Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση 2013...

Δεν θα αποφύγω τα κλισέ και θα επιχειρήσω μια ανασκόπηση της χρονιάς που τελειώνει σε λίγες ώρες, όχι τόσο για όσους διαβάσουν αυτό το post όσο για μένα για να έχω κάπου καταγεγραμμένες τις σκέψεις μου και να μπορώ στο μέλλον να ανατρέχω σε όσα έχω γράψει...

Το 2013, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν μια κακή και δύσκολη χρονιά... Ήταν κακή και δύσκολη διότι ξεκίνησε με ένα θέμα υγείας, συνεχίστηκε με τρομερή αναστάτωση σε ότι αφορά τα επαγγελματικά μου, ακολούθησε δουλειά, δουλειά, κι άλλη δουλειά, απλήρωτη, σε κακό κλίμα και ξεχειλωμένα ωράρια μέχρι που φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση αδράνειας και στασιμότητας η οποία δεν ξέρω ακριβώς που θα καταλήξει... Κάπου μέσα σε αυτό το διάστημα δοκιμάσαμε να πάμε διακοπές αλλά κουραστήκαμε πολύ περισσότερο απ' όσο καλά περάσαμε ενώ και οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μας δεν ήταν όπως τις ονειρευτήκαμε αφού τα υπόλοιπα τρία μέλη της οικογένειας αρρώστησαν...

Μέσα σε όλες αυτές τις αναποδιές, στα τέλη του Απρίλη, γεννήθηκε και ο δεύτερος γιος μου, ένα υπέροχο, στρουμπουλό, μελαχρινό μωράκι, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., αξιαγάπητος και γλύκας, για τον οποίο σκέφτομαι διαρκώς ότι δεν του δίνω την ίδια φροντίδα που έδινα στον Σ. όταν ήταν αυτός μωρό... Κρατώ τη γέννηση του δεύτερου παιδιού μου σαν το σημαντικότερο γεγονός του 2013, όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς θα ήταν αλλά και γιατί δυστυχώς δεν μου έρχεται κάτι άλλο θετικό στο μυαλό να θυμηθώ...

Το 2013 με έφερε αρκετά βήματα πίσω σε πολλούς τομείς, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά και οικονομικά, βήματα που είχα πασχίσει πολύ να κάνω και τώρα είμαι υποχρεωμένος να καταβάλω την ίδια και περισσότερη προσπάθεια για να ξανακερδίσω το χαμένο έδαφος... Αυτό ουσιαστικά είναι και το μοναδικό resolution που θέτω για τον καινούργιο χρόνο, να ξαναβρώ όλα όσα έχασα τόσο από τον εαυτό μου όσο και από όλους υπόλοιπους τομείς...

Υπό άλλες συνθήκες, (αν δεν βαριόμουνα) θα έγραφα και κάποιο post για τα καλύτερα και τα χειρότερα βιβλία που διάβασα το 2013... Μέσα στον χρόνο αυτό διάβασα αρκετά βιβλία, τα περισσότερα πολύ καλά, θα κρατήσω στην μνήμη μου όμως σαν πιο σημαντικό αναγνωστικά γεγονός την γνωριμία μου με το αναγνωστικό σύμπαν της μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστη σε μένα, Margaret Atwood... Τα "Όρυξ και Κρέικ" και κυρίως "Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" ήταν τα δύο καλύτερα βιβλία που διάβασα το 2013, αυτά που πέτυχαν περισσότερο απ' όλα να με τραβήξουν στον κόσμο τους...

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι... 
Μακάρι το 2014 να αποδειχτεί καλύτερο από το 2013...

Θα μπορούσε να γίνει viral...

Αν υπήρχε κάποιος να αποθανατίσει σε video το συγκεκριμένο περιστατικό και το ανέβαζε στο YouTube τότε το video αυτό σίγουρα θα μπορούσε να γίνει viral...

Χθες το απόγευμα, κάθομαι στον καναπέ και κρατάω τον Θ. στα χέρια μου... Παίζω μαζί του, προσπαθώ να τον κάνω να γελάσει... Τον σηκώνω ψηλά, πάνω από το κεφάλι μου και αυτός κοιτάει προς τα κάτω και κακαρίζει... 

Ξαφνικά και χωρίς κανένα προηγούμενο σημάδι, ενώ τον έχω σηκώσει ψηλά και κοιταζόμαστε, μου εκτοξεύει μια ρουκέτα με τα περιεχόμενα του στομαχιού του, η οποία λούζει το πρόσωπό μου και το στήθος μου... 

Ευτυχώς, χθες το απόγευμα είχε φάει μόνο γάλα και ακόμα πιο ευτυχώς πρόλαβα να κλείσω το στόμα και τα μάτια μου...

Ο Θ., μετά την ρουκέτα, εξακολουθεί να γελάει...

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Στην φορά των δεικτών του ρολογιού...

Στο δημοτικό στάδιο που πάω για τρέξιμο, όλοι όσοι τρέχουν, εμού συμπεριλαμβανομένου, τρέχουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ανάποδα με την φορά των δεικτών του ρολογιού... Κανένας μα κανένας, είτε είναι αθλητές των τοπικών ομάδων είτε μεσήλικες που προσπαθούν να ρίξουν τα παχάκια, δεν "τολμάει", έστω για αλλαγή, να τρέξει στην αντίθετη κατεύθυνση, στην φορά των δεικτών του ρολογιού δηλαδή... 

Η όλη φάση μου θυμίζει το "Midnight Express" όπου ο ήρωας κλεισμένος στο ψυχιατρείο, περπατά αέναους κύκλους γύρω από μια κολόνα μαζί με τους υπόλοιπους τρόφιμους, πάντα ανάποδα με την φορά των δεικτών του ρολογιού, ένδειξη της παραίτησης και της υποταγής στη ζωή μέσα στο ψυχιατρείο... Όταν ο ήρωας αποφασίζει να βγει από το τέλμα που έχει πέσει και να ζήσει ελεύθερος, περπατά ανάποδα τον κύκλο του γύρω από την κολόνα, στην φορά των δεικτών του ρολογιού, ταράζοντας τους υπόλοιπους τροφίμους και προκαλώντας γενική αναστάτωση...

Δεν βγαίνουμε από τις τροχιές που μας έχουν προδιαγράψει και όταν το κάνουμε προκαλούμε έκπληξη, δυσπιστία, φόβο και αναταραχή αλλά καμιά φορά, όπως έγινε και στην ταινία, το να κινείσαι κόντρα στο ρεύμα οδηγεί στην επιτυχία και την λύτρωση...

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Καλά Χριστούγεννα!!!

"Το μυστήριο των σιαμαίων αδελφών" του Ellery Queen

"Το μυστήριο των σιαμαίων αδερφών" του Ellery Queen
Το ξεφύλλισμα αυτού του βιβλίου μού επιφύλασσε μια έκπληξη πολύ νωρίς όταν διάβασα στην τρίτη σελίδα το όνομα της μεταφράστριας που είναι αυτό της Τασσώς Καββαδία... Αγνοούσα πλήρως την δημοσιογραφική και μεταφραστική πορεία της γνωστής ηθοποιού αλλά παρ' όλα αυτά μου φάνηκε απόλυτα ταιριαστό γι' αυτή...

Ο Ellery Queen είναι το συγγραφικό alter ego δύο Αμερικανών ξαδερφών από το Μπρούκλιν οι οποίοι έγραψαν μια σειρά από νουάρ μυθιστορήματα με πρωταγωνιστή τον ήρωα που έχει το ίδιο όνομα με το alter ego τους και είναι ένας δυναμικός ντετέκτιβ που λύνει μυστηριώδεις υποθέσεις... 

Μια τέτοια είναι και το "Μυστήριο των σιαμαίων αδελφών"... Ένας μυστηριώδης φόνος ενός διάσημου χειρούργου σε ένα σπίτι στα βουνά στο τέλος του πουθενά όπου ατυχώς βρίσκονται ο Ellery και ο πατέρας του, κυνηγημένοι από μια δασική πυρκαγιά... Οι ένοικοι του σπιτιού περίεργοι, ετερόκλητοι και κρυψίνοες, κανείς δεν δείχνει από την αρχή το πραγματικό του πρόσωπο... Ο φόνος εκκινεί μια σειρά εξελίξεων και ανατροπών που οδηγούν σε εκπλήξεις μέχρι την τελική λύση του μυστηρίου και το αρκετά απότομο φινάλε...

Το βιβλίο χωρίς να είναι εξαιρετικό διαβάζεται πολύ ευχάριστα... Η υπόθεση δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία ούτε η λύση του μυστηρίου προκύπτει έπειτα από κάποιο θεαματικό τρικ επίδειξης λογικής από τον ήρωα όπως γίνεται σε πολλά παρόμοια μυθιστορήματα... Αυτό που πετυχαίνει/ουν ο/οι  Ellery Queen είναι η δημιουργία ενός ενδιαφέροντος αστυνομικού μυθιστορήματος το οποίο δεν μπαίνει στο πάνθεον του είδους αλλά σίγουρα είναι πάνω από τον μέσο όρο... Προσωπικά με γοήτευσε η πιστή αναπαραγωγή της νουάρ ατμόσφαιρας, με τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής να κυριαρχούν και να φαίνονται τόσο πολύ διαφορετικά από αυτά της σημερινής εποχής... 

Πολύ ωραία επίσης η έκδοση τσέπης στην οποία διάβασα το βιβλίο, λιτή αλλά φροντισμένη και αξιοπρεπής...

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Να σε περιμένω;

Γύρω στις 9:30 σήμερα το πρωί αφού έχω πάει τον Σ. στον παιδικό σταθμό, βρίσκομαι στο πάρκινγκ του Σκλαβενίτη στην Χαλανδρίου, έχω παρκάρει και κατευθύνομαι πεζός στην είσοδο... 

Λίγο πριν κάθεται μια έφηβη κοπέλα, τσιγγάνα, μαζί με ένα μικρό αγοράκι σε ένα καροτσάκι...

Σηκώνεται και με πλησιάζει, την βλέπω και σκέφτομαι ότι το πορτοφόλι μου είναι άδειο, πρέπει να πάω στο ATM για να ψωνίσω και ότι δεν είναι σπάνιο ένας τσιγγάνος να στέκεται στην είσοδο ενός super market και να ζητάει λεφτά... 

Ναι το ξέρω, είναι κλισέ και υποτιμητικό για τους τσιγγάνους συνολικά αλλά το σκέφτηκα... 

Για να αισθανθώ εντελώς μαλάκας, μου λέει: "Καλημέρα, δεν θέλω να μου δώσεις λεφτά... Μπορείς να μου πάρεις κανένα λάδι, κανένα ρύζι για να μαγειρέψω να φάνε τα αδέρφια μου; Να σε περιμένω;"... 

Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, λίγο πριν βγω, έδειχνε 8,5 βαθμούς θερμοκρασία περιβάλλοντος και ψιχάλιζε, σχεδόν χιονόνερο... 

Αυτή όμως με περίμενε...

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Χριστουγεννιάτικα στολίδια...

Χειροποίητες μικρές κουκουβάγιες... Φτιαγμένες από τσόχα και παραγεμισμένες με διάφορα κουρελάκια ή βαμβάκι, με μοτίβα παιδικά... Μπορείτε να τις κρεμάσετε στο δέντρο, όπως κάναμε εμείς, αλλά μπορείτε να βρείτε και άλλες χρήσεις... ;)

χριστουγεννιάτικη κουκουβάγια 1

χριστουγεννιάτικη κουκουβάγια 2

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Κι ακόμα τρέχει...

Το τελευταίο εικοσαήμερο έχω ξεκινήσει μια προσπάθεια να αθλούμαι καθημερινά... Ο χρόνος είναι περιορισμένος οπότε προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι κάθε ευκαιρία και μια από αυτές είναι ότι η δουλειά μου δεν είναι πολύ μακρυά από το σπίτι μου, είναι 4,8 km... Κάθε απόγευμα η επιστροφή στο σπίτι γίνεται με τα πόδια, μου παίρνει γύρω στα 45 με 50 λεπτά... 

