Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους!!!

My New Year Resolutions...

  1. Να (ξανά) κόψω το τσιγάρο...
  2. Να αρχίσω, επιτέλους, να γυμνάζομαι...
  3. Να διορθώσω την διατροφή μου... Δεν έχω παχύνει αλλά τρώω άτσαλα και ανθυγιεινά...
  4. Να ελαττώσω το άγχος, δεν πάει άλλο...
  5. Να είμαι πιο επίμονος, πιο υπομονετικός και πιο ψύχραιμος...
  6. Να βγάλω κανένα φράγκο παραπάνω...
  7. Να τελειώσω, επιτέλους, αυτό το ρημάδι το βιβλίο της Python που έχω ξεκινήσει και αφήσει στην μέση...
  8. Να διαβάσω πολλά ωραία βιβλία και να δω πολλές ωραίες ταινίες...
  9. Να καταφέρουμε, αν το επιτρέπει ο μπέμπης και η οικονομική μας κατάσταση, να κάνουμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό... Έχουν περάσει 2 χρόνια από το τελευταίο... :(
Θα είναι ενδιαφέρον στο τέλος του 2011 να δω τι τελικά από αυτά πέτυχα...

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

"Ο Νευρομάντης" του William Gibson

Ο Νευρομάντης-William Gibson
Ο "Νευρομάντης" είναι μια ματιά σε ένα σκοτεινό, υπερτεχνολογικό μέλλον... Εκεί τα κράτη δεν υφίστανται πλέον, ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο μέγιστο σημείο ανάπτυξής του και τον κόσμο ελέγχουν τεράστιες εταιρικές κοινοπραξίες... Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν σύνθετα βιοναρκωτικά, τοποθετούν ηλεκτρονικά εμφυτεύματα στο σώμα τους και σερφάρουν στο διαδίκτυο συνδέοντας τους εγκεφάλους τους απευθείας με τον κυβερνοχώρο ενώ η ζώσα συνείδηση ενός νεκρού μπορεί να διατηρηθεί μέσα σε μια μονάδα μνήμης ROM...

Μέσα σε αυτό το σύμπαν εξελίσσεται η ιστορία του Case, ενός ναρκομανούς, cowboy του διαδικτύου, ο οποίος προσλαμβάνεται από κάποιον πρώην στρατιωτικό για τις εξειδικευμένες τεχνικές του υπηρεσίες, γεγονός που θα τον μπλέξει σε μια περιπέτεια που διαδραματίζεται σε πολλά σημεία του πλανήτη και τέλος στο διάστημα στο διαστημικό σταθμό Freeside, ιδιοκτησία της πανίσχυρης οικογένειας Tessier-Ashpool, όπου η ιστορία κορυφώνεται και αποκαλύπτεται ποιος ή τι κρύβεται τελικά πίσω από όλα αυτά...

Ο Gibson με τον "Νευρομάντη", το πρώτο μέρος της τριλογίας του Sprawl, δημιουργεί έναν κόσμο από την αρχή και τον περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια... Φανερά επηρεασμένος από τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής περιγράφει ένα υπερτεχνολογικό μέλλον το οποίο όμως βυθίζεται σε μια σήψη και μια παρακμή που θυμίζει ζούγκλα, αποκαλύπτοντας τον σκεπτικισμό του συγγραφέα πάνω στην αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας και την πλήρη ανάπτυξη του καπιταλισμού...  Ο Gibson είναι προφητικός σχετικά με πράγματα τα οποία σήμερα θεωρούμε δεδομένα, όπως το internet και αλλού παρουσιάζει εικόνες οι οποίες φαίνονται ανησυχητικά οικείες αν και ακόμα "μακρινές"... Παρουσιάζει μια εμμονή με την Ιαπωνία αλλά δικαιολογείται να σκεφτεί κανείς πόσο "μπροστά" φαινόταν η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου στις αρχές της δεκαετίας του '80...

Πέρα όμως από όλα αυτά ο Gibson γράφει μια ωραία ιστορία... Καταφέρνει να δώσει ψυχή και νόημα στους χαρακτήρες του ακόμα και σε αυτές τις τεχνητές νοημοσύνες, κρατάει τον αναγνώστη κολλημένο με το βιβλίο, να ψάχνει να βρει απαντήσεις για το τι θα γίνει στην επόμενη σελίδα... 

Αυτό τελικά έχει σημασία, μια καλή ιστορία...

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Τα κεφάλια μέσα...

Επιστροφή στη δουλειά μετά από 10 μέρες, επίπονη και βαρετή... Η δουλειά με περιμένει κι εγώ δεν θέλω να την βλέπω... Ο Σ. απλά και μόνο για να μου βγάλει τη γλώσσα αποφάσισε να ξυπνήσει σήμερα στις 7:30 ενώ όλες τις υπόλοιπες μέρες της άδειας τα εγερτήρια ξεκινούσαν από τις 5:30... Μακάρι να ήμουν στο σπίτι και ας με είχε ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα...

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

"Χριστούγεννα στην σπηλιά" του Φώτη Κόντογλου - Καλά Χριστούγεννα!!!

Έψαχνα να βρω κάποιο ωραίο χριστουγεννιάτικο παραμύθι για το ευχετήριο post, ένεκα η ημέρα αλλά έπεφτα διαρκώς πάνω στα ίδια και τα ίδια έτσι αποφάσισα να αναδημοσιεύσω μια χριστουγεννιάτικη ιστορία του Φώτη Κόντογλου, έτσι για αλλαγή για να μας θυμίσει ότι Χριστούγεννα για την Ελλάδα δεν είναι μόνο έλατα, έλκηθρα και στρουμπουλοί (γλυκύτατοι δεν διαφωνώ) κοκκινοφορεμένοι άγιοι...

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους, με υγεία, ευτυχία και ειδικά για τους βιβλιόφιλους με πολλά καλά βιβλία!!!

Χριστούγεννα στη σπηλιά

Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα και χιονιάς πάντα πάνε μαζί. Μα εκείνη τη χρονιά οι καιροί ήτανε φουρτουνιασμένοι παρά φύση. Χιόνι δεν έριχνε. Μοναχά που η ατμόσφαιρα ήτανε θυμωμένη, και φυσούσανε σκληροί βοριάδες με χιονόνερο και μ' αστραπές. Καμμιά βδομάδα ο καιρός καλωσύνεψε και φυσούσε μια τραμουντάνα που αρμενιζότανε. Μα την παραμονή τα κατσούφιασε. Την παραμονή από το πρωΐ ο ουρανός ήτανε μαύρος σαν μολύβι, κ' έπιασε κ' έρριχνε βελονιαστό χιονόνερο.

Σε μια τοποθεσία που τη λέγανε Σκρόφα, βρισκότανε ένα μαντρί με γιδοπρόδατα, απάνω σε μια πλαγιά του βουνού που κοίταζε κατά το πέλαγο. το μέρος αυτό ήτανε άγριο κ' έρημο, γεμάτο αγριόπρινα, σκίνους και κουμαριές, που ήτανε κατακόκκινες από τα κούμαρα. το μαντρί ήτανε τριγυρισμένο με ξεροτρόχαλο [=ξερολιθιά].

Οι τσομπάνηδες καθόντανε μέσα σε μια σπηλιά που βρισκότανε παραμέσα και πιο ψηλά από τη μάντρα και που κοίταζε κατά τη νοτιά. Μεγάλη σπηλιά, με τρία - τέσσερα χωρίσματα, κι αψηλή ως τρία μπόγια. Τα ζωντανά σταλιάζανε κάτω από τις χαμηλές σάγιες, που έσκυβες για να μπεις μέσα. Σωροί από κοπριά στεκόντανε εδώ κ' εκεί, και βγάζανε μια σπιρτόζα μυρουδιά. Χάμω, το χώμα ήτανε σκουπισμένο και καθαρό, γιατί οι τσομπάνηδες ήτανε μερακλήδες, και βάζανε τα παιδιά και σκουπίζανε ταχτικά με κάτι σκούπες κανωμένες από αστοιβιές.

Αρχιτσέλιγκας ήτανε ο Γιάννης ο Μπαρμπάκος, ένας άνθρωπος μισάγριος, γεννημένος ανάμεσα στα γίδια και στα πρόβατα. Ήτανε μαύρος, μαλλιαρός, με γένεια μαύρα κόρακας, σγουρά και σφιχτά σαν του κριαριού. Φορούσε σαλβάρια κοντά ως το γόνατο, σελάχι στη μέση του, ζουνάρι πλατύ, βαριά τζεσμέδια στα ποδάρια του. το κεφάλι του το είχε τυλιγμένο μ' ένα μεγάλο μαντίλι σαν σαρίκι, κ' οι μαρχαμάδες [= τα κρόσια] κρεμόντανε στο πρόσωπό του. Αρχαίος άνθρωπος!
Είχε δυο παραγυιούς, τον Αλέξη και τον Δυσσέα, δυο παλληκαρόπουλα ως είκοσι χρονών. Είχε και τρία παιδιά, που τους βοηθούσανε στ' άρμεγμα και κοιτάζανε το μαντρί νά 'ναι καθαρό. Αυτές οι έξι ψυχές εζούσανε σε κείνο το μέρος, κρυφά από τον Θεό. Ανάρια βλέπανε άνθρωπο.

Η σπηλιά ήτανε καπνισμένη κι ο βράχος είχε μαυρίσει ως απάνω από την καπνιά που έβγαινε από το στόμα της σπηλιάς. Εκεί μέσα είχανε τα γιατάκια τους, σαν μεντέρια, στρωμένα με προβιές. Στους τοίχους της σπηλιάς είχανε μπήξει παλούκια μέσα στις σκισμάδες του βράχου, και κρεμόντανε καρδάρες, τυροβόλια, μαγιές, τουφέκια και μαχαίρια, λες κ' ήτανε λημέρι των ληστών. Απ' έξω φυλάγανε οι σκύλοι, όλοι άγριοι σαν λύκοι.

Η ακροθαλασσιά βρισκότανε ως ένα τσιγάρο απόσταση από τη μάντρα. Ήτανε έρημη, κι άλλο δεν ακουγότανε εκεί πέρα παρά μοναχά ο αγκομαχητός του πελάγου, μέρα - νύχτα. Με τον βοριά απάγκιαζε, και καμμιά φορά πόδιζε κανένα καΐκι. Αλλιώς δεν έβλεπες βάρκα πουθενά. Από το μαντρί αγνάντευε κανένας το πέλαγο ανάμεσα στα δέντρα, και το μάτι ξεχώριζε καθαρά τα βουνά της Μυτιλήνης.

Την παραμονή τα Χριστούγεννα, είπαμε πως ο καιρός χάλασε, κι άρχισε να πέφτει χιονόνερο. Οι τσομπάνηδες είχανε μαζευτεί στη σπηλιά κι ανάψανε μια μεγάλη φωτιά και κουβεντιάζανε. Τα παιδιά είχανε σφάξει δυο αρνιά και τα γδέρνανε. Ο Αλέξης έβαλε απάνω σ' ένα ράφι μυτζήθρες και τυρί ανάλατο μέσα στα τυροβόλια, αγίζι και γιαούρτι. Ο Δυσσέας είχε μια παλιά Σύνοψη, κ' επειδή γνώριζε λίγο από ψαλτικά κ' ήξερε και πέντε γράμματα, διάβαζε τις Κυριακάδες κι όποτε ήτανε γιορτή κανένα τροπάρι και λιγοστά από τον Εξάψαλμο. Εκείνη την ώρα φυλλομετρούσε τη Σύνοψη, για να δει τι γράμματα ήτανε να πει.

Θά 'τανε ώρα σπερινού. Κείνη την ώρα ακούσανε κάτι τουφεκιές. Καταλάβανε πως θά 'τανε τίποτα κυνηγοί. το ένα παιδί, που είχε πάγει να φέρει ξύλα με τον γάϊδαρο, είπε πως το πρωΐ είχε ακούσει τουφεκιές κατά την από μέσα θάλασσα, κατά την Άγια-Παρασκευή. Οι σκύλοι πιάσανε και γαβγίζανε όλοι μαζί και πεταχτήκανε όξω από τη μάντρα.

