πιστό σύντροφο της καθημερινότητάς σου...

Το τελευταίο και ογκωδέστατο βιβλίο του Μαύρου Πύργου, περιγράφει την ολοκλήρωση της αναζήτησης του Ρόλαντ από τη Γαλαάδ... Παρά το μέγεθός του κυλά σαν νερό... Τα απομεινάρια του κα-τετ του Δεκαεννιά συνεχίζουν την πορεία τους προς τον τελικό προορισμό τους υπερπηδώντας τα τελευταία εμπόδια που βάζει στο δρόμο τους ο Πορφυρός Βασιλιάς όχι όμως χωρίς κόστος...  Το φινάλε έρχεται να αποδώσει την κάθαρση για όλους... Μια επουράνια δικαιοσύνη αποδίδεται στον καθένα, ο καθένας πληρώνει για τις πράξεις του, επιβραβεύεται ή τιμωρείται... Ο King με το τέλος που επέλεξε να δώσει στο βιβλίο παίζει πολύ με την ιδέα της ύβρεως με την αρχαιοελληνική έννοια, ανεξαρτήτως προθέσεων... Αυτό που βρίσκει ο Ρόλαντ στο δωμάτιο ψηλά στον Πύργο ίσως αρχικά να ξενίσει αλλά είναι απόλυτα ταιριαστό  με την ιστορία άλλωστε το κα είναι ρόδα και γυρίζει...

Δεν θέλω να πω κι άλλα για την πλοκή του βιβλίου διότι αναπόφευκτα θα καταλήξω σε spoilers... Το ταξίδι στον Μέσο Κόσμο για την εύρεση του Μαύρου Πύργου ήταν μια υπέροχη ιστορία, ένα παραμύθι γεμάτο φαντασία και ανθρωπιά σε μεγέθη που δεν μπορείς να φανταστείς... Ήταν ένα ταξίδι που ξεκίνησε για μένα στην αρχή του χρόνου και ολοκληρώθηκε 10 μήνες μετά, ένα ταξίδι που χρειαζόμουν για να βοηθάω το μυαλό μου να ξεφύγει από το stress της καθημερινότητας που ήταν και είναι πολύ φέτος... Αυτός τελικά είναι ο απόλυτος δείκτης επιτυχίας ενός βιβλίου, το πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει... 

Σε ευχαριστώ πολύ λοιπόν, Stephen King, για όλα τα ταξίδια που μου έχεις χαρίσει...

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Για μια σφραγίδα...

Άλλη μια ιστορία καθημερινής τρέλας, τόσο γελοία και τραγική ταυτόχρονα, χαρακτηριστική όμως της χώρας/κράτους ανέκδοτου στο οποίο ζούμε...

Αν εργάζεσαι σε τράπεζα η ασφάλιση υγείας σου είναι στο ΤΑΥΤΕΚΩ... 
Αν πάψεις να εργάζεσαι σε τράπεζα για να έχεις βιβλιάριο υγείας από το ΙΚΑ πρέπει πρώτα να προχωρήσεις σε διαγραφή από το ΤΑΥΤΕΚΩ... Το γιατί χρειάζεται μια τέτοια διαδικασία από την στιγμή που παύεις να έχεις ένσημα από τράπεζα και πλέον τα ένσημα σου είναι από άλλου τύπου εταιρεία, το αφήνω ασχολίαστο...

Τα γραφεία του ΤΑΥΤΕΚΩ που πας να κάνεις την αίτηση διαγραφής βρίσκονται στην Χαρίλαου Τρικούπη... Πας εκεί με το βιβλιάριο υγείας, την ταυτότητα σου, κάνεις την αίτηση και σου δίνουν τη βεβαίωση διαγραφής... η οποία ΟΜΩΣ δεν έχει καμία ισχύ αν δεν πας από τα ΑΛΛΑ γραφεία του ΤΑΥΤΕΚΩ (Upd: Είναι γραφεία του ΕΦΚΑ τελικά) που βρίσκονται στην Πατησίων για να σου βάλουν μια σφραγίδα στη βεβαίωσή σου...

Είναι περιττό να πω το πόσο παράλογο είναι όλο αυτό, το τι κούραση προϋποθέτει, το πόσες ώρες/μέρες χάνονται από την εργασία σου, το πόσο αντιπαραγωγικό είναι κ.ο.κ.... Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δυστυχώς μετά από τόσα χρόνια μνημόνια, ταλαιπωρία, στερήσεις, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα, οι νοοτροπίες παραμένουν ακλόνητες, ριζωμένες εκεί που βρίσκονταν χρόνια τώρα και καμιά ελπίδα δεν υπάρχει για κάτι άλλο, καλύτερο από αυτό που ζούμε... 

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

When all the people do all day is stare into a phone...