Αν τύχει και πάρω το αυτοκίνητο ή είναι Σαββατοκύριακο, η πεζοπορία από τη δουλειά αντικαθίσταται από μια διαδρομή περίπου 5 km που κάνω μέσα στην περιοχή που μένω  (Αγία Παρασκευή) την οποία διανύω περπατώντας αλλά και τρέχοντας... Το θετικό στις περιπτώσεις που η προπόνηση γίνεται στην Αγία Παρασκευή είναι ότι φοράω κατάλληλα ρούχα και παπούτσια για άθληση ενώ γυρνώντας από τη δουλειά, έστω και αν δεν υπάρχει πλέον dress code, το ντύσιμο δεν είναι βολικό για τρέξιμο, για πιο έντονη άσκηση... 

Διανύω μια απόσταση 34 km περίπου την εβδομάδα, νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο νομίζω για τόσο μικρό χρονικό διάστημα άσκησης... Στόχος μου είναι να τα αυξήσω όπως και να αυξήσω την ένταση με την οποία γίνεται η προπόνηση, ιδανικά κάποια στιγμή όλη η απόσταση να διανύεται με τρέξιμο... Απώτερος στόχος είναι να μπορέσω να συμμετάσχω και να τερματίσω στον επόμενο αγώνα δρόμου 5 ή 10 km που θα διοργανωθεί στην Αθήνα...

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Πώς να πολεμήσεις το άγχος...

Το άγχος είναι η ασθένεια της εποχής, λίγο πολύ όλοι υποφέρουν από αυτό... Κάποιοι από εμάς έχουμε υποφέρει και εξακολουθούμε να υποφέρουμε πολύ από αυτό σε βαθμό που να επηρεάζει τη ζωή μας και την σχέση μας με τους γύρω μας και τον εαυτό μας... Πριν χτυπήσει κάποιος την πόρτα του ψυχίατρου/ψυχαναλυτή για να αναζητήσει επιστημονική βοήθεια υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει μόνος του για να βοηθήσει τον εαυτό του...

Σύμφωνα με τη Wikipedia το άγχος ορίζεται ως εξής: 

Ο όρος άγχος (ή στρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή η σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Όταν νιώθεις στρες το σώμα σου είναι σε ένταση και ο εγκέφαλος σου πυροδοτείται από πολλαπλές σκέψεις. Ο καθένας μας εκτίθεται καθημερινά σε στρες καταστάσεις. Το στρες μάλιστα μπορεί να είναι και θετικό - το λεγόμενο ευ στρες - όταν καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε σπάνια (ή μόνο μερικές φορές) και σε περιορισμένο βαθμό. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί σαν καταλύτης και μας ενεργοποιεί για να αντεπεξέλθουμε στις όποιες καταστάσεις. Όσο ποιο συχνό και έντονο είναι το στρες, τόσο πιο δύσκολο μας είναι να αντιμετωπίσουμε της καθημερινές μας υποχρεώσεις.

Συναισθήματα, θυμού, απογοήτευσης και φόβου, όπως επίσης, οξυθυμία, κούραση και κατάθλιψη, μας κυριαρχούν και δεν μας επιτρέπουν να λειτουργήσουμε έτσι όπως θα θέλαμε. Το στρες μας κάνει ιδιαίτερα απαιτητικούς, ανυπόμονους και ευερέθιστους με ιδιαίτερα χαμηλή διάθεση για συνεργασία. Διατρέχουμε μάλιστα κίνδυνο να κακοποιήσουμε λεκτικά η ακόμη και σωματικά τα παιδιά μας. Λειτουργώντας κάτω από στρες έχουμε την τάση να παρεξηγούμε συμπεριφορές των παιδιών μας, πιστεύοντας ότι για παράδειγμα έκαναν κάτι από πρόθεση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απλή απροσεξία.

Το άγχος μπορεί να έχει ψυχογενή προέλευση ή μπορεί να είναι συνέπεια σωματικής πάθησης. Επιπλέον, εξαρτάται από τις γνωστικές, συναισθηματικές διεργασίες, τον τρόπο ζωής του ατόμου και τον τρόπο αντίληψης του. Κάθε άτομο έχει ένα ορισμένο βαθμό άγχους, ο οποίος θεωρείται φυσιολογικός κάτω από ορισμένες περιστάσεις. Σε κάποιες άλλες όμως περιπτώσεις αυξημένου άγχους, προξενεί κακό και συντελεί στο να υπολειτουργεί το άτομο στις δραστηριότητες του και στο να επηρεάζεται αρνητικά η υγεία του.

Διαβάζοντας το άρθρο της Wikipedia παρακάτω θα δούμε ότι υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να διαχειριστούμε και να πολεμήσουμε το άγχος... Τα κίνητρα είναι πολλά, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό... Καταπολέμηση του άγχους σημαίνει καλύτερη υγεία, καλύτερες σχέσεις με τους γύρω και τον εαυτό μας, πιο γαλήνια κι ευτυχισμένη ζωή... Οι μέθοδοι είναι αρκετές...

Η σωματική άσκηση είναι μια από αυτές, ίσως και η πιο "εύκολη" και οικονομική... Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες ( link1 , link2 , link3 ) που αποδεικνύουν την άμεση, αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ άγχους και σωματικής άσκησης... Τι πιο εύκολο από το να φορέσεις ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και να βγεις για περίπατο ή και τρέξιμο; Σίγουρα σε κάποιο γυμναστήριο, έναντι αντιτίμου, θα γυμναστείς με τρόπο πιο σωστό υπό την επίβλεψη ειδικευμένου προσωπικού αλλά ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά ο δρόμος και τα πάρκα ανήκουν σε όλους και είναι τζάμπα, πάρε την απόφαση και βγες έξω...

Ένας άλλος τρόπος είναι μέσω της διατροφής... Πέραν του γεγονότος ότι μια σωστή διατροφή προστατεύει και θωρακίζει τον οργανισμό, τα θετικά της αποτελέσματα φαίνονται και στην καταπολέμηση του άγχους... Η μεσογειακή διατροφή προφυλάσσει από την κατάθλιψη ενώ υπάρχουν τροφές που βοηθούν στην μείωση των ποσοστών αδρεναλίνης και κορτιζόλης στο αίμα ενώ παράλληλα αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης , της ορμόνης της ευτυχίας... Τέτοιες τροφές είναι οι σύνθετοι υδατάνθρακες (δημητριακά ολικής αλέσεως,ψωμί και ζυμαρικά ολικής αλέσεως,καστανό ρύζι, πλιγούρι βρώμης), τα πορτοκάλια και κάθε φρούτο πλούσιο σε βιταμίνη C, το σπανάκι, τα λιπαρά ψάρια (σολομός, σαρδέλα, τόνος), οι ανάλατοι ξηροί καρποί, τα ωμά λαχανικά, το κοτόπουλο, η γαλοπούλα, το άπαχο κόκκινο κρέας και πολλές άλλες... Για να μάθετε περισσότερα για τις αγχολυτικές τροφές μπορείτε να επισκεφτείτε τα παρακάτω links ( link4 , link5 ) ή απλά να ψάξετε στο internet, θα βρείτε πολύ πληροφορία...

Υπάρχουν και άλλοι μικροί κι εύκολοι τρόποι να πολεμήσεις το άγχος, μικρά καθημερινά κόλπα ... Απόφυγε τις αγχωτικές καταστάσεις, εφόσον αυτό είναι δυνατόν... Σε αγχώνουν οι ειδήσεις των 8; Μην τις δεις, υπάρχει και το internet για να ενημερωθείς... Κάνε πράγματα που σου αρέσουν, ασχολήσου με τα χόμπι σου, δες τους φίλους σου, δες κωμωδίες, απόφυγε τις ταινίες δράσεις και αγωνίας αν έχει παρατηρήσει ότι σου προκαλούν ταραχή και γέλα, γέλα όσο περισσότερο μπορείς, το γέλιο είναι υγεία λέγανε παλιά και είχαν απόλυτο δίκιο...

Υπάρχει η περίπτωση όμως ενώ κάποιος γυμνάζεται τακτικά και ακολουθεί μια σωστή διατροφή να μην μπορεί να απαλλαγεί από τα συμπτώματα του άγχους... Τότε πρέπει άμεσα να αναζητήσει επιστημονική, εξειδικευμένη βοήθεια από γιατρούς και ψυχαναλυτές που θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του... Υπογραμμίζω την αναγκαιότητα αναζήτησης επιστημονικής βοήθειας διότι ζούμε σε μια χώρα που τουλάχιστον μέχρι πριν λίγα χρόνια τα ψυχικά νοσήματα αντιμετωπίζονταν με ειρωνικό μειδίαμα από τον κοινωνικό περίγυρο και ο ψυχίατρος και ο ψυχαναλυτής ήταν συμψηφιστικά ο "τρελογιατρός" με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι που αντιμετώπισαν προβλήματα ψυχικής φύσεως να ντρέπονται να το ομολογήσουν στον κύκλο τους... Η καταπολέμηση του άγχους έχει να κάνει με την υγεία και με την ποιότητα ζωής, δεν πρέπει να την αναβάλλουμε για κανένα λόγο...

Το συγκεκριμένο post δεν είναι γραμμένο από γιατρό ούτε από ειδικό, αν θέλετε επιστημονική καθοδήγηση μην ψάχνετε τα blogs... Το post αυτό γράφτηκε σαν παρότρυνση σε όσους υποφέρουν από το άγχος, να ψάξουν να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημά τους για να ζήσουν μια καλύτερη και πιο υγιή ζωή... Εγώ ο ίδιος έχω περάσει αρκετές περιόδους της ζωής μου που άφησα το άγχος να με πλακώσει και ξέρω ότι υπάρχουν τρόποι να λυθούν τα προβλήματα φτάνει να κατανοείς και να αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και να είσαι διατεθειμένος να προσπαθήσεις για να τα λύσεις... :)

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Χειροποίητες προσκλήσεις...

Ο μεγάλος μου ο γιος έχει τη γιορτή του αυτές τις μέρες κι η μαμά του σκέφτηκε ότι θα ήταν ωραίο να του κάνουμε ένα μικρό πάρτυ, κυρίως παιδάκια από τον παιδικό σταθμό που κάνει παρέα...

Όπως σε κάθε πάρτυ έτσι και στου Σ., είναι απαραίτητες οι προσκλήσεις έτσι λοιπόν η μαμά του ανασκουμπώθηκε και αντί να αγοράσει έτοιμες προσκλήσεις τις έφτιαξε μόνη της και τους έδωσε χριστουγεννιάτικο concept μια που είμαστε κοντά στις γιορτές...

Από υλικά απλά, κάποια υφάσματα που υπήρχαν στο σπίτι και κυρίως πολύ φαντασία και διάθεση έφτιαξε τις προσκλησούλες του πάρτυ δυο από τις οποίες βλέπετε κι εσείς στις φωτογραφίες...

Party Invitation 1

Party Invitation 2

Party Invitation 3


Οι φωτογραφίες τις αδικούν βέβαια γιατί αφενός δεν είμαι ο καλύτερος φωτογράφος του κόσμου κι αφετέρου για να αποκρύψω κάποια προσωπικά δεδομένα αναγκάστηκα να τις "μουτζουρώσω" πιστεύω όμως ότι παίρνετε μια γεύση του περί τίνος πρόκειται...

Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείται η Μ. με την χειροτεχνία και τις κατασκευές... Οι προσκλήσεις του γάμου μας σχεδιάστηκαν από αυτήν, οι προσκλήσεις της βάφτισης του Σ. σχεδιάστηκαν και φτιάχτηκαν από αυτήν και έπεται και συνέχεια με την βάφτιση του Θ. ... Χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια, μικρές εορταστικές καρφιτσούλες από fimo, υφασμάτινα καλύμματα για τα καπάκια των βάζων των γλυκών και των καφέδων, ετικέτες, ευχετήριες κάρτες, αναμνηστικά και memorabilia, όχι γιατί την παντρεύτηκα, αλλά πιάνει το χέρι της... :)

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

"Ιστορίες του λυκόφωτος" του Stephen King

Παρά τους αρχικούς δισταγμούς μου λόγω της φόρμας του διηγήματος, οι "Ιστορίες του λυκόφωτος",  του Stephen King, ήταν ένα εξαιρετικό βιβλίο που μου κράτησε πολύ ευχάριστη παρέα, πολλές φορές στο λυκόφωτο... Το βιβλίο είναι μια συλλογή δεκατριών διηγημάτων, άλλων μεγαλύτερων και άλλων μικρότερων τα οποία φλερτάρουν με τον τρόμο και την αγωνία με πολλούς τρόπους και όχι απαραίτητα με τον μεταφυσικό... Όλα διαβάζονται εξαιρετικά ευχάριστα και δεν θα αφήσουν κανένα δυσαρεστημένο...

