Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

"Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent

"Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent
Η Agnes Magnusdottir έχει καταδικαστεί σε θάνατο για την συμμετοχή στη δολοφονία δύο ανδρών, του Natan Ketilsson και του Pétur Jónsson... Μέχρι την επικύρωση της ποινής της από το Ανώτατο Δικαστήριο της Κοπεγχάγης και για να εξοικονομηθούν λεφτά από τον εγκλεισμό της σε κρατική φυλακή στη Δανία, στέλνεται να μείνει στο σπίτι του νομαρχιακού υπάλληλου Jón Jónsson, στη βόρεια Ισλανδία, στην περιοχή που γεννήθηκε κι έζησε όλη της την ζωή...  Η οικογένεια του Jónsson θορυβείται από την συγκατοίκηση με μια καταδικασμένη δολοφόνο αλλά αναγκάζεται να υπακούσει... Ο μόνος που στέκεται δίπλα στην Agnes είναι ο Thorvadur Jónsson, ο Toti, ο ιερωμένος που η ίδια η Agnes διάλεξε για να την συντροφεύσει πνευματικά μέχρι τον θάνατό της... Οι μέρες και οι μήνες περνάνε και η συμβίωση είναι δύσκολη για όλους, όσο όμως ξεδιπλώνεται η ιστορία της ζωής της μέσα από τις συζητήσεις της Agnes με τον Toti, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι πολλά πράγματα είναι πολύ διαφορετικά από ότι φαίνονται...

Το βιβλίο ακολουθεί ένα διττό τρόπο αφήγησης καθώς εναλλάσσονται οι αφηγήσεις της Agnes σε πρώτο πρόσωπο και αυτές του ανώνυμου αφηγητή... Παρακολουθούμε εν παραλλήλω τα γεγονότα που συμβαίνουν τους μήνες της συγκατοίκησης της Agnes με την οικογένεια Jónsson  με αυτά του παρελθόντος της, από τα παιδικά της χρόνια μέχρι τις δολοφονίες του Natan Ketilsson και του Pétur Jónsson... Οι διηγήσεις της Agnes για το παρελθόν της είναι έντονα συγκινησιακά φορτισμένες... Είναι άνθρωπος κλεισμένη στον εαυτό της, σημαδεμένη από τα πολύ δύσκολα χρόνια που έχει ζήσει από παιδί... Έχοντας βιώσει την απόρριψη, την μοναξιά, την φτώχεια και την πείνα από πολύ νωρίς, όντας παρίας της ζωής, το μόνο που θέλει είναι να την αγαπήσουν και να νιώσει ότι ανήκει κάπου... Ακριβώς αυτή η ιστορία της ζωής της, η αφήγηση της οποίας γίνεται μέσα στο κοινό δωμάτιο του σπιτιού της οικογένειας Jónsson, παρουσία όλων των μελών της, λόγω του βάναυσου ισλανδικού χειμώνα που δεν επιτρέπει τις βόλτες στην ύπαιθρο, είναι που αλλάζει σιγά σιγά την άποψη των συγκατοίκων της για αυτήν, όπως και η αρμονική συγκατοίκηση τους... Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν, πολλές φορές οι πρώτες εντυπώσεις δεν είναι και οι πιο σωστές...

Μέσα από την ιστορία της Agnes έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση από την ισλανδική κοινωνία του 21ου αιώνα... Σε μια χώρα που και μόνο η επιβίωση είναι ένας άθλος, λόγω του πολύ σκληρού χειμώνα, παρακολουθούμε την κοινωνική διαστρωμάτωση και ειδικά τη ζωή των ανθρώπων εκείνων, σαν την Agnes, οι οποίοι έχοντας τίποτε άλλο παρά τον εαυτό τους, περιφέρονται από υποστατικό σε υποστατικό, όπου βρίσκουν δουλειά, προσφέροντας την εργασία τους για ένα κρεβάτι κάτω από μια στέγη και ένα πιάτο φαΐ, μη δυνάμενοι να κάνουν οικογένεια, να αποφασίσουν για τον εαυτό τους αν δεν πάρουν την έγκριση των αφεντικών τους... Μιας ζωής που απόλυση στα μέσα του χειμώνα σήμαινε σχεδόν βέβαιο θάνατο... Παράλληλα διαβάζοντας το  "Έθιμα Ταφής" έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλά χαρακτηριστικά της ισλανδικής κοινωνίας της εποχής, από διατροφικές συνήθειες και είδη ένδυσης μέχρι ήθη και δεισιδαιμονίες κοινές στους χωρικούς της περιοχής, πολύ διαφορετικά και πολύ όμοια ταυτόχρονα με αντίστοιχα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας της εποχής...

