Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

"Βάλε ένα φύλακα" της Harper Lee

"Βάλε ένα φύλακα" της Harper Lee
Συζητώντας κάποτε στο Twitter με την Ζέτα Θεοδωρακοπούλου διαφωνήσαμε ως προς την ποιότητα του άλλου βιβλίου της Harper Lee, το "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια"...  Η Ζέτα δεν το θεωρούσε ως δείγμα λογοτεχνίας αξιώσεων εγώ διαφωνούσα κάθετα, το είχα λατρέψει από κάθε άποψη... Θα είχε ενδιαφέρον, αν έχει διαβάσει το  "Βάλε ένα φύλακα" η Ζέτα, να ανταλλάξουμε και για αυτό  απόψεις αν και στοιχηματίζω ότι αυτή την φορά θα συμφωνούσαμε απόλυτα, θα το πετροβολούσαμε κι οι δύο...

Η ιστορία εξελίσσεται 20 χρόνια μετά τα γεγονότα του "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια"... Η Σκάουτ (Τζιν-Λουίζ) ζει πια στην Νέα Υόρκη κι επισκέπτεται το Μέηκομπ της Αλαμπάμα για διακοπές, ο Τζεμ έχει πεθάνει από καρδιακή ανεπάρκεια, ο Άττικους έχει καταπέσει σωματικά λόγω των γηρατειών και της αρθρίτιδας ενώ το γραφείο του το "τρέχει" ο Χανκ, ο παιδικός φίλος, νυν δικηγόρος κι επίδοξος μέλλον σύζυγος της Σκάουτ...  Η ηρωίδα επιστρέφει στην πατρίδα της για να διαπιστώσει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα άφησε, ότι οι άνθρωποι έχουν αλλάξει, ότι η ίδια έχει αλλάξει κι ότι έχει έρθει η ώρα να αποδομήσει τους παιδικούς της ήρωες...

Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου με άφησε με ένα τεράστιο "Τι στο διάολο διάβασα τώρα;" Τόσο μεγάλο που μπήκα στη διαδικασία να ψάξω στο Internet για το "Βάλε ένα φύλακα" , να βρω απαντήσεις... Το σενάριο που φαίνεται να ευσταθεί περισσότερο είναι αυτό που λέει ότι η υπερήλικας Harper Lee η οποία στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να δημοσιεύσει άλλο βιβλίο πλην του "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια", πιέστηκε/εξαπατήθηκε να δώσει την συγκατάθεσή της για την έκδοση ενός sequel 60 χρόνια μετά, το οποίο αν και διαδραματίζεται 20 χρόνια μετά από το "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" , προηγήθηκε συγγραφικά αφού όπως λένε αποτέλεσε την πρώτη απόπειρα της Harper Lee, μια βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε τελικά το Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" ...