Ξεχωρίζω την "Μπισκοτένια", ένα διήγημα όπου ο τρόμος και η αγωνία κορυφώνονται τόσο ραγδαία που το κάνουν να μοιάζει ατέλειωτο... Επίσης πολύ καλό το "Στατικό ποδήλατο" το οποίο μου θύμισε πολύ το "Ντούμα Κη", καθώς κι εδώ οι πίνακες ζωγραφικής ζωντανεύουν κατά κάποιον τρόπο, χωρίς όμως να επενδύει στο στοιχείο του τρόμου τόσο όσο της φαντασίας... Το πιο τρομακτικό απ΄όλα είναι σίγουρα η "Γάτα από την Κόλαση", τόσο μικρό όσο και εφιαλτικό... Το καλύτερο απ' όλα τα διηγήματα του βιβλίου είναι για μένα το "Ν.", ένα εξαιρετικό διήγημα τρόμου και φαντασίας που κρατάει τον αναγνώστη χωμένο στις σελίδες του μέχρι το τέλος, ένας φόρος τιμής στον Lovecraft και την μυθολογία του Κθούλου...

Το βιβλίο πετυχαίνει τον σκοπό του, να παρασύρει τον αναγνώστη σε ένα μυστηριακό και τρομακτικό σύμπαν όπου όλα μπορούν να συμβούν... Πολλές φορές διαβάζοντας το βιβλίο ένιωσα σαν παιδάκι σε αμερικάνικη ταινία που κάθεται με την παρέα του νύχτα, γύρω από την φωτιά της κατασκήνωσης για να πει και να ακούσει τρομακτικές ιστορίες... Ιστορίες από εκείνες που ξέρεις ότι θα σε τρομάξουν αλλά μια νοσηρή περιέργεια και η λαγνεία του τρόμου σε κάνουν να παραμένεις για να τις ακούσεις, κοιτάζοντας κλεφτά πότε πότε μέσα στο σκοτάδι...

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Το μετά...

Η μεταστέγαση έγινε τη Δευτέρα εν μέσω κακοκαιρίας και κοσμοχαλασιάς και η ζωή μου (υποτίθεται ότι) μπαίνει πάλι σε μια σειρά...

Πέρα από τα προβλήματα που υπάρχουν σχετικά με την μετακίνηση από και προς στη δουλειά, δεδομένου ότι χρησιμοποιώ τις δημόσιες συγκοινωνίες, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ήρεμη, εκνευριστικά θα έλεγα... Δεν κάνω απολύτως τίποτα και απλά περιμένω να περάσει η μέρα και να γυρίσω στο σπίτι...

Ίσως θα έπρεπε να το απολαμβάνω αυτό το διάστημα ραχατιού αλλά δεν το βλέπω έτσι... Όχι γιατί δεν μου έχει λείψει ο ελεύθερος χρόνος, ούτε γιατί δεν ξέρω πως να τον αξιοποιήσω...

Το πρόβλημα είμαι εγώ...

Εγώ δεν θέλω να είμαι εδώ που είμαι...

Εγώ δεν θέλω πια να δουλεύω με αυτούς τους όρους και αυτές τις συνθήκες...

Εγώ δεν ανέχομαι πια τις μικρές, καθημερινές συμβάσεις και υποχωρήσεις, την καθημερινή υποκρισία που ορίζει τον αξιόλογο εργαζόμενο του σήμερα...

Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είμαι μόνος μου σε όλο αυτό το θέατρο που παίζεται καθημερινά, ότι εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι υφίστανται καθημερινά τις ίδιες (και χειρότερες) πιέσεις με μένα και επιβιώνουν, τις αφήνουν πίσω τους την ώρα που βάζουν το κλειδί στην πόρτα για να μπουν στο σπίτι...

Εγώ δεν μπορώ να το κάνω, όχι πια...

Ίσως να μην σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, ίσως να είμαι απλά πιο απροσάρμοστος από τον μέσο όρο...

Η κλασσική ερώτηση που σου κάνουν είτε κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής αξιολόγησης είτε κατά τη διάρκεια κάποιας συνέντευξης για δουλειά, είναι το πως βλέπεις τον εαυτό σου μετά από κάποια χρόνια...

Κάποτε μπορούσα να την απαντήσω αυτή την ερώτηση... Πίστευα ότι επαγγελματικά η πορεία μου ήταν προδιαγεγραμμένη, αν όχι στον ίδιο εργοδότη σίγουρα στον ίδιο κλάδο και με τον ίδιο τρόπο...

Πλέον δεν μπορώ να απαντήσω... Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μετά, πού θα είμαι και τι θα κάνω σε μερικά χρόνια... Όχι μόνο γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά και γιατί δεν ξέρω τι θέλω και τι είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω για να το αποκτήσω πια...

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Κλείσ' τον...


Εμετός και αηδία... 

Δεν είναι όμως η πρώτη φορα που διαβάζουμε για τα κατορθώματα απανταχού των Πρετεντέρηδων αυτής της χώρας κι ούτε η τελευταία... Όχι τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε το πιο δυνατό όπλο που έχουμε στα χέρια μας, το δικαίωμα στην επιλογή... 

Τι νόημα έχει να αηδιάζουμε με τον Πρετεντέρη, να εξοργιζόμαστε με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου, να μας σπάει τα νεύρα ο Πορτοσάλτε, να μας διαολίζει ο Κώνστας, εφόσον συνεχίζουμε να διαβάζουμε ότι γράφουν και ότι λένε; 

Ας τους αγνοήσουμε, ας κάνουμε ότι δεν υπάρχουν... 

Αν τα κωλοκάναλα που δουλεύουν δεν έχουν τηλεθέαση, αν οι φυλλάδες που γράφουν δεν πουλάνε φύλλα, αν τα sites που φιλοξενούν άρθρα τους δεν παίρνουν ούτε ένα click από διαφημίσεις τότε δεν υπάρχουν, είναι ακίνδυνοι... Αναπόφευκτα τότε ή θα αλλάξουν ρότα ή θα μπουν στο ταμείο ανεργίας διότι πολύ απλά ακριβοπληρωμένος και star είναι μόνο εκείνος που τα "φέρνει"...

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

20 χρόνια κομμουνιστής...

Ο κατά δήλωσή του "20 χρόνια κομμουνιστής" Νίκος Βουρλιώτης aka Nivo και το συγκρότημά του οι Going Through είναι το όνομα που θα πλαισιώσει τον Νότη Σφακιανάκη στις εμφανίσεις του στο νυχτερινό κέντρο "'Έναστρον"... 

Ο "20 χρόνια κομμουνιστής" Nivo μετά το φεστιβάλ της ΚΝΕ είναι έτοιμος να παίξει live δίπλα στο Νότη Σφακιανάκη που καλεί τους Έλληνες να στηρίξουν την Χρυσή Αυγή και μνημονεύει την επταετία και τον Γιώργο Παπαδόπουλο...

Ο "20 χρόνια κομμουνιστής" Nivo που ποτέ δεν έκρυψε τα πολιτικά του πιστεύω και αντίθετα από τη γενική αντίληψη, έχει πληρώσει τίμημα για τις δημόσιες αυτές τοποθετήσεις, όπως λέει, κατάφερε με την απόφασή του να κάνει, εξ αντιθέσεως, την Δέσποινα Βανδή να φαίνεται πρότυπο ηθικής ακεραιότητας και κοινωνικής ευαισθησίας...

Ελπίζω αυτή την φορά ο "Ριζοσπάστης" να μην φιλοξενήσει την απαντητική επιστολή του "20 χρόνια κομμουνιστή" Nivo προς τους επικριτές του, καλύτερα να κρατήσει τις αποστάσεις του από τον  "20 χρόνια κομμουνιστή"...

(*) Διάφορα ενδιαφέροντα links: εδώ, εδώ κι εδώ...

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ανακυκλώνοντας το παρελθόν...

Ανακυκλώνω, ανακυκλώνεις, ανακυκλώνει.... 

Πακετάρω, πακετάρεις, πακετάρει... 

Αυτό κάνω κατά κύριο λόγο εδώ και δυο μέρες αφού η διαδικασία ενσωμάτωσης των υπηρεσιών στο οργανόγραμμα του νέου εργοδότη μπαίνει στην τελική ευθεία... Είμαστε υπ' ατμόν, ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να δοθεί το σύνθημα για την μεταστέγαση και από εκεί και πέρα ο σώζων εαυτόν σωθείτο, το πού θα καταλήξει ο καθένας κανείς δεν το ξέρει με σιγουριά... 

Υπάρχει μεγάλη μελαγχολία στο να βάζεις το παρελθόν σου σε κούτες που καταλήγουν στην ανακύκλωση, χαρτιά που μέχρι χθες αρχειοθετούσες διότι ήταν αποδείξεις και τεκμήρια της δουλειάς σου να αποτελούν πρώτη ύλη για το πράσινο προφίλ μιας εταιρείας...

Είναι αστείο το πως εξωραΐζουμε το παρελθόν, το πως ξεχνάμε όλα αυτά που μας στενοχώρησαν/εξόργισαν/έβγαλαν από τα ρούχα μας, μπροστά στην αβεβαιότητα του αύριο... Είναι ίδιον του ανθρώπου, μάλλον, να κρατάει μόνο  τις καλές αναμνήσεις από το παρελθόν του όταν διακυβεύεται η ομαλότητα της καθημερινότητάς του...

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Εγώ και το Διήγημα...

Περνάω οικονομική περίοδο ισχνών αγελάδων οπότε λεφτά για βιβλιοαγορές δεν περισσεύουν... Ευτυχώς υπάρχει πάντα η βιβλιοθήκη της μητέρας μου που αν και κατά κύριο λόγο είναι μονοδιάστατη, κρύβει πάντα βιβλία που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον... Η χθεσινή επίσκεψη στο πατρικό μου συνοδεύτηκε και από τα σχετικά "ψώνια" οπότε γυρνώντας στο σπίτι είχα μαζί μου κι έξι βιβλία σε μια σακούλα του Σκλαβενίτη... Όχι κάτι avant guarde, δοκιμασμένες λύσεις (Stephen King, Νίκος Τσιφόρος) και ένα δυο συγγραφείς που δεν έχω ξαναδιαβάσει με τον Dean Koontz να μου δημιουργεί τις μεγαλύτερες προσδοκίες...

Η σημαντικότερη λεπτομέρεια σχετικά με τα βιβλία που δανείστηκα είναι ότι αποφάσισα να δώσω στον εαυτό μου άλλη μια ευκαιρία να συμφιλιωθεί με την λογοτεχνική φόρμα του Διηγήματος... Ποτέ δεν με γοήτευσε, πάντα μου φαινόταν αποσπασματική και λίγη, όχι μόνο σε ποσότητα αλλά και σε μαγεία που μπορεί να χαρίσει στον αναγνώστη... Από την άλλη οι μέχρι τώρα απόπειρες μου με το Διήγημα ήταν αποσπασματικές και ενίοτε αποτυχημένες ως προς την ποιότητα των βιβλίων που είχα επιλέξει... Αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να συμφιλιωθώ με το Διήγημα είναι να το προσπαθήσω με τη βοήθεια ενός αγαπημένου συγγραφέα και ο Stephen King είναι σίγουρα τέτοιος, οπότε μεταξύ των βιβλίων που "ψώνισα" είναι τα "Ιστορίες του Λυκόφωτος" και "Όλα Είναι Δυνατά"... Διαβάζω ήδη το πρώτο και οφείλω να ομολογήσω ότι μέχρι τώρα οι εντυπώσεις είναι θετικές θα περιμένω όμως να τελειώσω και τα δυο για να αποφανθώ αν καταφέραμε εγώ και το Διήγημα να συμφιλιωθούμε...

