Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Χάρτινο ή πλαστικό, εμείς διαλέγουμε...

Έχετε σκεφτεί πόσες χιλιάδες πλαστικά ποτήρια μιας χρήσεως καταναλώνονται καθημερινά, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες; Πόσες χιλιάδες φραπέ/φρέντο/αναψυκτικά έχουν σερβιριστεί μέσα σε πλαστικά ποτήρια και μετά έχουν καταλήξει στις χωματερές στην καλύτερη περίπτωση και στην χειρότερη στους δρόμους ή σε κάποια παραλία/εξοχή; Το πλαστικό δεν είναι βιοδιασπώμενο, θα παραμείνει για χρόνια και χρόνια εκεί να μας θυμίζει την ύπαρξή του... 

Ok, δεν είναι βολικό να χρησιμοποιούμε επαναχρησιμοποιούμενα ποτήρια όταν βρισκόμαστε στο δρόμο και θέλουμε να πιούμε ένα καφέ στο πόδι, ούτε είναι βολικό να κουβαλάς το δικός σου ποτήρι, μήπως όμως θα ήταν καλύτερο αν τα ποτήρια που μας σερβίριζαν τον καφέ/αναψυκτικό μας ήταν χάρτινα; Το χαρτί είναι βιοδιασπώμενο υλικό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί παραπάνω από μια φορές αφού ανακυκλώνεται... Επίσης αν ο μη γένοιτο βρεθεί πεταμένο σε μια παραλία ή εξοχή, τα φυσικά φαινόμενα θα το εξαφανίσουν σύντομα, πολύ συντομότερα από ένα αντίστοιχο πλαστικό... Last but not least, έκανα μια μικρή έρευνα στο skroutz.gr και είδα ότι τα χάρτινα ποτήρια έχουν πολύ μικρότερο κόστος αγοράς από τα πλαστικά... 

Γιατί να μην κάνουμε μια προσπάθεια για αλλαγή της κατάστασης που φέρνει καθημερινά τον πλανήτη στο χείλος της καταστροφής; Ας κάνουμε μικρά βήματα, αφού δεν μπορούμε/θέλουμε να κάνουμε τα μεγάλα... Την επόμενη φορά που θα πάρετε καφέ απ' έξω ζητήστε να σας τον σερβίρουν σε χάρτινο ποτήρι... Εξηγήστε τους με όμορφο τρόπο γιατί το ζητάτε, αν έχουν διάθεση να ακούσουν μιλήστε τους για το τι μπορούμε να κερδίσουμε όλοι από αυτή την μικρή αλλαγή... Αν εμφανιστούν πολλοί πελάτες που ζητάνε τον καφέ τους σε χάρτινο ποτήρι είμαι σίγουρος ότι κανένας μαγαζάτορας δεν θα κλείσει τα αυτιά του... 

Θυμηθείτε... 

Όταν ο καφές τελειώσει πετάξτε το ποτήρι σε κάδο απορριμάτων/ανακύκλωσης, μην τον πετάξετε στον δρόμο/παραλία/εξοχή...  

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Τι σε τράβηξε στην Πληροφορική;

Διάβασα στο Facebook την ερώτηση που τέθηκε σε ένα community για προγραμματιστές το οποίο παρακολουθώ, τι είναι αυτό που σε τράβηξε στην πληροφορική και τον προγραμματισμό; 

Για μένα η απάντηση είναι η τύχη... 

Μέχρι τα 18 δεν ήξερα να κάνω τίποτε άλλο να κάνω στον υπολογιστή από το να παίζω παιχνίδια και αυτά εξαιρετικά σπάνια καθώς δεν είχα δικό μου υπολογιστή... Η επιλογή μου έγινε σε μια εποχή που η Πληροφορική σαν κλάδος φαινόταν να ανεβαίνει πολύ κι εγώ ήμουν παντελώς αναποφάσιστος για το μέλλον μου, οπότε ήταν μια λογική/συμφεροντολογική επιλογή... Η προσαρμογή μου στον χώρο και ο εγκλιματισμός μου ήταν μακρύς και δύσκολος, ειδικά τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια αλλά τελικά έγινε με αρκετά μεγάλη επιτυχία θα τολμήσω να πω... 