Τι διαβάζουμε λοιπόν σε αυτό το βιβλίο; Καταρχήν μια φοβερά αμήχανη προσπάθεια να δομηθεί μια πλοκή... Στις 100 πρώτες σελίδες πραγματικά δυσκολεύεσαι να κατανοήσεις πού ακριβώς το πάει η συγγραφέας, ποιο είναι το κεντρικό story line που θα επικεντρωθεί... Οι χαρακτήρες είναι εντελώς επιφανειακοί... Αν δεν έχεις διαβάσει τα "Κοτσύφια"και δεν γνωρίζεις πτυχές του χαρακτήρα των πρωταγονιστών αδυνατείς να καταλάβεις βασικές λεπτομέρειες για αυτούς, γιατί ενδεχομένως συμπεριφέρονται όπως παρουσιάζονται... Το μεγάλο σοκ όμως το δέχεσαι μετά την μέση του βιβλίου όταν και αποφασίζει επιτέλους να υπάρξει μαι πλοκή, όταν γίνεται ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα με θύμα ένα λευκό και οδηγό έναν μεθυσμένο μαύρο... Εκεί λοιπόν ξαφνικά παρακολουθούμε την σύγκρουση μεταξύ της Σκάουτ και των Άττικους και Χανκ καθώς η Σκάουτ εξοργίζεται (και πολύ καλά κάνει) για την συμμετοχή των δύο αγαπημένων της προσώπων σε μια επιτροπή πολιτών ξεκάθαρα ρατσιστικού προσανατολισμού... Με ανοιχτό το στόμα παρακολούθησα την προσπάθεια ξεπλύματος των ρατσιστών από τους Αμερικάνους κυρ Παντελήδες που "δεν είναι ρατσιστές, αλλά..." θεωρούν ότι οι μαύροι δεν είναι έτοιμοι για πλήρη δικαιώματα, ότι είναι τεμπέληδες και χαζοί, ότι το Ομοσπονδιακό κράτος δεν πρέπει να επεμβαίνει στα εσωτερικά των Πολιτειών, ότι οι Οργανώσεις για την πρόοδο των μαύρων είναι καιροσκόποι και ανακατωσούρηδες, ότι ο Νότος έχει ιστορία και παράδοση και άλλα τέτοια γραφικά που καμιά διαφορά δεν έχουν από αυτά που έχουμε ακούσει να λέγονται από την ΚΚΚ... Κι όλα αυτά από το στόμα του Άττικους Φιντς, ενός λογοτεχνικού χαρακτήρα κυριολεκτικού συμβόλου της δημοκρατίας και κατά τον φυλετικών διακρίσεων... Παρακολουθείς όλο αυτό τον εμετό για να φτάσεις στο τέλος και να δεις την σύγκρουση της Σκάουτ με τον πατέρα της και τον Χανκ να υποβιβάζεται σε ένα οικογενειακό καυγά που αποδομεί την πατρική φιγούρα μεν αλλά εγκαθιδρύει τον αμοιβαίο σεβασμό και την συναισθηματική ωριμότητα της Σκάουτ... 

ΕΛΕΟΣ!!!

Το "Βάλε ένα φύλακα"  είναι ένα ΚΑΚΟ βιβλίο, τόσο λογοτεχνικά όσο και ηθικά, καμία ανοχή δεν πρέπει να υπάρχει σε ρατσιστικές ιδέες... Είναι ένα δείγμα του μικροαστισμού της αμερικανικής κοινωνίας του Νότου, μια θλιβερή καρικατούρα ηθογραφίας, το μνημείο της ιστορικότερης δολοφονίας λογοτεχνικού χαρακτήρα στα χρονικά, μια χυδαία αρπαχτή... Μόνο τέτοια μπορεί να είναι, δεν θεωρώ ότι η  Harper Lee δεδομένου του "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" κι έχουσα σώας τας φρένας, θα μπορούσε να εκδώσει τέτοιο πράγμα...

ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2020

Ημέρα ζυγίσματος #1...

Όλοι μου λένε ότι δεν σου φαίνεται κι εγώ πολλές φορές δεν το καταλαβαίνω, το σώμα μου όμως το καταλαβαίνει... Μπορεί να είμαι 1,85 αλλά το να κουβαλάς τόσα κιλά είναι πολλά ειδικά όταν αυτά τα κιλά δεν είναι μυικά, δεν είναι προϊόντα γυμναστικής... 

Από το 2014 που πέρασα το κατώφλι των 90 κιλών πλην μιας πολύ σύντομης περιόδου δεν έχω βρεθεί ποτέ στα κιλά που θα έπρεπε να είμαι και πια το σώμα μου διαμαρτύρεται... Πρέπει να κάνω και αυτή την προσπάθεια γιατί δεν πάει άλλο, δεν νιώθω εγώ καλά με τον εαυτό μου... Δοκίμασα πολλές μεθόδους αλλά καμία δεν πέτυχε, δεν κατάφερε να έχει ένα αποτέλεσμα πιο μακροπρόθεσμο... Σκέφτηκα ότι ίσως αυτό να λειτουργήσει για μένα, να με βάλει σε μια σειρά και να με βοηθήσει να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου και τους στόχους μου...