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

"Η τελευταία υπόθεση" του Lee Child

"Η τελευταία υπόθεση" του Lee Child
Δεν χρειάζεται να πω πολλά για να παινέψω το λογοτεχνικό παιδί του Lee Child, τον Jack Reacher, τον πιο cool ήρωα μυθιστορημάτων κατά τον Stephen King... Ο Reacher δεν χρειάζεται ούτε συστάσεις ούτε παρουσίαση, αρκεί να διαβάσεις ένα από τα βιβλία των ιστοριών του και θα καταλάβεις... Ο Lee Child έχει καταφέρει να φτιάξει ένα απίστευτο χαρακτήρα, φαινομενικά παράδοξο και αντιφατικό αλλά βαθιά ανθρώπινο με ότι συνεπάγεται αυτό και δεν εννοώ μόνο τις καλές πλευρές του ανθρώπου... Ο Reacher περιπλανιέται στον κόσμο, φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν, απονέμει δικαιοσύνη όπως αυτός την καταλαβαίνει, χωρίς έλεος και πολιτική ορθότητα (κάνοντας συχνά τους αναγνώστες να κραυγάζουν από ενθουσιασμό) και όταν τελειώσει αυτό που έχει να κάνει, ξαναβγαίνει στον δρόμο να συνεχίσει το αέναο ταξίδι του χωρίς αποσκευές, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς κανόνες...

Η "Τελευταία υπόθεση" είναι η εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν τον Reacher στην αποστράτευσή του, διότι ναι, όσοι δεν το γνωρίζετε, ο Reacher προτού ξεκινήσει την περιπλάνηση ήταν στρατονόμος του στρατού των ΗΠΑ... Το βιβλίο αυτό είναι η τελευταία υπόθεση που ανέλαβε, όντας ένστολος, αυτή που τον οδήγησε στην πόρτα της εξόδου...

Η άγρια δολοφονία μιας λευκής κοπέλας σε μια μικρή πόλη του Μισισίπι που ζει και αναπνέει εξαιτίας της βάσης πεζικού που βρίσκεται πολύ κοντά της, προκαλεί αναστάτωση τόσο στην τοπική κοινωνία όσο και στα υψηλά κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων που φοβούνται ότι πιθανή ανάμειξη του στρατού στην υπόθεση θα πλήξει το κύρος του καθώς και την επιρροή των πολιτικών ηγετών του... O Reacher στέλνεται ως μυστικός αστυνομικός να εκτιμήσει την κατάσταση από την πλευρά της μικρής πόλης και να μάθει ότι μπορεί την στιγμή που ένας δεύτερος στρατονόμος στέλνεται στην στρατιωτική βάση για να διενεργήσει ανακρίσεις... Τα πράγματα "στραβώνουν" πολύ γρήγορα καθώς η ταυτότητα του Reacher  αποκαλύπτεται πολύ γρήγορα ενώ κάποιοι άλλοι φόνοι έρχονται να περιπλέξουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα...

Η "Τελευταία υπόθεση" είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία του Lee Child που έχω διαβάσει ποτέ... Έχει μια άψογη, σφιχτοδεμένη πλοκή με ανατροπές και εκπλήξεις χωρίς όμως ποτέ να αγγίζει την υπερβολή... Ο ρυθμός του βιβλίου, άλλοτε πιο αργός και άλλοτε καταιγιστικός όπως στις τελευταίες σελίδες, κρατάει σε αγωνία τον αναγνώστη, χωρίς να τον κουράζει, ο Lee Child προκαλεί τον αναγνώστη να διαβάσει λίγο παρακάτω για να δει τι έγινε και αυτός δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει...  

Για κατακλείδα έχω να πω μόνο αυτό: Αν θέλετε να διαβάσετε μια καλή αστυνομική περιπέτεια, διαβάστε την "Τελευταία υπόθεση"  αλλά και όποιο άλλο βιβλίο του  Lee Child πέσει στα χέρια σας και δεν θα χάσετε... Αν δεν σας αρέσει θα σας επιστρέψω τα λεφτά που δώσατε για να το αγοράσετε...




Το ξανασκέφτηκα και όχι, δεν θα σας τα επιστρέψω...

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Πολιτικά μηνύματα εν μέσω κλίματος εθνικής ανάτασης...

Απόσπασμα από τις δηλώσεις του Βασίλη Τοροσίδη μετά το ισόπαλο αποτέλεσμα της εθνικής ομάδας με την αντίστοιχη της Ρουμανίας που εξασφάλισε το εισιτήριο για το Μουντιάλ της Βραζιλίας:

«Θέλω να αφιερώσω αυτή την πρόκριση σε όλους τους Έλληνες. Τα τελευταία γεγονότα είναι πολύ άσχημα, μιλάω για τις δολοφονίες στον Πειραιά και το Ηράκλειο. Δεν γίνεται να σκοτώνουν Έλληνες άλλους Έλληνες για πολιτικά, δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα. Είμαστε όλοι Έλληνες. Στα δύσκολα πρέπει να είμαστε ενωμένοι, όχι πολιτικοποιημένοι και δολοφόνοι».

Προφανώς κανείς μας δεν πρέπει να είναι δολοφόνος αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρεί ο Βασίλης Τοροσίδης ότι το να είσαι πολιτικοποιημένος είναι κάτι τόσο κακό που ηθικά στέκει δίπλα στην ρετσινιά του δολοφόνου... 

Αν ο Βασίλης Τοροσίδης γνωρίζει την ακριβή ερμηνεία της λέξης (πολιτικοποιημένος: Aυτός που έχει διαμορφώσει πολιτική συνείδηση, συμμετέχει ενεργώς στα κοινά και αναπτύσσει πολιτική δράση) και παρ' όλα αυτά την χρησιμοποιεί με αυτόν τον τρόπο δεν είναι μόνο λάθος αλλά και επικίνδυνος διότι τις δηλώσεις του τις διαβάζουν και νέα παιδιά που τον έχουν σαν είδωλο και ενδεχομένως θα ταυτίσουν την διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης με την εγκληματική δράση... 

Αν πάλι αγνοεί την ακριβή ερμηνεία της λέξης "πολιτικοποιημένος" και της αποδίδει εσφαλμένα ιδιότητες που ανήκουν στις λέξεις "φανατισμένος" ή "κομματικοποιημένος" τότε είναι απλά γραφικός κι επιβεβαιώνει το στερεότυπο του όχι και τόσο λόγιου Έλληνα ποδοσφαιριστή...

Σε κάθε περίπτωση πάντως, οφείλω να δώσω τα συγχαρητήρια μου για την πρόκριση της εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ του 2014 στα γήπεδα της Βραζιλίας...

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Σκέψεις για ένα θολό επαγγελματικό αύριο...

Η σιγή του "Ψαροκόκαλου" για μια εβδομάδα δεν ήταν τυχαία... Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν πλήρης γεγονότων τόσο σε προσωπικό όσο κυρίως σε επαγγελματικό επίπεδο... Την πέρασα σε παρουσιάσεις και σεμινάρια με τα νέα "αφεντικά", την ομάδα όπου κατά πως φαίνεται θα καταλήξω... 

Οι εντυπώσεις, όχι καλές... 

Η διαφαινόμενη τοποθέτηση θα σημάνει ένα τεχνολογικό πισωγύρισμα, μια επιστροφή σε πρακτικές και λογικές που συνάντησα πριν από 9 περίπου χρόνια όταν ξεκίνησα τη δουλειά που κάνω...Η εμπειρία και η τεχνογνωσία που απέκτησα αυτά τα χρόνια θα παραμεριστεί για να επιστρέψω σε legacy συστήματα και υπερεξειδικευμένες τεχνολογίες τις οποίες νόμισα ότι άφησα πίσω μου πριν κάποια χρόνια για τα καλά, κάτι που φυσικά δεν με ικανοποιεί καθόλου... 

Τα πρόσωπα που συνάντησα μου προκάλεσαν διφορούμενα συναισθήματα, κάποια καλά και κάποια άσχημα, το δυστύχημα είναι ότι τα άσχημα συναισθήματα προκλήθηκαν κυρίως από τους ψηλά στην ιεραρχία... Καμιά διάθεση για brainstorming, για όσμωση του παλιού με το νέο, όπως μας είχαν πει, απλά μια διάθεση και μια νοοτροπία που λέει εμμέσως πλην σαφώς , "η κατάσταση είναι παγιωμένη και συγκεκριμένη, take it or leave it" ...  

Ομολογώ ότι με έχει πιάσει μεγάλη νευρικότητα και τάση φυγής... Η αλλαγή επαγγελματικού περιβάλλοντος είναι πάντα μια διαδικασία που απαιτεί προσπάθεια και υπομονή πόσο μάλλον όταν αυτή η αλλαγή δεν έχει περάσει από το χέρι σου με κανένα τρόπο και σου έχει επιβληθεί από τις καταστάσεις... Προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου και να εξετάζω τις καταστάσεις όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένα αλλά στα σίγουρα, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, είμαι διατεθειμένος να ανοίξω την πόρτα της εξόδου αν μου δοθεί η ευκαιρία...

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

"Το τραγούδι του Σόλομον" της Toni Morisson

"Το τραγούδι του Σόλομον" της Toni Morisson
Το "Τραγούδι του Σόλομον" είναι το δεύτερο βιβλίο της Toni Morisson που βρισκόταν στη βιβλιοθήκη μου και περίμενε υπομονετικά να διαβαστεί... Η ανάγνωση του "Γαλάζια Μάτια" μου δημιούργησε πολλαπλές προσδοκίες για κάθε βιβλίο της Morisson που θα έπεφτε στα χέρια μου και το "Τραγούδι του Σόλομον"  δεν τις διέψευσε...

Η ιστορία της οικογένειας Ντεντ (Dead) είναι μια ιστορία βίας, καταπιεσμένων επιθυμιών και αδιεξόδων... Είναι μια ιστορία γεμάτη νεκρούς, φαντάσματα και θυμό... Θυμό για το χρώμα του δέρματος που έχουν, θυμό για τον λευκό, θυμό για τη ζωή που δεν ήρθε σε κανένα όπως την ήθελε... Μέσα σε αυτό το δυσάρεστο κλίμα μεγαλώνει ο Βενιαμίν της οικογένειας, ο Μέισον Ντεντ ο νεότερος, ο "Γαλατάς"... Είναι αυτός που ενσαρκώνει τις ελπίδες, τα απωθημένα, τα κρίματα και τις αμαρτίες ολόκληρης της οικογένειάς του, άγγελος και δυνάστης ταυτόχρονα... Ο ίδιος ξοδεύει το χρόνο του σε διασκεδάσεις και πράγματα που του επιβάλλουν οι άλλοι να κάνει και ψάχνει να βρει μια διέξοδο... Στην ουσία ψάχνει να βρει μια ταυτότητα, ένα δικό του δρόμο να περπατήσει στην ζωή... Η επιθυμία του αυτή και μετά από αρκετά σημαντικά γεγονότα που συμβαίνουν σε αυτόν και την οικογένειά του, τον οδηγούν σε ένα ταξίδι που ξεκινά σαν μια τυχοδιωκτική αναζήτηση και καταλήγει σε μια πορεία προς την αυτογνωσία ταξιδεύοντας εκεί που ξεκίνησαν όλα, στη Βιρτζίνια...

