Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Ευχές 2013...

Ο χρόνος τελειώνει κι εγώ είμαι στη δουλειά και βλέπω το inbox μου να γεμίζει με email αποχωρήσεων... Από την Τετάρτη τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά και το μέλλον σίγουρα θολό...

Δεν μπορώ να κάνω κάτι αυτή την στιγμή, προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι την χρονιά που έρχεται διότι μπαίνω σε ένα loop κακών σκέψεων και άγχους... Όλα είναι αβέβαια και δυσοίωνα αλλά πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να την παλέψουμε αν όχι για μας αλλά γι' αυτούς που αγαπάμε...

Καλή χρονιά με υγεία εύχομαι σε όλους... Μακάρι το 2013 αν δεν μπορεί να μας χαρίσει περισσότερες χαρές από το 2012, να μας χαρίσει τουλάχιστον περισσότερη ελπίδα...

Στον εαυτό μου εύχομαι να συνεχίσει να περπατάει στο μονοπάτι που έχει ήδη ανοίξει και που μακάρι να γίνει δρόμος...

Καλά να είμαστε όλοι!

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Τα βιβλία του 2012...

Τα βιβλία του 2012!!!
Το 2012 ήταν μια γεμάτη, αναγνωστικά, χρονιά από κάθε άποψη... Διάβασα 20 βιβλία, κάποια καλά, κάποια όχι και τόσο, κάποια αριστουργήματα και κάποιες απογοητεύσεις... Τα διάβασα σε λεωφορεία, μετρό, ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, κάποιες φορές στην παραλία και κάποιες σε αίθουσες αναμονής πάσης φύσεως... Μου κράτησαν παρέα, τις περισσότερες φορές καλή, με συνάρπασαν, με συγκίνησαν, με μελαγχόλησαν, με διασκέδασαν, με κάνανε να προβληματιστώ και κάποιες φορές με τσάντισαν ή με έκαναν να βαρεθώ... Επιχειρώντας μια κατηγοριοποίηση τους καταλήγω στα παρακάτω:


Τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς
  1. "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" του Leonardo Padura
  2. "Το χαστούκι" του Χρήστου Τσιόλκα
  3. "Ο βασιλιάς των αρουραίων" του James Clavell

Τα χειρότερα βιβλία της χρονιάς
  1. "Σκοτεινή Παλίρροια" του A.Roseberg
  2. "Πέρα από την Σκοτεινή Πύλη" των A.Rosenberg και C.Golden
  3. "Ο Εκλεκτός" του Thomas Mann

Ευχάριστη έκπληξη


Μεγαλύτερη απογοήτευση


Ελπίζω και το 2013 να είναι ένας καλός χρόνος για διαβάσματα, να διαβάσω τόσα και άλλα τόσα και να είμαι και πάλι εδώ στο τέλος του για να κάνω τον απολογισμό μου...

Καλή αναγνωστική (και όχι μόνο) χρονιά να έχουμε όλοι!!!

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Δώρα...

Τα χριστουγεννιάτικα δώρα μου!

Φέτος υπήρξε συνεννόηση μεταξύ της Μ. και των δικών μου και αγοράστηκε η τριλογία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών", να καλύψω επιτέλους αυτό το τεράστιο κενό που είχα στα fantasy αναγνώσματα μου....

Το άλλο βιβλίο είναι πολιτικά και τεχνολογικά επίκαιρο, ειδικά τώρα που μελετάω την Python... (μου χα χα!!!)

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Καλά Χριστούγεννα με μια εικόνα...

Σκεφτόμουν ότι θα ήταν ωραίο μαζί με τις ευχές μου να μπορούσα να έκανα κι ένα δωράκι σε όσους διαβάζουν αυτό το blog, για το καλό, μήπως έβρισκα κάποιο freebie ή κάποιο γουστόζικο video από το You Tube αλλά δεν ήξερα τι.... Το δώρο μου τελικά είναι μια εικόνα και ένα συναίσθημα... 

Κατά τις 8:00 απόψε, ετοιμάζω hot dogs στην κουζίνα για να φάμε μαζί με τον αδερφό της Μ. (και νονό του Σ. ) και την κοπέλα του... Ο Σ. παίζει με τον νονό του, την μαμά του και την Κ. στο δωμάτιό του όταν τον ακούω να τραγουδάει τον "Ρούντολφ το ελαφάκι" με την αδέξια μισομωρουδιακή, μισοπαιδική φωνούλα του, να θυμάται όλους τους στίχους απ' έξω και να χοντραίνει την φωνή του όταν ο Άη Βασίλης μιλάει στον Ρούντολφ... Μπήκα στο δωμάτιο του και τον είδα να κάθεται στο καρεκλάκι του και να απολαμβάνει την λατρεία στα μάτια των υπολοίπων στο δωμάτιο, τον αγκάλιασα και του έδωσα δυο φιλιά στα μάγουλα, προσέχοντας να μην τον γρατζουνίσω με τα γένια μου καθώς έχω αρκετές μέρες αξύριστος και ήμουν ευτυχισμένος...

Εύχομαι σε όλο τον κόσμο να είναι ευτυχισμένος μαζί με αγαπημένους ανθρώπους...

Καλά Χριστούγεννα, χρόνια πολλά με υγεία!

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

"Το χαστούκι" του Χρήστου Τσιόλκα

Το χαστούκι - Χρήστος Τσιόλκας
Ένα barbeque σε ένα σπίτι με κήπο μια ηλιόλουστη μέρα... Ετερόκλητοι άνθρωποι μαζί με τα παιδιά τους μαζεμένοι, συζητούν, πίνουν και τρώνε... Όλα φαίνονται φυσιολογικά και τετριμμένα μέχρι που κάποιος καλεσμένος χαστουκίζει ένα ξένο παιδί... Το γεγονός προκαλεί αναστάτωση, αμηχανία, οργή και αποτελεί τον καταλύτη για την αλυσιδωτή αντίδραση των γεγονότων που ακολουθούν...

Αυτή είναι εν τάχει η υπόθεση του βιβλίου του Χρήστου Τσιόλκα, "Το χαστούκι" αλλά σίγουρα δεν είναι μόνο αυτό... Δεν κατάφερα να το συμπαθήσω από την αρχή αλλά κλείνοντας την τελευταία σελίδα του με είχε κερδίσει ολοκληρωτικά... Επειδή λογικά αυτό θα είναι το τελευταίο βιβλίο που διαβάζω μέσα στο 2012, χαίρομαι που αυτός ο καλός (από την αναγνωστική πλευρά) χρόνος κλείνει με ένα εξαιρετικό βιβλίο...

Αρχικά όπως είπα δεν κατάφερα να το συμπαθήσω... Η κοφτερή γλώσσα του Τσιόλκα και οι συνεχείς αναφορές σε σκηνές σεξ και οι βωμολοχίες με έκαναν να θεωρώ ότι προβοκάρει απλά χωρίς να έχει τίποτα να πει... Σιγά σιγά κατάλαβα ότι απλά με σόκαρε το γεγονός ότι απλά παρουσίαζε τα πράγματα ωμά και αληθινά κάτι που αντιτίθεται στον μικροαστικό καθωσπρεπισμό μου... 

Το "Χαστούκι" είναι ένα πολύ σκληρό βιβλίο... Ανατέμνει την σύγχρονη αστική ζωή και τοποθετεί ένα καθρέφτη μπροστά στην κοινωνία και την αναγκάζει να δει τα μούτρα της όπως είναι απαλλαγμένη από τις συμβάσεις της και την υποκρισία... Εστιάζει ιδιαίτερα στην οικογένεια και τις σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτήν... Φυσικά λόγω της καταγωγής του συγγραφέα η ελληνική οικογένεια είναι στο επίκεντρο και γι' αυτό κάποιοι απ΄τους χαρακτήρες είναι ιδιαίτερα οικείοι... 

Η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι καταπληκτική, ένα κέντημα, όπως είπε χαρακτηριστικά η Μ. όταν συζητούσαμε για το βιβλίο... Κανένας δεν είναι αθώος, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, υπάρχουν άνθρωποι πραγματικοί, όχι στερεοτυπικοί, συναισθηματικά διαφανείς στον αναγνώστη... Όλοι τους παλεύουν με τα θέλω και τα πρέπει τους, τους προσωπικούς τους δαίμονες και τις απογοητεύσεις τους, προσπαθούν να βρουν την ισορροπία χωρίς να το καταφέρνουν πάντα ή μάλλον σχεδόν ποτέ... 

Το "Χαστούκι" παρέχει τη δυνατότητα για μια διεισδυτική ματιά στην Αυστραλέζικη κοινωνία, μια κοινωνία που περπατάει πάνω σε τεντωμένο σχοινί... Ρατσισμός, μισαλλοδοξία, ναρκωτικά, περιθωριοποίηση είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που πρέπει να λύσει, όπως και πολλές άλλες, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής... 

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω διάφορα για το "Χαστούκι" αλλά δεν έχει νόημα... Από την μια προσπαθώ να αποφύγω τα spoilers και από την άλλη προσπαθώ να περιγράψω ένα βιβλίο που πιστεύω ότι πρέπει να το διαβάσεις για να το καταλάβεις γιατί είναι δυνατό σαν συναίσθημα και πόσο καλά μπορείς να περιγράψουν τα λόγια ένα συναίσθημα; 

Διαβάστε το...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Λίστα πεσόντων...

Έμαθα χθες ότι ένας γνωστός από τον Ταύρο πέθανε από κάποια αρρώστια, πιθανότατα καρκίνο... Ο εκλιπών ήταν άρρωστος οπαδός της ΑΕΚ, την ακολουθούσε παντού, γνωστός στους οπαδικούς κύκλους... Κάποτε, αν τα θυμάμαι σωστά, του την είχαν πέσει αντίπαλοι οπαδοί, παναθηναϊκοί ήταν νομίζω, και τον σάπισαν στο ξύλο... Όταν τον αφήσανε, σηκώθηκε πάνω κουτσά στραβά, κρατώντας ακόμα το κασκόλ της ΑΕΚ και είπε : "Μουνόπανα, δεν μου το πήρανε το κασκόλ"... Η ατάκα έμεινε και συζητιόταν στον Ταύρο για χρόνια...

Σκεφτόμουν ότι είμαι μόλις 34 αλλά ξέρω πάρα πολλούς νεκρούς και δεν μιλάω για παππούδες, γιαγιάδες και γονείς αλλά για ανθρώπους που θα είχαν πάνω κάτω την ηλικία μου σήμερα... Για την ακρίβεια δεν ξέρω και κανέναν άλλο άνθρωπο, πλην Ταυριωτών της ηλικίας μου, που να ξέρει κι αυτός τόσους νεκρούς... Αυτοκινητιστικά, ναρκωτικά, αρρώστιες έχει απ' όλα ο κατάλογος... Οι αναμνήσεις μου περιέχουν λίστα πεσόντων...

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

"Σύγκρουση Βασιλέων" του George R.R. Martin

Σύγκρουση Βασιλέων - George R.R. Martin
Κλείνοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου, άλλος ένας αναγνωστικός μαραθώνιος είχε φτάσει στο τέλος του... Το δεύτερο βιβλίο του George R.R. Martin για την saga του "A song of Ice and Fire" είναι ένα βιβλίο γνώριμο σε ύφος και ήθος για όσους έχουν διαβάσει και το πρώτο και εξίσου καλό... Ένα βιβλίο που ξεκινάει αργά, σχεδόν νωχελικά και πώς να μην το κάνει όταν το συνολικό του μέγεθος εκτείνεται σε 940 σελίδες μεγάλου μεγέθους, το οποίο "ζωντανεύει" όσο αυξάνεται ο αριθμός των σελίδων και κορυφώνεται στο φινάλε...