102.2

Ξεκινάω λοιπόν από σήμερα, από τα 102,2 κιλά, να κάνω την προσπάθεια για άλλη μια φορά, να χάσω τα παραπάνω κιλά, να νιώσω καλύτερα με τον εαυτό μου, να αποκτήσω ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής... Δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου αλλά και σε όποιον τύχει και διαβάσει αυτές τις γραμμές ότι θα επαναλαμβάνω αυτό το post μια φορά την εβδομάδα για να ζυγίζομαι, να παρακολουθώ την πρόοδό μου, να κάνω μια ανασκόπηση της εβδομάδας που πέρασε, το πως επηρέασαν τα γεγονότα των ημερών την ψυχολογία μου και το σχέδιο που έχω καταστρώσει, την σχέση μου με το φαγητό και το ποτό... 

Είμαι άνθρωπος που από παιδί είχα ανάγκη να έχω ένα μπούσουλα, ένα διακριτό στόχο, ίσως αυτή η διαδικασία που ξεκινάω σήμερα να λειτουργήσει, να μου δώσει την ώθηση που χρειάζομαι και γιατί όχι να αποτελέσει έμπνευση και για κάποιον άλλο που βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση...

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2020

Ανένδοτο...

Οι γραμμές αυτές γράφονται ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί η ενοχή του Ρουπακιά και των συνεργών του για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, απομένει να ακούσουμε την απόφαση περί των κατηγοριών για εγκληματική οργάνωση που είναι και αυτή εξαιρετικά σημαντική... 

Η καταδίκη των ενόχων δεν θα σημάνει και την νίκη ενάντια στον ναζισμό και τη μισαλλοδοξία εν Ελλάδι... Η Χρυσή Αυγή ψηφίστηκε από μισό εκατομμύριο Έλληνες ακόμα και μετά τη δολοφονία Φύσσα, Έλληνες που τριγυρνάνε εκεί έξω με τα μυαλά γεμάτα μίσος και σκατά... Το γεγονός ότι κρύφτηκαν σε άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν σημαίνει ότι οι ιδέες με τις οποίες συμφωνούν και θεωρούσαν την Χρυσή Αυγή εκφραστή τους πέθαναν, κάθε άλλο... 

Ο συντηρητισμός και η μισαλλοδοξία έχουν χτυπήσει κόκκινα στην ελληνική κοινωνία και είναι χρέος κάθε ανθρώπου που θέλει να λέγεται δημοκράτης να τα πολεμήσει πρώτα από όλα στην καθημερινότητά του, ο καθένας από εμάς θα βρει τον τρόπο να το κάνει... Ανένδοτο αγώνα οφείλουμε να δώσουμε αν θέλουμε κάποια στιγμή να πούμε ότι ο ναζισμός/φασισμός νικήθηκε...


Update: 



Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020

Από το χεράκι...

Το τελευταίο μου κόλλημα είναι το TWD, έχω δει 8 σεζόν σε δυο εβδομάδες... Το τελευταίο επεισόδιο της 8ης σεζόν με συγκίνησε πολύ όχι γιατί συμβαίνει κάτι τόσο εξαιρετικά συγκινητικό (σειρά με ζόμπι βλέπω... ), αλλά γιατί χτύπησε μια δικιά μου ευαίσθητη χορδή... 

Η κεντρική εικόνα που παίζει ξανά και ξανά είναι μια ανάμνηση του πρωταγωνιστή από τον γιο του όταν ήταν μικρός να κάνουνε βόλτα στην εξοχή πιασμένοι από το χέρι... Ο γιος του έχει πεθάνει και σε ένα γράμμα που του έχει αφήσει του λέει ότι εκείνες οι βόλτες με τον μπαμπά του τον έκαναν να νιώθει ότι ήταν ασφαλής, ότι του άνηκε ο κόσμος όλος...