Δεν είναι φρέσκο θέμα αλλά με απασχολεί ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, η (κακή) χρήση των smartphones και το πως αυτή ενισχύει την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων κι ενδεχομένως επηρεάζει αρνητικά σε καταστάσεις όπως το stress, η κατάθλιψη και άλλα... Τα παρακάτω δύο τραγούδια ασχολούνται με αυτό τον προβληματισμό και είναι αγαπημένα...  



Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
Όταν είμαι άρρωστος και κάθομαι στο σπίτι, για να σκοτώσω την ώρα μου είτε θα δω κάποια σειρά είτε θα διαβάσω κάποιο βιβλίο, οι ρυθμοί "κατανάλωσης" του οποιουδήποτε μέσου όμως είναι καταιγιστικοί... Κάπως έτσι κάποτε σε μια αμυγδαλίτιδα διάβασα τις "Πύλες της Φωτιάς" σε μια μέρα, σε μια γαστρεντερίτιδα είδα όλη την πρώτη σεζόν του "Stranger Things" κ.ο.κ. ... Αυτή την φορά είμαι κλινήρης από την Τρίτη με τον λαιμό γεμάτο πύον και με 500άρα αντιβίωση δις ημερησίως οπότε ο χρόνος για διάβασμα είναι αρκετός... Έτσι λοιπόν διάβασα μέσα σε δυο μέρες το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" , το προτελευταίο βιβλίο της σειράς κι έχω προλάβει να διαβάσω και καμιά 300αριά σελίδες από το τελευταίο βιβλίο αλλά γι' αυτό θα τα πούμε σε άλλο post... Η ουσία είναι ότι το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει...

Μετά τα γεγονότα που συμβαίνουν στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς , η Σουζάνα, όμηρος μέσα στο ίδιο της το σώμα από την Μία, τη δαίμονα που κυοφορεί το παιδί του Πορφυρού Βασιλιά, μεταφέρεται στο 1999, στο Μανχάταν για να γεννήσει σε μια προκαθορισμένη τοποθεσία... Το κα-τετ ξεκινάει μια απελπισμένη καταδίωξη για να την σώσει... Έπειτα από απροσδόκητα γεγονότα ο Τζέικ με τον πατέρα-Κάλαχαν θα μεταφερθούν κι αυτοί στο 1999 ενώ ο Ρόλαντ με τον Έντι βρίσκονται στο 1977... Οι παράλληλες προσπάθειες και των δύο ομάδων, σε δύο διαφορετικά πότε να σώσουν τη Σουζάνα αλλά κυρίως να προστατέψουν το Τριαντάφυλλο και τον Μαύρο Πύργο, θα είναι συγκλονιστικές...

Το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας"  είναι αν δεν κάνω λάθος το μικρότερο βιβλίο της σειράς από άποψη αριθμού σελίδων αλλά κατά την άποψη μου είναι το πιο συμπυκνωμένο μέχρι τώρα... Έχει μια εξαιρετικά έντονη πλοκή που ταιριάζει πολύ με το θέμα της καταδίωξης που είναι το κεντρικό του βιβλίου κι επίσης προσφέρει στον αναγνώστη πολλά κομμάτια που συμπληρώνουν το παζλ του Μέσου Κόσμου, ένα σύμπαν που κατά τη δική μου αντίληψη, πρέπει να ήταν ένα work in progress για τα 30 χρόνια που διήρκεσε η συγγραφή του Μαύρου Πύργου... Είμαι σίγουρος ότι ο King δεν είναι ότι δεν ήθελε να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες του Μέσου Κόσμου, δεν τις γνώριζε καν ο ίδιος... Στο βιβλίο περιλαμβάνονται μεταξύ πολλών άλλων μια εξαιρετική σεκάνς δράσης, ένα καταπληκτικό πιστολίδι σε ένα επαρχιακό super market στο Maine, η οποία είναι χωρίς σκέψη η καλύτερη της σειράς, πολλές λεπτομέρειες και αποκαλύψεις σχετικά με το σύμπαν του Μαύρου Πύργου, όπως είπα πιο πάνω και ένα πολύ έξυπνο αλλά ίσως και λίγο υπερφίαλο (θα πουν οι κακοπροαίρετοι) twist της πλοκής...  Ο King τοποθετεί τον εαυτό του στην πλοκή του βιβλίου, δίνοντας του μάλιστα κι ένα εξαιρετικά κρίσιμο ρόλο... Παράλληλα βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια δημόσια αυτοκριτική για τα πάθη που τον βασάνιζαν (χωρίς ο ίδιος να το πολύ αντιλαμβάνεται) εκείνη την εποχή... Προσωπικά βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό το στοιχείο της πλοκής, δεν το έχω συναντήσει ξανά σε άλλο βιβλίο... 