Η αναζήτηση της ταυτότητας σε ένα δύσκολο και αφιλόξενο περιβάλλον που όλα είναι ρευστά και η βία έχει τον πρώτο λόγο είναι ο πυρήνας της ιστορίας... Ο "Γαλατάς" αντιπροσωπεύει τον μαύρο Αμερικανό που αναγκάστηκε να βρει μια ταυτότητα που θα ήταν δική του, περήφανος για την καταγωγή του, απαλλαγμένη από την περιφρόνηση του εαυτού του που του ενστάλαξε ο λευκός μετά από αιώνες σκλαβιάς και ζωής στο περιθώριο... Μιας ταυτότητας που δεν περιχαρακώνεται διαρκώς αμυνόμενη (όχι άδικα) αλλά αγκαλιάζει το παρελθόν αφήνοντας ανοιχτά τα μάτια στο μέλλον... Η αναζήτηση ατή δεν είναι εύκολη ούτε χωρίς κόστος, μερικές φορές δυσβάσταχτο και μοιραίο...

Το "Τραγούδι του Σόλομον" δεν ακολουθεί την πεπατημένη του "Γαλάζια Μάτια" και γι' αυτό με ξένισε στην αρχή διότι περίμενα να διαβάσω μια αναπαραγωγή της ίδιας μανιέρας... Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, το "Τραγούδι του Σόλομον" είναι μια αυθεντική ιστορία και στο ύφος και στην ουσία που αξίζει να διαβαστεί...

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Καληνύχτα...

Απόψε, για πρώτη φορά πλην μιας νύχτας πριν μερικούς μήνες που διανυκτέρευσα στο Ασκληπιείο της Βούλας, εγώ κι ο Σ. δεν θα κοιμηθούμε κάτω από την ίδια στέγη... Πήγε με την μαμά του για έξι μέρες στον νονό του κι αδερφό της Μ, στην Ολλανδία... Αυτές οι έξι μέρες θα είναι οι περισσότερες μέρες που μείναμε χώρια εγώ και η Μ από τον Ιούλιο του 2004 οπότε και απολύθηκα από στρατιώτης... Στην Αθήνα έχει μείνει μαζί μου ο Θ. αλλά μου λείπουν ήδη οι άλλοι δυο και ζηλεύω πολύ που ταξίδεψαν στο εξωτερικό κι εγώ όχι...

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Δεν είμαστε όλοι Χρυσή Αυγή...

Ξεκινάω με αυτό το κομμάτι από το τελευταίο post του Σπύρου Δερβενιώτη :

-Α, δηλαδή όταν σφάζουν αριστερό είναι “απόρροια της ιδεολογίας τους” και ένοχη η ιδεολογία τους, αλλά όταν πυροβολούν χρυσαυγίτη αμέσως “είναι προβοκάτσια” και “τι φταίει η αριστερά γι αυτούς”;

Σόρυ, αλλά ναί. Ο φόνος, η εκμηδένιση της φυσικής υπόστασης του Άλλου, δεν είναι “απότοκο”, δεν είναι “μέσο επίτευξης” της ιδεολογίας του Ναζί. ΕΙΝΑΙ η ιδεολογία του. Πες ό,τι θες για το Στάλιν, για τον Πόλ Πότ ή για το Ζαχαριάδη, αλλά πουθενά στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο δεν θα διαβάσεις τα Helter-Skelter παραληρήματα που συνιστούν την ιδεολογία του Ναζισμού. .Ξεμπέρδεψέ τα λίγο αυτά στο μυαλό σου, ή τουλάχιστο μη νομίζεις οτι δεν τα έχουμε ξεμπερδεμένα εμείς στο δικό μας.
Αυτός είναι, πάνω κάτω, ο πυρήνας της δικής μου σκέψης και ο Δερβενιώτης το έγραψε με τρόπο just to the point οπότε από αυτό το σημείο ξεκινώντας, δεν θα στηθοκοπηθώ, ούτε θα σκίσω τα μάγουλά μου θρηνώντας τους νεκρούς έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Ν.Ηράκλειο... Δεν χειροκροτώ φυσικά τη δολοφονία, όπως δεν το έκανα ποτέ σε αυτό το blog, η ατομική τρομοκρατία είναι πολιτικά και ηθικά λάθος κι έγκλημα, μεγάλη μαλακία για να μην πολυλογούμε... Μένει να αποδειχθεί φυσικά ότι ήταν πολιτικές αυτές οι δολοφονίες και να υπάρξει ανάληψη ευθύνης, όχι δεν υπονοώ τίποτα, λέω απλά το προφανές...

Τα θύματα ήταν οπαδοί μιας ιδεολογίας μίσους και καταστροφής όπως είναι ο ναζισμός και την καραμέλα περί "Εθνικιστικού Κινήματος" απλά ας την πιπιλίσουν όσοι το θέλουν, εγώ δεν θα πάρω... Ως μέλη της Χρυσής Αυγής, ενδεχομένως εκπαιδεύτηκαν στις περίφημες στρατιωτικού τύπου εκπαιδεύσεις που οργάνωνε το "Κόμμα" με την συμμετοχή αμνοεριφίων, ενδεχομένως "περιποιήθηκαν" μετανάστες σε σκοτεινά δρομάκια κ.ο.κ. ... Φυσικά αυτά που λέω είναι εικασίες, μπορεί οι δολοφονηθέντες να μην συμμετείχαν σε τέτοιες "δραστηριότητες" αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ δεν τα σκέφτομαι όταν καλούμαι να καταδικάσω τη βία από όπου κι αν προέρχεται...

Το ποιος ωφελείται και γιατί από αυτή την ιστορία είναι τεράστια συζήτηση και τα σενάρια πολλά, ο καθένας διαλέγει και παίρνει... Το ζήτημα είναι ότι το πολιτικό παιχνίδι έτσι όπως παίζεται πλέον έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο, ακόμα και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν πρέπει να είναι καθόλου σίγουροι για την επόμενή τους κίνηση...

Από όσα έχω ακούσει αυτές τις μέρες, εκτός του πολιτικού πλαισίου της υπόθεσης, μου έχει κολλήσει στο μυαλό το 2 χρονών παιδάκι του τραυματία που χαροπαλεύει στο Γεννηματάς και του εύχομαι να τα καταφέρει, και η ΑΜΕΑ αδερφή ενός από τα θύματα... Δεν αμφισβητώ την αγάπη του νεκρού για την αδερφή του αλλά είναι σουρεαλιστικό αν σκεφτεί κανείς την μοίρα που επιφύλασσαν σε ΑΜΕΑ άτομα οι ομοϊδεάτες του στην Γερμανία πριν από 70 χρόνια... 

Και όχι σίγουρα δεν είμαστε όλοι Χρυσή Αυγή όπως ατυχέστατα έγραψε ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος στο facebook...

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Αντιστρόφως ανάλογα...

Περπατώντας αυτές τις μέρες στους δρόμους και παρατηρώντας τα μπαλκόνια παρατηρώ ότι σε αυτά που έχει αναρτηθεί σημαία για την επέτειο της 28ης ισχύει κατά κανόνα μια αντίστροφη αναλογία... Όσο μικρότερο το μπαλκόνι τόσο μεγαλύτερη η σημαία που το στολίζει... Μου δίνει την αίσθηση ότι οι ιδιοκτήτες του μπαλκονιού ασφυκτιούν στα λίγα τετραγωνικά της ζωής τους και ψάχνουν τη δικαίωσή τους στις πτυχώσεις της σημαίας, στο μεγαλείο του παρελθόντος και των ένδοξων προγόνων...

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Νυχτερινή βάρδια...

Η βάρδια ξεκίνησε στις 12... Είναι έκτακτη περίπτωση, όπως και οι εποχές που ζούμε... Έχει απόλυτη ησυχία, το μόνο που ακούγεται είναι τα ανεμιστηράκια των pc και τα δάχτυλά μου που πληκτρολογούν... Είμαι μόνος μαζί με άλλους δύο ανθρώπους σε ένα κτίριο επτά ορόφων, ο καθένας σε ξεχωριστό όροφο... Έχω ξαναδουλέψει τέτοιες ώρες αλλά ποτέ εντελώς μόνος μου όπως απόψε... Ήπια ένα Red Bull που έφερα μαζί μου και τώρα πίνω την πρώτη γουλιά καφέ, του πρώτου της ημέρας, η νύχτα (και η μέρα) θα είναι μεγάλη...

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

"Γαλάζια μάτια" της Toni Morisson

"Γαλάζια μάτια" της Toni Morisson
Γαλάζια είναι τα μάτια του λευκού... Του αφεντικού, του δυνάστη, αυτού που προσωποιεί την εξουσία, την ομορφιά, την επιτυχία, την ευτυχία... Τα γαλάζια μάτια είναι το διαβατήριο για μια καλή ζωή, μακρυά από την φτώχεια, την αρρώστια, την ασχήμια, τον αλκοολισμό, τον εξευτελισμό... Στο μυαλό της Πέκολα τα γαλάζια μάτια θα της χαρίσουν όλα όσα της λείπουν, θα πάρουν μακρυά όσα την κάνουν δυστυχισμένη...

Τα "Γαλάζια μάτια" είναι μια νουβέλα της Toni Morisson στην οποία αφηγείται την ιστορία της Πέκολα, ενός μικρού μαύρου κοριτσιού από το Lorain του Ohio, και μέσα από αυτήν, την ιστορία της ζωής των Αφροαμερικανών στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα... Στις 238 σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνονται τα κοινωνικά αίτια τα οποία οδήγησαν γενιές ολόκληρες Αφροαμερικανών σε αυτή την ιδιόμορφη αποστροφή της πολιτισμικής και φυλετικής τους ταυτότητας ανάγοντας τον λευκό, τις συνήθειες και την όψη του, σε άπιαστο ιδανικό... Τα "Γαλάζια μάτια" μιλά για τους Αφροαμερικάνους εκείνους που διδάχθηκαν ότι η φύση τους είναι συνώνυμη του κακού, του άσχημου, ότι για την κατάντια τους, την φτώχεια τους, την εξαθλίωση τους δεν είναι υπεύθυνος κανένας άλλος εκτός από τους ίδιους, από την φύση τους, επειδή είναι μαύροι... Αυτό το αδιέξοδο είναι αβάσταχτο να το δεχτεί ο μέσος άνθρωπος γι' αυτό και πολλοί ψάχνουν αλλού καταφύγιο και παρηγοριά, στο αλκοόλ, στην θρησκεία ενώ άλλοι καταλήγουν στην τρέλα...

Τα "Γαλάζια μάτια" είναι ένα πολύ δυνατό βιβλίο, μια συγκλονιστική κατάβαση στα έγκατα της ψυχής του μαύρου Αμερικανού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παραμένει επίκαιρο ή ότι δεν έχει αντιστοιχίες και σε άλλες κοινωνικές ομάδες, ανεξαρτήτου φυλής... Είναι βίαιο και τρυφερό ταυτόχρονα, ένα μελαγχολικό ταξίδι στην ψυχή ενός παιδιού αλλά και μιας ολόκληρης φυλής...

Τα "Γαλάζια μάτια" κρύβονταν στο βάθος της βιβλιοθήκης, αγορασμένο από την Μ. πριν πολλά χρόνια, και το ξέθαψα ψάχνοντας κάτι να διαβάσω... Είναι μια από εκείνες τις περιπτώσεις που σε εκπλήσσουν για το τι θησαυρούς μπορεί να ανακαλύψεις από εκεί που δεν το περιμένεις...

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Είναι κάτι μέρες, κωλομέρες...

Είναι κάτι μέρες που η διάθεσή μου μπορεί να τουμπάρει από την μια στιγμή στην άλλη, από το γέλιο, στον θυμό, στο κλάμα και πάλι από την αρχή....

Χθες είχα μια καλή μέρα στη δουλειά, παραγωγική τόσο για τον εργοδότη μου όσο και για μένα... Είχα σχολάσει στην ώρα μου γιατί όλα είχαν πάει ρολόι, είχα καλή διάθεση, όλα καλά μέχρι που μπήκα στο λεωφορείο... Κάθισα απέναντι από ένα πιτσιρίκο , 7 με 8 χρονών και τον πατέρα του... Ο πιτσιρικάς μια χαρά αγοράκι της ηλικίας του, καλοντυμένος, καθαρός, ωραίος... Ο πατέρας του δίπλα, του κρατούσε την τσάντα από το σχολείο, άντρας γύρω στα 45, όψη κουρασμένη και σοβαρή, με μουστάκι...