Σε λίγο φανερωθήκανε από πάνω από τη σπηλιά δυό άνθρωποι με τουφέκια, και φωνάζανε τους τσομπάνηδες να μαζέψουνε τα σκυλιά, που χυμήξανε απάνω τους. Ο Σκούρης άφησε τους ανθρώπους κι άρπαξε ένα από τα ζαγάρια πού 'χανε οι κυνηγοί και το ξετίναζε να το πνίξει. Ο κυνηγός έρριξε απάνου του, και τα σκάγια τον πόνεσανε και γύρισε πίσω, μαζί με τ' άλλα μαντρόσκυλα, που πηγαίνανε πισώδρομα όσο κατεβαίνανε οι κυνηγοί. Τέλος πάντων, εβγήκε ο Μπαρμπάκος με τους άλλους και πιάσανε τον Σκούρη και τον δέσανε, διώξανε και τ' άλλα σκυλιά.

«Ώρα καλή, βρε παιδιά!» φώναξε ο Παναγής ο Καρδαμίτσας, ζωσμένος με τα φυσεγκλίκια, με το ταγάρι γεμάτο πουλιά.

Ο άλλος, που ήτανε μαζί του, ήτανε ο γυιός του ο Δημητρός.
«Πολλά τα έτη!» αποκριθήκανε ο Μπαρμπάκος κ' η συντροφιά του. «Καλώς ορίσατε!»
Τους πήγανε στη σπηλιά.
«Μωρέ, τ' είν' εδώ; Παλάτι! Παλάτι με βασιλοπούλες!» είπε ο μπάρμπα-Παναγής, δείχνοντας τις μυτζήθρες που αχνίζανε.

Τους βάλανε να καθήσουνε, τους κάνανε καφέ. Οι κυνηγοί είχανε κονιάκι. Κεραστήκανε.
«Βρε αδερφέ», έλεγε ο μπάρμπα-Παναγής, «ποιος να τό 'λεγε, χρονιάρα μέρα, πως θα κάνουμε Χριστούγεννα στο σπήλαιο που εγεννήθη ο Χριστός! Εχτές περάσαμε στην Άγια - Παρασκευή, να κυνηγήσουμε λίγο. Ε, δικός μας είναι ο ηγούμενος, κοιμηθήκαμε στο μοναστήρι, και σήμερα την αυγή βγήκαμε στο κυνήγι. Βλέποντας πως φουρτούνιασε ο καιρός, είπαμε πως δε θα μπορέσουμε να περάσουμε το μπουγάζι με τη σαπιόβαρκα του μπάρμπα-Μανώλη του Βασιλέ. Κ' επειδή ξέραμε απ' άλλη φορά το μαντρί, και με το κυνήγι πέσαμε σε τούτα τα σύνορα, είπαμε νά 'ρθουμε στ' αρχοντικό σας... Μωρέ, τι σκύλο έχετε; Αυτό είναι θηρίο, ασλάνι και καπλάνι!
Μπρε, μπρε, μπρε! το ζαγάρι το πετσόκοψε! Για κοίταξε τι χάλια το 'κανε!»

Και γύρισε σε μια γωνιά της σπηλιάς, που κλαμούριζε το σκυλί κ' έτρεμε σαν θερμιασμένο.
«Έλα δω, Φλοξ! Φλοξ!»
Μα η Φλοξ από την τρομάρα της τρύπωνε πιό βαθιά.
Άμα ήπιανε δυό-τρία κονιάκια, ο μπάρμπα-Παναγής άρχισε να μασά τα μουστάκια του, και στο τέλος έπιασε να τραγουδά:

Καλήν εσπέραν, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας,
Χριστού την θείαν γέννησιν να πω στ' αρχοντικό σας.

Ύστερα ο Δυσσέας έψαλε το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε».
Εκείνη την ώρα ακούσανε πάλι τα σκυλιά να γαβγίζουνε. Στείλανε τα παιδιά να δούνε τι είναι. Ο αγέρας είχε μπουρινιάσει κ' έρριχνε παγωμένο νερό. Κρύο τάντανο!

Σε λίγο πάψανε τα σκυλιά, και γυρίσανε πίσω τα παιδιά. Από πίσω τους μπήκανε στη σπηλιά τρεις άντρες, που φαινόντανε πως ήτανε θαλασσινοί, και δυό καλόγεροι, βρεμένοι όλοι και ξυλιασμένοι απ' το κρύο. Τους καλωσορίσανε, τους βάλανε και καθήσανε.

Μόλις πήγε κοντά στη φωτιά ο πρώτος, ο καπετάνιος, τον γνώρισε ο Μπαρμπάκος κ' έβγαλε μια χαρούμενη φωνή. Ήτανε ο καπετάν-Κωσταντής ο Μπιλικτσής, που ταξίδευε στην Πόλη. Είχε περάσει κι άλλη φορά από τη Σκρόφα, κ' είχανε δέσει φιλία με τον Μπαρμπάκο, που δεν ήξερε τι περιποίηση να τους κάνει. οι άλλοι δυό ήτανε γεμιτζήδες κι αυτοί, άνθρωποι του καϊκιού του.

Ο ένας από τους καλόγερους, ένας σωματώδης με μαύρα γένεια, ομορφάνθρωπος, ήτανε ο πάτερ-Σιλβέστρος Κουκουτός, καλογερόπαπας. Ο άλλος ήτανε λιγνός, με λίγες ανάριες τρίχες στο πηγούνι, σαν τον Άγιο Γιάννη τον Καλυβίτη. Τον λέγανε Αρσένιο Σγουρή.

Ο καπετάν-Κωσταντής ερχότανε από την Πόλη και πήρε στο καΐκι τον πάτερ-Σίλβεστρο, που είχε πάγει στην Πόλη από τ' Άγιον Όρος για ελέη, κ' ήθελε να κάνει Χριστούγεννα στην πατρίδα του. Ο πάτερ-Αρσένιος είχε ταξιδέψει μαζί του από τη Μονή του Παντοκράτορας στο Όρος, κ' ήτανε από τη Θεσσαλία.

Ταξιδέψανε καλά. Μα σαν καβατζάρανε τον Κάβο-Μπαμπά, ο αγέρας μπουρίνιασε, κι όλη τη μέρα αρμενίζανε με μουδαρισμένα πανιά και με τον στάντζο, ως που φτάξανε κατά το βράδυ απ' έξω από το Ταλιάνι. Ο καιρός σκύλιαξε κι ο καπετάνιος δεν μπόρεσε να 'μπει στο μπουγάζι, να κάνουνε Χριστούγεννα στην πατρίδα.
Αποφάσισε λοιπόν να ποδίσει, και πήγε και φουντάρισε στ' απάγκειο, πίσω από έναν μικρόν κάβο, από κάτω από το μαντρί. Κ' επειδή θυμήθηκε τον φίλο του τον Μπαρμπάκο, πήρε τους γέροντες και τους δυο άλλους νοματέους και τραβήξανε για το αγίλι [=μαντρί]. Στο τσερνίκι είχανε αφήσει τον μπαρμπ' - Απόστολο με τον μούτσο.

Σάν είδανε πως στη σπηλιά βρισκότανε κι ο κυρ-Παναγής με τον κυρ-Δημητρό, γίνηκε μεγάλη χαρά και φασαρία.

«Μωρέ να δεις», έλεγε ο κυρ-Παναγής, «τώρα ψέλναμε το τροπάρι, κι απάνω που λέγαμε «εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες υπό αστέρος εδιδάσκοντο...», φτάξατε κ' εσείς οι μάγοι με τα δώρα! Γιατί βλέπω μια νταμιζάνα κρασί, βλέπω λακέρδα, βλέπω χαβιάρια, βλέπω παξιμάδια, μπακλαβάδες, «σμύρναν, χρυσόν και λίβανον»!
Χα! Χα! Χα!» - γελούσε δυνατά ο κυρ-Παναγής, μισομεθυσμένος και ψευδίζοντας, και χάϊδευε την κοιλιά του, γιατί ήτανε καλοφαγάς.

Στο μεταξύ ο πάτερ - Αρσένιος ο Σγουρής ζωντάνεψε ο καϊμένος, κ' είπε σιγανά χαμογελώντας και τρίδοντας τα χέρια του:

«Δόξα σοι ο θεός, Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, που μας ελύτρωσες εκ του κλύδωνος!» κ' έκανε τον σταυρό του.

Ο πάτερ - Σίλβεστρος είπε να σηκωθούνε όρθιοι, κ' είπε λίγες ευχές, το «Χριστός γεννάται», κ' ύστερα με τη βροντερή φωνή του έψαλε:
«Μεγάλυνον, ψυχή μου, την τιμιωτέραν και ενδοξοτέραν των άνω στρατευμάτων.

Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον. Ουρανόν το σπήλαιον, θρόνον χερουβικόν την Παρθένον, την φάτνην χωρίον, εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος Χριστός ο Θεός, ον ανυμνούντες μεγαλύνομεν.»

Ύστερα καθήσανε στο τραπέζι. Τέτοιο τραπέζι βλογημένο και χαρούμενο δεν έγινε σε κανένα παλάτι. Τρώγανε και ψέλνανε. Και του πουλιού το γάλα είχε απάνω, από τα μοσκοβολημένα τ' αρνιά, τα τυριά, τα μανούρια, τις μυτζήθρες, τις μπεκάτσες και τ' άλλα πουλιά του κυνηγιού, ως τη λακέρδα και τ' άλλα τα πολίτικα που φέρανε οι θαλασσινοί, καθώς και κρασί μπρούσικο.

Όξω φυσομανούσε ο χιονιάς, και βογγούσανε τα δέντρα κ' η θάλασσα από μακριά. Ανάμεσα στα βουΐσματα ακουγόντανε και τα κουδούνια από τα ζωντανά που αναχαράζανε. Μέσα από τη σπηλιά έβγαινε η κόκκινη αντιφεγγιά της φωτιάς μαζί με τις ψαλμωδίες και με τις χαρούμενες φωνές. Κι ο κυρ-Παναγής έκλεβε κάπου-κάπου λίγον ύπνο, ρουχάλιζε λιγάκι κ' ύστερα ξυπνούσε κ' έψελνε μαζί με τη συνοδεία.

Αληθινά, από τη Γέννηση του Χριστού δεν έλειπε τίποτα. Όλα υπήρχανε: το σπήλαιο, οι ποιμένες, οι μάγοι με τα δώρα, κι ο ίδιος ο Χριστός ήτανε παρών με τους δύο μαθητές του, που ευλογούσανε «την βρώσιν και την πόσιν».

Φώτη Κόντογλου

Αναδημοσίευση από το paidika.gr

Καλά Χριστούγεννα!!!

Ο καιρός δεν λέει να μας θυμίσει Χριστούγεννα, χθες έπινα καφέ στο Θησείο καθισμένος έξω... Η διάθεση δεν είναι η καλύτερη αλλά και τι σκατά να φας, πρέπει να σταθείς όρθιος, "tomorrow will be another day", που έλεγε και η Scarlett, όχι η Johansson, η άλλη η προπολεμική...

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε, να περάσουμε όλοι όσο καλύτερα μπορούμε, υγεία, ευτυχία και κανένα φράγκο δεν θα ήταν άσχημο...

Ακολουθεί η φωτογραφία του πακέτου που έφερε ο πατέρας μου στον εγγονό του (έχει λαλήσει, ο παππούς όχι ο εγγονός) ο οποίος ψάχνει διαρκώς τρόπους να του κάνει δώρα...

Το πακέτο του παππού!!!

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Υπέρ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας...

Υπέρ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ήταν ο δίσκος που κυκλοφόρησε μέσα στην εκκλησία χθες το πρωί της Κυριακής όταν πήγαμε για την πρώτη μετάληψη του Σ. (δεν φταίω εγώ, η Μ και οι παππούδες φταίνε)... Όπως μας ενημέρωσε ο παπάς από άμβωνος, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας κάνει μεγάλη φιλανθρωπική και ιεραποστολική δουλειά στις χώρες του Τρίτου Κόσμου... 

