Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Outliers...

Αναδημοσιεύω σχόλιο μου στο post του Indiblog "Δύο παρόμοιοι θάνατοι, μία δεκαετία, δύο διαφορετικοί κόσμοι." επειδή πολύ μου άρεσε η εξυπνάδα που έγραψα...

Η βιομηχανία, η όποια βιομηχανία, προσπαθεί πάντα να ομαδοποιήσει και να προσδιορίσει ανθρώπους, καταστάσεις και προϊόντα βάση κοινών χαρακτηριστικών έτσι ώστε να μπορεί να διαχειριστεί την όποια στρατηγική της πιο στοχευμένα… Αυτή η τάση έχει οδηγήσει στο γεγονός σήμερα μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες δουλειές στον χώρο της πληροφορικής και όχι μόνο, να είναι αυτή του data scientist/analyst… Ο data scientist/analyst προσπαθεί να μοντελοποιήσει τα δεδομένα έτσι ώστε να μπορέσει να τα ερμηνεύσει με τον πιο αποδοτικό τρόπο και να κάνει προβλέψεις, όσο γίνεται πιο επιτυχείς για το μέλλον… Τα μοντέλα δεν είναι αντιπροσωπευτικά 100%, υπάρχει πάντα το λεγόμενο διάστημα εμπιστοσύνης ή περιθώριο λάθους… Οι τιμές που δεν μπορούν να εξηγηθούν από το μοντέλο συνήθως αφαιρούνται από αυτό για να μην αλλοιώνουν τα τελικά αποτελέσματα… Οι τιμές αυτές λέγονται outliers… Εσύ λοιπόν φίλε indi και άλλοι σαν κι εσένα είσαι outlier, είσαι η τιμή εκείνη που αλλοιώνει τα αποτελέσματα του μοντέλου…

Ελπίζω να μην βαρέθηκες πολύ από το μακροσκελές σχόλιό μου, καλή χρονιά εύχομαι!🙂

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox
Υπάρχουν βιβλία που όταν τα διαβάζεις καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αριστουργήματα αλλά δεν μπορείς να τα αφήσεις από τα χέρια σου... Θες γιατί η υπόθεσή τους σου πατάει τα κουμπιά σου, θες γιατί είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι να διαβάσεις τη δεδομένη χρονική στιγμή... Προσωπικά καταλαβαίνω ότι κολλάω με ένα βιβλίο όταν μου γεννάται η επιθυμία να ψάξω στο internet για πράγματα που διάβασα στο βιβλίο, δεν τα γνωρίζω και μου έχουν εξάψει την περιέργεια... Βασικά αυτό είναι και γαμώ τις αποδείξεις ότι το βιβλίο είναι ενδιαφέρον (για μένα)...

Το "Μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox δεν πρωτοτυπεί θεματολογικά, κινείται στο παλιό, γνωστό μονοπάτι που χάραξε ο Dan Brown: Εναλλακτικές αναγνώσεις της ιστορίας, καταγωγή των θρησκειών, θεωρίες συνωμοσίες κτλ... Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο:

Μια αποκάλυψη τόσο συγκλονιστική που θα μπορούσε να απειλήσει την κοινωνική συνοχή όλου του κόσμου.

Μόνο ένας άνθρωπος γνωρίζει το μυστικό - και θα κάνει τα πάντα για να καταστρέψει κάθε στοιχείο για την ύπαρξή του...

Από τα ερειπωμένα κάστρα της Ιρλανδίας μέχρι τον αρχαιότερο ναό στον κόσμο, το Γκομπεκλί Τεπέ στα βάθη της Τουρκίας το "Μυστικό της Γενέσεως συνυφαίνει ιστορικά στοιχεία, επιστημονική γνώση και βιβλικά μυστήρια σ' ένα καθηλωτικό επικό μυθιστόρημα.

Μια σημαντική ανακάλυψη στα βάθη του τουρκικού Κουρδιστάν θα φέρει στο φως τον αρχαιότερο πολιτισμό στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανατρέποντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Ο πολεμικός ανταποκριτής Ρομπ Λαττρέλ καλείται να καλύψει το γεγονός. Έχει μόλις γλιτώσει από θαύμα από μια έκρηξη βόμβας στη Βαγδάτη και το μοναδικό πράγμα που επιθυμεί είναι να επιστρέψει στην Αγγλία για να δει το πεντάχρονο παιδί του.