Όταν κάθισα στην θέση μου ο πιτσιρίκος σήκωσε τα μάτια δειλά και μου έριξε ένα βλέμμα με αμηχανία και μια υποψία χαμόγελου... Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά και άρχισα να ακούω μουσική και τον παρατηρούσα πως έπλεκε τα δάχτυλά του νευρικά έτσι όπως ήταν καθισμένος, κοιτώντας στο κενό, αμίλητος κι αυτός κι ο πατέρας του... Όταν ήρθε η ώρα να κατέβουν στην στάση τους σηκώθηκε πρώτα ο πατέρας και ο πιτσιρικάς στηρίχτηκε πάνω του για να μην πέσει και κατέβηκαν...

"Ε, και τι έγινε", θα ρωτήσει κάποιος, "τι τόσο συγκλονιστικό συνέβη που να σου χαλάσει τη διάθεση;"

Ο πιτσιρίκος αυτός μου θύμισε ένα άλλο αγοράκι καλοζωισμένο και καλομεγαλωμένο που μεγάλωσε όμως κι αυτό πλέκοντας νευρικά τα δάχτυλά του, που έψαχνε πάντα την επιβράβευση και την επιβεβαίωση σε ένα νεύμα και μια καλή κουβέντα των άλλων και που δεν την βρήκε ποτέ μέχρι να την δώσει ο ίδιος στον εαυτό του...

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Ζωή πεταμένη στα σκουπίδια...

Χθες το απόγευμα είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου άνθρωπο να τρώει από τα σκουπίδια... Δεν έψαχνε, δεν ξεδιάλεγε για να βρει κάτι και να το πάρει μαζί του, έτρωγε κατευθείαν από τα σκουπίδια... Πήγαινα με τον Θ. στο καρότσι στον Βασιλόπουλο στην Αγία Παρασκευή  και τον είδα από μακρυά...

 Ήταν ο μισός χωμένος μέσα στον κάδο και έψαχνε...΄Οταν έβρισκε κάτι έβγαινε από τον κάδο, το καθάριζε όσο καλύτερα μπορούσε, το φύσαγε και το ξεσκόνιζε και μετά το έβαζε στο στόμα... Όταν πλησίαζε κάποιο αυτοκίνητο σταματούσε την εξερεύνηση, ντρεπόταν ίσως, και μετά συνέχιζε...

 Ήθελα να του δώσω λεφτά, να τον βοηθήσω αλλά σκέφτηκα πόσο άσχημα θα ένιωθα εγώ αν κάποιος ερχόταν να μου δώσει ελεημοσύνη χωρίς να τη ζητήσω απλά και μόνο επειδή θα ήταν μάρτυρας της εξαθλίωσης μου γι' αυτό και έκανα ότι δεν τον πρόσεχα όσο πλησίαζα... 

Ακριβώς μόλις τον προσπέρασα μου μίλησε αυτός, μου ζήτησε λεφτά, μιλώντας μου στον πληθυντικό ενώ ήταν εμφανώς μεγαλύτερος μου... Έβγαλα και του έδωσα και με άρχισε στα ευχαριστώ ενώ εγώ έφευγα σπρώχνοντας το καρότσι του Θ. βιαστικά...

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Για την φουκαριάρα την μάνα του...

Ένα ιδανικό παράδειγμα πολιτικού trolling... Η απόδειξη, για άλλη μια φορά, του ποσό ανατρεπτική και επαναστατική μπορεί να είναι η σάτιρα και το χιούμορ...

Πολίτες έστειλαν το δέμα στη μητέρα του Στουρνάρα που ζει με 500 ευρώ -Περιείχε κουκιά, σταφίδες, συνταγές και χαρτζιλίκι [λίστα & επιστολή]

Το δέμα ...στήριξης στη μαμά του υπουργού οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα δεν έμεινε μόνο στα λόγια αλλά απέκτησε και περιεχόμενο και από σήμερα ταξιδεύει για την Αθήνα. Η «Ομάδα Ευαισθητοποιημένων Πολιτών Ηρακλείου» έκανε την πρωτοβουλία της πράξη και όπως είχε δεσμευθεί μιλώντας στο Ράδιο Κρήτη ετοίμασε ένα δέμα με πολλά και συμβολικά αγαθά για να στηρίξει με το δικό της σκωπτικό αλλά και χιουμοριστικό τρόπο τη μητέρα του Υπουργού ,που σύμφωνα με όσα δήλωσε ο ίδιος σε τηλεοπτική εκπομπή, ζει με μόλις 500 ευρώ το μήνα.

Η επιστολή

Το δεματάκι συνοδεύει μια ενδιαφέρουσα επιστολή όπου αναφέρονται τα εξής: «Αξιότιμε Κ. Υπουργέ Οικονομικών Ιωάννη Στουρνάρα, Κατανοώντας το δράμα σας, όσον αφορά στην χαμηλοσυνταξιούχα μητέρα και πεθερά σας και θέλοντας να απαλύνουμε όσο μπορούμε το βάρος που έχετε επωμισθεί ως γιός, ανήμπορος να συνδράμει, παρακαλούμε δεχθείτε και διαθέστε δικαίως στην αξιότιμη μητέρα και πεθερά σας την βοήθεια που αποστέλλουμε, συνοδευόμενη από αμέριστη συμπαράσταση...

Η βοήθεια αφορά τρόφιμα, ντόπια προϊόντα, εύχρηστα είδη και ρουχισμό καθώς και ένα χαρτζιλίκι που από το υστέρημα μας συλλέξαμε.... Καλή δύναμη και κουράγιο στο δύσκολο δρόμο της ανάπτυξης και χαράξατε για όλους εμάς, χωρίς εμάς...

«ΟΜΑΔΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ» ΗΡΑΚΛΕΙΟ 12/10/2013

Υ.Γ. Για τυχόν λάθος στην κατανόηση των θέσεων και απόψεων σας, συγχωρέστε μας!!...Είναι από την πείνα....»

Το περιεχόμενο του δέματος

Πέρα από το έξυπνο περιεχόμενο της επιστολής όμως εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και το περιεχόμενο του δέματος όπου η ευρηματική παρέα των Ηρακλειωτών συμπεριέλαβε είδη με συμβολισμό και συγκεκριμένα:
-Χοχλιούς (μαζί με τη συνταγή μαγειρέματος τους)
-Κουκιά (επίσης μαζί με τη συνταγή μαγειρέματος τους καθώς αμφιβάλλουν αν γνωρίζουν το εν λόγω προϊόν στην οικογένεια του Υπουργού)
-Σταφίδες, όπως γράφουν ωραιότατες
-Δυο κεριά και ένα φακό (σε περίπτωση διακοπής ρεύματος λόγω μη εξόφλησης λογαριασμού)
-Κριθαροκουλούρα
-Ξινόχοντρο
-Φάβα
-Κριθαράκι
-Δύο χαρτιά υγείας (σούπερ απαλά)
-Τσάι του βουνού (μαζεμένο από βοσκό πελάτη μελών της ομάδας)
-Τρεις σκελίδες σκόρδο (για τη μαμά, πεθερά και ένα για τον ίδιο δώρο)
-Ένα πανωφόρι της συγχωρεμένης της πεθεράς μέλους της ομάδας
-Ένα ζευγάρι μάλλινες κάλτσες (μαύρες και μωβ)
-Έναν ουροσυλέκτη
-Ένα πουγκί με χαρτζιλίκι (13 ευρώ)

Να πούμε πάντως πως το κάλεσμα της Ομάδας για συγκέντρωση προϊόντων για τη μητέρα του κ Στουρνάρα βρήκε τόση ανταπόκριση στον κόσμο που συγκεντρώθηκαν πολύ περισσότερα αγαθά από εκείνα που έβαλαν στο δέμα, ανάμεσα τους κι ένα ζωντανό κοτόπουλο, τα οποία βεβαίως κράτησαν και θα διανείμουν σε οικογένειες που έχουν πραγματικές ανάγκες.

Όπως σχολίασε μέλος της ομάδας στο Ράδιο Κρήτη σήμερα το πρωί, μπορεί το δέμα και η επιστολή να έχουν ως ζητούμενο τη στήριξη προς τη μητέρα και πεθερά του κ Στουρνάρα όμως ξεκαθαρίζουν πως και τη μητέρα και την πεθερά ως πρόσωπα τις σέβονται απεριόριστα και σκοπός τους δεν ήταν άλλος από το να καυτηριάσουν την πολιτική φτώχειας που ακολουθεί η κυβέρνηση και ειδικά το Υπουργείο Οικονομικών ,δια του κ Στουρνάρα.
Αναδημοσίευση από iefimerida

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

"Ο Θόλος" του Stephen King

"Ο Θόλος" του Stephen King
Η μέχρι τώρα εμπειρία μου με τον Stephen King αποδεικνύει ότι ο συγγραφέας από το Μέιν δεν γράφει καλά και κακά βιβλία, γράφει πολύ καλά βιβλία και λιγότερο καλά βιβλία, ακόμα και τα λιγότερο καλά όμως επ' ουδενί δεν είναι κακά... Ο "Θόλος" ανήκει χωρίς σκέψη στην κατηγορία των πολύ καλών βιβλίων του King...

Ένα σαββατιάτικο, φθινοπωρινό πρωινό όπου όλα φαίνονται φυσιολογικά στο Τσέστερ Μιλς, μια κωμόπολη του Μέιν, εμφανίζεται ο Θόλος, ένα διαφανές αλλά αδιαπέραστο παραπέτασμα που καλύπτει πλήρως την πόλη από την γη και τον ουρανό... Το ανεξήγητο φαινόμενο αφήνει άναυδο τον πλανήτη ολόκληρο και ακόμα περισσότερο τους εγκλωβισμένους κατοίκους του Τσέστερ Μιλς... Την αναστάτωση και την παραζάλη που προκαλεί η εμφάνιση του Θόλου έρχεται να εκμεταλλευτεί για να υλοποιήσει τα σχέδιά του ο αρχομανής δεύτερος δημοτικός σύμβουλος της πόλης, ο Μπιγκ Τζιμ Ρένι, ένα τοπικός μεγιστάνας που κινεί τα νήματα πίσω από οτιδήποτε συμβαίνει στην πόλη, πάντα προς όφελός του... Η κατάσταση  γρήγορα ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, οι άνθρωποι κάτω από το καθεστώς του φόβου ή της γοητείας της εξουσίας μετατρέπονται σε πρόβατα ή λύκους και η τραγωδία ολοένα πλησιάζει...

Ο "Θόλος" , πέρα από μια καταπληκτική ιστορία φαντασίας με φοβερό ρυθμό που δεν κάνει κοιλιά πουθενά παρά τον όγκο της (πάνω από 1100 σελίδες), είναι ένα βιβλίο  που βάζει το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων θίγοντας πολλά θέματα που αφορούν την αμερικανική κοινωνία και όχι μόνο... Θρησκοληψία, οπλοκατοχή, κατάχρηση εξουσίας, ο πόλεμος του Ιράκ και τα εγκλήματα που έγιναν εκεί, η βία σε κάθε μορφή, είναι μόνο μερικά από αυτά... Ο πυρήνας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το βιβλίο είναι ότι σε περιβάλλοντα γεμάτα φόβο και ανασφάλεια υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να βρεθούν οι επιτήδειοι εκείνοι που θα θελήσουν να εκμεταλλευτούν την σύγχυση των πολλών και την ανάγκη τους για ασφάλεια και να τους κάνουν να συμφωνήσουν σε αποφάσεις βάναυσες και βίαιες που αγνοούν τα ανθρώπινα δικαιώματα ή ακόμα και την ανθρώπινη ζωή, εκφράζοντας μια σαφέστατη μομφή για την τρομοϋστερία και τα όσα ακολούθησαν την επίθεση στους δίδυμους πύργους στις 2001-09-11, τόσο στην Αμερική όσο και ολόκληρο τον πλανήτη... Στο τέλος του βιβλίου και ενώ το μυστήριο του Θόλου έχει λυθεί, ο Stephen King επιχειρεί να θυμίσει στον αναγνώστη ότι η ασημαντότητα του ανθρώπινου είδους συγκριτικά με το μέγεθος του σύμπαντος είναι τέτοια που δεν του επιτρέπει ούτε να αντιμετωπίζει το περιβάλλον του με αλαζονεία αλλά ούτε και να πιστεύει ότι είναι αιώνιος, όλα μπορεί να τελειώσουν μέσα σε λίγες στιγμές...