Το φινάλε του βιβλίου είναι απότομο και γεμάτο ένταση, βασανιστικό για τον αναγνώστη που διάβασε το βιβλίο όταν πρωτοεκδόθηκε και ήξερε ότι έπρεπε να περιμένει τουλάχιστον ένα χρόνο για την συνέχεια... Για μένα δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από το να φορτώσω το τελευταίο μέρος του Μαύρου Πύργου στο tablet μου και να συνεχίσω την ανάγνωση... Είπαμε, το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει... 

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Αδιέξοδο...

Αυτό είναι το feeling...
Προσωπικό, επαγγελματικό, ψυχολογικό αδιέξοδο...
Διαρκή βήματα μπρος και πίσω, τίποτα δεν αλλάζει απλά η επιβεβαίωση της μη επιβεβαίωσης για άλλη μια φορά...
Ανεπάρκεια σε όλα...

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος, μέρος 5ο...

Η αναζήτηση του κα-τετ του Ρόλαντ Ντεσέιν, του τελευταίου πιστολέρο, συνεχίζεται όταν στο δρόμο τους εμφανίζονται κάποιοι αγρότες κι ένας ιερέας από ένα μέρος με την ονομασία Κάλα Σεν Μπριτζες και ζητούν τη βοήθειά τους... Κάθε 20 χρόνια περίπου οι μυστηριώδεις Λύκοι έρχονται και απαγάγουν το ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά κάθε οικογένειας της κοινότητας και όταν αυτά επιστρέφουν έχουν μεταβληθεί σε άμυαλους γίγαντες που πεθαίνουν πρόωρα... Η μέρα της επιστροφής των Λύκων πλησιάζει...  Ο Ρόλαντ αποφασίζει να αφεθεί στο κα και να λοξοδρομήσει προς την Κάλα για να βοηθήσει τους χωρικούς... Ξέρει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο και ότι όλα θα υπηρετήσουν στο τέλος τον σκοπό του, την αναζήτηση του Μαύρου Πύργου και την αποκατάσταση της ισορροπίας στο σύμπαν...

Το βιβλίο κινείται στα υψηλά στάνταρ που έχουν χαράξει τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία της σειράς και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά... Παρ' όλα αυτά δεν επιδεικνύει τη ζωντάνια και τον παλμό στην εξέλιξη της πλοκής που επέδειξαν κάποια από τα άλλα... Ίσως να φταίει το γεγονός ότι το μέγεθός του είναι μεγάλο, πλέον των 700 σελίδων, ίσως να φταίει το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της αφήγησης αναλίσκεται σε παράλληλες ιστορίες που έρχονται όμως να προσθέσουν σημαντικά στοιχεία στην πλοκή... 

Χαρακτηριστικά στοιχεία του βιβλίου είναι η εμφάνιση του ιερέα Κάλαχαν, ο οποίος οδηγεί τους αγρότες της Κάλα στο να ζητήσουν τη βοήθεια των πιστολέρο... Ο Κάλαχαν είναι ένας χαρακτήρας που έχει ξαναεμφανιστεί σε βιβλίο του Stephen King, το Salem's Lot, κι έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί στον Ρόλαντ και το κα-τετ του... Επίσης έχει στην κατοχή του κάτι τρομερό και αποτρόπαιο που όμως ο Ρόλαντ χρειάζεται για την αναζήτησή του... Το δεύτερο σημαντικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι βλέπουμε ότι η Σουζάνα εξακολουθεί να βασανίζεται από τους δαίμονες που κατοικούν στο κεφάλι της, όπως παλιότερα με την Ντέτα, μόνο που τώρα πια φαίνονται να έχουν αποκτήσει σάρκα και οστά... Αυτοί οι δαίμονες είναι που θα οδηγήσουν στο φινάλε του βιβλίου και θα αφήσουν τον αναγνώστη με ανοιχτούς λογαριασμούς και μεγάλη προσμονή για το επόμενο βιβλίο του Μαύρου Πύργου...

Το "Οι Λύκοι της Κάλα" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, είναι ένα ωραίο παραμύθι για μεγάλους, κομμάτι ενός άλλου μεγαλύτερου... Δεν το διαβάζουμε για τις λογοτεχνικές αρετές του ή για τους προβληματισμούς που μπορεί να μας εμπνεύσει αλλά γιατί θέλουμε να μάθουμε το φινάλε της ιστορίας, ακριβώς σαν τα παιδιά... 

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν έχει περάσει κι από το μυαλό κι άλλων αναγνωστών του Μαύρου Πύργου αλλά μόνο σε μένα η Νορθ Σέντραλ Ποζιτρόνικς θυμίζει τόσο πολύ την Ντάρμα;