Μετά από τόσο χρόνια στον χώρο της Πληροφορικής, όντας όχι μόνος επαγγελματίας της Πληροφορικής αλλά και χομπίστας πιστεύω ότι αυτό που μου έδωσε πέρα από τα όποια skills και τα λεφτά που έχω κερδίσει είναι η μεθοδικότητα στην αντιμετώπιση προβλημάτων που προκύπτουν κι ένα never give up attitude το οποίο με έχει βοηθήσει γενικά στη ζωή μου...

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Περί post rate και blogging...

Το 2017 τελειώνει κι εγώ παρατηρώ το συρρικνωμένο σε σχέση με πέρσι post rate του Ψαροκόκαλου... Κι αν συνέβησαν διάφορα μέσα σε αυτή την χρονιά, το post rate του blog, όπως όλα δείχνουν, θα καταγράψει ιστορικό χαμηλό, παρά το γεγονός ότι το 2016 ήταν η πρώτη χρονιά από την ίδρυση του που εμφάνισε αύξηση στον αριθμό των posts συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά... Αφενός δεν μπορώ να εξηγήσω την μείωση στην ποσότητα, αφετέρου προσωπικά είμαι ικανοποιημένος από την ποιότητα του υλικού που εμφανίστηκε στο blog την χρονιά που μας πέρασε... Πολύ ενθαρρυντικό είναι κατά την άποψή μου και δεν είναι μόνο δική μου αίσθηση, μια δειλή αλλά εμφανής αναβίωση του blogging τους τελευταίους μήνες σε πείσμα του ανεμοστρόβιλου των social media που σαρώνει χρόνια τώρα το ελληνικό (κι όχι μόνο) internet... Ας υπάρχει να διαβάζουμε και κάτι πιο ουσιαστικό από την επόμενη φοβερή ατάκα ή το επόμενο ξεκαρδιστικό meme... Πολλά posts ή λίγα, το Ψαροκόκαλο μεγαλώνει μαζί με μένα, σε 1,5 μήνα κλείνει τα 8 και μπαίνει στα 9 και έχει ακόμα κάποια πράγματα να πει...

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
Στο τελευταίο βιβλίο της saga του Μαύρου Πύργου ο Stephen King είχε προσπαθήσει να παρηγορήσει τον Πιστό του Αναγνώστη:

...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Τελικά όμως μπορεί... 

Θες γιατί η πηγή της έμπνευσης εξακολουθεί να αναβλύζει, θες γιατί είναι χαζό να σκοτώνεις την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, ο καθένας μπορεί να κρατήσει την εκδοχή που προτιμά... Τα prequels δεν είναι κάτι νέο στην λογοτεχνία και δη του φανταστικού οπότε αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας είναι ένα ακόμα βιβλίο βγαλμένο μέσα από το σύμπαν του Μαύρου Πύργου και για τον Πιστό Αναγνώστη είναι το μόνο που τελικά μετράει...

Στο βιβλίο αυτό βρίσκουμε το κα-τετ του 19 στο ταξίδι τους για την Κάλα Μπριν Στέρτζις... Μια μανιασμένη χιονοθύελλα, ένας παγετοστρόβιλος, τους αποκλείει σε μια εγκαταλλειμένη πόλη και έτσι μπροστά σε μια φουντωμένη φωτιά ο Ρόλαντ τους διηγείται μια ιστορία από το παρελθόν του, χρονικά λίγο μετά από τον τραγικό θάνατο της μητέρας του... Οι φρικτές δολοφονίες πολλών κατοίκων μιας μικρής πόλης από ένα τομαράνθρωπο, ενός τέρατος που αλλάζει μορφές, θα αποτελέσουν την αφορμή για την αποστολή του Ρόλαντ στην μικρή πόλη για να λύσει το μυστήριο της πραγματικής ταυτότητας του τέρατος... Μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της φονικής μανίας του τομαράνθρωπου ένα μικρό αγόρι, ο Μπιλ Στρίτερ που έχει χάσει τον πατέρα του εξαιτίας του τέρατος... Παρηγορώντας τον Μπιλ ο Ρόλαντ ένα βράδυ θα διηγηθεί στο τρομοκρατημένο παιδί την ιστορία του Τιμ του Γενναιόψυχου, μια ιστορία που του διάβαζε η μητέρα του όταν ο ίδιος ήταν παιδί... Ο Ρόλαντ δεν θα αργήσει να βρει ποιος είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τα φοβερά εγκλήματα και θα αποδώσει δικαιοσύνη σαν αληθινός πιστολέρο...