Οι πιο γλυκιές αναμνήσεις από τα παιδιά μου σε μικρότερη ηλικία περιλαμβάνουν είτε και τους τρεις μας είτε εγώ και ένας από αυτούς να περπατάμε και να κρατιόμαστε από το χέρι, να τους βοηθάω να κάνουν τα πρώτα βήματα, να τους βοηθάω να εξερευνήσουν τον κόσμο/την παραλία/τον κήπο, να περάσουν τον δρόμο... Η αίσθηση εκείνη που νιώθεις εκείνο το μικρό χεράκι μέσα στην χούφτα σου ήδη ή όταν δεν το κρατάς ακόμη αλλά το νιώθεις να ψάχνει με τα δαχτυλάκια να ανοίξει την χούφτα σου για να πιαστεί... Εκείνες οι στιγμές έκαναν πάντα κι εμένα να νιώθω ασφαλής κι ότι μου ανήκει ο κόσμος όλος...

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2020

Μικρά...

  • Σκεφτόμαστε να αγοράσουμε σπίτι... Τα νοίκια έχουν γίνει απλησίαστα και βαρέθηκα να εξαρτώμαι από τις επιθυμίες και τις απόψεις ενός ανθρώπου που ζει στην άλλη άκρη του κόσμου... Δεν έχουμε κεφάλαιο και το δάνειο μας θα είναι μεγάλο σε κάθε περίπτωση... Φοβάμαι...

  • Ο χαρακτήρας μου μοιάζει περισσότερο γυναικείος παρά ανδρικός... Τις περισσότερες φορές μου αρέσει περισσότερο να συναναστρέφομαι τις γυναίκες της παρέας παρά τους άντρες... Κύριο ενδιαφέρον και ασχολία μου είναι τα παιδιά μου... Όταν τα είχα μωρά έλεγα χαριτολογώντας ότι το μόνο που δεν έκανα ήταν να τα θηλάσω, όχι ότι δεν το ήθελα αλλά γιατί τα βυζιά μου δεν κατεβάζανε γάλα... 

  • Βαριέμαι φοβερά τις συναναστροφές του τύπου καφές/ποτό, ειδικά όταν είμαι μόνος μου χωρίς την Μάρα... Η ψιλοκουβέντα δεν είναι του στυλ μου και στο τέλος για να αντεπεξέλθω πίνω χωρίς αύριο...

  • Εδώ και πολλούς μήνες δουλεύω από το σπίτι, κάτι που ονειρευόμουν χρόνια... Οφείλω να ομολογήσω ότι ενώ σε πολλές περιπτώσεις είναι εξαιρετικό, ειδικά με την έναρξη του καλοκαιριού και μετά κουράστηκα αφάνταστα (ψυχολογικά)... Με τα παιδιά μέσα στο σπίτι όλη την ημέρα και εμένα μοναδικό παρόντα ενήλικα, ακόμα και όταν ερχόταν η κοπέλα που τους απασχολεί/διαβάζει, πραγματικά δεν υπήρχε ένα συνεχόμενο δεκάλεπτο συνεχόμενης ηρεμίας παρά μόνο την νύχτα... 

  • Όλο λέω ότι θα κάνω κάτι για μένα, διατροφή και γυμναστική, κι όλο το αναβάλλω... Ένας τραυματισμός στο αριστερό γόνατο ένα απόγευμα στην θάλασσα πριν από 25 μέρες μου έδωσε και μια αντικειμενική δικαιολογία... Η αδυναμία να πετύχω τους στόχους μου έριξε την ψυχολογία μου κατακόρυφα κι είναι ακόμα πεσμένη...

  • Έχω ένα παράπονο από το σύμπαν, μπορεί να μην είναι απόλυτα δίκαιο ή σωστό αλλά έτσι νιώθω... Δεν μου έρχεται ποτέ κάτι εύκολα, για ότι πετύχω πρέπει να φτύσω αίμα.... Κουράστηκα, θέλω κι εγώ κάτι να επιτευχθεί αβίαστα και εύκολα...

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2020

"Ο άνθρωπος από το Πεκίνο" του Henning Mankell

"Ο άνθρωπος από το Πεκίνο" του Henning Mankell
Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα... Ασυναρτησίες, αχταρμάς γεγονότων και χαρακτήρων και πολιτικές αναλύσεις που δεν χρειάζονται και προσδίδουν απλά σοβαροφάνεια... Ο λόγος που το διάβασα μέχρι τέλους είναι αφενός το ocd μου, αφετέρου πραγματικά ήθελε να δω πού το πάει τελικά... Οφείλω όμως να εξηγήσω γιατί ξεκινάω αυτό το post τόσο αρνητικά...