Τι  περίεργο πάτερ, πώς δεν έχει δραστηριοποιηθεί ακόμα το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και στην Ελλάδα; 

Χώρα του Τρίτου Κόσμου δεν είναι κι αυτή; Ok, ακόμα δεν βλέπουμε παιδάκια με τυμπανισμένες κοιλιές στους δρόμους αλλά πού θα πάει, θα το πετύχουμε...

"Το Άρωμα του Ονείρου" του Tom Robins

Το Άρωμα του Ονείρου-Tom Robins
Υπάρχουν κάποια βιβλία τα οποία σε κερδίζουν από τις πρώτες σελίδες, σε κρατάνε τσιτωμένο, δεν θες να τα αφήσεις από τα χέρια σου, κάθε μέρα ζεις για την ώρα που θα τελειώσουν όλες οι υπόλοιπες ενοχλητικές αλλά υποχρεωτικές ενασχολήσεις σου (όπως η εργασία και οι κοινωνικές συναναστροφές) και θα μπορέσεις να αφοσιωθείς σε αυτά...

Το  "Άρωμα του Ονείρου" δεν ήταν ένα από αυτά... Για την ακρίβεια με δυσκόλεψε πολύ να το συνηθίσω και όταν τα κατάφερα είχα φτάσει βαρυγκομώντας στην μέση του βιβλίου, στο τέλος όμως το "πρόσημο" του βιβλίου ήταν θετικό...

Η πλοκή διαδραματίζεται σε ένα εύρος χιλίων ετών, από την μεσαιωνική Ευρώπη μέχρι σήμερα, ένα σπουδαίο άρωμα είναι ο πυρήνας του βιβλίου και όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν... Ο Αλομπάρ και η Κούδρα, ένα ζευγάρι αιώνια αγαπημένο, ο Μπάνυ Λεφέβρ με την σπουδαία μύτη και την μάσκα της φάλαινας, η Πρισίλα που κυνηγάει το όνειρο της επιτυχίας, ο Ντάνυμπου Γουίγκς που κυνηγάει την αθανασία, η Μαντάμ Ντεβαλιέ που κυνηγάει να αναβιώσει ένα ένδοξο παρελθόν... Στο "Άρωμα του Ονείρου" παρακολουθούμε το αέναο κυνήγι του ανθρώπου για την αθανασία είτε αυτή είναι κυριολεκτική είτε μεταφορική... Βλέπουμε πώς ο άνθρωπος προσπαθεί να εξυψωθεί πάνω από τους περιορισμούς που του επιβάλλει η κοινωνική του θέση, το χρώμα του δέρματος του και η διάρκεια ζωής των κυττάρων του...

Το βιβλίο είναι καλό, είναι πραγματικό καλό... Καταφέρνει να αγγίξει τόσα πολλά θέματα, συνυφασμένα με την ανθρώπινη φύση τα οποία σε άλλη περίπτωση , άλλοι συγγραφείς θα με είχανε κάνει να κοιμηθώ πάνω στις σελίδες τους, ο Robins όμως έχει ένα όντως μοναδικό στυλ, καταφέρνει ενώ μπορεί να σου αναλύει την φύση της ανθρωπότητας να το κάνει με τρόπο ανάλαφρο και πολλές φορές χιουμοριστικό... Απλά είναι τόσο σουρεάλ καμιά φορά που δυσκολεύεσαι να τον πάρεις στα σοβαρά και μερικές φορές (μέχρι να τον συνηθίσεις) αναρωτιέσαι αν έχει νόημα να τον διαβάζεις... Εν τέλει φυσικά και έχει απλά καμιά φορά ο Tom το παρακάνει στο κυνήγι της επόμενης "γαμάτης" ατάκας...

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

"Οι Μυστικές Εταιρείες" του Νίκου Τσιφόρου

Οι Μυστικές Εταιρείες-Νίκος Τσιφόρος
Υπήρχε μια εποχή πολύ πριν τον "Κώδικα Ντα Βίντσι", τον Λιακόπουλο και τους Νεφελίμ που ο μυστικισμός, η μεταφυσική και η συνωμοσιολογία δεν ήταν τόσο της μόδας... Τότε λοιπόν πριν από πολλά χρόνια, τις λίγες μέρες που περνούσαμε στο χωριό, ξόδευα τα άγρυπνα μεσημέρια μου διαβάζοντας τα βιβλία του μπάρμπα μου του Χ. ... Ένα από αυτά ήταν οι "Μυστικές Εταιρείες"...

Σε αυτό το βιβλίο ο Νίκος Τσιφόρος εγκαταλείπει το γνωστό ειρωνικό/σαρκαστικό στυλ του και κάνει μια βουτιά στον κόσμο των Μυστικών Εταιρειών πάσης φύσεως, θρησκευτικών, πολιτικών,εγκληματικών, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.... Όπως λέει και ο ίδιος περιγράφοντας το βιβλίο του:

Υπάρχουν δυο θέματα μέσα στις Μυστικές Εταιρείες: η αλήθεια η ιστορική και η αρλούμπα, το παραμύθι, όπως αρέσουν να πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Διαβάζοντας τις "Μυστικές Εταιρείες" ο αναγνώστης θα βρει πολλές πληροφορίες και πλήθος στοιχείων για οργανώσεις/αιρέσεις/ομάδες που ακούει τα ονόματά τους και ίσως δεν ξέρει τι είναι ή ίσως θέλει να μάθει κάτι επιπλέον, πώς και γιατί ξεκίνησαν, πως εξελίχθηκαν και άλλα... Ενδεικτικά, μερικές από τις Εταιρείες που παρουσιάζονται είναι η Καμμόρα, η ΚΚΚ, οι Πεφωτισμένοι (Illuminati), οι Γνωστικοί, οι Ροδόσταυροι και άλλες πολλές, όρεξη να έχει...

Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον και κάνει μια ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη προσέγγιση όλων αυτών των μυστικών ή όχι και τόσο μυστικών, οργανώσεων οι οποίες σημάδεψαν κατά καιρούς την ιστορία ή έδωσαν υπόσταση στην αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για εξουσία, σοφία και αθανασία... Είναι μια καλή πηγή πληροφοριών για κάποιες πτυχές της ιστορίας την ανθρωπότητας που πολλές φορές η ίδια θέλει να ξεχνά και για πράγματα που είναι θολά αν όχι άγνωστα στον μέσο αναγνώστη...

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Για την απεργία της 15ης Δεκεμβρίου...

Απεργία 15 Δεκέμβρη
Ξεκίνησα να γράφω για τον Χατζηδάκη αλλά κατάλαβα ότι έκανα μαλακία και το έσβησα... Χθες έγινε απεργία, έγινε πορεία, συγκρoύστηκε ο κόσμος με την αστυνομία, διαδήλωσε την αντίδρασή του στο μνημόνιο και όσα του στερούν την αξιοπρέπειά του... Με αυτά πρέπει να ασχοληθούμε, αυτά είναι τα πρωτεύοντα... Ο ξυλοδαρμός Χατζηδάκη άλλωστε έγινε πρώτο θέμα από όλες τις εφημερίδες που ασχολούνται με την υγεία του πρώην υπουργού και αγνοούν τα χθεσινά γεγονότα, δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε κι εμείς στα blogs... Εμείς ας πούμε τίποτε άλλο, πιο ουσιαστικό...

Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά υφίστανται απίστευτη βία κάθε μορφής, είτε φυσική είτε ψυχολογική καθώς κάποιοι με πρόσχημα τη διάσωση μιας απροσδιόριστης πατρίδας τους στερούν το μέλλον αλλά τα ΜΜΕ επιμένουν είτε να αποκρύπτουν την αλήθεια είτε να την παρουσιάζουν με τρόπο ακίνδυνο, στρογγυλεμένο και ενίοτε γραφικό... Δεν μπορούμε να εγκλωβιστούμε σε μια comme il faut αντίληψη της πραγματικότητας η οποία πλασάρεται από τα κανάλια που αξιολογούν την αντίδραση του κόσμου με βάση κάποιο μέτρο που προφανώς αυτοί διαθέτουν... Δεν ζούμε σε comme il faut εποχές, τίποτα δεν είναι normal, πώς απαιτούν από τον κόσμο να επιδείξει "αυτοσυγκράτηση" και "πολιτισμό"; Πώς απαιτούν από τον κόσμο να αγνοήσει το συναίσθημα της αδικίας και της απόγνωσης που νιώθει; Αυτοί που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, ας περιμένουν και τις συνέπειες...Συνέπειες που θα είναι σίγουρα οδυνηρές για όλους...

Φωτορεπορτάζ  και σχολιασμός για τις χθεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις:

Προσέξτε το άρθρο στο Free Voice Network για το τι μετέδωσε το BBC, το κουκούλωμα και το μαγείρεμα των ειδήσεων συμβαίνει παντού...

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

"Το Λάθος" του Αντώνη Σαμαράκη

Το Λάθος-Αντώνης Σαμαράκης
Το "Λάθος" είναι το πρώτο και μοναδικό βιβλίο του Αντώνη Σαμαράκη που έχω διαβάσει... Όχι γιατί με απογοήτευσε, κάθε άλλο, αλλά γιατί όποτε βρισκόμουν σε βιβλιοπωλείο και αναζητούσα κάποια από τα άλλα βιβλία του, έπεφτα μονίμως πάνω στις συλλογές διηγημάτων του, πάντα προτιμούσα τα μυθιστορήματα από τα διηγήματα...

Πού βρίσκεται το  "Λάθος" ή μάλλον τι είναι το  "Λάθος"; Το  "Λάθος" είναι η λανθασμένη εντύπωση που έχει η εξουσία ότι μπορεί να κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, να την κοντρολάρει και να την κατευθύνει... Μπορεί να τα καταφέρνει κάποιες φορές αλλά στο τέλος αποτυγχάνει, η ψυχή και το συναίσθημα δεν μπαίνουν σε καλούπια, δεν περπατάνε με το βήμα της χήνας...

Ο Σαμαράκης πλέκει μια εφιαλτική, καφκική ατμόσφαιρα... Σε μια χώρα που δεν έχει όνομα, ένα απολυταρχικό καθεστώς ελέγχει και καταπιέζει τους πάντες.... Ο ύποπτος για αντικαθεστωτική δράση δεν ανακρίνεται, δεν φυλακίζεται αλλά έχει αποκτήσει έναν συνοδό, έναν Ανακριτή που τον "συντροφεύει" παντού, στην παραλία, στο ξενοδοχείο, στο ζαχαροπλαστείο και περιμένει από τον ύποπτο να κάνει την κίνηση εκείνη που θα αποδείξει την ενοχή του... Όταν αυτή η κίνηση γίνεται όμως ο Ανακριτής συνειδητοποιεί ότι έχει γίνει ένα σοβαρό λάθος...

Ο Σαμαράκης δεν δίνει όνομα σε κανένα χαρακτήρα του βιβλίου όπως δεν ονοματίζει και την χώρα... Ότι διαβάζει ο αναγνώστης μπορεί να συμβεί, μπορεί να συμβαίνει, παντού... Η εικόνα της χώρας φαίνεται φυσιολογική... Τα ζαχαροπλαστεία γεμάτα, στις παραλίες το αδιαχώρητο, ανέμελο σουλάτσο στους δρόμους αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, απλά η βιτρίνα είναι καλή... Στο  "Λάθος" ο Σαμαράκης εξηγεί στον αναγνώστη ότι ο απολυταρχισμός και η καταπίεση δεν συνοδεύονται πάντα από τανκς στους δρόμους, στρατό και απαγόρευση πληροφορίας, μπορεί να έχουν την μορφή και μια όμορφης, ήσυχης, ευημερούσας κοινωνίας όπου όμως όλοι και όλα παρακολουθούνται και η εξουσία είναι παρούσα για να τιμωρήσει αμείλικτα τυχόν "παραστρατήματα"...

Το  "Λάθος" παραμένει και σήμερα επίκαιρο, που η έννοια δημοκρατία ξεχειλώνει και παραμορφώνεται στο όνομα ενός στρεβλού κι επιλεκτικού πατριωτισμού και η αντίθετη άποψη είτε αποσιωπάται είτε περιθωριοποιείται είτε ποινικοποιείται... 