Σε αυτό το βιβλίο παρακολουθούμε την ιστορία να συνεχίζεται από εκεί που την αφήσαμε στο πρώτο μέρος της ιστορίας... Η μάχη για τον Σιδερένιο Θρόνο κορυφώνεται, το Westeros φλέγεται καθώς αντίπαλες στρατιές αλληλοεξοντώνεται σκορπίζοντας τον τρόμο και τον θάνατο... Παράλληλα υπάρχει η σκιά της απειλής που έρχεται από το βορρά και κρύβεται στους παγωμένους βόρειους ανέμους...

Αν η κινητήριος δύναμη που κινούσε τα πάντα στο "Παιχνίδι του Στέμματος" ήταν η τιμή, στη "Σύγκρουση Βασιλέων" είναι η αγάπη, η έντασή της ή και η έλλειψή της... Κεντρικά πρόσωπα που ξετυλίγουν με τις πράξεις τους το κουβάρι της ιστορίας και σημαδεύουν τις σελίδες του βιβλίου είναι η βασίλισσα Σέρσευ, η λαίδη Κάτλυν, ο Θήον και φυσικά ο Τύριον... Κάνουν τα πάντα για την αγάπη, των παιδιών τους, του πατέρα, του συντρόφου και τις περισσότερες φορές δεν ακολουθούν κανένα κανόνα... Ο κυνισμός και η σκληρότητα μπλέκονται με τα πιο τρυφερά συναισθήματα... 

Το βιβλίο είναι σκληρό και οι περιγραφές έντονες... Περιγράφει ένα κόσμο που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει σημασία, που η εναλλαγή των αρχόντων και των αφεντάδων στην εξουσία δεν έχει καμιά διαφορά για τους απλούς ανθρώπους καθώς η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένα κακή με όλους...  Στη "Σύγκρουση Βασιλέων"  ο μεταφυσικός τρόμος o οποίος εμφανίζεται στο τέλος στο "Παιχνίδι του Στέμματος" παίρνει σάρκα και οστά με πολλούς τρόπους και κάνει πιο έντονη την παρουσία του...

Για το τέλος θέλω να προσθέσω κάτι σχετικά με την τηλεοπτική σειρά... Όπως είχα πει, το "Παιχνίδι του Στέμματος" είναι η πιστότερη τηλεοπτική μεταφορά βιβλίου που είχα δει, δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με την "Σύγκρουση Βασιλέων" όπου στην οθόνη εμφανίζονται αρκετές ανακρίβειες ή και παραλείπονται χαρακτήρες όπως οι Μπόλτον... Όχι τίποτε άλλο αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαίωσε αυτές τις αλλαγές...

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Ο αντιναζισμός του κώλου και η φαιά απειλή...

Η Αριστερά φώναζε εδώ και χρόνια αλλά όλοι νόμιζαν ότι επρόκειτο για γραφικές εμμονές, τώρα όμως που οι φασίστες έχουν μπουκάρει για τα καλά στον δημόσιο βίο, όσοι δεν τους χειροκροτάνε έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά... 

Κάπου εδώ, το πτώμα που βρωμάει και ζέχνει από την σήψη (το ΠΑΣΟΚ) μπουκάρει στο προσκήνιο τρεκλίζοντας σαν ζόμπι και πουλάει αντιφασισμό μπας και θυμίσει την ύπαρξή του... 

Τι ειρωνεία...

Το ΜΠΑΤΣΟΚ των χημικών, των ανοιγμένων κεφαλιών, των γέρων που ζούνε πολύ και δεν πεθαίνουν, των μνημονίων και των συνταγματικών παραβάσεων να μιλάει για αντιναζιστικό αγώνα... Αυτή η απέχθεια που προκαλεί στους περισσοτέρους το ΜΠΑΤΣΟΚ και η έμφυτη αντιδραστική φύση του χαρακτήρα του Έλληνα είναι που με τρομάζουν... 

Φοβάμαι ότι θα υπάρξει κόσμος που θα συμπαθήσει την Χρυσή Αυγή μόνο και μόνο επειδή μίλησε εναντίον της το ΠΑΣΟΚ  και ο Βενιζέλος...  Φοβάμαι γιατί παράγινε η ιστορία με τους φασίστες, δεν υπάρχουν πια περιθώρια ...  Όσο περνάει ο καιρός αυτοί αποθρασύνονται, η αστυνομία κοιτάει από την άλλη και το νταηλίκι τους κερδίζει πόντους μεταξύ των εξαθλιωμένων... 

Μόνη λύση, η δυναμική απάντηση με όρους που καταλαβαίνουν... Έχει συμβεί και στο παρελθόν, μπορεί να ξαναγίνει... Ψάξτε να βρείτε και να δείτε το "Antifa: Chasseurs de skins", δείχνει τον τρόπο... Εδώ, παλαιότερο, σχετικό post μου για την ταινία...

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ο γάμος είναι cool... !!!

Μια συνάδελφος μου έλεγε ότι διάβασε κάπου μια μελέτη που έλεγε ότι οι σύγχρονοι ρυθμοί της ζωής "ευνοούν" την εργένικη ζωή, τους ανθρώπους να ζουν χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς να κάνουν οικογένεια... 

Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι όντως έτσι είναι... 

Αν κοιτάξω ένα γύρω τον κοινωνικό μου περίγυρο, τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι, όλο και περισσότεροι καθυστερούν την απόφαση του "νοικοκυρέματος" ή την αναβάλλουν επ' αόριστον... Είναι ατομιστική η εποχή μας, οι άνθρωποι νοιάζονται κυρίως για το τομάρι τους αλλά εδώ που τα λέμε έχουν επιχειρήματα όσοι "φοβούνται" να κάνουν οικογένεια... 

Σε μια χώρα που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, αν θα έχεις αύριο δουλειά και μέλλον, σε μια χώρα που θεωρεί τα παιδιά τεκμήριο φορολόγησης και σε εκδικείται που τα έχεις κάνει, σε μια χώρα που τα εισοδήματα άνω των 30.000 Ευρώ τον χρόνο (σιγά τα λεφτά...) έχει προταθεί να φορολογούνται με 45%, σε αυτή την χώρα είναι αρκετά λογικό να το διπλοσκέφτεσαι να κάνεις οικογένεια και παιδιά...

Έχει πλάκα όλο αυτό όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν ριζοσπάστη και αντικονφορμιστή διότι παντρεύτηκα πιτσιρικάς, στα 29 μου, και έκανα οικογένεια και παιδάκι και ετοιμάζομαι και για δεύτερο, διότι τόλμησα να κάνω αυτό που οι πολλοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν, κόντρα στο ρεύμα, περήφανος (αλλά και σε απόγνωση ενίοτε) νοικοκύρης... :)

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Burnout...

Και πάνω εκεί που λες ότι τίποτα δεν πάει χειρότερα κάτι μπορεί να συμβεί και να στραβώσουν κι άλλο τα πράγματα... Να σε θεωρήσουν μαλάκα και δεδομένο και να σου βγάζουν και τη γλώσσα από πάνω κοροϊδευτικά...  

Προσπαθώ να μην "πέφτω" αλλά το burnout δείχνει κανονικά τα σημάδια του... Νιώθω ότι είμαι σε φάση που έχει κλείσει ένας κύκλος και πρέπει να ανοίξει ένας νέος αλλά πάλι αυτό είναι το συναίσθημα που έχω πάντα μετά από περιόδους μεγάλης πίεσης... Από την άλλη ίσως όντως να έχει έρθει η ώρα για γενναίες αποφάσεις... 

Παλεύω απεγνωσμένα να βρω κάτι να κρατάω το μυαλό μου ξύπνιο, να βρω κάτι νέο και ενδιαφέρον... Έγραψα PHP για πρώτη φορά, επαγγελματικά και όχι σαν προσωπική άσκηση και μου άρεσε, ένιωσα καλά... Κυνηγάω την Python, μήπως βρω μια άκρη, αυτή η γλώσσα μου κρατάει το ενδιαφέρον καιρό τώρα, είναι καρμική η σχέση μας... 

Δεν ξέρω αν η περαιτέρω εμβάθυνση στον κόσμο της Πληροφορικής είναι η σανίδα της ψυχολογικής μου σωτηρίας  αλλά δεν ξέρω κι άλλο τρόπο που να πληρώνει και τους λογαριασμούς μου... 

Η συνέχεια... επί της οθόνης!

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Γαμώ τον εθνάρχη μου...

Που να χέσω στον τάφο του που θα έλεγε κι ένας φίλος μου... Ο ρόλος του Καραμανλή στο Κυπριακό, τα πάρε δώσε με την CIA και με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και άλλες ομορφιές... Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο HOT DOC Σεπτεμβρίου, εγώ το πήρα χαμπάρι τώρα αλλά δεν έχω ακούσει και κανένα πούστη να θορυβηθεί, να διαψεύσει, να πει κάτι ρε αδερφέ...

Το άρθρο είναι μεγάλο αλλά αξίζει να διαβαστεί, διαβάστε το στο Κουτί της Πανδώρας...

Αναρρωτική...

Είναι η πρώτη φορά που παίρνω πλην μιας μουσαντής που είχα πάρει στον στρατό για γλυτώσω μια άσκηση... Και άλλες φορές έχω αρρωστήσει βαριά αλλά αυτή την φορά τα χρειάστηκα πραγματικά... Όταν πήγα χθες το πρωί αποκαμωμένος στον γιατρό καθώς όλο το βράδυ είχα κάνει μαύρο ύπνο και τι δεν μου βρήκε... Αμυγδαλίτιδα, ιγμορίτιδα και ... λίγα ακροαστικά! Μου έγραψε ένα καράβι φάρμακα, για να θυμάμαι πως πρέπει να τα παίρνω έχω γράψει οδηγίες χρήσεως!!!

  • Αντιβίωση δυο φορές την ημέρα, ΠΑΝΤΑ με γεμάτο στομάχι...
  • Επειδή η αντιβίωση είναι πολύ βαριά με κάθε χάπι θα πρέπει να παίρνω και μια κάψουλα με μαγιά μπύρας για να μην με πειράξει στο στομάχι...
  • Τρεις φορές την ημέρα αντιβηχικό σιρόπι...
  • Τρεις φορές την ημέρα ρινικό σπρέι, μια φορά σε κάθε ρουθούνι...
  • Ένα αντισταμινικό χάπι κάθε βράδυ...
  • Μια πολυβιταμίνη την ημέρα για ενίσχυση του ανοσοποιητικού μου...

Επίσης μου είπε ότι πρέπει να τρώω ελαφρά και να κάνω στοματικές πλύσεις με χαμομήλι και σόδα τρεις φορές την ημέρα.... 

Κανονικό ρεκτιφιέ...

Υ.Γ. Και μέσα σε όλα, πήρε η Μ. τηλέφωνο πριν κανά μισάωρο και μου είπε ότι έμεινε το αμάξι έξω από τον παιδικό σταθμό (μπαταρία ή δυναμό πρέπει να είναι) και πήρε τηλέφωνο την οδική βοήθεια και το συνεργείο...

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Καλό ταξίδι κυρ Χρόνη...

Τα βιβλία σου τα λάτρεψα, τολμώ να σου πω ότι είσαι από εκείνους τους ανθρώπους που (πιστεύω πως) μου επηρέασαν πάρα πολύ τον τρόπο σκέψης μου... Από τότε που σε είδα για πρώτη μου φορά στην τηλεόραση σε εκείνη την εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού στο MEGA, που τότε έκανε τα πρώτα του βήματα και ρώτησα τον πατέρα μου ποιος ήσουν μέχρι και σήμερα δεν έχω βρει λόγους να σε αποκαθηλώσω από το βάθρο που σε είχα βάλει... Να είσαι καλά εκεί που πας... Ευτυχώς εσύ δεν σκοτώθηκες νωρίς...