Αυτό που ξεκινάει ως μια συναρπαστική αποστολή αποδεικνύεται πιο επικίνδυνη από τις εμπόλεμες ζώνες: τη δολιοφθορά στον αρχαιολογικό χώρο ακολουθεί ένας φόνος...

Την ίδια στιγμή, ο Φόρρεστερ, επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ, ερευνά μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων στη Βρετανία, εγκλήματα που φαίνεται να συνδέονται με τον συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο. Ποιο είναι το μυστικό που θα τραντάξει συθέμελα ό,τι μέχρι σήμερα πιστεύαμε για τις ρίζες του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του μωαμεθανισμού;
Πρέπει να παραδεχτώ στοκ κύριο Knox ότι παίζει πολύ καλά το παιχνίδι του κυρίου Brown... Στήνει μια ωραία ιστορία με δύο παράλληλες αφηγήσεις οι οποίες από ένα σημείο και μετά ενώνονται σε μία καθώς η πλοκή κορυφώνεται... Η ιστορία του είναι ενδιαφέρουσα, φαίνεται ότι έχει κάνει αρκετή δουλειά στην προετοιμασία του βιβλίου του ανακατεύοντας μυστικές λέσχες στη Βρετανία του 18ου αιώνα με αρχαιολογικά ευρήματα κάπου στην  Μέση Ανατολή και την ύπαρξη μιας πίστης τόσο αρχαίας όσο και μυστηριώδους όπως αυτή των Γιεζίντι ... Παίζει αρκετά με το γκροτέσκο και το shock value που προκαλούν κάποιες από τις περιγραφές του, κάτι που ίσως απωθήσει κάποιους αναγνώστες, προσωπικά δεν με ενόχλησε, το βρήκα ταιριαστό με το ύφος και το είδος της περιγραφής...  Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του κακού της υπόθεσης, παρανοϊκός, ευφυής, σαδιστής, κακός ως το κόκκαλο... Οφείλω να πω ότι γίνονται αρκετά λογικά άλματα και ότι στο τέλος η υπόθεση "εξηγείται" κάπως βιαστικά αλλά δεν με πείραξε, όπως δεν με πειράζει όταν βλέπω τις υπερβολές και τις ανακρίβειες σε ένα χολυγουντιανό blockbuster που κατεβάζω από το internet... Ξέρω ότι είναι μπαρούφες αλλά θέλω απλά να περάσω καλά χωρίς να σκοτίσω ιδιαίτερα το κεφάλι μου... Διαβάζοντας το "Μυστικό της Γενέσεως"  πέρασα πολύ καλά και αυτή την περίοδο αυτό είχε σημασία για μένα...

Όποιος θέλει κι ενδιαφέρεται για πράγματα βαρετά (όπως εγώ) μπορεί να διαβάσει και αυτό το άρθρο του συγγραφέα στον Guardian για τους Γιεζίντι το οποίο υπογράφει με το πραγματικό του όνομα...

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Τελευταία ημέρα...

Έχω έρθει νωρίς νωρίς κι έχω φέρει και κέρασμα... Κάποιοι που θα λείψουν σήμερα με χαιρέτησαν από χθες... Οι υπόλοιποι από όσο έχω καταλάβει από τα συμφραζόμενα μου ετοιμάζουν κάποια έκπληξη για αποχαιρετισμό... Είμαι ευδιάθετος και το ίδιο φαίνονται και οι συνάδελφοι αλλά θα στενοχωρηθώ όταν περάσω την πόρτα το απόγευμα για τελευταία φορά... Σήμερα είναι η τελευταία μέρα στο γραφείο...

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Αλτρουισμός...

Δευτέρα βράδυ, ο Θ. έχει πυρετό και βήχα, είναι ζαβλακωμένος και τον κρατάω αγκαλιά:

Εγώ: Θ. απόψε που είσαι άρρωστος να σε πάρω στο μεγάλο κρεβάτι να κοιμηθούμε μαζί;
Θ. : Δεν πρέπει να κοιμηθώ μαδί θου μπαμπά γιατί θα θε κολλήθω... (!!!)