Το βιβλίο κλείνει με μια αχτίδα αισιοδοξίας να αχνοφαίνεται... Όποια και όση και αν είναι η καταπίεση της εξουσίας, η ψυχή του ανθρώπου παραμένει αδούλωτη...

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

"Τα Σταφύλια της Οργής" του John Steinbeck

Τα Σταφύλια της Οργής-John Steinbeck
Ο Tom Joad αποφυλακίζεται και επιστρέφει στο πατρικό του στην Oklahoma... Στο δρόμο συναντά τον Jim Casy, πρώην ιερέα, γνωστό από παλιά και ταξιδεύουν μαζί, όταν όμως φτάνουν στην φάρμα των Joads την βρίσκουν έρημη...

Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία που περιγράφει ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας John Steinbeck στο αριστούργημά του, "Τα Σταφύλια της Οργής"... Είναι η ιστορία όχι μόνο της αγροτικής οικογένειας των Joads που χάνει την φάρμα της από τις τράπεζες και αναγκάζεται να μεταναστεύσει στην California για να ζήσει... Είναι η ιστορία χιλιάδων Αμερικανών που βίωσαν την φτώχια, την απανθρωπιά και την εκμετάλλευση κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης... Είναι η ιστορία χιλιάδων ανθρώπων από όλες τις χώρες του κόσμου, από την αρχή του χρόνου μέχρι και σήμερα...

Οι Joads δεν έχουν τίποτα, το μόνο τους περιουσιακό στοιχείο είναι τα χέρια τους και αυτά πάνε να "πουλήσουν" στους οπωρώνες της California... Εκεί τα πράγματα δεν είναι όμως όπως τα περίμεναν καθώς δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο την πείνα που τους κυνήγησε μακρυά από την Oklahoma αλλά και την αστυνομική βαναυσότητα, τους μπράβους των μεγαλοκτηματιών και την εχθρότητα των μικροκαλλιεργητών που υποφέρουν από την διαρκή πτώση των τιμών των προιόντων...

Γρήγορα αποδεικνύεται ότι η ζωή στην California είναι χειρότερη από αυτήν που αφήσαν πίσω στην Oklahoma, ο Tom γίνεται φυγάς και το βιβλίο κορυφώνεται με την σκηνή της πλημμύρας όπου η Rose θηλάζει από το στήθος της έναν άνθρωπο εξαντλημένο από την πείνα, αφήνοντας τον αναγνώστη με μια πικρή γεύση στο στόμα αλλά και μια σπίθα αισιοδοξίας στην καρδιά, ότι τελικά η ζωή και ο άνθρωπος θα νικήσουν...

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Φοβάμαι...

Χθες το πρωί, μέσα σε ένα ήλιο με δόντια βαφτίσαμε τον Σ. μου... Μετά το νταβαντούρι στην εκκλησία, οι λίγοι καλεσμένοι μας ήρθαν από το σπίτι να πιούμε ένα ποτήρι κρασί για τον μπέμπη... Πέρασα αρκετά καλά, ο Σ. μου ήταν ήσυχος, η διάθεση ήταν καλή, ο καιρός μας την χάρισε και μπορούσαμε έστω φορώντας το παλτό να καθίσουμε στη βεράντα να κάνουμε κι ένα τσιγάρο...

Το πρόβλημα είναι ότι δυσκολεύομαι να χαρώ αυτόν τον καιρό γιατί φοβάμαι.... Φοβάμαι αυτό που έρχεται αύριο και δεν μπορώ να το κουμαντάρω, δεν μπορώ να το προβλέψω... Κάποτε υπήρχαν σταθερές στο μυαλό και στη ζωή μου (μας) τώρα όλα είναι στον αέρα...  Δεν ξέρω τι λεφτά θα παίρνω τον επόμενο μήνα, πόσος θα είναι ο μισθός μου, αν θα έχω μισθό, αν θα μπορώ να πληρώσω το νοίκι... Πάω στο βενζινάδικο και στο super market και καταθέτω μικρές περιουσίες για να ψωνίσω τι ρε γαμώτο; Κοιτάζω τον Σ. και δεν ξέρω τι ζωή θα μπορέσω και θα με αφήσουν να του προσφέρω, δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ζήσει όπως έζησα εγώ στα παιδικά χρόνια που ήταν καλά χωρίς να είναι πλούσια...

Χθες, εκεί στο μπαλκόνι του τσιγάρου, όλοι αυτό συζητούσαμε, για την μαυρίλα που μας έχει πλακώσει όλους.... Ο αδερφός μου άνεργος εδώ και καιρό, ο Γ. φρέσκος άνεργος, του μήνα, όχι ότι δούλευε  πριν κανονικά, για το χαρτζιλίκι δούλευε, απλά για τον ΟΑΕΔ η υποαπασχόληση είναι εργασία... Ο Σ. με τα 4 παιδιά, ο Κ. που δουλεύει τρεις δουλειές και πάλι με το ζόρι την παλεύει και οι άλλοι που ακόμα το μαχαίρι δεν μας έχει μπει εντελώς στον λαιμό αλλά νιώθουμε ήδη την κόψη του να μας αγγίζει και περιμένουμε... 

Τι περιμένουμε;  Δεν ξέρω... Ίσως κάποιον να μας σώσει, να μας πει ότι όλα είναι καλά, ίσως κάποιον να μας ξυπνήσει  και να μας πει ότι βλέπουμε όνειρο... Μαλακίες... Μόνο εμείς μπορούμε να μας σώσουμε αλλά ακόμα φοβόμαστε πολύ ή δεν έχουμε ζοριστεί ακόμα τόσο πολύ που να μην μας νοιάζει τίποτα... Σκεφτόμαστε ακόμα, το νοίκι, το παιδί, τις μικρές απολαύσεις που έχουμε επιτρέψει ακόμα στον εαυτό μας να έχει και λουφάζουμε, μην τα χάσουμε κι αυτά, γιατί είναι καλύτερο να έχεις κάτι από το να έχεις τίποτα αλλά αυτή η ιστορία δεν σταματάει, θα μας πρεσάρουν μέχρι να φτάσουμε στο τίποτα και μετά τι;

Μετά έρχεται η λύτρωση, ο σκλάβος δεν έχει να χάσει τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες του, σωστό και ψέμα μαζί, ας χάσω και τις αλυσίδες μου, τον Σ. μου όμως πώς να τον στερηθώ και τι να του στερήσω; Από την άλλη μόνος σου μπορεί και να υπομείνεις πράγματα, να συμβιβαστείς με την δυστυχία, για το παιδί που εξαρτάται από εσένα, που ζει λόγω εσού, συμβιβάζεσαι; Όχι, δεν συμβιβάζεσαι, ίσα ίσα, εξοργίζεσαι περισσότερο... Τι θα κάνεις; Θα δείξει...

Στο τσιγαρομπάλκονο δεν είπαμε μόνο αυτά, είπαμε και για τον Θρύλο, μαλώσαμε για τη διαιτησία, πειράξαμε τον Δ. για τον Ταυλανδό γιο του (εσωτερικό αστείο που σηκώνει επεξήγηση αλλά δεν είναι της παρούσης), είπαμε κι άλλα, γελάσαμε... Το γέλιο ξορκίζει κάπως την μαυρίλα, δεν είναι αντιβίωση αλλά παυσίπονο, κάνει και αυτό την δουλειά του,  είναι απαραίτητο... Είμαι σίγουρος ότι το φοβούνται, δεν το θέλουν, δεν είναι τυχαίο ότι το δαιμονοποιήσαν παπάδες και πολιτικοί... Αν δεν τους πάρεις στα σοβαρά, είναι ανίσχυροι, δεν υπάρχουν, θέλει μόνο μια κίνηση για να τους στείλεις στο διάολο... Πότε όμως;


Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Μεσογειακοί Αγώνες 2013

...μισθοί μειώνονται, η ανεργία αυξάνεται, η χώρα είναι καταχρεωμένη μέχρι τον λαιμό, σε λίγο καιρό πολύς κόσμος θα ζει από την φιλανθρωπία και τα δημόσια συσσίτια, πιστεύει κανείς ότι είναι καλή ιδέα να ξοδευτούν λεφτά για τη διοργάνωση των Μεσογειακών Αγώνων; Είναι καιρός για λούσα και ταρατατζούμ; Στην τελική αν υπάρχουν λεφτά για τη διοργάνωση των αγώνων, να δοθούν για να ανακουφιστούν οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι που δοκιμάζονται να πιάσουν και τόπο...

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

"1984" του George Orwell

Big Brother is watching you!
Διάβασα το "1984" στα 19 μου, μου το δάνεισε ο Σ., συμφοιτητής μου από τα Τρίκαλα, το βιβλίο ήταν της μάνας του, παλιά έκδοση που ούτε καν θυμάμαι... Το διάβαζα μέρα και νύχτα ασταμάτητα, όποτε είχα ελεύθερο χρόνο... Το λάτρεψα... Έχω μια μανία να έχω στην κατοχή μου τα βιβλία τα οποία μου αρέσουν πολύ αλλά όλως περιέργως αυτό ακόμα δεν υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου...

Προσπάθησα να γράψω μια περιγραφή και ανάλυση του βιβλίου πολλές φορές αλλά έσβησα όλες μου τις απόπειρες... Όλες μου φαινόντουσαν βαρετές και πλατειασμένες...Αν θέλετε να διαβάσετε μια καλή ανάλυση του βιβλίου δείτε το πολύ καλό λήμμα της Wikipedia για το "1984"...

Αφού δεν κατάφερα να γράψω κάτι με δικά μου λόγια θα προσπαθήσω να δώσω μια ιδέα του αριστουργηματικού αλλά και τόσο εφιαλτικού μυθιστορήματος του George Orwell παραθέτοντας κάποια quotes από το βιβλίο, μια ιδέα αυτής της κοινωνίας του απόλυτου καταναγκασμού και ελέγχου που μοιάζει όμως ανησυχητικά πολύ σε κάποια σημεία με τη δικιά μας...

Ο Μεγάλος Αδερφός σε παρακολουθεί!!!
(Λεζάντα σε προπαγανδιστική αφίσα του Ingsoc)

Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.
(Σύνθημα του Ingsoc)

Αυτός που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον.
Αυτός που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν.
(Σύνθημα του Ingsoc)

Ο σύντροφος Ogilvy, που δεν υπήρχε στο παρόν, τώρα υπήρξε στο παρελθόν και όταν η πλαστογραφία θα έχει πια ξεχαστεί, η ύπαρξή του θα είναι το ίδιο αυθεντική και βασισμένη στα ίδια στοιχεία όπως αυτή του Καρλομάγνου ή του Ιούλιου Καίσαρα.
(Μέρος πρώτο, Κεφάλαιο 4)

Δεν καταλαβαίνεις ότι ο κύριος λόγος ύπαρξης της Newspeak είναι να περιοριστεί το εύρος της σκέψης; Στο τέλος το έγκλημα σκέψης θα γίνει κυριολεκτικά αδύνατο καθώς δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσουν.
Syme  μιλάει στον Winston για τη Newspeak)

Γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα στου υπονόμους, αρχίζουν τη δουλειά στα δώδεκα, περνούν μια σύντομη περίοδο ομορφιάς και αυξανόμενης σεξουαλικής επιθυμίας, παντρεύονται στα είκοσι, είναι μεσήλικες στα τριάντα και πεθαίνουν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, στα εξήντα. Σκληρή χειρωνακτική δουλειά, φροντίδα για το σπίτι και τα παιδιά, μικρο καυγάδες με τους γείτονες, ταινίες, ποδόσφαιρο, μπύρα και πάνω απ' όλα ο τζόγος ορίζουν το εύρος του πνευματικού τους ορίζοντα.
Winston για τους Proles)

Η μυρωδιά των μαλλιών της, η γεύση του στόματός της, η αίσθηση του δέρματος της, ήταν σαν να είχαν εισχωρήσει μέσα του ή στον αέρα γύρω του. Του είχε γίνει απαραίτητη.
Winston για την Julia)

Δεν τους είχε απομείνει τίποτα εκτός από οδύνη για ότι είχαν κάνει και αγάπη για τον Μεγάλο Αδελφό. Ήταν συγκινητικό το πόσο τον αγαπούσαν. Παρακαλούσαν να τους εκτελέσουν γρήγορα έτσι ώστε να προλάβουν να πεθάνουν όσα τα μυαλά τους ήταν ακόμα καθαρά.
(Για τους ανακρινόμενους στο Miniluv.)