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

This and that...

Τα πόδια μου πονάνε και η μέση μου έχει "ανοίξει"... Τα Σαββατοκύριακα όταν δεν δουλεύω 18-άωρες βάρδιες κάνω συναρμολογήσεις επίπλων και μετακομίσεις... Έρχεται βλέπεις κι άλλο μπεμπάκι και ετοιμάζουμε το σπίτι... Νέο δωμάτιο στον μεγάλο, ετοιμασίες για τον/την μικρό/ή... Έπιπλα που μεταφέρονται, ρούχα και παιχνιδάκια που πλένονται και ετοιμάζονται... Πόσο τυχερό είναι το πρώτο παιδί... Όλα αυτά όταν γίνονται την πρώτη φορά έχουν μια διαφορετική αίγλη, αποκτούν ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις του γονιού... Στα επόμενα παιδιά όλα αυτά γίνονται λίγο μηχανικά, been there done that φάση...

Έχω να ποστάρω πάνω από 10 μέρες... Συμβαίνουν διάφορα γύρω μας, στην κοινωνία, τόσα πολλά που δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω... γι' αυτό λέω να μην σχολιάσω τίποτα... Περνάω την κάθε μέρα όπως έρχεται και δεν πολυ κάνω σχέδια διότι ότι σχέδια έκανα τελευταία δεν μου βγήκαν... Ξέρεις τι λένε, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά.... Ενίοτε κάνει και κωλοδάχτυλα θα πρόσθετα εγώ...

Αυτό το φθινόπωρο θα το θυμάμαι για πολύ καιρό, για την κούραση, το άγχος και την αγωνία που με κέρασε... Υπάρχουν σκηνικά μέσα σε αυτό το διάστημα που πραγματικά πιστεύω ότι έχασα κάποια χρόνια από τη ζωή μου, όπως λέγεται...

Αυτό θα έπρεπε να το έχω γράψει εδώ και καιρό αλλά ποτέ δεν είναι αργά... Τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα 2 τελευταία, έχουμε καταφέρει με τον πατέρα μου να οικοδομήσουμε μια σχέση πέρα από τις τυπικότητες πατέρα γιου... Η δυσλειτουργική σχέση που είχαμε για πάρα πολλά χρόνια λόγω των κλειστών  και δειλών συναισθηματικά χαρακτήρων και των δυο μας έχει αλλάξει σε μια σχέση ουσιαστική και ζεστή και θέλω να του πω και από εδώ ότι τον ευχαριστώ πολύ που στέκεται δίπλα μου...

Τον τελευταίο καιρό όταν βρίσκω λίγο χρόνο, τον περνάω στο Codeacademy ... Βρίσκω λόγους να αγαπώ αυτό που κάνω μαθαίνοντας νέα πράγματα που δεν περιορίζονται από την μονοτονία της καθημερινής μου εργασίας και προσπαθώ να αποκτήσω όσο υψηλότερο σκορ μπορώ... :)

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

...and justice for all...

Απαλλακτικό βούλευμα για τον Ισίδωρο Κούβελο


Το συμβούλιο Εφετών με απόφαση του απαλλάσσει τον επιχειρηματία Ισίδωρο Κούβελο, σύζυγο της βουλευτού της Νέας Δημοκρατίας Ντόρας Μπακογιάννη, από την κατηγορία της άμεσης συνέργειας σε υποβολή ανακριβούς δήλωσης περιουσιακής κατάστασης (πόθεν έσχες).

Η υπόθεση αφορά το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων που δεν δηλώθηκε στην δήλωση «πόθεν έσχες» του 2011 της κ. Μπακογιάννη. Το θέμα είχε έρθει στην δημοσιότητα μετά από αναφορά του επικεφαλής της Αρχής για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, Παναγιώτη Νικολούδη, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Για την υπόθεση είχε ζητηθεί η άρση της βουλευτικής ασυλίας της Ντόρας Μπακογιάννη με έγγραφο προς την Βουλή του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Κατσιρώδη.

Το δικαστικό συμβούλιο έκρινε ότι ο επιχειρηματίας πρέπει να απαλλαγεί από την συγκεκριμένη κατηγορία, παρά την πρόταση του αρμόδιου εισαγγελέα Κων. Τζαβέλλα ο οποίος είχε ζητήσει ο κ. Κούβελος να παραπεμφθεί σε δίκη για το αδίκημα της άμεσης συνέργειας σε υποβολή ανακριβούς δήλωσης πόθεν έσχες.

Πηγή Το κουτί της Πανδώρας
Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη και ισότητα...

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Χαίρομαι που είμαι εγώ...

Είναι πολλές οι φορές που έχω γκρινιάξει για πράγματα που δεν έκανα ή που τα έκανα με διαφορετικό τρόπο απ' ότι θα ήθελα, που έβαλα νερό στο κρασί μου ή που το έχυσα στο πάτωμα... Έκανα πολλά λάθη και πήρα και λάθος δρόμους και υπάρχουν πράγματα που θα ήθελα να είχα κάνει και δεν έκανα... Όλα αυτά που έκανα όμως και όλα αυτά που δεν έκανα, είναι τα συστατικά που δημιούργησαν εμένα, αυτόν που είμαι τώρα, αισίως 34, ποιος να μου το λεγε... 

Αν δεν είχα επιλέξει να σπουδάσω Πληροφορική δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τον Σ. και αυτός δεν θα μου είχε γνωρίσει ποτέ την Μ. και τώρα δεν θα υπήρχε ο γιόκας μου... Δεν θα είχα γνωρίσει τους φίλους μου, δεν θα είχα ζήσει την ζωή που έζησα και δόξα τον Θεό ήταν και είναι μια καλή ζωή...

 Ναι, θα μπορούσα να έχω ακολουθήσει άλλους δρόμους, να έχω ακολουθήσει την καρδιά μου, αυτό που αγαπούσα... Ναι, θα μπορούσα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα είχα αυτή την ζωή που έζησα, δεν θα είχα την Μ. μου, τον Σ. μου, τους φίλους μου, δεν θα ήμουν εγώ τελικά θα ήταν κάποιος άλλος... 

Μπορεί να ήταν μια χαρά και η ζωή αυτού του άλλου όμως εγώ δεν θέλω να είμαι κάποιος άλλος, χαίρομαι που είμαι εγώ και προσπαθώ κάθε μέρα για το καλύτερο, μέσα μου και στους άλλους... 

Χαίρομαι και για ένα ακόμα λόγο, ότι μπορώ και το λέω πια αυτό, φόρα παρτίδα, να το ακούσω πρώτα εγώ και μετά οι άλλοι, ότι τα έχουμε βρει με τον Δημήτρη, ότι όλα πάνε καλά...

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Τι είναι είδηση;

Το Ελεγκτικό Συνέδριο έκρινε αντισυνταγματικές τις προτεινόμενες περικοπές συντάξεων και επιδομάτων καθώς και την αύξηση των ορίων ηλικίας... Η είδηση αυτή όμως υποσκελίζεται στο σύνολο των ΜΜΕ (των ηλεκτρονικών έστω που έχω άποψη) από τις προσδοκίες Στουρνάρα ότι τα μέτρα τελικά θα υπερψηφιστούν και από την ετοιμότητα/ανετοιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει... Τι είναι είδηση τελικά και ποια πρέπει να μπει στο πρωτοσέλιδο; Μάλλον πρέπει να ξαναδώσουμε τους ορισμούς από την αρχή...

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Η Κραυγή...

Η Κραυγή - Edvard Munch
Χθες το βράδυ (Κυριακή, 28η Οκτωβρίου) κι ενώ πάλι δούλευα, ερχόταν διαρκώς στο μυαλό μου η "Κραυγή" του Edvard Munch, ένας πίνακας που αποτυπώνει τον ανθρώπινο τρόμο και την απελπισία... Η ψυχική μου διάθεση και η σωματική μου κόπωση, προφανώς, έψαχναν να βρουν μια εικόνα να εκφραστούν και αυτή ήταν η ιδανική... 

Περιμένοντας να τρέξουν αμέτρητες stored procedures ζωγράφιζα με κόκκινο στυλό σχεδιάκια που άλλοτε προσπαθούσαν να μοιάζουν στην "Κραυγή" και άλλοτε στον Κθούλου... Έφυγα πιο νωρίς από τους άλλους γύρω στις 8:30 γιατί δεν άντεχα άλλο... Τα σχεδιάκια μου έγιναν αντικείμενο συζήτησης και προσοχής... Κάποια κοπέλα μου είπε σήμερα ότι αν δείχναμε τα σχέδια σε ψυχολόγο, αυτός θα συμβούλευε να κλειδώσουμε τον ζωγράφο και να πετάξουμε το κλειδί...Δεν θα είχε και πολύ άδικο ο ψυχολόγος...

Η πλάκα είναι ότι τα σχέδια άρεσαν σε όλους και ότι πήρα επαίνους που δεν περίμενα ποτέ να πάρω για τις καλλιτεχνικές μου επιδόσεις...

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Twitter-like posts #3...

Έκπληξη!!! 

Είμαι στη δουλειά πάλι Σαββατιάτικο...

Φεύγοντας (ποιος ξέρει τι ώρα) λέω να πάω να πάρω το HOT DOC, να συμμετάσχω κι εγώ στο έγκλημα...

Παναγιώταρε...

... θα είχε πολύ ενδιαφέρον να πεις την άποψή σου για τον Σχορτσιανίτη στον ίδιο, κατά πρόσωπο... Μάλλον θα σου έβαζε το ελληνόμετρο εκεί που δεν φτάνει το φως του ήλιου...

Κάτι τύποι σαν και σένα κάνουν την λέξη "Έλληνας" να ακούγεται βρισιά...

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

"Μύριαμ" του Truman Capote

Μύριαμ - Truman Capote
To βιβλίο "Μύριαμ" των εκδόσεων Ερατώ, είναι μια συλλογή διηγημάτων του Truman Capote που παίρνει τον τίτλο της από το ομώνυμο διήγημα... Είναι μια κλεφτή ματιά σε μια Αμερική όχι και τόσο λαμπερή, όχι όπως αυτή που βλέπουμε στις Χολιγουντιανές ταινίες... Μιλάει για την μοναξιά, για τους προσωπικούς δαίμονες που μας κυνηγούν, είναι άλλοτε αστείο και άλλοτε μελαγχολικό, συχνά ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας... Ο Capote φλερτάρει με την παρακμή, σαγηνεύεται από αυτήν και την προσεγγίζει από πολλές πλευρές... 

Προσωπικά μου άρεσε περισσότερο απ' όλα το πλέον χιουμοριστικό των διηγημάτων του βιβλίου, το "Η δική μου άποψη"... Η "χλιαρή" μου προσωπική άποψη για την λογοτεχνική φόρμα του διηγήματος εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται, δεν μου ταιριάζει ιδιαίτερα, και το "Μύριαμ" δεν κατάφερε να μου την ανατρέψει... Δυστυχώς, τίποτα δεν διευκόλυνε την ανάγνωση αυτού του βιβλίου η οποία ολοκληρώθηκε υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες αλλά στα βιβλία, όπως και στους ανθρώπους, δεν δίνονται πάντα όλες οι ευκαιρίες που μπορούν να έχουν...

Twitter-like posts #2...

Ποστάρω από τη δουλειά...