Μικρό σε μέγεθος, συγκριτικά με τα βιβλία της saga, αλλά πολύ ενδιαφέρον, το "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα"  είναι δύο ιστορίες φωλιασμένες η μία μέσα στην άλλη, χαρακτηριστικές του ύφους του Μαύρου Πύργου... Μέσα από την αφήγησή τους ο Πιστός Αναγνώστης θα εμπλουτίσει τις γνώσεις τους για το παρελθόν του Ρόλαντ και την ιστορία του Μέσου Κόσμου ενώ και ο Όχι Πιστός Αναγνώστης θα απολαύσει ένα ωραίο ταξίδι μέσα στον φανταστικό κόσμο του Μαύρου Πύργου χωρίς να έχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα να κατανοήσει αυτό που διαβάζει... Το βιβλίο τεχνικά είναι άρτιο, έχει τα πλεονεκτήματα των βιβλίων του Stephen King αλλά πιστεύω ότι αφορά πολύ περισσότερο κάποιον που έχει διαβάσει τον Μαύρο Πύργο κι όχι τον τυχαίο αναγνώστη που θα το βρει τυχαία στα ράφια του βιβλιοπωλείου...

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

The Dark Tower (the movie)...

The Dark Tower
Το 2017 είναι το έτος του Μαύρου Πύργου αφού διάβασα όλα τα βιβλία της saga και φυσικά δεν γινόταν να μην δω την ταινία που κυκλοφόρησε φέτος... Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα έχοντας χαμηλές προσδοκίες διότι οι μεταφορές στο σινεμά ή την τηλεόραση των έργων του Stephen King δεν είναι συνήθως πολύ επιτυχημένες και κατά την άποψή μου είχα δίκιο...  

Δεν ξέρω πως θα αντιμετώπιζα την ταινία αν δεν είχα διαβάσει τα βιβλία, πιστεύω ότι σίγουρα θα είχα διαφορετική άποψη αλλά τα έχω διαβάσει και αυτή η γνώση με κάνει να την θεωρώ αφόρητα αποσπασματική, γεμάτη πασαλείμματα και αλλοιώσεις της αυθεντικής ιστορίας... Για να είμαι δίκαιος, η ταινία δεν ισχυρίζεται ότι είναι πιστή αντιγραφή του πρώτου βιβλίου της σειράς, το λέει ρητά ότι είναι στηριγμένη στα βιβλία αλλά οι παραδοχές που κάνει βγάζουν το μάτι του Πιστού Αναγνώστη... 

Κατ' αρχήν και χωρίς καμία ρατσιστική διάθεση, δεν μπορεί να διαβάζεις σε 7 βιβλία για τα γαλάζια σαν πάγο μάτια του Ρόλαντ και για την ψηλόλιγνη φιγούρα του και να αντικρίζεις τον πανύψηλο μεν αλλά γεροδεμένο και...μαύρο Idris Elba!!! Εξαιρετικός και πραγματικά κακός ο Matthew McConaughey ως Walter o'Dim αλλά παρουσιάζεται εξαιρετικά παραπλανητικός ως προς την σπουδαιότητά του στον σύμπαν του Μέσου Κόσμου, λες και είναι αυτός το πραγματικά μεγάλο αφεντικό των κακών και όχι ο Κόκκινος Βασιλιάς για τον οποίο βλέπουμε απλά μια αναφορά σε ένα σύνθημα γραμμένο σε ένα τοίχο... Δεν συζητώ για το φινάλε της ταινίας και την κατάληξη του Walter o'Dim γιατί εδώ η αλλοίωση της ιστορίας δίνει ρέστα και δεν είναι η μόνη... Επιλεκτικά θα αναφέρω το πέρασμα του Τζέικ από το σπίτι του Ντατς Χιλλ στον Μέσο Κόσμο, τους Θραύστες που δεν εμφανίζονται ποτέ, το Ντίξι Πιγκ, την ανυπαρξία του Έντι και της Σουζάνας, ήμαρτον δηλαδή!!!