Κάνε το στην Julia! Κάνε το στην Julia! Όχι σε μένα! Στην Julia! Δεν με νοιάζει τι θα της κάνεις. Γδάρε της το πρόσωπο, ξεγύμνωσε το μέχρι τα κόκαλα. Όχι σε μένα. Στην Julia. Όχι σε μένα.
Winston παρακαλάει τον O' Brien κατά τη διάρκεια της ανάκρισης)

Κοίταξε το τεράστιο πρόσωπο. Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να μάθει τι είδους χαμόγελο κρυβόταν κάτω από το σκούρο μουστάκι. Ω σκληρή, αχρείαστη παρεξήγηση!!! Ξεροκέφαλη, αυτοεξορία από την αγαπημένη αγκαλιά!!! Δύο δάκρυα που μύριζαν τζιν έτρεξαν στα πλάγια της μύτης του. Όμως ήταν καλά, όλα ήταν καλά, ο αγώνας είχε τελειώσει. Είχε κερδίσει την μάχη με τον εαυτό του. Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδερφό...
(Winston - τελευταίο κεφάλαιο.)

Μπορείτε να διαβάσετε το "1984" στα αγγλικά, free και online, εδώ.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Δημόσιοι υπάλληλοι...

Δημόσιοι υπάλληλοι

Υπάρχουν καλοί και κακοί...

Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλούς, δούλεψε στη ΔΕΗ 35 χρόνια ενσυνείδητα χωρίς λούφα, χωρίς κατάχρηση της θέσης του, χωρίς "λαδώματα" (ενώ θα μπορούσε), χωρίς τίποτα... Η μάνα της φίλης μου της Θ. ήταν άλλη μια... Δουλειά κανονικά από το πρωί μέχρι την λήξη του ωραρίου και όταν δεν έφτανε και αυτό, δουλειά στο σπίτι μέσα στην νύχτα...

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι βέβαια, όπως αυτοί που συνάντησε η Μ. χθες στο ΙΚΑ Αγ. Παρασκευής, οι οποίοι ταλαιπωρούν τον κόσμο αφάνταστα, εξυπηρετούν 4 νούμερα σε 2,5 ώρες, λυγίζουν και τεντώνουν τον νόμο κατά πως τους καπνίσει και αναλόγως από ποια πλευρά ξύπνησαν το πρωί, αγνοούν τις εγκυκλίους, συμπεριφέρονται σαν αφέντες στους δουλοπάροικους, είναι αγενείς και ψεύτες, σαδιστές που ικανοποιούνται με την ταλαιπωρία του άλλου και άνθρωποι τέτοιου ήθους που γυρνάνε να πουν σε μια γυναίκα με μωρό στο χέρι ότι:

Όσο είμαι εγώ εδώ πέρα εσύ δεν πρόκειται να πληρωθείς...

Για τέτοιους δημόσιους υπαλλήλους καμία ταξική αλληλεγγύη δεν νιώθω, καθόλου δεν λυπάμαι για τις περικοπές επιδομάτων και μισθών που έχουν υποστεί, υποκύπτω στα ταπεινότερα των συναισθημάτων και εύχομαι να πάρετε τα αρχίδια μου ακόμα περισσότερο...

Υ.Γ. Δεν είναι ώρα να τρωγόμαστε πόσο μάλλον τώρα  μπροστά στο καβλί που έρχεται αλλά αυτές οι συμπεριφορές με βγάζουν από τα ρούχα μου και θα έπρεπε να καταγγέλλονται πρώτα απ' όλα από τα ίδια τα συνδικάτα... Θα ήθελα να δω πάντως την αλληλεγγύη των συνδικάτων του δημοσίου και να δω αν θα προκηρύξουν απεργία για να μας συμπαρασταθούν...

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

"Άνθρωποι και ποντίκια" του John Steinbeck

Άνθρωποι και ποντίκια-John Steinbeck
Τον τελευταίο καιρό μου έρχονται διαρκώς στο μυαλό κάποια βιβλία του John Steinbeck ... Γραμμένα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, μου φαίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ, μοιάζουν να περιγράφουν συνθήκες και εικόνες που θα αντιμετωπίσουν πολλοί άνθρωποι σήμερα, αύριο, δίπλα μας ή κι εμείς οι ίδιοι ακόμα...

Το "Άνθρωποι και ποντίκια" μιλάει για όνειρα, για χαμένα όνειρα για την ακρίβεια... Όνειρα που μπορεί να είναι απλοϊκά, ματαιόδοξα, απελπισμένα αλλά στην τελική πάντα ανθρώπινα...

Ο Τζορτζ και ο Λένυ είναι δύο περιπλανώμενοι εργάτες που δεν έχουν τίποτα άλλο από τα δυο τους χέρια... Μικρόσωμος ο Τζορτζ, θηριώδης ο Λένυ αλλά αυτός που προστατεύει τον άλλο είναι ο Τζορτζ γιατί το μυαλό του Λένυ είναι "λίγο"... 

Το όνειρο του Τζορτζ είναι μια φάρμα δικιά του, το όνειρο του Λένυ είναι να χαϊδεύει όμορφα, μικρά κουνελάκια...

Στην φάρμα που πιάνουν δουλειά συναντούν κι άλλους ανθρώπους με όνειρα σαν τα δικά τους ή διαφορετικά, άλλους καλούς κι άλλους κακούς κι άλλους καταδικασμένους σε μια ζωή χειρότερη από τη δική τους λόγω του χρώματος του δέρματος τους...

Τα όνειρα τους ή η αποτυχία να τα πραγματοποιήσουν είναι αυτά που κινούν τη ζωή των πρωταγωνιστών του "Άνθρωποι και ποντίκια"  κι ενώ κάτι δείχνει να πηγαίνει καλύτερα στη ζωή του Τζορτζ και του Λένυ, έρχεται το τραγικό φινάλε όπου όλα τα όνειρα καταστρέφονται, ζωές χάνονται και ο Τζορτζ αναγκάζεται να δείξει την αγάπη του και την φροντίδα του για τον Λένυ με τον πιο σκληρό τρόπο...

Το "Άνθρωποι και ποντίκια"  είναι ένα από τα καλύτερα έργα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα και εκτός από τα όνειρα, πραγματοποιημένα ή μη, μιλάει για την μοναξιά, για την κοινωνία που καταδικάζει στο περιθώριο κάποιους ανθρώπους, μιλάει για την ανθρώπινη φύση... 

Άξιο να διαβαστεί από όλους, ένα πραγματικά κλασσικό έργο...

Χαμόγελα...

Χαμόγελα-Smile

Προχωράω στο διάδρομο, από την αντίθετη πλευρά έρχεται μία συνάδελφος... Δεν έχει πρόβλημα ο ένας με τον άλλο, απλά συνυπάρχουμε... Καθώς πλησιάζουμε οι ματιές μας διασταυρώνονται... Μου χαρίζει ένα χαμόγελο όλο δόντια, της χαρίζω ένα άλλο χωρίς δόντια... Και τα δύο μοιάζουν με γκριμάτσες αλλά έχουν παίξει τέλεια τον ρόλο τους, το κοινωνικό καθήκον ήρθε εις πέρας επιτυχώς... Συνεχίζω για την κουζίνα να βάλω καφέ, προχωράει προς το γραφείο της, αμφότεροι ανακουφισμένοι...

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ένα βιβλίο που θέλω να αγοράσω...

...είναι το "Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά ποιον" του Τρύφωνα Ζαχαριάδη που πραγματεύεται την αλληλεπίδραση παιδιού και γονέα σε συνάρτηση με τις οικογενειακές παραδόσεις, συμπεριφορές και προσδοκίες... Όντας παιδί μια πολύ "δεμένης" οικογένειας και πατέρας ενός γιου 8,5 μηνών, με απασχολεί πολύ να τον μεγαλώσω όσο γίνεται καλύτερα με τα λιγότερα δυνατά λάθη και η προσέγγιση που έχει ο Ζαχαριάδης στο θέμα, μου φαίνεται ότι, με βρίσκει σύμφωνο... Αναμονή μέχρι να το πάρω στα χέρια μου...

Μέχρι τότε διαβάστε μια κριτική από το Booknights...

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Διαβάστε δωρεάν βιβλία στο Read Book Online!!!

Το "Read Book Online" είναι ένα website στο οποίο μπορεί ο οποιοσδήποτε, χωρίς συνδρομή ή κάποιο registration, να διαβάσει όποιο βιβλίο θέλει δωρεάν, κατευθείαν από την οθόνη του υπολογιστή του!!! Το "Read Book Online" διαθέτει μια συλλογή από περίπου δύο χιλιάδες τίτλους στην αγγλική γλώσσα, από εκατοντάδες συγγραφείς, εκπροσώπους, κυρίως, της Αμερικανικής, της Αγγλικής και της Ιρλανδικής Λογοτεχνίας, όπως οι William Shakespeare, Mark Twain, Charles Dickens, Oscar Wilde, Robert Frost, Edgar Allan Poe, Alexander Pope, Arthur Conan Doyle,Jane Austen και άλλοι... Επίσης, πέραν της κατηγοριοποίησης των βιβλίων σε νουβέλες,ποιήματα, θεατρικά, κτλ, υπάρχουν και τρεις επιπλέον κατηγοριοποιήσεις που αφορούν βιβλία βραβευμένα με βραβεία Nobel, Pulitzer καθώς και επιλογή από τις καλύτερες νουβέλες του 20ου αιώνα...

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Χαλάρωση...

Πίνω μια Boddingtons, έχω πάρει το lap top αγκαλιά κι έχω αράξει στον καναπέ, η Μ χαζεύει το CSI... Όσα περισσότερα μου συμβαίνουν τόσο λιγότερο έχω μυαλό για να γράψω στο blog... Αυτή την περίοδο συμβαίνουν πολλά και ο χρόνος είναι λίγος, αυτό που θέλω είναι να ρίξω λίγο τις στροφές, να μειώσω το άγχος... Παρ' όλα αυτά, έχω διάθεση για δημιουργικά πράγματα, από χθες μου την κάρφωσε κι άρχισα να διαβάζω Python κι έκανα αίτηση για ένα μεταπτυχιακό!!! Ευχηθείτε μου καλή τύχη, θα την χρειαστώ...

Άλλη μια γουλιά μπύρα, μην γίνει και κάτουρο, και καληνύχτα με το αγαπημένο τραγούδι του Σ. μου...

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

"Η Φαιά Πανούκλα" του Daniel Guerin

Η Φαιά Πανούκλα-Daniel Guerin
Η "Φαιά Πανούκλα" έφτασε στα χέρια μου ως δώρο από τον αδερφό μου για τη γιορτή μου... Αγοράστηκε μέσω internet διότι δεν μπορούσε να την εντοπίσει σε κάποιο βιβλιοπωλείο (ο ίδιος τη διάβασε on-line), είναι δυσεύρετη και η έκδοση είναι παλιά (εκδόσεις "Κείμενα"), από το 1971... Στο οπισθόφυλλο γράφει μάλιστα και την τιμή πώλησης της εποχής, "Δρχ 30"...

Η "Φαιά Πανούκλα" είναι ένα ταξιδιωτικό, πολιτικό χρονογράφημα, μια ανάλυση τους πως και του γιατί για την άνοδο του ναζισμού στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου... Γράφτηκε από τον Daniel Guerin, Γάλλο δημοσιογράφο και διανοούμενο και αποτελεί το απόσταγμα των δύο ταξιδιών που έκανε στη Γερμανία κατά τη δεκαετία του '30μ το πρώτο με τα πόδια, λίγο πριν την επικράτηση του ναζισμού, και το δεύτερο με ποδήλατο όταν ο ναζισμός είχε ήδη κυριαρχήσει...