Το date και το time του post είναι πραγματικό...

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Κρίμα...

Τάσσεται με την "νομιμότητα", καθησυχάζει πλούσιους και φτωχούς ευρωλάτρες και προκαθορίζει την πολιτική του όταν θα ανέβει στην κυβέρνηση... Δείχνει να έχει διαλέξει στρατόπεδο και να ενσωματώνει και αυτός στην φρασεολογία του την λογική των μονόδρομων και των διλημμάτων... Ίσως να φταίει ότι δεν αξιοποιήθηκε η δυναμική της αγανάκτησης και της δυσαρέσκειας, ίσως και να ήταν τέτοιος από την αρχή... Σε κάθε περίπτωση νιώθω απογοήτευση, έχω δεύτερες σκέψεις για την εκλογική μου ζαριά...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

"De profundis" του Oscar Wilde

De profundis - Oscar Wilde
De profundis σημαίνει "εκ βαθέων" στα λατινικά...

Το βιβλίο αυτό είναι μια μακροσκελής επιστολή του φυλακισμένου,  εξαιτίας του σκανδάλου Queensberry, Oscar Wilde, προς την πέτρα του σκανδάλου και εραστή του, Alfred Douglas... Είναι ένα γράμμα γεμάτο απογοήτευση για την αγάπη που δεν πέτυχε να βρει την ανταπόκριση που ήθελε, για μια προδοσία...

Ο Wilde κατηγορεί τον εραστή του για την συμφορά  που τον βρήκε, για το κύλισμα της υπόληψής του στην λάσπη... Αποποιείται των ευθυνών του, τοποθετεί τον εαυτό του σε ένα βάθρο ρομαντισμού και καταλογίζει ευθύνες... Ευθύνες που κάποτε έχουν στόχο και σκοπό και άλλοτε απλά αποδεικνύουν την εγωιστική και κακομαθημένη φύση του καλλιτέχνη...

Παράλληλα, επιχειρεί και μια αποτίμηση της ζωής του και εκθέτει πολλές από τις σκέψεις του και τις αντιλήψεις του για τη ζωή... Στιγμές, στιγμές αναγνωρίζει τα λάθη του και αυτομαστιγώνεται...Προσπαθεί να βρει την κάθαρση, να βρει ένα νόημα σε όλη αυτή την περιπέτεια και την ατίμωση που ζει...

Ο φλύαρος εστετισμός του δεν του επιτρέπει να κρατά την εστίαση στον στόχο του σταθερή, η επιστολή, προφανώς επειδή γράφτηκε μέσα σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, έχει πάνω και κάτω, αλλού φλυαρεί χωρίς λόγο και αλλού χτυπάει κατευθείαν στο ψαχνό... Αυτή η εστέτ θεώρηση των πάντων είναι και ο λόγος που δεν αφήνει τον αναγνώστη να έρθει κοντά του, να ταυτιστεί μαζί του, να τον συμπονέσει...

Θεωρώ άνισο έργο το "De Profundis",  άνισο και αντιφατικό, όπως ήταν και ο δημιουργός του... Δεν το "πετάω" αλλά επιβεβαιώνομαι μετά από χρόνια όταν διάβασα το "Πορτραίτο του Dorian Gray" ότι το ύφος του Oscar Wilde δεν είναι "my cup of tea"...

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Αποφασίζομεν και διατάσσομεν...

Έχει πλέον κανένας καμιά αμφιβολία ότι το καθεστώς στο οποίο ζούμε είναι μια χούντα τύπου Τουρκίας με "δημοκρατική" βιτρίνα; Από πότε έχει να κηρυχθεί απαγόρευση συναθροίσεων σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα; Πρέπει να είναι από την επταετία των συνταγματαρχών...

Πόσο γλοιώδης και δουλοπρεπής η στάση της κυβέρνησης απέναντι στην μαιτρέσα της;

Εν τω μεταξύ, κόμματα και συνδικάτα έχουν καλέσει σε συγκεντρώσεις... 

Χαμός θα γίνει αύριο...

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Σκέψου καλά...

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο και θυμηθείτε το όταν ξαναβρεθείτε για έξοδο στο Νέο Ηράκλειο...

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού

Στις 23 Μαρτίου του 2012, ο Λάμπρος Σ., μέλος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, απολύεται εκδικητικά από το ρακάδικο «Το Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο. Η απόλυση αυτή ήρθε μετά από μια μακρά σειρά γεγονότων αυθαιρεσίας και ασυδοσίας από την πλευρά των αφεντικών της επιχείρησης.

Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο, όταν ο συνάδελφος και μέλος του σωματείου Ν.Μ. που εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση, διεκδίκησε αυτά που δικαιούταν. Τα αφεντικά δεν αρκέστηκαν στην απόλυσή του, αλλά κατηγόρησαν τον εργαζόμενο για «κλοπή». Σε αυτή την υπόθεση «κλοπής», ένας από τους εργοδότες προσπάθησε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση και τη σύμπνοια των εργαζομένων, οι οποίοι όμως αρνήθηκαν κατηγορηματικά να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς των αφεντικών σχετικά με την «κλοπή» των χρημάτων.

Ο Λάμπρος Σ. και ένας ακόμα εργαζόμενος, όχι μόνο δε δέχτηκαν να κατηγορήσουν τον απολυμένο συνάδελφο τους, αλλά στάθηκαν στο πλευρό του στις διεκδικήσεις του. Ο Λάμπρος Σ. θα κατέθετε και ως μάρτυρας υπεράσπισης στο εργατικό δικαστήριο του απολυμένου συναδέλφου, όμως λίγες μέρες πριν τη δίκη, του ανακοινώνεται η απόλυση του. Ο τρίτος εργαζόμενος απολύεται λίγες μέρες μετά το δικαστήριο και αφού είχε καταθέσει ένορκη βεβαίωση υπέρ του απολυμένου Ν.Μ. Τα αφεντικά από την πλευρά τους, με σκοπό να εκφοβίσουν και να εκδικηθούν για δεύτερη φορά τους συναδέλφους, μήνυσαν τους δύο από τους τρεις απολυμένους(!) ποινικοποιώντας έτσι την αντίσταση και την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων.

Εκτός από όλα αυτά, οι συνθήκες εργασίας στο «Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο ήταν παρόμοιες με αυτές που επικρατούν στα περισσότερα μαγαζιά του κλάδου του επισιτισμού. Πιο συγκεκριμένα, ο Λάμπρος Σ. δούλεψε στην επιχείρηση για περίπου τρία χρόνια ως σερβιτόρος, ενώ τα αφεντικά του κολλούσαν ένσημα βοηθού σερβιτόρου. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι το μαγαζί δεν εμφάνισε ποτέ στα ένσημα ούτε έναν σερβιτόρο (βαρέα ένσημα και μεγαλύτερες απολαβές) αλλά όλοι ήταν δηλωμένοι σαν βοηθοί σερβιτόρου, κάτι που αποτελεί πάγια τακτική των αφεντικών μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και παρ’ όλα αυτά, ο Λάμπρος και ενώ ακόμα εργαζόταν, δε δίστασε να δείχνει με όλους τους τρόπους τη συναδελφική του αλληλεγγύη, να εκφράζει τη γνώμη του ανοιχτά και να αντιστέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στις απαιτήσεις των αφεντικών του. Γνώριζε και διεκδικούσε τα δικαιώματά του, ενημέρωνε τους συναδέλφους του ανέπτυσσε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης. Μετά τις απολύσεις και το κλίμα τρομοκρατίας που προσπάθησαν να επιβάλλουν μέσω των μηνύσεων, ο συνάδελφος Λάμπρος Σ. προχώρησε στο επόμενο βήμα, να συλλογικοποιήσει δηλαδή τον αγώνα του με τη στήριξη και αλληλεγγύη του σωματείου μας και να διεκδικήσει όσα δικαιούται για το διάστημα που εργάστηκε στο μαγαζί.

Η περίπτωση εργαζομένων αλλά και αφεντικών στο «Ελαϊκόν» είναι χαρακτηριστική της περιόδου που διανύουμε, γιατί δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως μας θέλουν τα αφεντικά: διαιρεμένους, τρομοκρατημένους, ρουφιάνους και ατομιστές. Δείχνει όμως ξεκάθαρα και την άλλη επιλογή που έχουμε ως μοναδικό μας όπλο πλέον: την αναζήτηση της χαμένης μας αξιοπρέπειας και της εργατικής μας συνείδησης. Στην κανιβαλική επιλογή του “ο καθένας για την πάρτη του”, η μόνη εναλλακτική είναι το χτίσιμο συλλογικής ταξικής συνείδησης μεταξύ μας. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βάλουμε αναχώματα στη σύγχρονη επέλαση του ολοκληρωτισμού και της βαρβαρότητας που έχουν προωθήσει τα αφεντικά.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ “ΕΛΑΙΚΟΝ”

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ Σ.


Αναδημοσίευση από Βαθύ Κόκκινο

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

"Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" του Leonardo Padura

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά - Leonardo Padura
Ξεκινάω αυτό το review δεύτερος και καταϊδρωμένος, θέλει κόπο να βρεις κάτι να πεις όταν κάποιος άλλος τα έχει ήδη πει όλα...

Το "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" είναι το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει μέχρι τώρα μέσα στο 2012 και ευχαριστώ τον (τροτσκιστή) αδερφό μου που μου το πήρε για δώρο στα γεννέθλιά μου... Στις 685 σελίδες του παρακολουθούμε τις ζωές τριών ανθρώπων σε διαφορετικό χώρο και χρόνο οι οποίες όμως τέμνονται μεταξύ τους με τρόπο τραγικό, κοινό και των τριών είναι η αγάπη τους για τα σκυλιά... Κάνουμε μια ιστορική αναδρομή σε ένα κομμάτι της πολιτικής ιστορίας του 20ου αιώνα και παρακολουθούμε την αποδόμηση της Ουτοπίας, του μεγάλου και άπιαστου ονείρου του προηγούμενου αιώνα για ένα κόσμο δίκαιο χωρίς ανισότητες, τον εκφυλισμό της Επανάστασης σε κάτι τρομακτικό και απαίσιο... Ο Leon Trotsky, ο Ramon Mercader και ο Ivan είναι θύτες (του εαυτού τους κάποιες φορές) και θύματα ταυτόχρονα, στο τέλος συμπαθείς όλοι τους ο καθένας με τον δικό του τρόπο...

Η ομορφιά του βιβλίου του Leonardo Padura δεν έγκειται ούτε στην εξαιρετική ιστορική έρευνα, ούτε στην μαγική εικονογράφηση των χαρακτήρων, ούτε στον ζωντανό (αν και μακρόσυρτο κάποιες φορές) τρόπο γραφής... Έγκειται στο γεγονός ότι η ιστορία δεν φιλτράρεται μέσα από τα ιστορικά γεγονότα, τις ιστορικές αναγκαιότητες και τις πολιτικές συγκυρίες αλλά μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των τριών ηρώων, εστιάζει στις προσωπικές τραγωδίες που κρύβονται πίσω από τα γεγονότα και συντρίβονται πάνω στο αμόνι της Ιστορίας...

Τι καλύτερο παράσημο για ένα βιβλίο να προκαλεί χείμαρρο συναισθημάτων και σκέψεων κατά την ανάγνωσή του και θλίψη όταν ολοκληρώνεται η ανάγνωση της τελευταίας σελίδας; Το "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" μπορεί να το φορά περήφανο στο πέτο του...

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Ανέκδοτο...