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Σαν άλλος Οβελίξ...

Ovelix
Ο Θ. είναι φοβερά γλυκατζής, ειδικά με την σοκολάτα έχει μανία, αν δεν του βάλεις φρένο θα μπορούσε να τρέφεται μόνο με αυτήν... Προσπαθούμε να του βάζουμε κάποιο μέτρο στο πόσα γλυκά θα φάει και πότε θα τα φάει αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο αφενός λόγω του "εκρηκτικού" και πεισματάρη χαρακτήρα του κι αφετέρου λόγω του ότι δεχόμαστε πραγματική υπονόμευση από τους παππούδες που όποτε έρχονται πάντα θα φέρουν κάποιο γλυκό ή σοκολάτα για τα παιδιά...

Τις τελευταίες ημέρες ο Θ, ήταν εν εξάλλω καταστάση αφού ο πεθερός μου είχε φροντίσει να γεμίσει το σπίτι κουραμπιέδες, μελομακάρονα και κάθε είδους σοκολατάκι... Μετά από ένα απόγευμα που είχαμε μαλώσει με τον Θ. επειδή του απαγόρευα να φάει κι άλλο γλυκό, φτάνει η ώρα του μπάνιου και πάω να τον μπανιάρω... Καθώς τον πλένω του λέω:

Εγώ: Φίλε, φάε, φάε γλυκά θα γίνεις χοντρός, έχεις κάνει κοιλίτσα και μπουτάκια...
Θ: Δεν είμαι χοντρόθ, μπαμπά...
Εγώ: Και τι είσαι;
Θ: Είμαι μαλακόθ... (!!!)  

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα Lovecraft χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον απέφευγα... Ο Lovecraft έχει ένα πολύ διακριτό λογοτεχνικό στυλ το οποίο δεν είναι καθόλου τυχαίο και το οποίο εγγυάται, είτε σου αρέσει πολύ είτε λιγότερο, ότι δεν θα απογοητευτείς...

Το "Ο ναός του τρόμου" είναι μια συλλογή τριών διηγημάτων που κινούνται μέσα στη γνωστή θεματική του Lovecraft, τους "Μεγάλους Παλαιούς" και το υπερκόσμιο, εξωγήινο κακό που ενεδρεύει στο σκοτάδι...

Το πρώτο διήγημα λέγεται "Το Πλάσμα που ψιθύριζε στο Σκοτάδι"...  Είναι η αφήγηση των δραματικών γεγονότων που συμβαίνουν στα σκοτεινά βουνά του Βερμόντ όταν μια πλημμύρα φαίνεται να αποκαλύπτει κάτι που είναι πολύ καλά κρυμμένο... Πρόκειται για ένα διήγημα τυπικό του ύφους του Lovecraft το οποίο χτίζει σταδιακά μια εξαιρετικά απειλητική ατμόσφαιρα μέχρι να καταλήξει στο  πολύ δυνατό φινάλε... Μόνο μείον που του βρίσκω είναι το αρκετά μεγάλο μέγεθος του και ότι σε κάποια σημεία η διήγηση είναι πιο μακρόσυρτη από όσο χρειάζεται...

Το δεύτερο διήγημα λέγεται "Ο Ναός του Τρόμου" από το οποίο πήρε τον τίτλο του το βιβλίο...  Σε αυτό βλέπουμε την εμφάνιση του Τραπεζόεδρου, ενός αντικειμένου λατρείας των "Παλαιών" που ανακαλύπτεται τυχαία μέσα σε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία και ξυπνάει ένα αποτρόπαιο κακό... Πολύ καλό δείγμα της λογοτεχνίας του τρόμου, πιο γοτθικό από το σύνηθες ύφος του Lovecraft, βγάζει ένα πιο παλιομοδίτικο στυλ και προσωπικά μου θύμισε  σε κάποια σημεία (δεν ξέρω αν ήταν εσκεμμένο ή όχι) τον "Δράκουλα" του Stoker...