Ο "Θόλος" με περίμενε χρόνια τώρα στην βιβλιοθήκη κι εγώ δεν τον πλησίαζα διότι το μέγεθός του με τρόμαζε... Έκανα λάθος, λάθος, λάθος που δεν θα ξαναγίνει...

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Μια μικρή πράξη αλληλεγγύης...

Η κυβέρνηση και η ηγεσία του υπουργείου μεταφορών επεξεργάζονται την ιδέα αύξησης της τιμής του εισιτηρίου σε λεωφορεία και τρόλεϊ κατά 25% ακόμα και μέσα στον Οκτώβριο... 

Χρησιμοποιώ το λεωφορείο καθημερινά για να πάω και να γυρίσω από την δουλειά μου... Κόβω πάντα εισιτήριο... Εδώ και αρκετό καιρό όταν πρόκειται να κατέβω από το λεωφορείο, δεν παίρνω μαζί μου το εισιτήριο για να το πετάξω σε κάποιον κάδο σκουπιδιών, το αφήνω πάνω στο κάθισμα που κάθομαι ή πάνω στο ακυρωτικό μηχάνημα... Σκέφτομαι ότι μπορεί να το χρειαστεί κάποιος άλλος που δεν έχει τη δυνατότητα όπως εγώ να πληρώσει το εισιτήριό του και τρέμει στην ιδέα ότι μπορεί να τον πιάσει ελεγκτής με ότι συνεπάγεται κάτι τέτοιο... 

Δεν είναι μια πράξη αντίστασης, μια τέτοια θα ήταν η συνειδητή άρνηση να κόψω εισιτήριο, την βλέπω περισσότερο σαν μια μικρή πράξη αλληλεγγύης σε ανθρώπους που δεν έχουν να δώσουν το αντίτιμο ενός εισιτηρίου... Μια πράξη που θα αποκτήσει ακόμα περισσότερο νόημα αν τελικά αυξηθούν οι τιμές των εισιτηρίων...

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Τι χρειάζονται τα παιδιά...

Η μάνα μου λέει ότι τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη... Χρειάζονται όρια, χρειάζονται κανόνες, χρειάζονται σεβασμό... Χρειάζονται να τους λες την αλήθεια, να μοιράζεσαι μαζί τους ότι συμβαίνει μέσα στο σπίτι, να τους δίνεις ευθύνες... Το σπίτι πρέπει να είναι μια απλοϊκή ρεπλίκα του έξω κόσμου που θα τους προετοιμάσει για την ζωή εκεί έξω... 

Τα παιδιά χρειάζονται να τους δώσεις ένα μοντέλο ζωής, να τους το διδάξεις έτσι ώστε να έχουν ένα μπούσουλα μεγαλώνοντας αλλά να τους δώσεις να καταλάβουν ότι αυτό το μοντέλο δεν είναι ευαγγέλιο, ότι πρέπει να το αμφισβητήσουν, να το αποδομήσουν και να κρατήσουν μόνο που αυτά χρειάζονται και θέλουν... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη, χρειάζονται και την αυστηρότητα και την τιμωρία (όχι την σωματική φυσικά)... Πρέπει να προετοιμαστούν ότι ο κόσμος εκεί έξω δεν θα τους αγαπά όπως οι γονείς και οι παππούδες, ότι η αγάπη και ο σεβασμός κερδίζονται από τους ξένους, δεν είναι δεδομένοι όπως μέσα στην οικογένεια... 

Αν δεν είναι προετοιμασμένα τα παιδιά για όλα αυτά που θα συναντήσουν μεγαλώνοντας, το σοκ της επαφής με τον έξω κόσμο είναι τεράστιο, η προσαρμογή είναι δύσκολη στα εκτός οικογενειακής εστίας δεδομένα, η δυσπιστία και η ανασφάλεια απέναντι στους άλλους δεδομένη...

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Γιατί ξεσπάνε ταραχές...

Διαβάζοντας τον "Θόλο" του Stephen King διάβασα ένα πολύ ωραίο ορισμό για το πως και γιατί ξεσπάνε οι ταραχές και οι λεηλασίες... Γράφει λοιπόν ο Αμερικανός συγγραφέας ότι ο λόγος που κάνει μέχρι πρότινος φιλήσυχους και συνηθισμένους ανθρώπους να μεταμορφώνονται σε μανιασμένο όχλο που εξεγείρεται, λεηλατεί και καταστρέφει, πολλές φορές τα μαγαζιά και τα σπίτια της δικής του κοινότητας, είναι η πλήρης απώλεια του αυτοσεβασμού η οποία προκαλείται από τον φόβο και την απελπισία, από την καταπάτηση της ζωής και της προσωπικότητάς τους από την εξουσία... 

Πολύ ενδιαφέρων, δεν νομίζετε; Μακρυά από λογικές που αποδίδουν το "μικρόβιο" των ταραχών και των λεηλασιών σε ανθρώπους που καθορίζονται από συγκεκριμένα φυλετικά, πολιτικά και πολιτισμικά κριτήρια όπως είδαμε να γίνεται κατά κόρον τον Δεκέμβρη του 2008, κατά την εξέγερση των banlieues το 2005 και στις ταραχές που ξεσπούν συχνά στην Αμερική σε γειτονιές μαύρων ή Λατίνων...

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Το "αντιφασιστικό" πανηγυράκι...

Φυσικά και χαίρομαι με την εικόνα των σιδηροδέσμιων φασιστών δεν ψαρώνω όμως με το δήθεν μου αντιφασιστικό πανηγυράκι που έχει στηθεί από εφημερίδες, κανάλια και κυβερνητικά στελέχη... Διασκεδάζω κάποιες φορές και μετά εξοργίζομαι με τα δήθεν μου αποκαλυπτικά βίντεο που κυκλοφορούν στα δελτία των 8 που αποδεικνύουν το ποιόν της Χρυσής Αυγής τα οποία όμως κυκλοφορούν εδώ και χρόνια στο internet και το YouTube, διαθέσιμα για όλους αλλά παντελώς αγνοηθέντα μέχρι πρότινος από μεγαλοδημοσιογράφους και εισαγγελείς... 

Όπως χρησιμοποιήθηκε η Χρυσή Αυγή από το σύστημα με την είσοδο της στην βουλή και το πέρασμα στο mainstream της πολιτικής ζωής για να αποτελέσει μια βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας λόγω της μνημονιακής λαίλαπας έτσι χρησιμοποιείται και η αποκαθήλωση της ίσως γιατί το παράκαναν με τη δολοφονία Φύσσα, ίσως γιατί αυτή η δολοφονία έδωσε το τέλειο άλλοθι στην κυβέρνηση να δημιουργήσει το νέο δίλημμα που θα μας οδηγήσει στις επόμενες εκλογές, ναζιστικό/αντιναζιστικό μέτωπο, πολιτική σταθερότητα/αποσταθεροποίηση, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη από τα νέα μέτρα που έρχονται να περάσουν αυτό τον χειμώνα... 

Όπως πολύ σωστά είπε και ο Νίκος Μπογιόπουλος χθες το απόγευμα στον Real FM , αναφέροντας την ρήση του Μπρεχτ, δεν μπορείς να πολεμήσεις τον φασισμό αποτελεσματικά αν δεν πολεμήσεις την μήτρα που τον γέννησε, τον καπιταλισμό...

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Ο λεκές στον αριστερό ώμο...

Χθες το βράδυ μετά το τάισμα του Θ. και ενώ γδυνόμουν για να κάνω μπάνιο, συνειδητοποίησα ότι τα περισσότερα μπλουζάκια μου που πετάω στα άπλυτα έχουν ένα ασπριδερό λεκέ στον αριστερό ώμο... Είναι ο ώμος που ακουμπάω τον Θ. για να ρευτεί όταν τον ταΐζω και που συχνά πυκνά μου τον "στολίζει" με γουλίτσες γάλα που του βγαίνουν μαζί με το ρέψιμο... Σήμερα ο Θ. γίνεται πέντε μηνών... Χθες έκανε δυο εμβόλια μαζεμένα και τον πείραξαν, το βράδυ σήκωσε πυρετό...

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Σιγά μην κλάψω...

Ακούγεται πολύ αυτές τις μέρες λόγω της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα aka Killah P. από τους χρυσαυγίτες αλλά το είπε κάποιος άλλος πρώτος και (με το συμπάθιο) το 'πε καλύτερα...


Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Από κάποιον θα το βρουν...

Δεν ξέρω αν θα το βρούνε από χιπχοπάδες ή άλλους αλλά σίγουρα από κάποιους θα το βρουν... Είναι επιβεβλημένο για να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα...
Antifa Hip Hop
Πηγή

Ο πρώτος web server ή κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα...

Ψάχνοντας πληροφορίες για την ταινία "Jobs" βρέθηκα από link σε link σε αυτό το λήμμα της Wikipedia όπου είδα την παρακάτω φωτογραφία:

First Web Server

Αντιγράφω από την Wikipedia:

This NeXT workstation (a NeXTcube) was used by Tim Berners-Lee as the first Web server on the World Wide Web. It is shown here as displayed in 2005 at Microcosm, the public science museum at CERN (where Berners-Lee was working in 1991 when he invented the Web).

The document resting on the keyboard is a copy of "Information Management: A Proposal," which was Berners-Lee's original proposal for the World Wide Web.

The partly peeled off label on the cube itself has the following text: "This machine is a server. DO NOT POWER IT DOWN!!"

Just below the keyboard (not shown) is a label which reads: "At the end of the 80s, Tim Berners-Lee invented the World Wide Web using this Next computer as the first Web server."

The book is probably "Enquire Within upon Everything", which TBL describes on page one of his book Weaving the Web as "a musty old book of Victorian advice I noticed as a child in my parents' house outside London".
Στο μυαλό μου δίνω μυθικές διαστάσεις σε ανθρώπους και καταστάσεις κάποιες φορές και είναι χρήσιμο να παίρνεις μια γεύση από την πραγματικότητα έστω και μέσω μιας φωτογραφίας... Η εφεύρεση του World Wide Web από τον Tim Berners-Lee ήταν καθοριστική για το μέλλον της ανθρωπότητας και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε σήμερα τις τηλεπικοινωνίες, την ενημέρωση, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία και τόσα άλλα κι όμως βλέπουμε ότι όλα ξεκίνησαν από ένα άνθρωπο και ένα υπολογιστή με ένα σκισμένο χαρτάκι κολλημένο πάνω του που προειδοποιεί να μην τον κλείσουν!!! Μια εικόνα που συναντάς σε χώρους εργασίας, εργαστήρια πανεπιστημίων ή και υπνοδωμάτια και που ίσως να αποτελεί φωτογραφικό ενσταντανέ για μελλοντικές ιδιοφυίες και απίστευτες ιδέες που περιμένουν να υλοποιηθούν...

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

"Inferno" του Dan Brown

"Inferno" του Dan Brown
Αν ο χρόνος γυρνούσε πίσω στο 2004, πριν διαβάσω για πρώτη φορά Dan Brown, τον "Κώδικα Da Vinci", και διάβαζα τότε το "Inferno" σίγουρα θα μου είχε αφήσει πολύ καλύτερες εντυπώσεις από αυτές που μου άφησε τώρα... Όχι γιατί είναι κακό το βιβλίο για το είδος του, ούτε γιατί με έκανε να βαρεθώ, ίσα ίσα... Και γρήγορη πλοκή είχε και ενδιαφέρουσες ανατροπές είχε και ιστορικές αναφορές είχε και περιγραφές σε μέρη και μνημεία που θέλω να επισκεφτώ είχε και μου σύστησε ένα αμφιλεγόμενο αλλά ενδιαφέρον φιλοσοφικό ρεύμα τον μετανθρωπισμό (transhumanism)... 