Πάει ένας Ολυμπιακός σε ένα Παναθηναϊκό περιπτερά:

Ο: Δώσε μου ένα Μάριμπορ μαλακό και μια πορτοκαλάδα χωρίς Πανθρακικό...
Π: Σάλκε και γαμήσου ρε...

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Προσωπικός χρόνος...

Και κάπως έτσι, τρέχοντας να διεκπεραιώσεις τα πάντα, όλες τις υποχρεώσεις που έχεις και να καλύψεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ανάγκες των δικών σου ανθρώπων, είναι πολύ εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου... Να είσαι απόλυτα πρακτικός και λειτουργικός αλλά και απόλυτα άδειος και κουρασμένος και τελικά να μην είσαι ευτυχισμένος ούτε εσύ, ούτε οι άλλοι γύρω σου... Been there, done that...

Ok, παραχωρείς κάποια κομμάτια του εαυτού σου διότι θέλεις, διότι πρέπει, διότι το απαιτούν οι ρόλοι που επωμίστηκες οικειοθελώς ή που σου ανάθεσε η ζωή αλλά ως ένα σημείο... Οφείλεις να κρατήσεις κάποιες νησίδες του εαυτού σου ανέπαφες, έστω κάποια indoor activities, συνήθειες μοναχικές ίσως αλλά προσωπικές στην τελική που είναι εσύ και σε γεμίζουν...

Έτσι κι εγώ διαβάζω το βιβλίο μου στις 7:00 το πρωί στο λεωφορείο διότι την υπόλοιπη μέρα δεν έχω χρόνο ή κουράγιο να το κάνω... Ξεκλέβω λίγο χρόνο όποτε μπορώ και μπαίνω να ασχοληθώ λίγο με το Ψαροκόκαλο... 

Δυστυχώς αυτές είναι οι μοναδικές μου αποδράσεις με τον εαυτό μου αυτή την περίοδο και προσπαθώ να τις διατηρήσω με νύχια και με δόντια... Ο περιορισμένος ελεύθερος χρόνος μου για τον οποίο έγραφα σε προηγούμενο post, αφιερώνεται στην οικογένειά μου αλλά υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου ότι πρέπει πάντα να βρίσκω χρόνο και για μένα, όχι μόνο για μένα αλλά και γι' αυτούς, για να είμαστε όλοι καλά...

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Πόσο κοστίζει ο ελεύθερος χρόνος;

Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες δουλεύω με εξαντλητικούς ρυθμούς σε ατελείωτα ωράρια... Κάποιοι θα σκεφτούν ότι είμαι τυχερός που έχω ακόμα δουλειά αλλά δεν είναι της παρούσης... Πιάνω δουλειά στις 7:45 και σχολάω κατά μέσο όρο μετά τις 19:00... 

Φυσικά δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα, ούτε για μένα, ούτε για το παιδί, ούτε για την Μ., καλύπτονται απλά οι βιολογικές μου ανάγκες, φαΐ, ύπνος, ξεκούραση... Το δυστύχημα είναι ότι κατά 99% όλη αυτή η δουλειά δεν θα πληρωθεί, υπερωρίες δεν θα δοθούν (κανονικά δίνονται), αν πληρώνονταν θα μιλούσαμε για σχεδόν άλλο ένα μισθό... Θα ήταν καλά αυτά τα επιπλέον λεφτά, ειδικά τώρα και τους μήνες που έρχονται...

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, μια χαρά την ενισχύουν και την στηρίζουν... Χθες το πρωί όμως όταν πηγαίναμε με το αυτοκίνητο επίσκεψη στον μικρό του ξάδελφο, ο Σ. με ρώτησε αν θα φύγω και θα τον αφήσω και αν θα φάμε μαζί το μεσημέρι... Δεν με έχει ρωτήσει ποτέ κάτι παρόμοιο και δεν μπορώ να μην το συνδέσω με το γεγονός ότι ενώ πριν ήμασταν μαζί κάθε απόγευμα τώρα μπορεί και να περάσουν δύο μέρες και να μην τον δω ξύπνιο, διότι φεύγω πολύ πρωί όταν κοιμάται και επιστρέφω όταν έχει ήδη πέσει για ύπνο...

Για να απαντήσω λοιπόν στην ερώτηση του τίτλου του post, ο ελεύθερος χρόνος είναι ανεκτίμητος...


Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Στον επόμενο τόνο...

Κατέφθασε στη δουλειά το παρακάτω request:

Να υπολογιστεί το μέσο στιγμιαίο υπόλοιπο για τους παρακάτω λογαριασμούς...

Αν το παραπάνω δεν αποτελεί ορθογραφικό λάθος αλλά διαστροφή κάποιου ταραγμένου μυαλού, μάλλον θα πρέπει να κατασκευαστεί κάποιο application το οποίο, όπως η παλιά τηλεφωνική υπηρεσία της ώρας, θα ανακοινώνει:

Στον επόμενο τόνο το μέσο στιγμιαίο υπόλοιπο θα είναι 1000 Ευρώ...
Στον επόμενο τόνο το μέσο στιγμιαίο υπόλοιπο θα είναι 1000,032 Ευρώ...
Στον επόμενο τόνο το μέσο στιγμιαίο υπόλοιπο θα είναι 1000,017 Ευρώ...
...
:-?

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Αίμα, τιμή, σημαία αλβανική ...

... ή αλλιώς τα αχαρτογράφητα μονοπάτια και η παράνοια του ελληνικού νεοναζισμού... Πηγαίντε στον //Παραλληλογράφο//  να διαβάσετε...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Ο φασισμός της διπλανής πόρτας...

Σάββατο βράδυ, παρκάρω στην πυλωτή... Το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου είναι χαμηλό, είναι καθισμένοι διάφοροι στο μπαλκόνι και συζητάνε δυνατά... Το θέμα γνωστό και συνηθισμένο στις μέρες μας, τα λεφτά που δεν φτάνουν, ποιοι τα φάγανε, τι θα γίνει αύριο...

 Όσο είμαι από κάτω και περιμένω τον Σ. να κατέβει από το αυτοκίνητο, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τους βουλευτές και τους πολιτικούς, που τα φάγανε, που μας κοροϊδέψανε... Μιλάει μια φωνή που ανήκει σε άνθρωπο μεγάλης ηλικίας, άνω των 65, και λέει με παρρησία : "Θα τους στρώσει όλους αυτούς η Χρυσή Αυγή"...

Ο Σ. ακούει τις φωνές και με ρωτάει: "Τι λένε μπαμπά;"...

"Βλακείες λένε αγόρι μου..."

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Πρώτη μέρα στο σχολείο...

Πρώτη μέρα στο σχολείο / παιδικό σταθμό σήμερα για τον Σ. μου... Πότε πέρασαν 2,5 χρόνια δεν το κατάλαβα... 

Το μωρό που έκλαιγε στην αγκαλιά μου πασαλειμμένο ακόμα με αίμα από την γέννα, σήμερα ανοίγει τα φτερά του στον έξω κόσμο για να αποκτήσει ζωή που δεν θα καθορίζεται πλέον από τον μπαμπά και την μαμά, θα αποκτήσει προσωπική ζωή και φίλους... 

Νιώθω περήφανος αλλά και λίγο μελαγχολικός που ο μπέμπης μου πια δεν είναι μωρό και που όσο περνάει ο καιρός θα θεωρεί (κι έτσι πρέπει να γίνει) όλο και λιγότερο απαραίτητη την παρουσία του μπαμπά και της μαμάς...

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

Οι μέρες που μυρίζουν φασισμό...

Ας βάλουμε τα πράγματα κάτω:

Ζούμε σε μια κοινωνία ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά σμπαραλιασμένη, με τον φόβο και την ανασφάλεια να είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα για τους περισσότερους από εμάς ενώ ήδη πολλοί συνάνθρωποι μας βιώνουν στην πραγματικότητα τους χειρότερους τους εφιάλτες... Υπάρχει απελπισία, παραίτηση, κάθε μέρα αυτό που ακούω γύρω μου είναι το"ας  γίνει ότι θέλει"... 

Η πολιτική και οι πολιτικοί είναι πλήρως απαξιωμένοι, φαίνονται να μην μπορούν και να μην θέλουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του πολύ κόσμου ο οποίος δεν ξέρει πια τι του γίνεται... Οι συνταγές του παρελθόντος απέτυχαν αλλά οι απελπισμένοι την ύστατη στιγμή επιστρέφουν στις αγκάλες τους και δίνουν μια ακόμα απελπισμένη τελευταία ευκαιρία...Για τι πράγμα άραγε, μήπως για να γυρίσει το ρολόι πίσω; 

Μέσα στην αναμπουμπούλα και την κοσμοχαλασιά βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν από το βόθρο τους οι ναζί και να πιάσουν πόστα και εξουσίες, άλλες δια της κοινοβουλευτικής οδού εκμεταλλευόμενοι την απελπισία και άλλες με το στιλέτο στο χέρι, στα πεζοδρόμια, όπου η αστυνομία κάνει ότι δεν βλέπει, όσο και να γαβγίζει δήθεν ο Δένδιας (ο εμπνευστής του κουκουλονόμου να μην ξεχνιόμαστε)... Οι ναζί το παίζουν καλά το παιχνίδι τους, πιο καλά από όλους, έχουν βρει και τον μπαμπούλα που είναι πάντα απαραίτητος (βλέπε μετανάστες) για να του φορτώσουν όλα τα κακά της χώρας και απλά περιμένουν να εξαργυρώσουν την απελπισία...

Η Αριστερά μέσα σε όλα αυτά που διαδραματίζονται εμφανίζεται λιγότερη των περιστάσεων, σαν να μην μπορεί ή και να μην θέλει να παίξει τον ιστορικό ρόλο που όφειλε και της ανήκει... Το γιγάντεμα του ΣΥΡΙΖΑ εν μία νυκτί σχεδόν δεν ήταν ικανό να φέρει στην κυβέρνηση της χώρας για πρώτη φορά στην ιστορία της μια κυβέρνηση της Αριστεράς, είτε γιατί υπονομεύτηκε άμεσα και έμμεσα από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς είτε διότι η ποιότητα των προσώπων δεν είναι εφάμιλλη των καιρών και δεν κατάφερε να πείσει...Ούτε μετεκλογικά η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που περίμενε μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του... Θυμάμαι πάντως μια αποστροφή από μία από τις πολλές συνεντεύξεις του Τσίπρα ο οποίος αιτιολογούσε τις προσπάθειες του για σύγκλιση των κομμάτων της Αριστεράς σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα στο ότι αυτή ήταν η δυναμική που υπήρχε στην κοινωνία, αυτό περίμενε ο κόσμος από την Αριστερά, να βγει μπροστά με πρόταση εξουσίας... Το που θα πήγαινε αυτή η αριστερή εξουσία και τι μορφή θα είχε θα καθοριζόταν από τα κάτω, από όλον αυτό τον κόσμο από όλη την Αριστερά  που θα στήριζε αυτή την προσπάθεια, είπε, διότι τα κόμματα πρέπει να υπηρετούν τον λαό και όχι ο λαός τα κόμματα... Δεν ξέρω πόσο και αν τα πίστευε τελικά αυτά τα λόγια αλλά εγώ τον ψήφισα γι' αυτά...