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου λέει τα παρακάτω:

Ιανουάριος 2006. Στο μικρό σουηδικό χωριό Χεχουεβάλεν, σφαγιάζονται δεκαεννιά άνθρωποι. Το μοναδικό στοιχείο είναι μια κόκκινη κορδέλα που βρέθηκε στο σημείο του μακελειού.

Η δικαστής Μπιργκίτα Ρόσλιν έχει ακόμα ένα λόγο να είναι σοκαρισμένη. Το ζεύγος Αντρέν, που βρίσκεται ανάμεσα στα θύματα, δεν είναι άλλο από τους θετούς γονείς της μητέρας της. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν η Μπιργκίτα μαθαίνει ότι τα μέλη ακόμα μιας οικογένειας Αντρέν, που ζούσαν στη Νεβάδα των ΗΠΑ, έχουν επίσης δολοφονηθεί. Τότε ανακαλύπτει το ημερολόγιο ενός προγόνου της, που τον 19ο αιώνα δούλευε ως επιστάτης στην κατασκευή του αμερικανικού σιδηρόδρομου, ο οποίος περιγράφει πώς κακοποιούσαν Κινέζους σκλάβους-εργάτες.

Έτσι, ενώ η αστυνομία επιμένει ότι μόνο ένας παράφρων θα μπορούσε να διαπράξει το μακελειό στο Χεχουεβάλεν, η Μπιργκίτα είναι αποφασισμένη ν' αποκαλύψει μια πολύ πιο περίπλοκη πραγματικότητα.

Η έρευνα οδηγεί στις πιο υψηλές σφαίρες εξουσίας στο σύγχρονο Πεκίνο αλλά και στη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη. Καθώς η Μπιργκίτα πλησιάζει ολοένα και πιο κοντά στην επίλυση των φόνων του Χεχουεβάλεν, η ιστορία μας πηγαίνει εκατόν πενήντα χρόνια πίσω, στον καιρό του δουλεμπορίου ανάμεσα στην Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αποδεικνύοντας ότι η δίψα για εκδίκηση δε σβήνει ποτέ.

Αληθινά δεν ξέρω από πού να το πιάσω και από πού να το αφήσω... Το βιβλίο δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, δεν καταλήγει πουθενά... Προσπαθεί να δομήσει μια πλοκή και ένα περιβάλλον και χαρακτήρες αλλά κάνει τόσες πολλές διακλαδώσεις και καταπιάνεται με τόσα ζητήματα που αφήνει τον αναγνώστη να αναρωτιέται τι είναι αυτό που διαβάζει... Δεν κατάλαβα ποτέ πού ακριβώς βοηθούσαν την πλοκή οι αρκετές σελίδες σχετικά με την προσωπική ζωή της Μπιργκίτα και της σχέσης της με τον άντρα της... Η κόκκινη κορδέλα που βρίσκεται στον χώρο του εγκλήματος δεν εξηγήθηκε ποτέ γιατί βρέθηκε εκεί, ήταν απλά μια βολική δικαιολογία για να στήσει ο συγγραφέας το story του...  Με κούρασαν οι αλεξιπτωτιστές χαρακτήρες, άχρωμοι και άοσμοι που μπαίνανε στην σκηνή ενδεδυμένοι ένα μανδύα μυστηρίου για να πουν μια ατάκα και να χαθούν χωρίς εξήγηση... Με κούρασαν αφάνταστα οι πολιτικές αναλύσεις περί του Κινέζικου κομμουνισμού και την θέση της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία οι οποίες εν τέλει ουδεμία σχέση είχα με την πλοκή, με το ποιος έκανε τι και γιατί... Το story αυτό καθεαυτό ήταν αστείο, ο μεγιστάνας με το άσβεστο μίσος λόγω της καταπίεσης των προγόνων που ενορχηστρώνει υπερπόντιες σφαγές, θα μπορούσε να είναι κάλλιστα σενάριο βιντεοταινίας με πρωταγωνιστή τον Steven Seagal... Μπορώ να πω κι άλλα αλλά θα με μηνύσουν για λίβελο...

Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας, ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ το "Ο άνθρωπος από το Πεκίνο" του  Henning Mankell ...

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2020

Αυτή η εποχή του χρόνου...

Πέρσι τέτοια εποχή πέρασα μια περίοδο που ένιωθα μια απόλυτη ματαίωση και που δυσκολευόμουν να σηκωθώ και από το κρεβάτι, τόσο πολύ που ξεκίνησα μια περίοδο από συνεδρίες σε ψυχοθεραπευτή η οποία διεκόπη, όπως και τόσα άλλα στην ζωή μας, από τον κορονοϊό... 

Φέτος κι ενώ έχω γυρίσει από τις καλύτερες ίσως διακοπές της ζωής μου, νιώθω αυτό το αίσθημα της ματαιότητας να επανέρχεται... Ξέρω πώς εξελίσσεται και πού πάει και δεν θα το αφήσω φέτος να με ρίξει, πιστεύω όμως ότι ξέρω τον λόγο της επανεμφάνισής του... Είναι ότι το μυαλό μου μετά από αρκετές μέρες μακρυά από μια καθημερινότητα τοξική, από ένα τρόπο ζωής που δεν θέλω πια, που βρίσκω κενό νοήματος, αδυνατεί να μπει ξανά στο καλούπι... 

Λύση υπάρχει και αυτή είναι μόνο μία, η επιλογή μιας άλλης καθημερινότητας, ενός άλλου τρόπου ζωής, με ότι αυτό συνεπάγεται... Δεν είναι εύκολη απόφαση, το γνωρίζω πολύ καλά, πρέπει να κάνεις ρήξεις και παραδοχές και με τον εαυτό σου και τους άλλους χωρίς να είσαι απόλυτα σίγουρος ότι το εγχείρημα θα πετύχει, ότι δεν θα οδηγήσει σε άλλα αδιέξοδα... Αν δεν είχα παιδιά και οικογένεια, θα έπαιρνα το ρίσκο χωρίς δεύτερη σκέψη, τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά...

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2020

"Το εργαστήριο με τις κούκλες" της Elizabeth McNeil

"Το εργαστήριο με τις κούκλες" της Elizabeth McNeil
Βικτωριανή Αγγλία, ένα Λονδίνο βρώμικο και σκοτεινό, δυστυχία, φτώχεια και εξαθλίωση... Κάποιος θα υπέθετε ότι αυτό το περιβάλλον που περιέγραψα δεν μπορεί να αποτελέσει σκηνικό για ένα επιτυχημένο καλοκαιρινό ανάγνωσμα αλλά θα είχε άδικο... Αν ο συγγραφέας ξέρει να διηγηθεί την ιστορία του καμία συνθήκη δεν μπορεί να εμποδίσει τον αναγνώστη να απολαύσει το βιβλίο του... 

Το Λονδίνο του 1850 είναι το σκηνικό στο οποίο κινούνται ο ήρωες του βιβλίου... Υπάρχει ο Σίλας, ο ιδιόρρυθμος και μοναχικός συλλέκτης και ταριχευτής, ο Άλμπι ένα χαμίνι του δρόμου χωρίς δόντια και η Άιρις μια κοπέλα που εργάζεται σε ένα εργαστήρι με κούκλες, αυτή κι η αδερφή της... Ο πουριτανισμός κυριαρχεί, τα λαϊκά στρώματα υποφέρουν από την πείνα, την εξαθλίωση και τον αλκοολισμό... Οι δρόμοι των τριών θα διασταυρωθούν τυχαία κι ενώ για την Άιρις η συνάντηση με τον Σίλα θα είναι ασήμαντη για τον Σίλα θα είναι κομβική, θα του αλλάξει τη ζωή... Η Άιρις θα γίνει γι' αυτόν εμμονή και πάθος και θα ξυπνήσει αναμνήσεις, ορμές και συναισθήματα καταχωνιασμένα στο υποσυνείδητό του οδηγώντας τον στο έγκλημα...