Αγαπημένε Stephen δεν ξέρω πόσους αναγνώστες επιπλέον θα κερδίσεις ενδεχομένως από την προβολή της ταινίας "The Dark Tower" πρέπει όμως να σκέφτεσαι και τον Πιστό σου Αναγνώστη του οποίου το μάτι έχει πάθει εξόρυξη με αυτά που βλέπει στο πανί... Αυτό δεν είναι το έργο σου, το έργο που αγάπησε ο Πιστός Αναγνώστης, δώσε του κάποιο άλλο όνομα, λιγότερο παραπλανητικό ή έστω δώσε μια προειδοποίηση, όσοι έχετε διαβάσει τα βιβλία μην δείτε την ταινία για να γλυτώσετε την ψυχική οδύνη... Διότι πέραν της πλάκας αν εξαιρέσεις τον  Matthew McConaughey και τον πιτσιρίκο που κάνει τον Τζέικ, την ταινία δεν την λες καλή, έχεις δεν έχεις διαβάσει τα βιβλία..

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο βατήρας...

Διάβασα πρόσφατα το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay «Ο Δρόμος της Συνάντησης» :


Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου. Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή. Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Το σπίτι που εγώ έζησα την παιδική μου ζωή και οι άνθρωποι που μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή δεν ήταν αυτός ο βατήρας... Μου έδωσαν αγάπη, δεν το αμφισβήτησα ποτέ αυτό, αλλά δεν μου έδωσαν κανένα από τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζεται ένα παιδί για να βγει έξω και να αντιμετωπίσει τον κόσμο... Ούτε πως να αγαπάς και να σέβεσαι πρώτα απ' όλα τον εαυτό σου, ούτε το πως να κυνηγάς τα όνειρά σου, ούτε το να μην φοβάσαι την αλήθεια και να την αντιμετωπίζεις κατάματα, ούτε το πως να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, ούτε πως να φτιάχνεις σχέσεις με άλλους ανθρώπους... 

Νιώθω και με συντρίβει να το σκέφτομαι, ότι οι άνθρωποι που με μεγάλωσαν χρησιμοποίησαν, άθελά τους, εμένα και τον αδερφό μου σαν συναισθηματικά σωσίβια μιας ζωής και μιας σχέσης που την κατάπιε και την ξεζούμισε η καθημερινότητα καθιστώντας την άνευρη και ανούσια... Αναπόφευκτα, από αυτή την οικογένεια μεγάλωσαν δύο άντρες σε αρκετά πράγματα δυσλειτουργικοί με προβλήματα επαναλαμβανόμενα με κοινή πάντοτε αιτία... 

Η ζωή όμως προχώρησε, εγώ κοντεύω τα 40 κι αδερφός μου τα 36, φτιάξαμε δικές μας οικογένειες και αυτές έχουν σημασία, αυτές μόνο μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή μας... Ήμουν πολύ τυχερός ότι γνώρισα πολύ νέος την Μ. και μεγάλωσα μαζί της και με βοήθησε πολύ να αλλάξω σε πολλά πράγματα, αυτό της το χρωστάω... Νιώθω ότι έχει έρθει η ώρα να κλείσω κάποια θέματα στο μυαλό μου για πάντα και να βοηθήσω όσο μπορώ και τον αδερφό μου να κάνει το ίδιο γιατί ξέρω πως το θέλει κι αυτός... Είναι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στην γη που μπορεί να καταλάβει και να νιώσει όλα όσα έχω μέσα στο μυαλό μου και να ερμηνεύσει τις αναμνήσεις του κοινού μας παρελθόντος...

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον αδερφό μου και την Μ. ...

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

QlikView - Local directory service provider...