Το βιβλίο της Hannah Kent είναι ένα υπέροχο δείγμα νέας λογοτεχνίας, τόσο νέο και τόσο κλασσικό ταυτόχρονα, που διαβάζεται απνευστί και εγγυάται ότι δεν θα αφήσει κάποιον αναγνώστη παραπονεμένο...

Το "Έθιμα Ταφής" είναι βασισμένο στα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Βόρεια Ισλανδία του 1830, η Agnes Magnusdottir είναι ο τελευταίος άνθρωπος που καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στην Ισλανδία...

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Data manipulation χρησιμοποιώντας SQL statements στην R - sqldf...

Το να μάθεις μια καινούργια γλώσσα προγραμματισμού ή ένα καινούργιο framework, σημαίνει κάποιες φορές ότι πρέπει να μάθεις να σκέφτεσαι με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που έχεις συνηθίσει να σκέφτεσαι μέχρι τώρα... H απόφαση μου να μάθω R και να μπω στον κόσμο του statistical programming σήμαινε ότι έπρεπε να βγω από το comfort zone που βρισκόμουν τόσα χρόνια και να μάθω καινούργια κόλπα... Για εμένα και πολλούς άλλους που προερχόμαστε από ένα κόσμο γεμάτο databases και data warehouses το να γράψουμε ένα SQL script ή κάποια prodecure για να διαχειριστούμε τα δεδομένα μας είναι πολύ απλό, όταν όμως προσπαθείς να κάνεις κάτι τέτοιο μέσα από την R, τότε πρέπει να σκεφτείς και να πράξεις με διαφορετικό τρόπο... Υπάρχουν όμως στιγμές που θες να κάνεις κάτι γρήγορα και δεν έχεις χρόνο για να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να σκέφτεται με R τρόπο και ίσως δεν θέλεις κιόλας να το κάνεις διότι θεωρείς ότι ο R τρόπος δεν είναι ούτε γρήγορος, ούτε αποδοτικός... Ευτυχώς υπάρχει το sqldf  που μας λύνει τα χέρια...

Το sqldf  όπως λέει και τo Introduction του πακέτου στο GitHub είναι:
...sqldf is an R package for runing SQL statements on R data frames, optimized for convenience. The user simply specifies an SQL statement in R using data frame names in place of table names and a database with appropriate table layouts/schema is automatically created, the data frames are automatically loaded into the database, the specified SQL statement is performed, the result is read back into R and the database is deleted all automatically behind the scenes making the database's existence transparent to the user who only specifies the SQL statement...
Με λίγα λόγια, το sqldf μας δίνει τη δυνατότητα να χειριστούμε τα data frames μας σαν πίνακες μιας σχεσιακής βάσης δεδομένων και να τους προσπελάσουμε γράφοντας κλασσικά και αγαπημένα SQL queries...

Ένα μικρό παράδειγμα είναι το παρακάτω...

Έστω ότι θέλουμε να προσθέσουμε μια επιπλέον κολόνα στο data frame που δουλεύουμε για να χαρακτηρίσουμε κάθε observation ανάλογα με το περιεχόμενο μιας συγκεκριμένης variable...

Χρησιμοποιώντας την R, χωρίς κάποιο πρόσθετο package, θα μπορούσαμε να το κάνουμε κάπως έτσι:



Χρησιμοποιώντας το sqldf  θα μπορούσαμε να το κάνουμε έτσι:


Το πώς θα δουλέψει τελικά ο καθένας είναι θέμα γούστου και εξοικείωσης...

Αν θέλετε λεπτομέρειες, documentation και source κώδικα θα βρείτε το sqldf  τόσο στο GitHub όσο και στο CRAN...

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Η επιστροφή μου στα θρανία...

Δεν έκανα ποτέ μου μεταπτυχιακό και δεν κρύβω ότι υπάρχουν φορές που το μετανιώνω... Όχι τόσο για τα skills που θα μπορούσα να κερδίσω, από αυτά κέρδισα πάρα πολλά στα 10+ χρόνια που εργάζομαι, συχνά υπό πολύ αντίξοες συνθήκες, όσο για το πως να βλέπεις τα πράγματα και με μια διαφορετική οπτική, διαφορετική από αυτή που αποκτάς από το πανεπιστήμιο στο προπτυχιακό και διαφορετική από αυτή που αποκτάς από την day to day "τριβή" στη δουλειά...