Η  Elizabeth McNeil  με το πρώτο της βιβλίο καταφέρνει να φτιάξει μια καθηλωτική, γοτθική ιστορία η οποία συνδυάζει πολλά ιστορικά πρόσωπα και στοιχεία και απεικονίζει την βιαιότητα της βικτοριανής εποχής... Η Άιρις συνδέεται με την Αδελφότητα των Προραφαηλιτών κι επιχειρεί το αδιανόητο για τα ήθη της εποχής, μια γυναίκα και μάλιστα ταπεινής καταγωγής να επιδιώξει μια καριέρα στη ζωγραφική και να συζεί με ένα άντρα εκτός γάμου... Είναι μια γνήσια επαναστατική φιγούρα που σπάει τα στεγανά της εποχής κι ακολουθεί τα όνειρά της και την καρδιά της ρισκάροντας την ίδια της τη ζωή και την υπόληψη... Ο Σίλας από την άλλη πλευρά, είναι ένας χαρακτήρας που δεν ξέρεις αν πρέπει να λυπηθείς ή να μισήσεις... Εμφανώς σημαδεμένος ψυχικά από την εξαθλίωση των παιδικών του χρόνων, ζει απομονωμένος ασχολούμενος με την μακάβρια τέχνη του, ψάχνοντας όμως πάντα την αναγνώριση και την αγάπη που δεν είχε ποτέ του με τρόπους όχι πάντα σώφρονες... Ο Σίλας όπως και η Άιρις είναι μια εμβληματική φιγούρα, είναι το απότοκο της δυστυχίας, της πείνας και της εξαθλίωσης, ένα θλιβερό και τρομακτικό ψυχικό εξάμβλωμα... Αφήνω τον Άλμπι για το τέλος, μια φιγούρα που με συγκίνησε βαθιά... Το χαμίνι χωρίς δόντια, που προσπαθεί  να μαζέψει λεφτά για να αγοράσει μια μασέλα, που προσπαθεί να προστατέψει την εκδιδόμενη αδερφή του, είναι μια απόλυτη τραγική περσόνα, η προσωποποίηση της νεκρής αθωότητας, της πεταμένης στα σκουπίδια ζωής εξαιτίας μιας απάνθρωπης κοινωνίας που φορά το προσωπείο του καθωσπρεπισμού...  Η Elizabeth McNeil καταφέρνει να φτιάξει καταπληκτικές εικόνες του βικτοριανού Λονδίνου που σχεδόν σε κάνουν να μυρίσεις την απλυσιά των ανθρώπινων σωμάτων, το χυμένο αλκοόλ στα καταγώγια, την καπνιά από τις καμινάδες... Χτίζει την ιστορία της με αφήγηση απλή αλλά όχι απλοϊκή και κατορθώνει να συνδυάσει στο βιβλίο της στοιχεία ιστορικά, κοινωνικά, ρομαντικά, γοτθικά και αγωνίας καταλήγοντας σε ένα αποτέλεσμα που δικαιώνει τον αναγνώστη 100%...

Η πρώτη συγγραφική απόπειρα της Elizabeth McNeil"Το εργαστήριο με τις κούκλες", είναι ένα εξαιρετικό δείγμα λογοτεχνίας εποχής που συστήνεται ανεπιφύλακτα!

Επιστροφή στην καθημερινότητα...

Δέκα μέρες διακοπές κάπου στη Βόρεια Εύβοια έφταναν και περίσσευαν για να ηρεμήσω, να κοιμάμαι ήσυχα μεσημέρι και βράδυ, να σταματήσω να τρώω και να πίνω βουλιμικά τα βράδια όταν το σπίτι κοιμάται και το στρες μου ψάχνει διέξοδο... Δεύτερη μέρα στην Αθήνα και νιώθω το σφίξιμο στο στήθος σιγά σιγά να επιστρέφει, η τοξικότητα της καθημερινότητας στην πραγματική ζωή είναι απίστευτη... Δεν θέλω να γυρίσω πίσω στην προ διακοπών κατάσταση μου, θα το παλέψω με νύχια και με δόντια...