Το QlikView προσφέρει μια πληθώρα επιλογών όσων αφορά τη διαχείριση των χρηστών οι οποίοι θα έχουν πρόσβαση στο Access Point... Κάποιες από αυτές τις επιλογές χρησιμοποιούν NTFS Authorization (το οποίο χειρίζονται τα Windows) και κάποιες DMS Authorization  ( το οποίο χειρίζεται το QlikView)... Κάποιες από αυτές τις επιλογές δεν μπορούν να λειτουργήσουν παράλληλα ακριβώς λόγω αυτή της διαφοροποίησης στο Authorization, όπως ας πούμε ο Active Directory service provider (NTFS) με αυτόν του Custom Directory (DMS)...

Αυτές τις ημέρες εμφανίστηκε μια ενδιαφέρουσα περίπτωση στην δουλειά όταν κλήθηκα να δώσω πρόσβαση στο QlikView  σε χρήστες οι οποίοι δεν ανήκαν στο εταιρικό Active Directory... Όπως προείπα η λύση του Custom Directory απορρίφθηκε αφού δεν ήταν συμβατά τα Authorization types των δύο service connectors (AD και Custom) οπότε η λύση που επιλέχθηκε ήταν αυτή του Local directory provider...  Όπως θα δούμε και στο σχετικό help page της QlikView , o connector χρησιμοποιεί την λίστα των local users ενός επιλεγμένου μηχανήματος (στην περίπτωσή μου ήταν αυτό στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο QlikView Server)...

Η διαδικασία ήταν εξαιρετικά απλή... Αρχικά δημιούργησα local windows χρήστες στον server, τους οποίους πρόσθεσα  στο Group των Users του server με δικαιώματα read.... Αν δεν ξέρεις πώς γίνεται αυτό μπορείς να ακολουθήσεις αυτόν τον οδηγό ο οποίος περιγράφει πολύ καλά τα απαραίτητα βήματα, στην περίπτωσή μας απλά δεν βάζουμε τον νέο χρήστη στο Administrators Group... Κατόπιν τα βήματα που υπολείπονται για να ολοκληρωθεί η διαδικασία περιγράφονται περίφημα στο help page της QlikView  και αυτά ακολούθησα κι εγώ, είναι εξαιρετικά εύκολα και κατανοητά... 

Ο χρήστης που θα δοκιμάσει να συνδεθεί στο Access Point θα χρειαστεί να πληκτρολογήσει στον Internet Explorer το url του Access Point, στην περίπτωσή μου δούλεψε μόνο όταν πληκτρολόγησα καρφωτά την IP του server, κάτι τέτοιο δηλαδή http://192.xxx.xx.xx/qlikview/index... Θα εμφανιστεί ένα Windows Login form όπου πρέπει να συμπληρώσει το username και το password του local user που έχουμε δημιουργήσει και... αυτό είναι, συνδέθηκε!

Προσοχή!!! Για να μπορεί ο χρήστης να έχει πρόσβαση σε συγκεκριμένες εφαρμογές πρέπει ο local user που χρησιμοποιεί να έχει πάρει τα κατάλληλα read δικαιώματα στα directories του server που είναι αυτές αποθηκευμένες, διαφορετικά θα έχει πρόσβαση σε ένα κενό Access Point...

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια ακόμα και όταν μιλάμε για ένα έπος όπως αυτό του Μαύρου Πύργου...  Το τέλος ήρθε και ήδη νιώθω το αίσθημα της απώλειας όπως όταν χάνεις ένα πιστό σύντροφο της καθημερινότητάς σου...

Το τελευταίο και ογκωδέστατο βιβλίο του Μαύρου Πύργου, περιγράφει την ολοκλήρωση της αναζήτησης του Ρόλαντ από τη Γαλαάδ... Παρά το μέγεθός του κυλά σαν νερό... Τα απομεινάρια του κα-τετ του Δεκαεννιά συνεχίζουν την πορεία τους προς τον τελικό προορισμό τους υπερπηδώντας τα τελευταία εμπόδια που βάζει στο δρόμο τους ο Πορφυρός Βασιλιάς όχι όμως χωρίς κόστος...  Το φινάλε έρχεται να αποδώσει την κάθαρση για όλους... Μια επουράνια δικαιοσύνη αποδίδεται στον καθένα, ο καθένας πληρώνει για τις πράξεις του, επιβραβεύεται ή τιμωρείται... Ο King με το τέλος που επέλεξε να δώσει στο βιβλίο παίζει πολύ με την ιδέα της ύβρεως με την αρχαιοελληνική έννοια, ανεξαρτήτως προθέσεων... Αυτό που βρίσκει ο Ρόλαντ στο δωμάτιο ψηλά στον Πύργο ίσως αρχικά να ξενίσει αλλά είναι απόλυτα ταιριαστό  με την ιστορία άλλωστε το κα είναι ρόδα και γυρίζει...