Η επαγγελματική αλλαγή που μου συνέβη πριν από 2 περίπου χρόνια, αν και δεν έγινε οικειοθελώς, αποδείχτηκε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κι εγώ χώρεσα πολύ καλά στο καινούργιο μου κοστούμι... Τόσο καλά που, σε συνδυασμό με κάποια τυχαία ερεθίσματα που είχα εκείνη την περίοδο, με έκαναν να αποφασίσω τον περασμένο Ιανουάριο, να επενδύσω χρόνο και χρήμα στο να παρακολουθήσω μια σειρά μαθημάτων on line από το Coursera που θα μου εξασφαλίσουν με την επιτυχή τους ολοκλήρωση ένα δίπλωμα εξειδίκευσης από το John Hopkins University και τον τίτλο του Data Scientist... Τα μαθήματα έχουν συνολική διάρκεια ένα περίπου χρόνο, συμπεριλαμβανομένης και μιας "πτυχιακής" εργασίας που παραδίδεται με την ολοκλήρωση των μαθημάτων ως ξεχωριστή ενότητα... Προς το παρόν βρίσκομαι στα μισά του δρόμου, έχω παρακολουθήσει με επιτυχία τις 6 πρώτες θεματικές ενότητες και μου μένουν ακόμα 3 καθώς και η "πτυχιακή" εργασία... Μέχρι τώρα οι εντυπώσεις μου από τα μαθήματα είναι πολύ καλές, η πλατφόρμα e-learning του Coursera εξαιρετική κι έστω και εικονικά, νιώθω σαν να είμαι και πάλι φοιτητής... Εδώ να πω ότι δεν είναι πάντα εύκολο για όλους εμάς που έχουμε μια full οικογενειακή και επαγγελματική ζωή να ανταποκρινόμαστε με επιτυχία σε ακαδημαϊκές υποχρεώσεις αλλά η ευχαρίστηση από την επίτευξη των στόχων που θέτεις σε αποζημιώνει...

Σκεφτόμουν επίσης ότι έχει έρθει ο καιρός να αρχίζω να μοιράζομαι κομμάτια από την γνώση που έχω αποκομίσει από τη δουλειά μου τόσα χρόνια στον χώρο του Business Intelligence και των Analytics... Μικρά tips, χρήσιμα resources, best practices, πράγματα που ίσως κάνουν τη ζωή κάποιου άλλου ευκολότερη... Είχα σκεφτεί και παλιότερα να κάνω κάτι τέτοιο αλλά δίσταζα διότι δεν ήθελα να χάσει το blog τον προσωπικό χαρακτήρα που έχει, μια τέτοια σκέψη όμως είναι λάθος αφού και η δουλειά μου είναι κομμάτι του εαυτού μου, όπως και τα hobbies ή τα ενδιαφέροντα μου, και αν κάποιος επωφεληθεί από τις γνώσεις μου ή την εμπειρία μου στη δουλειά τόσο το καλύτερο... 

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Μικρά...

Τις προάλλες μου έλεγε ο Σ. ότι όποιος κοροϊδεύει κοροϊδεύει τον εαυτό του, έτσι του λέει η δασκάλα του διότι αυτός κοροϊδεύει καμιά φορά τον φίλο του το Δ. αλλά μετά του ζητάει συγνώμη κι η δασκάλα του είπε ότι είναι πολύ πονηρό παιδάκι γιατί το έχει κάνει σύστημα, κι αυτός της απάντησε ότι δεν είναι πονηρό παιδάκι, είναι πολύ έξυπνος τύπος...  (lol)

Ο Θ. όταν θυμώνει βάζει τις φωνές, χτυπάει το πόδι κάτω και μου λέει πολλές φορές ότι θα με "καρπαδώθει" ... Αν εγώ ή η Μ. τον μαλώσουμε πάει στον άλλον κλαίγοντας να παραπονεθεί ότι  "μαμά/μπαμπάς μάλωθε" ...  Τον ρωτάς, "είσαι μωρό;" και σου λέει "είμαι Θ. !"... 

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

"Αιρετικοί" του Leonardo Padura

"Αιρετικοί" του Leonardo Padura
...Ως αιρετικός νοείται εκείνος που είναι ικανός να εκλέγει, που δεν υιοθετεί τις παραδεδομένες αντιλήψεις και ιδέες...
Στην Αβάνα του 2007 ένας Εβραίος κουβανικής καταγωγής ψάχνει να βρει ένα πίνακα που έχει σημαδέψει την ιστορία της οικογένειάς του, βοηθός του ένας πρώην αστυνομικός, ένας τύπος που δεν έκανε ποτέ γι' αυτό το επάγγελμα... Μια κοπέλα ψάχνει απεγνωσμένα μια άλλη κοπέλα πολύ ξεχωριστή, μια emo, που έχει εξαφανιστεί... Στο Άμστερνταμ του 17ου αιώνα, του Μακόμ (καλός τόπος) των Σεφαραδιτών, ένας νεαρός Εβραίος παλεύει με το πάθος του για τη ζωγραφική και τους κανόνες που του υπαγορεύει η καταγωγή του... Οι τρεις αυτές ιστορίες περιπλέκονται και καταλήγουν και οι τρεις σε φινάλε σκληρά όσο η ίδια η ζωή...

Κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου του Leonardo Padura είναι ότι οι ήρωες του είναι όλοι άνθρωποι που αψήφησαν νόμους και συνήθειες, εγκατέλειψαν την πεπατημένη και ακολούθησαν δρόμους μοναχικούς και δύσκολους... Σπρωγμένοι από την θλίψη, τον πόνο, την αγάπη κάνουν επιλογές που έχουν κόστος αλλά δεν μπορούν και δεν θέλουν να κάνουν αλλιώς, έστω και αν αυτό το κόστος είναι πολύ βαρύ... Ψάχνουν να βρουν ένα τρόπο να προσδιορίσουν τον εαυτό τους μέσα σε κόσμους που καταρρέουν είτε μέσα στις φλόγες του πολέμου είτε μέσα στα απομεινάρια της ματαίωσης και της απογοήτευσης για αυτό που είναι κι αυτό που θα μπορούσε ή θα έπρεπε να είναι... Κάποτε λιποψυχούν, για να επιβιώσουν επιστρέφουν στην θαλπωρή της μήτρας που τους γέννησε κι άλλοτε καταδικάζουν την ψυχή τους στο πυρ το εξώτερο για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που τους προστάζει η καρδιά τους...

Τύποις το βιβλίο ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος η αίσθηση όμως που μου άφησε εμένα είναι ότι το όποιο μυστήριο είναι απλά ένα πρόσχημα για να γράψει ο Leonardo Padura για θέματα όπως οι επιλογές έξω από τα κλισέ, η αγάπη, ο ανθρώπινος πόνος, η θηριωδία, η ομορφιά... Σε μια χώρα που καταρρέει, που η ματαίωση και η απογοήτευση είναι τα βασικά συναισθήματα καταγράφει τις προσωπικές πορείες των ηρώων του, τα μικρά και μεγάλα Βατερλό τους για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η σανίδα σωτηρίας, ο δρόμος για την επιβίωση...

Αν και μου πήρε σχεδόν δύο μήνες να το τελειώσω για λόγους που δεν είχαν να κάνουν με αυτό, το  "Αιρετικοί" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο του οποίου απόλαυσα την ανάγνωση σελίδα, σελίδα...

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Σταφύλια...

Προχθές το βράδυ είδα το εξής όνειρο... Γύρισα σπίτι από τη δουλειά και ανοίγοντας το ψυγείο το είδα να ξεχειλίζει από σταφύλια, όχι σουλτανίνα κόκκινα, σταφύλια μέσα σε χαρτοσακούλες και νάιλον σακούλες, παραχωμένα μέσα στα ράφια, ελαφρώς ζουληγμένα να έχουν αρχίσει να αναδύουν αυτή την γλυκόξινη μυρωδιά του ζουληγμένου σταφυλιού... Σίγουρος ότι μας τα είχε φέρει ο πεθερός μου που το έχει συνήθειο να μας πλημμυρίζει με φρούτα, πήρα τηλέφωνο την Μ., αγανακτισμένος να βάλει στην θέση της τον πατέρα της που μας έκανε το ψυγείο πατητήρι... Μετά δεν θυμάμαι τι έγινε και ξύπνησα...

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Για πάντα...

Ο Σ. κοιτάζει μια φωτογραφία της Μ. από όταν ήταν μωρό...

Σ: Μπαμπά, εσύ πού είσαι, στην κοιλιά της μαμάς σου;
Εγώ: Όχι, εγώ είμαι μεγαλύτερος από την μαμά, δεν ημουν στην κοιλιά της μαμάς μου, απλά δεν γνωριζόμαστε τότε...
Σ: Τι εννοείς δεν γνωριζόσαστε, δεν την ήξερες τότε την μαμά;
Εγώ: Μπορεί να είμαστε πολλά χρόνια με την μαμά, σχεδόν από πάντα, αλλά τότε δεν γνωριζόμαστε...
Σ: Ναι, αλλά θα είσαστε μαζί για πάντα!
Εγώ: Ναι, αγόρι μου, για πάντα... :)