Αλλάζοντας κάποια ονόματα ή μικρολεπτομέρειες θα μπορούσαμε να μιλάμε για την Γερμανία του Μεσοπολέμου και την άνοδο των ναζί στην εξουσία αλλά δυστυχώς μιλάμε για την Ελλάδα του σήμερα και οι μέρες που ζούμε μυρίζουν φασισμό... Η τελευταία δημοσκόπηση της VPRC παρουσιάζει την Χρυσή Αυγή να έχει ξεπεράσει το φράγμα του 10% και να στρογγυλοκάθεται στο 12%... Τα δελτία ειδήσεων, μετά τα γρονθοκοπήματα βουλευτών, καλύπτουν με πλήρες ρεπορτάζ τα μέλη της να τραμπουκίζουν και να ξυλοκοπούν μικροπωλητές σε πανηγύρια, ζητώντας ταυτότητες και άδειες εργασίας, παίζουν τον ρόλο του μπάτσου απροκάλυπτα ενώ η αστυνομία σφυράει κλέφτικα... Όσο τα μνημόνια σφυροκοπάνε τον μέσο πολίτη και βυθίζουν την χώρα σε απελπισία και κατάθλιψη αυτά τα φαινόμενα θα εντείνονται μέρα με την μέρα... Να ξυπνήσουμε επιτέλους γιατί αληθινά σε λίγο δεν θα υπάρχει γυρισμός...

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Να χέσω και το Harvard...

Να έχεις σκίσει τον κώλο σου στο διάβασμα, να έχεις δώσει ένα σκασμό λεφτά και όταν εκπληρώνεις το όνειρο να μπεις στο Harvard να σου πετάγεται μπροστά σου σαν τον αρλεκίνο που πετιέται από το κουτί, ο επισκέπτης καθηγητής Γεώργιος Α. Παπανδρέου να σου διδάξει "διαχείριση κρίσεων"... 

Καλύτερα σε ΙΕΚ στην Κάτω Παναγιά, μανούλα μου...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Αυτήν την ιστορία δεν σου την έχω πει ποτέ μάλλον... 

Ήταν λίγες μέρες μετά που τα φτιάξαμε, πριν μια αιωνιότητα, και καθόμουν στο κυλικείο στην ΑΣΟΕΕ με τον Βασίλη ένα παιδί που κάναμε παρέα για λίγο καιρό...

Ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μας ένας δικός του φίλος, ένα μαλάκας φλώρος που τον αντιπαθούσα, και άκουγε την κουβέντα μας, ότι τα έφτιαξα με μια κοπέλα και τα ρέστα... 

Άκουσε ότι μέναμε πολύ μακρυά, εγώ στον Ταύρο εσύ στην Αγία Παρασκευή και με συμβούλεψε να ξεκόψω γρήγορα διότι η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη και δεν βόλευε... 

"Θα τα χαλάσετε γρήγορα", μου είπε... 

Μια αιωνιότητα μετά συνεχίσαμε να είμαστε μαζί και σήμερα κλείνουμε 5 χρόνια γάμου κι έχουμε και τον παίδαρο... 

Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

"Ο λύκος της στέπας" του Hermann Hesse

Ο λύκος της στέπας - Hermann Hesse
Ο Χάρυ Χάλερ θέλει να πεθάνει... Μέσα του παλεύουν ο εαυτός του, ένας άνθρωπος του πνεύματος και των ιδεών και ο Λύκος της Στέπας ένα αγρίμι που τον σπρώχνει να είναι άγριος και μόνος... Ψάχνει να βρει την ευτυχία αλλά δεν τα καταφέρνει, ο θάνατος μοιάζει λύση αλλά λύση τρομερή που την φοβάται, που δειλιάζει μπροστά της... Η γνωριμία του με την Ερμίν, ένα κορίτσι που γνωρίζει σε ένα μπαρ μια νύχτα απελπισίας, αλλάζει τη ζωή του και τον βάζει σε ένα κόσμο όλο εκπλήξεις...

Μέχρι εδώ μπορώ να περιγράψω το βιβλίο πριν αρχίσω τα spoilers, κάπως έτσι ξεκινάει και εκτυλίσσεται η νουβέλα του Hermann Hesse, μια από τις ευχάριστες αναγνωστικές εκπλήξεις αυτής της χρονιάς, λόγω του ότι το "Σιντάρτα" του ίδιου συγγραφέα που είχα διαβάσει στο παρελθόν δεν μου είχε κάνει κάποια εντύπωση...

Ο "Λύκος της στέπας"  είναι μια μελέτη πάνω στην αστική κοινωνία και τις αρχές της... Ο συγγραφέας επικεντρώνεται στο στοιχείο της υποκρισίας το οποίο χαρακτηρίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις και την διαμόρφωση της ηθικής της κοινωνίας... Ο Χάρυ Χάλερ που μισεί αυτή την κοινωνία είναι βαθιά υποκριτής καθώς υποδύεται ότι είναι κάτι άλλο αλλά στην ουσία είναι και αυτός παράγωγο της ίδιας υποκριτικής κοινωνίας και της ανατροφής που έλαβε από τους αυστηρούς και καθώς πρέπει γονείς του, ένα "ριζοσπαστικό" άλλοθι μιας κοινωνίας που γνωρίζει από πριν το πόσο ακίνδυνος είναι... Μια γνώση που  κατά βάθος την έχει και ο ίδιος ο Χάρυ και γι' αυτό βιώνει αυτή την εσωτερική σύγκρουση διότι το πρόβλημα του Χάρυ στην ουσία είναι ότι δεν επιτρέπει στον εαυτό του να ζήσει πέρα από τους όρους και τους κανόνες που του έχει θέσει η κοινωνία και η ανατροφή του...

Ο "Λύκος της στέπας" θέτει μια σειρά ερωτημάτων εξαιρετικά επίκαιρων ακόμα και σήμερα, παρουσιάζει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου να ανακαλύψει τον εαυτό του και να τον οδηγήσει στην τελείωση ... Η γραφή του είναι σουρεαλιστική μερικές φορές, χαμένη σε αναθυμιάσεις οπιούχων και οράματα, χωρίς όμως να χάνει το νεύρο της ή να κουράζει τον αναγνώστη... Αυτό που μου φάνηκε κάπως κουραστικό ήταν ότι το κείμενο δεν ήταν χωρισμένο σε κεφάλαια αλλά ολοκληρώθηκε σχεδόν απνευστί από την άλλη όμως η έκδοση που έχω εγώ είναι από το 1993 οπότε αυτό μπορεί να έχει αλλάξει πλέον... Σε κάθε περίπτωση το βιβλίο είναι εξαιρετικό και αξίζει να διαβαστεί...

Υ.Γ. Η πρώτη φορά που άκουσα για τον  "Λύκο της στέπας" ήταν πριν πολλά χρόνια όταν ο πατέρας μου, του οποίου ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα της νεότητάς του ήταν οι Steppenwolf, μου εξήγησε ότι το όνομα της μπάντας ήταν εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του  Hesse...


Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Αλλαγή url...

Κάποιοι παρατηρητικοί ίσως να το έχουν ήδη προσέξει, για τους υπόλοιπους λοιπόν, αν ρίξετε μια ματιά αυτή την στιγμή στη γραμμή διευθύνσεων του browser σας θα δείτε ότι το url του Ψαροκόκαλου άλλαξε, δεν είναι πια sub-domain του blogspot... Το καινούργιο url είναι το www.psarokokalo.info και εκεί θα βρίσκονται από εδώ και πέρα οι "σοφίες" μου... 

Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι όλα τα παλιότερα posts χάνονται ούτε ότι χρειάζεται κάποιος που παρακολουθεί το Ψαροκόκαλο να κάνει update τα links σε αυτό ή τα bookmarks του ή ακόμα και το RSS subscription του... Όλα τα παλιότερα links του Ψαροκόκαλου θα κάνουν αυτόματη ανακατεύθυνση στο καινούργιο url, κι εγώ μπήκα στο blog χρησιμοποιώντας το παλιό bookmark που είχα φτιάξει εδώ και τρία χρόνια... 

Παρ' όλα αυτά επειδή λάθη γίνονται, αν κάποιος παρατηρήσει κάποιο πρόβλημα είτε με dead links είτε με το RSS Feed, παρακαλώ να με ενημερώσει...

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις...

Τι άλλο είναι το παρελθόν εκτός από ένα κολάζ αναμνήσεων; Έχω ζήσει μια καλή ζωή γεμάτη εικόνες και συναισθήματα, δόξα τον Θεό...  Αν προσπαθούσα να περιγράψω τις πιο ευτυχισμένες μου αναμνήσεις, αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό, θα μιλούσα για δυο συγκεκριμένες...

Η πρώτη  χρονικά είναι από το πρώτο πρωινό του γαμήλιου ταξιδιού μας... Ξύπνησα πολύ πρωί γύρω στις 6:30, κάθισα στο παράθυρο και χάζεψα τον ήλιο να ανεβαίνει πάνω από τον Τάγο και τον Βοτανικό Κήπο... Χωρίς να την καταλάβω, η Μ. ξύπνησε, ήρθε από πίσω μου και με αγκάλιασε...Η ευτυχία εκείνων των στιγμών είχε ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου το οποίο και να ήθελα δεν μπορούσα να αφαιρέσω...

Η δεύτερη ανάμνηση είναι αυτή της πρώτης μας συνάντησης με τον νεογέννητο γιο μου... Έχω περιγράψει παλιότερα αυτή την συνάντηση, η εμπειρία ήταν σχεδόν μεταφυσική... Ο κόσμος όλος είχε παγώσει, είχε μπει σε slow motion, τίποτα δεν υπήρχε εκτός από εμένα και αυτόν... Το συναίσθημα της στιγμής ήταν φοβερά δυνατό, σίγουρα ευτυχία αλλά κυρίως συγκίνηση και δέος για αυτό το πλασματάκι που έκλαιγε πασαλειμμένο ακόμα με αίματα, ζωντανό κομμάτι του εαυτού μου και της Μ. ...

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Καινούργια βιβλία...

Μετά από τις γιορτές και τα γενέθλια της προηγούμενης εβδομάδας, καινούργια βιβλία μπήκαν στο σπίτι μας και είτε διαβάστηκαν ήδη είτε πήραν την θέση τους στα κομοδίνα και περιμένουν να διαβαστούν...

Πήρα στην Μ. το "Χαστούκι" του Χρήστου Τσιόλκα (το διάβασε ήδη και ενθουσιάστηκε), ο αδερφός μου πήρε σε εμένα το "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" του Leonardo Padura και στην Μ. το "Ο Σικελός" του Mario Puzo και ο κουνιάδος μου μού πήρε το "Σύγκρουση Βασιλέων" του George R.R. Martin, το δεύτερο μέρος της saga του "A song of Ice and Fire"...

Το Χαστούκι - Χρήστος ΤσιόλκαςΟ άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά - Leonardo PaduraΣύγκρουση Βασιλέων - George R.R. MartinΟ Σικελός - Mario Puzo

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

"Όλα τα πρωινά του κόσμου" του Pascal Quignard

Όλα τα πρωινά του κόσμου - Pascal Quignard
Επιστρέφοντας από την Αίγινα έκανα μια λίστα με τα αδιάβαστα βιβλία που έχει η βιβλιοθήκη μου και έβαλα κάποια από αυτά στο κομοδίνο μου με σκοπό να τα διαβάσω... Το πρώτο που έπιασα στα χέρια μου ήταν το "Όλα τα πρωινά του κόσμου" του Pascal Quignard, μια νουβέλα 117 σελίδων που διαβάστηκε μέσα σε δυο ώρες...