Απλά, από το 2004 έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του κυρίου Brown και πλέον μου είναι παραπάνω από οικεία η συνταγή που θέλει τον δυναμικό καθηγητή της Ιστορίας της Τέχνης Robert Langton να σώζει τον κόσμο λύνοντας γρίφους βασισμένους σε σημαντικά έργα τέχνης... Νιώθω ότι η επανάληψη έχει γίνει κουραστική και αυτό φαίνεται και στο κείμενο του Dan Brown όπου σε αρκετές περιπτώσεις μου έδινε την εντύπωση ότι πλάτειαζε χωρίς λόγο στις περιγραφές των μνημείων ή ότι επαναλάμβανε κάποια πράγματα ξανά και ξανά, σε μια σχεδόν αγχωτική προσπάθεια να γεμίσει τις σελίδες...

Όσον άφορά στην υπόθεση του βιβλίου, αυτή την φορά ο Robert Langton ξυπνά τραυματισμένος και με απώλεια μνήμης σε ένα νοσοκομείο της Φλωρεντίας προσπαθώντας να καταλάβει τι του συμβαίνει και μπλέκει σε μια ιστορία που αφορά μια επιδημία που απειλεί να πλήξει όλο τον πλανήτη στα χνάρια της οποίας τον οδηγεί ένας γρίφος με άμεσες αναφορές στην "Κόλαση" του Δάντη... Η αναζήτηση τον οδηγεί σε διάφορα μνημεία στην Ιταλία και άλλες χώρες και κατά τη διάρκειά της οι ανατροπές είναι πολλές...

Το "Inferno" μπορεί να προσφέρει κάποιες συγκινήσεις στον αναγνώστη αρκεί να γνωρίζει τι μπορεί να περιμένει από αυτό και πώς να το διαχειριστεί... Αν κάποιος περιμένει να διαβάσει ένα αριστουργηματικό δείγμα του είδους που ονομάζεται ιστορικό μυθιστόρημα, μάλλον θα απογοητευτεί, ο Dan Brown φαίνεται τόσα χρόνια ότι απλά εξαργυρώνει την επιτυχία του  "Κώδικα Da Vinci" χωρίς να προσθέτει κάτι καινούργιο στην μανιέρα του καθηγητή Langton...Η μανιέρα αυτή είναι επιτυχημένη και ενδιαφέρουσα αλλά στερείται πρωτοτυπίας, τουλάχιστον για αναγνώστες που παρακολουθούν το έργο του Brown, όπως εγώ... Αν κάποιος περιμένει να διαβάσει μια  ιστορία με στοιχεία περιπέτειας, μυστηρίου και ιστορίας της τέχνης και να περάσει ξεκούραστα τον χρόνο του μέχρι το επόμενο βιβλίο που θα πέσει στα χέρια του, η επιλογή είναι επιτυχημένη...

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Μάθετε προγραμματισμό on line...

Δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες αυτού του blog θα βρουν αυτό το post ενδιαφέρον... To "Ψαροκόκαλο" δεν είναι ένα τεχνολογικό blog και οι αναγνώστες του δεν είναι (κατά κύριο λόγο φαντάζομαι) tech-oriented, νομίζω όμως ότι θα ήταν χρήσιμο για όποιον επιθυμεί να εξερευνήσει λίγο τον χώρο της Πληροφορικής και του προγραμματισμού, να βρει συγκεντρωμένες κάποιες on line, δωρεάν πηγές που εμένα με βοήθησαν να μάθω πολλά πράγματα που τα χρησιμοποίησα στη δουλειά μου κι όχι μόνο...

  • W3Schools ("The world's largest web development site", είναι το logo του και ίσως να έχει δίκιο! Όλες οι τεχνολογίες που αφορούν το web development, από το front end (HTML, CSS ,Javascript, jQuery και άλλα) μέχρι το back end (ASP, PHP, XML, JSON και άλλα) και τις βάσεις δεδομένων (SQL) , υπάρχουν εδώ!)
  • Codecademy (Ένα εξαιρετικό on line learning site το οποίο δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι έφτιαξε σχολή από παρόμοια sites... Διαθέτει ένα εξαιρετικό interface, απόλυτα φιλικό στον user, και on line compilers για να δουλεύεις μέσα από τον browser χωρίς να χρειάζεται να κατεβάσεις τίποτα στον υπολογιστή σου... Έχει πολύ ισχυρό community από τους χιλιάδες χρήστες του, στα forums του μπορείς να λύσεις κάθε απορία σου... Τα courses που προσφέρει αφορούν κατά κύριο λόγο το web development (HTML, CSS, PHP, Javascript, jQuery) αλλά όχι μόνο καθώς προσφέρει courses και για Ruby και Python αλλά και διάφορα APIs...)
  • LearnStreet (Είναι ένα site που ανήκει στην σχολή που δημιούργησε το Codecademy ... Ακολουθεί την ίδια λογική τόσο στο interface όσο και στο γενικότερο concept, προσφέρει όμως προς το παρόν λιγότερα courses (Javascript, Python, Ruby)... Είναι μια εξαιρετική προσπάθεια, σε αυτό το site "ακονίζω" τις γνώσεις μου στην Python αυτή την περίοδο, ολοκληρώνοντας διάφορα projects που προσφέρει με την μορφή ασκήσεων... )
  • tutorialspoint (Ο τίτλος του site μιλάει από μόνος του, αν ψάχνεις tutorial για οποιοδήποτε τεχνολογικό θέμα από προγραμματισμό και telecoms μέχρι server scripting, web development και quality control, όλα είναι εδώ... Χρησιμοποιώ το συγκεκριμένο site σαν on line reference, αν ψάχνω κάτι στα γρήγορα, ξέρω πού θα το βρω...)
  • DotNetPearls ( Είναι ένα site με tutorials και παραδείγματα που αφορούν τον προγραμματισμό στον (αχανή) κόσμο του .NET ... Επικεντρώνεται στις δύο κατεξοχήν .NET γλώσσες, C# και VB.NET αλλά προσφέρει κι ένα course για Python... Θεωρώ ότι είναι εξαιρετικό site για να ξεκινήσει κάποιος τον προγραμματισμό στην πλατφόρμα του .NET πριν εμβαθύνει σε πιο σύνθετες έννοιες...)
  • SQLAuthority (Το blog του Pinal Dave, είναι το καλύτερο μέρος για πληροφορίες, tips και tricks που αφορούν τις βάσεις δεδομένων, την SQL και τον SQL Server και όχι μόνο...)
  • CheckiO (Για το τέλος άφησα ένα...παιχνίδι! Το CheckiO είναι ένα παιχνίδι στο οποίο πρέπει να λύσεις διάφορους γρίφους γράφοντας μικρά προγράμματα σε Python... Κάθε γρίφος που λύνεται ξεκλειδώνει το επόμενο level... Το παιχνίδι αυτό απαιτεί, φυσικά, καλή γνώση της Python αλλά όχι μόνο, κατανόηση κάποιων αρχών των μαθηματικών και αλγορίθμων είναι απαραίτητα... Το CheckiO είναι μια πρόκληση για το μυαλό και τις ικανότητες σου, έχω περάσει μέρες ψάχνοντας την λύση των γρίφων... Το παιχνίδι έχει και forum όπου δίνονται άμεσα απαντήσεις σε απορίες ή διευκρινήσεις, η διαχειριστική του ομάδα είναι πολύ εξυπηρετικά και ευγενικά παιδιά... Το CheckiO είναι μια εξαιρετική προσπάθεια από την Ουκρανία... )

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Για την ανάπτυξη, ρε γαμώτο...

Έχω κάνει μια σιωπηλή συμφωνία με τον εαυτό μου και δεν αγγίζω σε αυτό το blog την οικονομική επικαιρότητα, εδώ και καιρό... Παρ' όλα αυτά κάποιες ειδήσεις σου βγάζουν τα μάτια και η "έκρηξη" είναι αναπόφευκτη...

Ας μου εξηγήσει κάποιος αν θέλει, πως στο διάολο θα επιτευχθεί η ανάπτυξη σε μια χώρα με ήδη παραλυμένη από την κρίση οικονομία, όταν προτείνεται να κλείσουν και τα τελευταία απομεινάρια της βιομηχανίας της όπως η ΛΑΡΚΟ, η ΕΛΒΟ και η ΕΑΣ... Η πρόταση,  είναι προφανώς παράλογη και δεν χρειάζεται κανένα τηλεοπτικό κανάλι ή κανένας τεχνοκράτης/αναλυτής να μας διαβεβαιώσει για το αντίθετο...

Ο στρατηγικός ρόλος, τόσο σε οικονομικό όσο και πολιτικό επίπεδο, αυτών των βιομηχανιών είναι πολύ μεγάλος και τέτοιου είδους προτάσεις καταδεικνύουν σε όσους έχουν τα μάτια ανοιχτά τις πραγματικές προθέσεις των "εξυγιαντών" της ελληνικής οικονομίας που δεν είναι άλλες από την πλήρη υποδούλωση του ελληνικού λαού σε πολιτικό, οικονομικό και εθνικό επίπεδο... 

Ο τρόπος που δημοσιοποιήθηκε η πρόταση της τρόικας καθώς και οι πρώτες αντιδράσεις με κάνουν πολύ καχύποπτο ότι στόχος τελικά μπορεί να μην είναι το ολοκληρωτικό κλείσιμο των βιομηχανιών και ότι παρακολουθούμε για άλλη μια φορά το παιχνίδι "καλός μπάτσος-κακός μπάτσος" όπου στο τέλος η "καλή" κυβέρνηση θα "πείσει" την "κακή" τρόικα για μια λιγότερο δραστική λύση όπου σίγουρα το κόστος της θα πληρωθεί από τους εργαζόμενους και την κοινωνία και θα παρουσιαστεί από τα ΜΜΕ ως μεγάλη διαπραγματευτική επιτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά...

Συνηθισμένα τα βουνά απ' τα χιόνια...

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

6...

6 χρόνια γάμου χθες αλλά πού να προλάβεις να γράψεις κάτι όταν τρέχεις πίσω από τα θηρία... 6 πολύ καλά χρόνια αγαπούλα, που μοιάζουν για πολλά περισσότερα, και συνολικά 16 χρόνια κοινής πορείας... Πόσα έγιναν μέσα στα χρόνια μην τα ξαναλέμε... Μακάρι να περάσουν τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα στην νιοστή μέχρι να γεράσουμε και να πάμε να αράξουμε στο μικρό σπιτάκι στους Αμπελόκηπους, ξένοιαστοι κι ωραίοι... Στο υπόσχομαι ότι δεν θα είμαι γκρινιάρης γέρος... 

Σ' αγαπώ πολύ...

Μια τυχαία συνάντηση στο ασανσέρ...

Έχω να πάω στο Galaxy Bar  του Hilton από το 2001, λίγο πριν κλείσει για την ανακαίνιση που έγινε για τους Ολυμπιακούς... Εκείνη την εποχή πήγαινα πολύ συχνά, αν και ήταν και τότε πανάκριβο, άλλες εποχές... 

Ένα βράδυ περιμένω το ασανσέρ μαζί με τον αδερφό μου στο lobby για να ανέβουμε πάνω... Μπαίνουμε, η πόρτα κλείνει και κάποιος προσπαθεί να την προλάβει και να μπει, είναι η Ειρήνη Παπά... Κομπλάρουμε και οι δύο... Αν και γυναίκα μεγάλης ηλικίας είναι πολύ εντυπωσιακή, στην κυριολεξία ακτινοβολεί... 

Ενώ οι δυο μας παραμένουμε σιωπηλοί αυτή προσέχει το κρικάκι που φοράει ο αδερφός μου ψηλά στο αυτί, απλώνει το χέρι της και το αγγίζει πιάνοντας του κουβέντα, της φαίνεται πολύ ωραίο, ρωτάει αν πόνεσε όταν έκανε την τρύπα... Την κοιτάμε και οι δύο σαν αποχαυνωμένοι, είναι φοβερά άνετη και πρόσχαρη... Λίγους ορόφους πιο πάνω, κατεβαίνει και μας καληνυχτίζει με χαμόγελο, αφήνει εμένα και τον αδερφό μου να κοιταζόμαστε σαν χαζοί...