Δεν θέλω να πω κι άλλα για την πλοκή του βιβλίου διότι αναπόφευκτα θα καταλήξω σε spoilers... Το ταξίδι στον Μέσο Κόσμο για την εύρεση του Μαύρου Πύργου ήταν μια υπέροχη ιστορία, ένα παραμύθι γεμάτο φαντασία και ανθρωπιά σε μεγέθη που δεν μπορείς να φανταστείς... Ήταν ένα ταξίδι που ξεκίνησε για μένα στην αρχή του χρόνου και ολοκληρώθηκε 10 μήνες μετά, ένα ταξίδι που χρειαζόμουν για να βοηθάω το μυαλό μου να ξεφύγει από το stress της καθημερινότητας που ήταν και είναι πολύ φέτος... Αυτός τελικά είναι ο απόλυτος δείκτης επιτυχίας ενός βιβλίου, το πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει... 

Σε ευχαριστώ πολύ λοιπόν, Stephen King, για όλα τα ταξίδια που μου έχεις χαρίσει...

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Για μια σφραγίδα...

Άλλη μια ιστορία καθημερινής τρέλας, τόσο γελοία και τραγική ταυτόχρονα, χαρακτηριστική όμως της χώρας/κράτους ανέκδοτου στο οποίο ζούμε...

Αν εργάζεσαι σε τράπεζα η ασφάλιση υγείας σου είναι στο ΤΑΥΤΕΚΩ... 
Αν πάψεις να εργάζεσαι σε τράπεζα για να έχεις βιβλιάριο υγείας από το ΙΚΑ πρέπει πρώτα να προχωρήσεις σε διαγραφή από το ΤΑΥΤΕΚΩ... Το γιατί χρειάζεται μια τέτοια διαδικασία από την στιγμή που παύεις να έχεις ένσημα από τράπεζα και πλέον τα ένσημα σου είναι από άλλου τύπου εταιρεία, το αφήνω ασχολίαστο...

Τα γραφεία του ΤΑΥΤΕΚΩ που πας να κάνεις την αίτηση διαγραφής βρίσκονται στην Χαρίλαου Τρικούπη... Πας εκεί με το βιβλιάριο υγείας, την ταυτότητα σου, κάνεις την αίτηση και σου δίνουν τη βεβαίωση διαγραφής... η οποία ΟΜΩΣ δεν έχει καμία ισχύ αν δεν πας από τα ΑΛΛΑ γραφεία του ΤΑΥΤΕΚΩ (Upd: Είναι γραφεία του ΕΦΚΑ τελικά) που βρίσκονται στην Πατησίων για να σου βάλουν μια σφραγίδα στη βεβαίωσή σου...

Είναι περιττό να πω το πόσο παράλογο είναι όλο αυτό, το τι κούραση προϋποθέτει, το πόσες ώρες/μέρες χάνονται από την εργασία σου, το πόσο αντιπαραγωγικό είναι κ.ο.κ.... Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δυστυχώς μετά από τόσα χρόνια μνημόνια, ταλαιπωρία, στερήσεις, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα, οι νοοτροπίες παραμένουν ακλόνητες, ριζωμένες εκεί που βρίσκονταν χρόνια τώρα και καμιά ελπίδα δεν υπάρχει για κάτι άλλο, καλύτερο από αυτό που ζούμε... 

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

When all the people do all day is stare into a phone...

Δεν είναι φρέσκο θέμα αλλά με απασχολεί ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, η (κακή) χρήση των smartphones και το πως αυτή ενισχύει την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων κι ενδεχομένως επηρεάζει αρνητικά σε καταστάσεις όπως το stress, η κατάθλιψη και άλλα... Τα παρακάτω δύο τραγούδια ασχολούνται με αυτό τον προβληματισμό και είναι αγαπημένα...