Το "Όλα τα πρωινά του κόσμου"  είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα που έχει ύφος εποχής αλλά διαβάζεται με μεγάλη άνεση... Είναι ένας ύμνος στην αγάπη, στον σεβασμό, στη μουσική, τη δημιουργία, τη ζωή... Η αγάπη σαν ζωοποιός δύναμη που δεν γνωρίζει φραγμούς και τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, η αγάπη (η απουσία της) που οδηγεί στο θάνατο... Η μουσική σαν υπέρτατη έκφραση των συναισθημάτων, της ζωής, ο ήχος του σύμπαντος που σπάει τις γραμμές της παρτιτούρας και αποκτά υπόσταση και συναίσθημα... Ο σεβασμός που οικοδομείται πάνω στην αναγνώριση του μεγαλείου, του συναισθηματικού αλλά και του δημιουργικού, που αγνοεί και παραμερίζει τις διαφορές των χαρακτήρων και των επιλογών...

Εξαιρετικό βιβλίο το "Όλα τα πρωινά του κόσμου" , αποτέλεσε μια εκλεπτυσμένη παρένθεση στα καλοκαιρινά μου αναγνώσματα και μια καλή αφετηρία των φθινοπωρινών/χειμερινών αναγνωσμάτων...

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

"Το αδιέξοδο" του George Pelecanos

Το αδιέξοδο - George Pelecanos
Όλοι έχουμε κάνει χοντράδες στην ζωή μας, μικρές ή μεγάλες... Κάποιες από αυτές σε ακολουθάνε μια ολόκληρη ζωή και σε καθορίζουν... Κάτι τέτοιο συνέβη όταν το 1972, τρεις έφηβοι από μια λευκή γειτονιά μπαίνουν σε μια συνοικία μαύρων στην Ουάσινγκτον για να δείξουν ότι δεν φοβούνται τους "αράπηδες" και "να τους την πουν"...

Κάπως έτσι ξεκινάει το καταπληκτικό αυτό βιβλίο του ελληνοαμερικανού συγγραφέα, George Pelecanos, σεναριογράφου και παραγωγού του πολυαγαπημένου "The Wire"...

Το "Αδιέξοδο" είναι ένα υπέροχο βιβλίο από αυτά που δεν αφήνεις από τα χέρια σου και στενοχωριέσαι όταν τελειώσουν... Το αγόρασε η Μ. στην Αίγινα και το τέλειωσε σε μια μέρα κι όταν το πήρα κι εγώ στα χέρια μου έκανα το ίδιο... Το βιβλίο είναι γεμάτο εικόνες, ο Pelecanos σαν σε ταινία ξετυλίγει τους χαρακτήρες και τις περιγραφές με μαεστρία... Δεν προσπαθεί να φτιάξει στερεοτυπικά καλούς ή κακούς ήρωες, τους παρουσιάζει από κάθε πλευρά, ακόμα και τους πιο αντιπαθείς, και αφήνει τον αναγνώστη να κρίνει... Δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να ρίξει μια κλεφτή ματιά στην Αμερικανική κοινωνία του 1972 και του σήμερα και να πάρει μια πραγματική γεύση για την ζωή των καθημερινών ανθρώπων που δεν έχει πολύ σχέση με αυτό που βλέπουμε στον κινηματογράφο... Στο σύμπαν του "Αδιεξόδου" η αγάπη, η οικογένεια, η τιμή (ή η απουσία τους) είναι αυτά που καθορίζουν τους ανθρώπους και τις ζωές τους, έστω και αν τους οδηγούν σε μονοπάτια που δεν τους άξιζαν ή δεν τα είχαν ονειρευτεί...

Το "Αδιέξοδο"  είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους για το οποίο μόνο μια παρατήρηση έχω να κάνω... Η επιμονή του Pelecanos να αναφέρει διαρκώς συγκεκριμένες μάρκες ρούχων, παπουτσιών, κινητών τηλεφώνων και άλλων gadgets έχει νόημα ως ένα σημείο διότι αποτελούν μέρος της υποκουλτούρας διαφόρων κοινωνικών ομάδων αλλά η υπερβολή που φτάνει σε κάποια σημεία καθώς η αναφορά σε αυτές δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην πλοκή, μυρίζει γκρίζα διαφήμιση... 

Αυτό δεν σημαίνει ότι το βιβλίο χάνει πόντους αλλά ακριβώς επειδή μου άρεσε τόσο πολύ πιστεύω ότι οφείλω να αναφέρω αυτό που με ενόχλησε, αυτήν μου την υποψία...

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

"Πίκρα..." του Nick Hornby

Πίκρα... - Nick Hornby
Το αγόρασα από το κέντρο τύπου της Αίγινας, όταν τελείωσα τα δυο βιβλία του Warcraft που είχα φέρει μαζί μου από την Αθήνα... Μπήκα βιαστικά με τον Σ. στο καρότσι (μια από τις λίγες φορές που τον κατάφερα να κάτσει) και το βρήκα σχεδόν πρώτο όπως χάζευα το ράφι... Το όνομα του Hornby μου θύμισε ότι δεν έχω διαβάσει ποτέ βιβλίο του, ήταν και σε προσφορά (7,5 €) και το πήρα...

Η υπόθεση έχει να κάνει με τον Σαμ, ένα έφηβο που στην ηλικία των δεκαέξι ετών αφήνει έγκυο την κοπέλα του και αναγκάζεται να κάνει μια βουτιά στον κόσμο των μεγάλων... Σχεδόν μοναδικό του στήριγμα μια αφίσα του ειδώλου του, Tony Hawk στην οποία μιλάει και αυτή του απαντάει... Εμείς παρακολουθούμε την αφήγηση του Σαμ, δύο χρόνια μετά...

Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο με ρυθμό γρήγορο, όπως θα μίλαγε ένας έφηβος και γι' αυτό απουσιάζουν οι διάφορες φόρμες του γραπτού λόγου που συνήθως διαβάζουμε στα βιβλία, γεγονός που σε κάποια σημεία κουράζει και αποσυντονίζει... Το μυθιστόρημα αυτό είναι εφηβικό χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διαβάζεται άνετα και από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας... Είναι ευχάριστο, έχει χιούμορ και κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια να προσεγγίσει ένα θέμα αρκετά "δύσκολο"...

Το διάβασα ευχάριστα μέσα σε δυο μέρες αλλά στο φινάλε μου άφησε μια αίσθηση αφέλειας, ότι ο κόσμος όλος κάθεται πάνω σε ένα ροζ συννεφάκι, καθώς παρουσιάζει ένα γλυκερό happy end, απόλυτα κινηματογραφικό (γιατί άραγε?) όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι και όλα είναι τέλεια, σχέσεις, δουλειές, σπουδές, εικόνα που δεν έχει και πολύ σχέση με την πραγματικότητα των έφηβων γονιών...

Κάποιος βέβαια θα μου πει ότι δεν πρέπει να έχω πάρα πολλές απαιτήσεις, ο Nick Hornby έχει ένα συγκεκριμένο ύφος και στυλ που είναι γνωστό, διάβασα το βιβλίο μέσα σε δυο μέρες εύκολα και ευχάριστα και το πήρα και φτηνά...

Θα του απαντήσω ότι έχει δίκιο και θα σωπάσω...

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

"Σκοτεινή Παλίρροια" του A.Roseberg και "Πέρα από την Σκοτεινή Πύλη" των A.Rosenberg και C.Golden

Είναι ok να είσαι geek και να σου αρέσουν geeky πράγματα... Πολλοί ίσως να σκέφτονται ότι το να διαβάζεις βιβλία για μάγους, δράκους, ξωτικά και δαίμονες δεν φανερώνει ώριμο αναγνώστη, ούτε καν ώριμο άνθρωπο αλλά όλοι αυτοί μπορούν να βάλουν τη γνώμη τους εκεί που ξέρουν (???) και να με αφήσουν ήσυχο και μένα και όλους του υπόλοιπους geeks που μας πωρώνει μια ακόμα ιστορία για μάγους, δράκους, ξωτικά και δαίμονες...

Παρά το πάθος μου να υπερασπιστώ την fantasy λογοτεχνία το σημερινό review δεν θα ενισχύσει σημαντικά τις προσπάθειές μου... Κατά την περίοδο των διακοπών διάβασα δυο βιβλία της σειράς Warcraft, τα οποία αποτελούν το δεύτερο και τρίτο μέρος μιας τριλογίας σχετικά με τη γέννηση και τους πολέμους που προκάλεσε η Ορδή, το πρώτο μέρος της οποίας ήταν το "Η Γέννηση της Ορδής"... Ενώ το πρώτο μέρος της τριλογίας ήταν εξαίρετο δείγμα fantasy λογοτεχνίας, δεν ισχύει το ίδιο με τις δυο συνέχειες...

Σκοτεινή Παλίρροια - Aaron Rosenberg
Το βιβλίο "Σκοτεινή Παλίρροια" είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας της Ορδής και περιλαμβάνει τα γεγονότα της πρώτης εισβολής των Ορκ στο Άζεροθ... 

Εν συντομία, ήταν απαράδεκτο...

Ο Rosenberg κατάφερε να πάρει ένα πολύ αβανταδόρικο story για fantasy βιβλίο και να το μετατρέψει σε μια άνευρη και βαρετή σούπα με απλοϊκές έως βλακώδεις περιγραφές μαχών, κωμικοτραγικούς διαλόγους και γραφή που θύμιζε 16-χρονο επίδοξο συγγραφέα που γράφει για τον σχολικό διαγωνισμό διηγήματος... Εντάξει είπαμε εμείς οι fans του fantasy γουστάρουμε ξόρκια και μάγους και πολεμιστές αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι λογοτεχνικές μας απαιτήσεις είναι μικρές ούτε ότι θα τσιμπήσουμε με την πρώτη ξιφομαχία που θα διαβάσουμε... Σίγουρα στο μέλλον για μένα η ύπαρξη του ονόματος του Aaron Rosenberg στο εξώφυλλο κάποιου βιβλίου δεν θα αποτελεί θετικό στοιχείο αν και οφείλω εδώ να πω ότι υποπτεύομαι εντόνως ότι το λάθος δεν είναι όλο του Αμερικανού συγγραφέα αλλά ότι τον κρέμασε και ο μεταφραστής... 


Πέρα από την Σκοτεινή Πύλη - A.Rosenberg και C.Golden
Στο τρίτο μέρος της τριλογίας, το "Πέρα από την Σκοτεινή Πύλη" τα πράγματα ευτυχώς καλυτέρεψαν αισθητά... Αποδίδω την βελτιωμένη ποιότητα του συγκεκριμένου βιβλίου στο γεγονός ότι πλέον εδώ δεν "ζωγραφίζει" μόνος του ο Aaron Rosenberg αλλά έχει προστεθεί στο συγγραφικό team η Christie Golden, που είναι εγγύηση, σίγουρα το πιο δυνατό χαρτί της ομάδος των συγγραφέων που ασχολούνται με το σύμπαν του Warcraft...

Σε αυτό το βιβλίο περιγράφονται τα γεγονότα του δεύτερου πολέμου της Συμμαχίας με την Ορδή που ακολούθησε το άνοιγμα της Σκοτεινής Πύλης για άλλη μια φορά μετά την ήττα των Ορκ στον πρώτο πόλεμο εναντίον του Άζεροθ... Εδώ, επιτέλους, έχουμε να κάνουμε με ένα αξιοπρεπές δείγμα fantasy λογοτεχνίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το βιβλίο δρέπει δάφνες... Απλά στο "Πέρα από την Σκοτεινή Πύλη" παρακολουθούμε μια στοιχειώδη ανάπτυξη των χαρακτήρων, ένα σφιχτό ρυθμό αφήγησης που κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία και ένα σαφώς πιο ενήλικο και σκοτεινό story το οποίο καταλήγει σε ένα πολύ δυνατό φινάλε... Ενδιάμεσα φυσικά και διαβάζουμε για ξόρκια και μάχες και δράκους και φρικαλέα τέρατα αλλά γαμώτο μου fantasy διαβάζουμε!!! 