Το βιβλίο ξεκινά με ένα εισαγωγικό κείμενο όπου ο Guerin αναλύει τα ιστορικά γεγονότα της εποχής και κάνει κριτική στην στάση της γαλλικής Αριστεράς που έβλεπε τον ναζισμό να πλησιάζει αλλά αναλωνόταν σε στείρα και πολλές φορές αποπροσανατολιστική συνθηματολογία... Το δεύτερο μέρος είναι η αφήγηση του πρώτου ταξιδιού, όπου μέσα από περιγραφές σε πρώτο πρόσωπο βλέπουμε την κατάσταση που επικρατεί στην προ ναζιστική Γερμανία όπου τα πολιτικά πάθη είναι οξυμένα και η κοινωνική αναταραχή σε μέγιστο βαθμό... Το τρίτο μέρος, το οποίο ξαναγράφτηκε το 1945, με σαφώς πιο "λογοτεχνικό" ύφος περιγράφει γλαφυρά μια Γερμανία βυθισμένη πλέον στην δίνη του ναζισμού...

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και δίνει πολύ τροφή για σκέψη, το μικρό μέγεθός του (180 σελίδες) βολεύει και τον αναγνώστη που τρομάζει από τις πολλές σελίδες... Η "Φαιά Πανούκλα" αν και είναι ένα ξεκάθαρα πολιτικό βιβλίο δεν κουράζει... Είναι γραμμένο με τρόπο ζωηρό και ζωντανό καθώς περιγράφει εμπειρίες από πρώτο χέρι... Ο Guerin σκιαγραφεί με εύστοχες πινελιές τις δομές και την κατάσταση της γερμανικής κοινωνίας που άνοιξαν το δρόμο στον ναζισμό και περιγράφει την κοινωνική αναταραχή και αποσύνθεση που επικρατεί... Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες είναι οι περιγραφές από τα Kuhle Wampe, τις εργατικές κατασκηνώσεις, (εδώ το link της Wikipedia για την σχετική ταινία του 1932) και των Wild Cliques, των εφηβικών συμμοριών από ορφανά του πολέμου και φτωχά παιδιά τα οποία αργότερα κατά ένα πολύ μεγάλο βαθμό στελέχωσαν τις γραμμές των S.A... Ο Guerin δεν παραλείπει να κάνει κριτική στην γερμανική αριστερά για τον εφησυχασμό και την ατολμία της που έστρωσε τον δρόμο του ναζισμού... Κρούει επίσης τον κώδωνα του κινδύνου και στην αριστερά της χώρας του της Γαλλίας για τις πολιτικές αστοχίες και για τον ανερχόμενο εθνικισμό εντός των τειχών που οδήγησε στην εθνικιστική εξέγερση του 1934...

 Η "Φαιά Πανούκλα"  είναι επίκαιρη και σήμερα για την χώρα μας αν βάζοντας στην άκρη τις ιστορικές, αντικειμενικές διαφορές των δύο εποχών, του τότε και του σήμερα, σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για δύο εποχές έντονης κοινωνικής αναταραχής, με υψηλά ποσοστά ανεργίας και φτώχειας, την αριστερά κατακερματισμένη και αποπροσανατολισμένη και μια συντηρητική στροφή μεγάλου μέρους της κοινωνίας το οποίο μπορεί να μην εκφράζεται στην κάλπη (ακόμα) σε απόλυτους αριθμούς αλλά διαφαίνεται στην "κοινή γνώμη"... Προς Θεού δεν συγκρίνω τον Χίτλερ με τον Μιχαλολιάκο αλλά καλό είναι να έχουν οι φύλακες τη γνώση...

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ και ο Umberto Eco

Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και τα ξαναδιαβάζεις, τα μαθαίνεις απ' έξω αλλά παρ΄όλα αυτά όταν βρίσκεις ελεύθερο χρόνο, τα ξαναπιάνεις στα χέρια σου για να διαβάσεις και πάλι εκείνο το συναρπαστικό κεφάλαιο ή για να θυμηθείς τι ακριβώς έλεγε εκείνο το quote... Πια δεν το κάνω αυτό είτε γιατί δεν έχω και πολύ ελεύθερο χρόνο είτε γιατί μεγαλώνοντας όταν διαβάζω ένα βιβλίο και μου αρέσει, δεν μπορώ να το ξαναδιαβάσω, μου αρέσει να μένω με εκείνο το αίσθημα της ικανοποίησης που είχα όταν το διάβαζα την πρώτη φορά, δεν ρισκάρω να χάσω την ανάμνηση αυτού του συναισθήματος...

Το Όνομα του Ρόδου-Umberto Eco
Τα βιβλία του Umberto Eco μου προκάλεσαν αντικρουόμενα συναισθήματα... Δεν τα έχω διαβάσει όλα, μόνο τρία και σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου... Το πρώτο που διάβασα ήταν το "Όνομα  του Ρόδου"... Ήμουν μικρός, στην πρώτη ή τη δευτέρα γυμνασίου, μόλις είχα δει την ομώνυμη ταινία του Jean-Jacques Annaud, μου είχε αρέσει πολύ, και κάποιος μου έκανε δώρο και το βιβλίο...και έπαθα πλάκα!!! Η ταινία που με είχε γοητεύσει αρχικά φάνταζε ύβρις μπροστά στο μεγαλείο του βιβλίου καθώς όχι μόνο δεν κατόρθωνε να αποτυπώσει το σύνολο του στο φιλμ (πώς θα μπορούσε άλλωστε;) αλλά είχε και διαφορετικό φινάλε, πιο...φιλικό προς τον θεατή... Το βιβλίο είχε ένα πλούτο απίστευτων περιγραφών, όπως αυτής της τοιχογραφίας στον ναό του μοναστηριού που συγκλονίζει τον νεαρό Άντσο, ιστορικά στοιχεία σχετικά με την κοινωνική κατάσταση της εποχής, τις αιρέσεις ως κοινωνικά κινήματα, φιλοσοφικές συζητήσεις πάνω στην Σχολαστική Μέθοδο και άλλα πολλά... Αμέτρητες φορές ξανά διάβασα το βιβλίο ολόκληρο ή αποσπασματικά... Το κεφάλαιο όπου ο Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ συζητά με τον Ουμπερτίνο της Καζάλε για τον Ντολτσίνο, σχεδόν το αποστήθισα... Το βιβλίο αυτό είναι "υπεύθυνο" για την αγάπη για την μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία που έχω σήμερα...

Το Εκκρεμές του Φουκώ-Umberto Eco
Τα χρόνια περνάνε και δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του Eco, δεν έτυχε... Κάποια στιγμή και αφού έχω διαβάσει τον"Κώδικα Ντα Βίντσι", με διάθεση και γι' άλλο μυστικισμό και απόκρυφες λατρείες, αγοράζω το "Εκκρεμές του Φουκώ"... Παρά τις 903 σελίδες του το διαβάζω μέσα σε λίγες μέρες και μπροστά από τα μάτια μου παρελαύνουν όλες οι μυστικές εταιρείες της Ευρώπης, χιλιάδες ονόματα και τίτλοι, αφηγήσεις που μπλέκουν την πραγματικότητα με την φαντασία σε σημείο που να μην ξεδιαλύνονται από ένα σημείο και μετά και μια δραματική κορύφωση καθώς κάτι δεν πάει καλά τελικά ... Το βιβλίο είναι πραγματικά ένας ποταμός ο οποίος σε παρασέρνει, δεν σε αφήνει ακόμα και αν εσύ το θέλεις, η ροή της πληροφορίας είναι πραγματικά χειμαρρώδης και πληθωρική κι εκεί που νομίζεις ότι απλά γίνεται απαρίθμηση ιστορικών γεγονότων τότε όλα αλλάζουν... Το βιβλίο αυτό δεν το ξαναέπιασα ποτέ στα χέρια μου... Ο χρόνος πλέον ήταν περιορισμένος και πολύτιμος, δεν χωρούσαν πια δεύτερες αναγνώσεις στο πρόγραμμά μου αλλά η αλήθεια είναι ότι ο κυριότερος λόγος είναι ότι αυτό το βιβλίο ήταν τόσο "εξαντλητικό", ζητούσε τόσα πολλά από τον αναγνώστη του για να επεξεργαστεί και να εμπεδώσει την πληροφορία που του παρέχει, που δεν είχα και πάλι το κουράγιο να τα δώσω, έστω και αποσπασματικά...

Μπαουντολίνο-Umberto Eco
Αμέσως μόλις διάβασα το "Εκκρεμές του Φουκώ"  αγόρασα τον "Μπαουντολίνο"... κι εκεί ήρθε η ανώμαλη προσγείωση... Η ιστορία του ψεύτη Μπαουντολίνο, ενός χωρικού που καταφέρνει με τα ψέματά του να συμμετάσχει και να διαμορφώσει την ιστορία, με κούρασε αφάνταστα... Καταπίεσα τον εαυτό μου να το διαβάσει μέχρι τέλους μόνο και μόνο διότι έχω σαν αρχή να τελειώνω κάθε βιβλίο που πιάνω στα χέρια μου και πραγματικά ζορίστηκα... Μου φάνηκε σαχλή αυτή η ιστορία και ξεχειλωμένη, βαρέθηκα τις αμέτρητες ιστορίες για μυθικά τέρατα και πόλεις και περιπέτειες, χωρίς νόημα, χωρίς στόχο και ουσία... Basta που λένε και στα ιταλικά, ευχαριστώ δεν θα πάρω άλλο... Εννοείται ότι τον "Μπαουντολίνο" όχι μόνο δεν τον ξαναέπιασα στα χέρια μου αλλά τον έκρυψα και σε μια γωνιά της βιβλιοθήκης μου για να μην τον βλέπω...

Από τότε δεν ξαναδιάβασα άλλο βιβλίο του Eco, η εμπειρία του "Μπαουντολίνο"  ήταν "τραυματική" και χρειάζομαι χρόνο για να κάνω ειρήνη με τον Ιταλό καθηγητή στον οποίο όμως χρωστάω την μεγαλύτερη αναγνωστική απόλαυση της ζωής μου, το "Όνομα  του Ρόδου", οπότε δεν μπορώ να του κρατήσω κακία...

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Διάλογος με το γιο μου...

Εγώ: Τι κάνεις Σ. ;
Σ: Ντα, ντα, ντα, ντα...
Εγώ: Ήσουν καλό παιδί σήμερα ή την κούρασες την μαμά σου;
Σ: Ντα, ντα, ντα, αγκ, μπλεχ...
Εγώ: Θα πάμε να παίξουμε τώρα και να φάμε την κρέμα;
Σ:  Αχχχ, ντα, ντα, εοοοοοο....

(Παράλληλα τον αλλάζω, έχει αρχίσει να βαριέται και θυμώνει...)

Σ:  (Φωνάζει) Ντα, ντα, ντα, μα, μα, μα, νι, νι, νι, νι.!!!
Εγώ: Όχι αγόρι μου εσύ έχεις δίκιο, πάντα έχεις δίκιο [*]... (τον σηκώνω αγκαλιά)


[*] Copyright της Μ.

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Ο Γεώργιος Σουρής για την Οικονομία

Τα παρακάτω αποσπάσματα από ποιήματα του Γεώργιου Σουρή γράφτηκαν πριν από 120 χρόνια περίπου... Είναι λυπηρό ότι μοιάζουν σαν να γράφτηκαν σήμερα, φαίνεται τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτή την χώρα από τότε...

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;


Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

* * *

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

* * *

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

* * *

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

* * *

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

* * *

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

* * *

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα

* * *
  • Βιογραφικά στοιχεία για τον Γεώργιο Σουρή.
  • Διαβάστε αυτό και άλλα ποιήματα του Σουρή, εδώ.

Τώρα όλα καλά;

Μας σκότισαν τ' αρχίδια κάποιοι την προηγούμενη εβδομάδα για τις "συμφωνίες κάτω από το τραπέζι" και τις "ανίερες συμμαχίες" μεταξύ Αριστεράς και ΝΔ για να καταψηφιστούν (δήθεν) οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ στο δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών... Εχθροί της προόδου, προδότες της πατρίδας, σκουλήκια, ρεμάλια, μπλα, μπλα, μπλα...