Το βιβλίο ρίχνει και ένα eco friendly μηνυματάκι απ' έξω απ' έξω για το οποίο κόβω το χέρι μου ότι υπεύθυνη είναι η Golden και η ανάγνωση της τριλογίας της Ορδής τελειώνει με ένα ευχάριστο συναίσθημα καθώς το "Πέρα από την Σκοτεινή Πύλη" μου επέστρεψε κάποια από τα λεφτά που έκλαιγα για την αγορά του "Σκοτεινή Παλίρροια" ...

Κάτι είναι κι αυτό...

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Διακοπές στην Αίγινα Season 2...

Πίσω στην Αθήνα και πάλι... Διακοπές τέλος όχι όμως και άδεια, επιστροφή στη δουλειά στις 16...

Και φέτος όπως και πέρυσι οι διακοπές ήταν εξαιρετικές... Η επιστροφή στην Αίγινα και στις Fistikies για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με είχε προβληματίσει λίγο διότι πίστευα ότι δεν θα μπορούσαμε με τίποτε να περάσουμε τόσο καλά όσο την πρώτη χρονιά αλλά ευτυχώς για μένα διαψεύστηκα... Η επιστροφή στο νησί και στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο ήταν σαν να πήγαινα στο εξοχικό μου, στο χωριό μου όπως έλεγα στην Μ. ... Είδα πάλι ανθρώπους από πέρυσι, πελάτες του ξενοδοχείου και προσωπικό, την μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά, τα γκαρσόνια στο ουζερί που τρώγαμε που φωνάζανε τον Σ. από το απέναντι πεζοδρόμιο... Ένιωσα πολύ ωραία, like home που λένε και στο χωριό μου... 

Οι διακοπές μας ήταν πολύ easy going (που λένε πάλι στο χωριό μου)... Μπάνιο στην θάλασσα ή την πισίνα πρωί και απόγευμα, σουλάτσο στην πόλη, πολύ φαΐ (αλλά πολύ λέμε), ύπνος, διάβασμα και ωραία χαλαρωτικά βράδια στο μπαλκόνι με τον Σ. να κοιμάται και εμείς (μόνοι μας ή και με παρέα) είτε να τσιμπολογάμε με κρασιά και μπύρες είτε να πειραματιζόμαστε στην παρασκευή του καλύτερου Mojito στραγγίζοντας την μπουκάλα Havana Club που μας έφερε ο αδερφός της Μ. και η κοπέλα του όταν ήρθαν για λίγες μέρες...

Ο Σ. έδωσε ρέστα σε αυτές τις διακοπές... Είναι πια 2,5 χρονών και η ενεργητικότητα του και (ενίοτε) τα νεύρα του χτυπάνε κόκκινο... Το στόμα του πάει ροδάνι, η μία ατάκα διαδέχεται την άλλη, είναι ένα μωρό με χιούμορ όπως λέει και ο νονός του... Ο καλύτερος πελάτης των ουζερί της παραλίας και όχι μόνο, μόνο ουζάκι δεν έπινε και αυτό γιατί του το απαγορεύαμε... Έτρωγε όλα τα θαλασσινά και είχε ιδιαίτερη προτίμηση στο τηγανητό γαριδάκι... Τα γκαρσόνια τον κάνανε χάζι και ξεκαρδιζόντουσαν μαζί του... 

Ψόφαγε για βόλτα με "αλογκάκι" (για κάποιο λόγο αδιευκρίνιστο λέει τα γ, γκ) και όταν τον ξαμόλαγες έτρεχε σαν δαιμονισμένος τόσο που σε όλη την παραλία ακούγονταν οι κραυγές μου και της μάνας του που τρέχαμε αλλόφρονες από πίσω του... Το πολύ τρέξιμο δεν του βγήκε σε καλό διότι ένα βράδυ έφαγε τα μούτρα του και έγδαρε το πρόσωπό του αρκετά... Τίποτε το σοβαρό ευτυχώς αλλά η τσιρίδα που έμπηξε και η εικόνα του μέσα στα αίματα μου αφαίρεσαν κάποια χρόνια ζωής και μου πρόσθεσαν κάποιες επιπλέον άσπρες τρίχες... 

Δόξα τον Θεό/Βούδα/Αλλάχ, πέρασα τέλεια σε αυτές τις διακοπές... Τόσο πολύ που σκέφτομαι ήδη την επόμενη φορά που θα επιστρέψω στην Αίγινα... Το ξέρω ότι μπορεί να μην φαίνεται αρκετά εντυπωσιακός ή εξωτικός σαν προορισμός αλλά σε μένα (και την Μ.) κάτι έχει κάνει κλικ με αυτό το νησί... 

Μέχρι του χρόνου, την υγεία μας να έχουμε, κανένα φράγκο στην τσέπη και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, ο χειμώνας που έρχεται θα είναι ζόρικος...

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Έφυγα...

Το καράβι έχει ξεκινήσει εδώ και 10 λεπτά... Το ταξίδι αν και μικρό σε διάρκεια με πάει μακρυά... Τα λέμε...

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

"The mafia manager" του V

The mafia manager - V
...Στον νόμιμο κόσμο των μπίζνες, το να κλέβεις τους πελάτες δεν είναι επιλήψιμο όσο δεν συλλαμβάνεσαι επ' αυτοφόρω...
"The mafia manager", σελ 127

Το να εξαπατάς τον κόσμο είναι, φυσικά, η αληθινή φύση των μπίζνες, όσο και αν δεν το ομολογεί κανείς εύκολα τόσο ωμά...
"The mafia manager", σελ 129
Ξεκινάω το post με την παράθεση των δύο αυτών quotes διότι σε αυτά κρύβεται όλη η ουσία του βιβλίου... Αν οι business είναι η τέχνη της απάτης τότε ποιος καλύτερος να δώσει συμβουλές για αυτήν από κάποιον που φέρει με περηφάνια τον τίτλο του businessman/απατεώνα, ενός wise guy, ενός ανθρώπου που ξέρει από μέσα τη Δική Μας Υπόθεση (Coza Nostra)...

O V (του οποίου τα προσωπικά στοιχεία είναι άγνωστα) είναι μέλος της μαφίας αλλά και  businessman, τουλάχιστον έτσι το βλέπει αυτός... Δίνει συμβουλές που θα μπορούσε κάποιος να βρει σε κάποιο εγχειρίδιο για καλό management ή σε βιβλία αυτοβελτίωσης, έχει όμως την ειλικρίνεια να ομολογεί τους σκοπούς του εξ αρχής και να μην ντρέπεται να προτείνει ανοιχτά κάθε μέσο για να φτάσει στην επίτευξή τους...

Το "The mafia manager" μπορεί να αποτελέσει ευαγγέλιο για wannabe στελέχη και καριερίστες businessmen... Εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία αλλά το βρήκα ενδιαφέρον διότι "έχει πλάκα" το πως ο V ξεβρακώνει την πραγματική φύση των επιχειρήσεων και αποδεικνύει με ντοκουμέντα πόσο κοινά έχει μια εγκληματική οργάνωση όπως η Cosa Nostra με τους "ευυπόληπτους" επιχειρηματικούς οργανισμούς...

Υ.Γ. Αγαπητέ/ή Κ.Μ. αν και διάβασα το βιβλίο προσεκτικά δεν κατόρθωσα να βρω κάποια αναφορά σε "Φαμίλια Μακιαβέλι" παρεκτός του ιδίου του Niccolò Machiavelli ο οποίος έχει δεχθεί πολλά πυρά κατά καιρούς αλλά ο όρος μαφιόζος δεν του ταιριάζει... Θεωρώ ατυχή τον υπότιτλο στο εξώφυλλο...

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Μέρες αργίας...

Οι μέρες αργίας ξεκίνησαν, άδεια μέχρι τις 16 Αυγούστου, θα ξεχάσω όλα τα passwords...

Το Σάββατο πηγαίναμε κονβόι δύο αυτοκίνητα, εγώ μπροστά ο αδερφός μου πίσω... Σε ένα φανάρι άκουσα από πίσω μου ότι άκουγε στο ραδιόφωνο τις "Μέρες Αργίας" από τα Διάφανα Κρίνα...

"Τι ωραία τραγούδι", σκέφτηκα, "πόσο καιρό έχω να το ακούσω... και τι ωραίος τίτλος για το ετήσιο post αναγγελίας της άδειας"...

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Καλύτεροι από εμένα...

Διαβάζω το post του //Παραλληλογράφου// για τον Robert Capa και με συγκλονίζει η δύναμη των φωτογραφιών, η ωμή τους αλήθεια, όπως αυτή που δείχνει τον στρατιώτη των Δημοκρατικών που πολεμάει με κράνος και τουφέκι αλλά δεν φοράει παπούτσια, όχι κανονικά τουλάχιστον... 

Βλέπω τα πρόσωπα αυτών των ανδρών που ξεκίνησαν από τα χωριά τους από την άκρες το κόσμου και πήγαν σε μια ξένη χώρα να πολεμήσουν για ένα ιδανικό... 

Το ξέρω ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω, να παρατήσω γυναίκα και παιδί, οικογένεια και φίλους και να διακινδυνεύσω τη ζωή μου για κάτι τόσο μακρινό από την καθημερινότητά μου, τόσο επικίνδυνο, θαυμάζω όμως τους άντρες και τις γυναίκες αυτούς που βάλανε στην άκρη την λογική, που πολέμησαν για ένα σκοπό ανώτερο, που ήταν καλύτεροι από εμένα...

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

"Οι καβαλάρηδες της αυγής" του Jesus Fernandez Santos

Οι καβαλάρηδες της αυγής - Jesus Fernandez Santos
Τα μυθιστορήματα που αφορούν τον Ισπανικό Εμφύλιο είναι πάντα μελαγχολικά διότι είναι όλα ημερολόγια για μια ήττα... Τα μηνύματα που περνάνε μπορεί να είναι ελπιδοφόρα, να φουσκώνουν την καρδιά αλλά πάντα στο τέλος η ελπίδα τσακίζεται και ποδοπατιέται από την μπότα του φασισμού...

Το μυθιστόρημα "Οι καβαλάρηδες της αυγής" του Jesus Fernandez Santos δεν ξεφεύγει από αυτή την πεπατημένη (πώς θα μπορούσε άλλωστε;) χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μιλάμε για "ξαναζεσταμένο φαγητό" ή ένα κακό βιβλίο... 

Παρακολουθούμε τις ζωές του Μαρτίν, της Μαριάννας, της μάνας της, του Βεντούρα, του Κινθελίμπρας, του αφέντη, να συντρίβονται κάτω από τα ραγδαία ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ισπανία της δεκαετίας του '30... Βλέπουμε τους απλούς ανθρώπους να προσπαθούν να επιβιώσουν, να στήσουν τις ζωές τους κάνοντας παραχωρήσεις ηθελημένες ή με το στανιό, να πληρώνουν το τίμημα της ζωής, το οποίο φαίνεται κάποιες φορές να είναι πιο βαρύ από τον θάνατο... Στο τέλος οι ήρωες τσακισμένοι σωματικά και ψυχικά απομένουν να ζουν, όσοι επιβιώνουν, σαν άδεια κελύφη των παλιών εαυτών τους έχοντας μετατραπεί στα ανθρωπάκια που κάποτε προσπάθησαν να μην γίνουν...

Κάποιες υπερβολές σε κάποιες περιγραφές δεν στερούν το θετικό πρόσημο από την εμπειρία της ανάγνωσης του "Οι καβαλάρηδες της αυγής", ενός πολύ ωραίου βιβλίου, ενός ημερολογίου μιας  ήττας...