Τώρα που το ΠΑΣΟΚ πήρε τους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας και τα 2/3 των περιφερειών, προφανώς και με ψήφους από την Αριστερά, είναι όλα καλά;

Δείτε  τι λέει και η Γαμάει και Δέρνει, τα λέει καλά....

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

"Εμείς και οι Φράγκοι" του Νίκου Τσιφόρου

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,αμήν!
Κείνο το πρωινό, ο γαληνότατος δόγης Ενρίκο Ντάντολο, πήρε ένα δάχτυλο από τα δικά του κι έξυσε το μέτωπο του,και αυτό κατάδικο του, να κατεβάσει ιδέα. Φόραγε κι όλας το κρεμεζί το ράσο το δόγικο, αρραβωνιάρης της θάλασσας, επίσημος με δαχτυλίδι. Μύτη γαμψή και χαμογελαστός πάντα του, είχε μέσα του ριζωμένο βαθιά το δόγμα της πατρίδας του "σιάμι Βενετσιάνοι ε πόι Κριστιάνοι" που σημαίνει "πρώτα κλέφτε και μετά κάντε τον σταυρό σας καλού κακού"...

Εμείς και οι Φράγκοι-Νίκος Τσιφόρος
Αυτή είναι η πρώτη παράγραφος από το "Εμείς και οι Φράγκοι" του Νίκου Τσιφόρου, του... sequel (sic!) των "Σταυροφοριών"!!! Σε αυτό το βιβλίο ο Νίκος Τσιφόρος μας εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάλυση του Βυζαντινού κράτους και την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους, την Φραγκοκρατία που διήρκεσε περίπου τρεις αιώνες μέχρι και την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τον Μωάμεθ τον Β΄ και την κατάλυση του δεσποτάτου του Μυστρά...

Ο Τσιφόρος για να γράψει αυτό το βιβλίο μελέτησε πληθώρα ιστορικών πηγών και κυρίως το "Χρονικό του Μωρέος"... Το έργο του, είναι πολύ σημαντικό αν λάβει κανείς υπόψιν ότι πολύ λίγα έργα περί της περιόδου της Φραγκοκρατίας έχουν συγγραφεί από Έλληνες συγγραφείς και μελετητές...

Και σε αυτό το βιβλίο ο Νίκος Τσιφόρος, συνεχίζει με το ίδιο απαράμιλλο στυλ του να περιγράφει με σπαρταριστό τρόπο τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την ελληνική και την ευρύτερη ευρωπαϊκή ιστορία... Συνεχίζει να αποδομεί τις ηρωικές φιγούρες που μας έχει παρουσιάσει η επίσημη ιστοριογραφία, "επιμένοντας" να τις ξεβρακώνει, να τις παρουσιάζει με όλα τα ανθρώπινα πάθη τους, τραβηγμένα από τα μαλλιά, διακωμοδώντας τις, παραδίδοντάς τις στην δημόσια κριτική ή ακόμα και την χλεύη καθώς όπως όλοι γνωρίζουμε, η επίσημη ιστοριογραφία τείνει να εξωραΐζει ανθρώπους και καταστάσεις....

Ο Τσιφόρος αποδεικνύει το οξύ του πνεύμα για άλλη μια φορά, δείχνει ότι δεν καταπίνει το παραμύθι της "εθνικής ομοψυχίας" και του "πατριωτισμού" και παρουσιάζει τα γεγονότα ωμά και ξεγυμνωμένα... Κρατά κριτική στάση απέναντι στο σύνολο αυτού που ονομάζεται Βυζάντιο και την σχέση του με την Ελλάδα και τους Έλληνες και εξηγεί τα πως και γιατί που οδήγησαν από την Φραγκοκρατία στην Τουρκοκρατία... 

Το χιούμορ του παραμένει καυστικό και "βλάσφημο", διάλογοι σε λούμπεν αργκό αφάνταστα εμπνευσμένοι...

Δεν έχω πολλά προσθέσω για τον μεγάλο Νίκο Τσιφόρο και το έργο του... Τα γραπτά του μιλάνε μόνα τους κι έχουν πολλά να πουν, φτάνει αυτός που τα διαβάζει να έχει διάθεση να ακούσει...

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

"Το Πάρτυ" της Agatha Christie

"Το Πάρτυ" της Agatha Christie
Το αγόρασα το καλοκαίρι από το περίπτερο στον κεντρικό δρόμο της Άκολης, στο Αίγιο, που πήγαμε διακοπές, για να διαβάζω τα μεσημέρια και στην παραλία, όσο μου επέτρεπε το μωρό... Τελικά με αυτά και με αυτά, το τελείωσα στην Αθήνα διότι δεν ήταν γραφτό να το διαβάσω ξένοιαστος... Το αντίτυπο που αγόρασα ήταν σε έκδοση τσέπης από τον εκδοτικό οίκο Λυχνάρι...

Αντιγράφω την περίληψη από το site του εκδοτικού οίκου:
Η κυρία Αριάδνη Όλιβερ, η διάσημη συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, πηγαίνει στο Μάντσεστερ, για να επισκεφτεί τη φίλη της Τζούντιθ Μπάτλερ και να πρωτοστατήσει στην προετοιμασία ενός πάρτυ που διοργανώνει στην έπαυλή της, για τα παιδιά ενός σχολείου της πόλης. Διάφορα παιχνίδια περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα και βραβεία. Τα παιδιά βομβαρδίζουν την κυρία Όλιβερ με τις ερωτήσεις τους, κι ένα φλύαρο κοριτσάκι – η Τζόυς Ρέυνολντς – παραπονιέται ότι τα βιβλία της δεν έχουν «αρκετό αίμα». Το ίδιο κοριτσάκι φλυαρώντας, δηλώνει ότι έχει γίνει μάρτυς ενός φόνου, αλλά δεν το είπε πουθενά, καθώς δε συνειδητοποίησε αμέσως ότι επρόκειτο για φόνο. Κανείς δεν την προσέχει εκείνη τη στιγμή, αλλά πολλοί θα της δείξουν την αρμόζουσα προσοχή, όταν βρεθεί λίγο αργότερα πνιγμένη σ’ έναν κουβά, στη βιβλιοθήκη του σπιτιού. Η κυρία Όλιβερ θ’ αναζητήσει τη βοήθεια του περίφημου φίλου της, του διάσημου ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό, για να δώσει μια λύση σ’ αυτή τη δύσκολη υπόθεση, που είναι κι απ’ τις πιο αιματοβαμμένες που έγραψε η Άγκαθα Κρίστι.
Έχω υπάρξει οπαδός της Agatha Christie στην εφηβεία μου και ειδικά των βιβλίων με ήρωα τον Ηρακλή Πουαρό και αγοράζοντας αυτό το βιβλίο έλπιζα να νιώσω πάλι εκείνη την απόλαυση που θυμόμουν όταν διάβαζα τα βιβλία της αλλά αυτή την φορά κάτι τέτοιο δεν συνέβη...

Δεν υπήρχε η ένταση και η διαρκής ροή που σε κρατά στην "τσίτα" σε άλλα της βιβλία, υπήρχε η επανάληψη κάποιων προτύπων σχετικά με τις συνήθειες του εκκεντρικού Πουαρό, την μέθοδο έρευνας που ακολουθεί αλλά και αυτή η πλοκή ακόμα ήταν άνευρη και "ρηχή", οι χαρακτήρες ατελείς και επιφανειακοί... Εδώ να συμπληρώσω ότι καθόλου δεν βοήθησε και η μετάφραση η οποία σε κάποια σημεία ήταν πολύ "φτωχή"...

Το "Πάρτυ" είναι ένα βιβλίο που σίγουρα δεν προτείνω αλλά προτείνω σε όσους δεν έχουν έρθει σε επαφή με την πένα της Agatha Christie να το κάνουν διότι έχει γράψει πολλά άλλα έργα που αξίζουν να διαβαστούν...

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Τι είναι δημοκρατία;

Η δημοκρατία είναι συνάρτηση της καλλιέργειας του καθενός...

Κάνοντας zapping πριν κανά μισάωρο στον Λαζόπουλο είδα τον Χρήστο Γιανναρά (αυτός ήταν νομίζω) να το λέει και συμφωνώ απόλυτα...

Έτσι εξηγείται και η "ποιότητα" της ελληνικής δημοκρατίας...

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

"Ένας ξένος στην πόλη" του Lee Child

Ο Lee Child είναι εγγύηση... Παίρνοντας ένα βιβλίο του στα χέρια σου ξέρεις τι θα διαβάσεις... Ωραίες περιγραφές, όμορφη ατμόσφαιρα, καλή πλοκή, έξυπνοι διάλογοι κι ένας ήρωας ιδιόρρυθμος και μοναχικός, ο σκληροτράχηλος πρώην στρατονόμος Τζακ Ρίτσερ, ο άνθρωπος που στο μυαλό του υπάρχει ρολόι ακριβείας... Το "Ένας ξένος στην πόλη" δεν διαφέρει...

Αντιγράφω από το site των εκδόσεων Bell:

Ένας ξένος στην πόλη
Δυο μικρές πόλεις στο Κολοράντο: το Χόουπ και το Ντισπέαρ. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει τίποτα, μόνο είκοσι χιλιόμετρα έρημος δρόμος. Ο Τζακ Ρίτσερ δεν βρίσκει αυτοκίνητο να τον πάρει κι έτσι πάει με τα πόδια. Μπαίνει στο Ντισπέαρ θέλοντας απλώς να πιει έναν καφέ.
Αλλά σε χρόνο μηδέν βρίσκεται αντιμέτωπος με τέσσερις αγροίκους αστυνομικούς και μια κατηγορία για αλητεία. Και πριν καλά καλά το καταλάβει τον έχουν πετάξει έξω από την πόλη.

Μεγάλο λάθος.

Δεν ήξεραν με ποιον έχουν να κάνουν. Ο Ρίτσερ είναι ένας μοναχικός, περιπλανώμενος πολεμιστής, άριστα εκπαιδευμένος, σε άψογη φόρμα. Δεν έχει δουλειά, σπίτι, αποσκευές. Δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Τίποτα να χάσει. Έχει μόνο μια επίμονη περιέργεια. Γιατί οι κάτοικοι του Ντισπέαρ διώχνουν έτσι τους ξένους περαστικούς; Τι μυστικά προσπαθούν να κρύψουν;

Η περίληψη λέει την αλήθεια... Ο Τζακ Ρίτσερ για άλλη μια φορά ξεδιπλώνει τον χαρακτήρα που αγαπήσαμε όσοι τον παρακολουθούμε στα βιβλία του Lee Child... Ήρεμος, ψύχραιμος και κυνικός που κρύβει καλά όμως κάτω από την θηριώδη εξωτερική του εμφάνιση ένα ευαίσθητο χαρακτήρα, μπορεί να γίνει εξαιρετικά βίαιος, μια φονική μηχανή, όταν προκληθεί... Η υπόθεση εκτυλίσσεται ομαλά και κορυφώνεται σταδιακά μαζί με την σκιαγράφηση των χαρακτήρων των περιφερειακών ηρώων, όπως της αστυνόμου Βον, μέχρι την τελική αναμέτρηση... Οι περιγραφές είναι μεστές και λεπτομερείς και ο Child καταφέρνει να δημιουργήσει τις εικόνες που περιγράφει στο μυαλό του αναγνώστη του βιβλίου ενώ δεν απουσιάζουν και σε αυτό το βιβλίο οι πολύ καλές περιγραφές συμπλοκών του Ρίτσερ με διαφόρους αντιπάλους όπου διαβάζοντας νομίζεις ότι περνάνε μπροστά από τα μάτια σου σε στοπ καρέ... Το βιβλίο έχει αναφορές στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας στην Μέση Ανατολή και στο δράμα που βιώνουν όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτόν, στρατιώτες, άμαχοι και οικογένειες ενώ στηλιτεύει και τον ρόλο που μπορεί να παίξει ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός σε όλα αυτά...

Το βιβλίο είναι γενικά πολύ καλό και διαβάζεται ευχάριστα, μου άφησε όμως μια αίσθηση ότι κάποια πράγματα τα είχα ξαναδιαβάσει, τα ήξερα από πριν, πριν γυρίσω την σελίδα... Έχω την εντύπωση ότι ο Lee Child έχει βρει μια μανιέρα την οποία ανακυκλώνει αλλά δεν ανανεώνει όσο συχνά έπρεπε... Από την άλλη ίσως και να φταίει το ότι έχω διαβάσει αρκετά βιβλία του και ίσως απλά τον βαρέθηκα λίγο σε κάθε περίπτωση όμως το βιβλίο είναι καλό και προτείνεται...

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Προς αυτούς που δεν πρόκειται να ψηφίσουν...

Αν είσαι ευχαριστημένος με την κατάσταση της χώρας αλλά δεν θες να ψηφίσεις, έχει καλώς...

Αν δεν είσαι ευχαριστημένος και δεν πιστεύεις στην εκλογική διαδικασία, την θεωρείς αυταπάτη αλλά δραστηριοποιείσαι με άλλους τρόπους και δείχνεις έμπρακτα τη δυσαρέσκεια σου και δεν θες να ψηφίσεις πάλι έχει καλώς...

Αν δεν ανήκεις σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, είσαι δυσαρεστημένος, δεν δραστηριοποιείσαι με κανένα τρόπο αλλά και πάλι δεν θες να ψηφίσεις, να τσακιστείς να πάρεις τα πόδια σου και να σηκώσεις την κωλάρα σου από τον γαμημένο καναπέ και να πας να εξασκήσεις το τελευταίο δικαίωμα που μας έχει απομείνει και έχει ουσία και να στείλεις το μήνυμα της δυσαρέσκειάς σου... Τουλάχιστον μην γκρινιάζεις, κάτσε να σε καβαλήσουν και μην μιλάς, μην μας ζαλίζεις αφού δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα... 

Η αποχή δεν στέλνει κανένα μήνυμα, νερό στον μύλο τους ρίχνει, ξύπνα ζωντόβολο!!!

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας (The Gunpowder Treason)...

Remember, remember, the 5th of November
The Gunpowder Treason and plot;
I know of no reason why Gunpowder Treason
Should ever be forgot.

Δημοφιλείς μέχρι και σήμερα μεταξύ των μικρών παιδιών, οι στίχοι αυτοί εξακολουθούν να υπενθυμίζουν στους Άγγλους γιατί το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου σε κάθε πόλη και χωριό της Βρετανίας πυροτεχνήματα λάμπουν στον αέρα. Η 5η Νοεμβρίου γιορτάζεται στη Βρετανία ως η Νύχτα του Γκάι Φωκς (Guy Fawkes Night ή Bonfire Night), σε ανάμνηση της αποτυχημένης προσπάθειας του Φωκς να ανατινάξει το Βρετανικό Κοινοβούλιο στις 5 Νοεμβρίου 1605 και να οργανώσει τη "Συνωμοσία της Πυρίτιδας" σαν αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α' και στα σκληρά μέτρα του προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους Καθολικούς.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, στα προάστια της πόλης του Λονδίνου, τρεις Καθολικοί Βρετανοί συναντώνται μυστικά για να αποφασίσουν τη δράση τους. Ο βασιλιάς Ιάκωβος Α' της Αγγλίας είχε μόλις αναλάβει την εξουσία της χώρας. Παρότι είχε υποσχεθεί χαλάρωση των αντικαθολικών νόμων, φαινόταν ότι ο νέος βασιλιάς θα αποδεικνυόταν ακόμη περισσότερο αυστηρός στην εκτέλεσή τους από τον προκάτοχό του.

Οι Ρόμπερτ Κάτεσμπι, γνωστός Καθολικός του Νορθαμπτονσάιρ, ο ξάδερφός του Τόμας Ουίντουρ, και ο φίλος του Ράιγκτ, αποφάσισαν να οργανώσουν ένα σχέδιο που περιλάμβανε την ανατροπή του βασιλιά και την ανατίναξη της Βουλής των Λόρδων, κατά την έναρξη της Βουλής στις 5 Νοεμβρίου 1605, με σκοπό να προκαλέσουν μια γενική εξέγερση που θα επέτρεπε την επιστροφή του καθολικισμού στη χώρα.

Τον Μάιο του 1604, στο σχέδιο εντάχθηκε και ο Γκάι Φωκς, μισθοφόρος από το Γιορκσάιρ, ο οποίος είχε διακριθεί στον Ισπανικό Στρατό. Λόγω της εμπειρίας του, ο Φωκς θα μετατραπεί στον "εγκέφαλο" της δράσης της ομάδας, η οποία διευρυνόταν διαρκώς.

Αρχικά, ο Κάτεσμπι νοίκιασε ένα διαμέρισμα κοντά στο Παλάτι του Ουέστμονστερ και η ομάδα άρχισε τη διάνοιξη μιας σήραγγας κάτω από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Η πρόοδος, ωστόσο, ήταν αργή για τους κυρίους, οι οποίοι δεν ήταν συνηθισμένοι σε σκληρή χειρωνακτική εργασία. Τελικά, το Μάρτιο του 1605, ο Τόμας Πέρσι κατάφερε να εκμεταλλευτεί τις διασυνδέσεις του στην Αυλή για να νοικιάσει ένα κελάρι κάτω από τη Βουλή των Λόρδων. Το σχέδιο του τούνελ εγκαταλείφθηκε γρήγορα και σύντομα ο Φωκς κατάφερε να γεμίσει την υπόγεια αποθήκη με περίπου 30 βαρέλια πυρίτιδας, που κρύφτηκαν κάτω από άνθρακα και κομμάτια ξύλου. Τα πάντα ήταν έτοιμα για να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο.

Ενδεχομένως να είχαν προετοιμαστεί πολύ νωρίς, διότι ορισμένα από τα μέλη άρχισαν να αμφιβάλλουν για το σχέδιο, εκφράζοντας ανησυχίες για τους Καθολικούς που θα βρίσκονταν παρόντες στο Κοινοβούλιο την ώρα της έκρηξης. Δέκα ημέρες πριν τη σχεδιαζόμενη επίθεση, ο Λόρδος Μοντίγκλ, ένας μεταρρυθμιστής Καθολικός, έλαβε ένα σημαντικό γράμμα, που τον συμβούλευε για τη δική του ασφάλεια να βρει μια δικαιολογία για να βρει μια δικαιολογία να απουσιάσει από το Κοινοβούλιο την 5η Νοεμβρίου. Ο συγγραφέας της επιστολής ουδέποτε ταυτοποιήθηκε, ωστόσο, ο Λόρδος ήταν γαμπρός του Φράνσις Τρέσμαν, μέλος της ομάδας της Πυρίτιδας.

Ο Μοντίγκλ έδειξε αμέσως το γράμμα στον Ρόμπερτ Σέσιλ, υπουργό της κυβέρνησης. Παρότι με σημαντική καθυστέρηση, οι στοές κάτω από το Κοινοβούλιο ερευνήθηκαν την 4η Νοεμβρίου και η πυρίτιδα ανακαλύφθηκε.

Μόλις ενημερώθηκαν ότι τα σχέδιά τους είχαν αποκαλυφθεί, ο Ρόμπερτ Κάτεσμπι και ο Τόμας Ουίντουρ εγκατέλειψαν το Λονδίνο και συναντήθηκαν με την υπόλοιπη ομάδα στο Ουαρουικσάιρ, χωρίς να εξασφαλίσουν την υποστήριξή της. Κατάφεραν να ταξιδέψουν, μένοντας σε φίλους και σε υποστηρικτές, αλλά τρεις μόλις ημέρες μετά συνελήφθησαν. Ο Κάτεσμπι, ο Πέρσι και ο Ράιγκτ σκοτώθηκαν, ενώ ο τραυματισμένος Ουίντουρ μεταφέρθηκε στο Λονδίνο. Οι υπόλοιποι συνελήφθησαν λίγες ημέρες αργότερα. Όλοι οι συνωμότες, εκτός από τον Τρέσμαν, εκτελέστηκαν.

Πώς μπόρεσαν αυτοί οι άνδρες να διεισδύσουν τόσο εύκολα στα άδυτα της αγγλικής κυβέρνησης; Και γιατί τα κελάρια ερευνήθηκαν τόσο καθυστερημένα; Ενδέχεται ο Ρόμπερτ Σέσιλ να είχε οργανώσει όλη τη συνωμοσία για να εκφοβίσει τον βασιλιά, ώστε να αναγνωρίσει την καθολική απειλή; Μία δημοφιλής θεωρία υποστηρίζει ότι ο Γκάι Φωκς ήταν ένας προβοκάτορας, όπως και οι άλλοι συνωμότες, όπως ο Τρέσμαν, που δρούσε ως διπλός πράκτορας. Είναι πιθανό, ωστόσο, οι πράκτορες του Σέσιλ να μην διαπίστωσαν ποτέ ότι επρόκειτο για μια ήδη σχεδιασμένη συνωμοσία. Ο τελευταίος αποκάλυψε τη συνωμοσία μόλις την τελευταία στιγμή, προσδίδοντας δραματικότερο τόνο στην επιχείρηση. Στην πραγματικότητας, ο βασιλιάς μπορεί να μην βρέθηκε καμία στιγμή σε πραγματικό κίνδυνο.

Πηγή: britannia.com

Αναδημοσίευση από TVXS

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

free-ebooks.gr - Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη

Το free-ebooks.gr είναι μια καλή προσπάθεια να συγκεντρωθούν και να είναι διαθέσιμα για downloading σε όλους, χωρίς πληρωμή ή κάποιο registration, βιβλία και συγγράμματα... 

Η θεματολογία των βιβλίων που είναι διαθέσιμα είναι ευρύτατη, υπάρχει μια "προτίμηση" στα Μαθηματικά και τις Θετικές επιστήμες αλλά η λίστα των θεματικών ενοτήτων είναι πολύ μεγάλη (Αρχαία Ελληνική Γραμματεία,Ιστορία,Λογοτεχνία,Πληροφορική,Σχολικά Βιβλία,Τέχνες και άλλα πολλά)... 

Τα βιβλία είναι διαθέσιμα είτε on line σε μορφή html σελίδων είτε για downloading σε μορφή pdf αρχείων, απευθείας από τον server που φιλοξενείται το site... Εδώ να σημειώσουμε ενημερωτικά ότι τα βιβλία που διανέμονται, κατά δήλωση των ιδιοκτητών του site, είναι νόμιμα και δεν παραβιάζουν τους κανονισμούς περί πνευματικών δικαιωμάτων...

Γενικά το free-ebooks.gr είναι μια πολύ καλή προσπάθεια και αξίζει να ψάξει κάποιος την συλλογή των βιβλίων του... Ως αρνητικό μόνο θα μπορούσα να αναφέρω το βαρετό και μονότονο (για μένα) design του site...


Οι παράπλευρες απώλειες των εκλογών...

Εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι χαρτιού στοιβάζονται σε πεζοδρόμια και παρμπρίζ, κάτω από πόρτες, μέσα σε γραμματοκιβώτια και κάδους σκουπιδιών στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας για τις αυτοδιοικητικές εκλογές... Κανείς δεν σκέφτηκε εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης του ψηφοφόρου, η ναυαρχίδα της προεκλογική εκστρατείας παρέμεινε το φυλλάδιο, μαυρόασπρο ή έγχρωμο, ιλουστρασιόν ή ματ... Η eco-friendly αντίληψη δεν άγγιξε ούτε καν αυτή την την κυβέρνηση η οποία μάλιστα πέρυσι προεκλογικά έπαιξε πολύ το "πράσινο χαρτί"...

Δεν πιστεύω πως θα αλλάξει στο εγγύς μέλλον αυτή η εικόνα... Τα κόμματα πάντα θα δαπανούν τεράστια ποσά για την εκτύπωση πολιτικών φυλλαδίων για τα οποία απαραίτητοι είναι χιλιάδες τόνοι χαρτιού... Οι πόλεις θα γεμίζουν σκουπίδια τα οποία θα παραμένουν ακόμα και μετά τις εκλογές για να θυμίζουν τους θριάμβους και τις πανωλεθρίες και κάποιοι απλά θα θρηνούν τις παράπλευρες πράσινες/eco απώλειες...