Το τρίτο και τελευταίο διήγημα του βιβλίου είναι το "Το Κάλεσμα από το Υπερπέραν" και είναι το αγαπημένο μου του βιβλίου... Αν και ολιγοσέλιδο καταφέρνει να δημιουργήσει μια απόλυτα κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα που παγώνει το αίμα... Σε αντίθεση με την μακρόσυρτη συνήθη γραφή του Lovecraft  εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα διήγημα το οποίο συμπυκνώνει την εξωκοσμική μυθολογία του Lovecraft  σε μερικές μόνο σελίδες απειλής, πανικού κι απόγνωσης... Από τα μέχρι τώρα αναγνώσματα μου από την πένα του Lovecraft αυτό το διήγημα είναι μάλλον το αγαπημένο μου...

Εν κατακλείδι,  το "Ο ναός του τρόμου" είναι ένα συμπαθέστατο βιβλίο το οποίο θα διαβαστεί με ευχαρίστηση απ΄τους λάτρεις του φανταστικού και του τρόμου είτε σαν μια πρώτη επαφή με τον κόσμο του Lovecraft  είτε σαν συνέχεια του ταξιδιού του αναγνώστη μέσα σε αυτόν... 

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Στα 12 χρόνια της επαγγελματικής μου εμπειρίας έχω συμμετάσχει σε διάφορα projects, άλλα πολύ σημαντικά και άλλα μηδαμινής σημασίας και έχω συνεργαστεί με business users όλων των πιθανών levels, από τον τελευταίο υπάλληλο μέχρι τον CFO... Ποτέ, κανένας από αυτούς τους χρήστες δεν έφερε αντίρρηση όταν τους απάντησα ότι το αίτημα τους δεν μπορεί να υλοποιηθεί όπως το θέλουν, τους εξήγησα απλά και κατανοητά τους λόγους και τους εξήγησα ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις... Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, κανένας δεν δυσανασχέτησε, ίσα ίσα ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι όταν παραλάμβαναν το προϊόν που είχαμε συμφωνήσει... 

Η πλειονότητα του ελληνικού management δεν συμφωνεί με την λογική μου... Θεωρεί απόλυτα λογικό να "χτυπάει προσοχή" και να αποδέχεται ασυζητητί οποιοδήποτε λογικό ή παράλογο αίτημα φτάνει σε αυτούς (συνήθως από τα υψηλά κλιμάκια των εταιρειών) για να επιβαρύνουν με την σειρά τους τους developers με την ευθύνη να υλοποιήσουν τα αδύνατα, γεγονός που οδηγεί πολύ συχνά σε εξουθενωμένες development teams με σπασμένα νεύρα και κακής ποιότητας προϊόντα... Η όλη νοοτροπία, κατά τη γνώμη μου, έχει σίγουρα να κάνει με την διαστροφική αντίληψη των περισσοτέρων ότι η δουλειά του IT γίνεται κατά κύριο λόγο με το πάτημα ενός κουμπιού και την συνολικότερη απαξίωση του developer που φτάνει να θεωρείται, στην πράξη, ως ένας εξειδικευμένος εργάτης...

Ανέκαθεν θεωρούσα ότι ο καλός επαγγελματίας οφείλει να καταθέτει την εμπειρία του και τη γνώση του στη δουλειά του, να διαφωνεί δημιουργικά με τον χρήστη/πελάτη του με στόχο πάντα το καλύτερα δυνατό προϊόν και την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση... Ανέκαθεν πίστευα ότι ο καλός επαγγελματίας εκπαιδεύει τον χρήστη/πελάτη του, τον μαθαίνει να σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, να προσαρμόζεται στις εξελίξεις τις εποχής αλλά και στις αντικειμενικές συνθήκες του κάθε περιβάλλοντος... 

Αυτή την εμπειρία, τη γνώση και το attitude δεν υποτίθεται ότι ψάχνει μια εταιρεία όταν προσλαμβάνει ένα senior developer/solution architect; Για αυτό τον λόγο δεν τον πληρώνει καλύτερα από ένα junior developer; 

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Εν μέσω βροχής...

Από την αποψινή προπόνηση εν μέσω βροχής το σημαντικότερο δίδαγμα είναι ότι όταν βρέχει αποφεύγουμε να τρέχουμε φορώντας γυαλιά μυωπίας επειδή από μέσα θολώνουν, απ' έξω βρέχονται και στο τέλος δεν βλέπεις σχεδόν τίποτα...

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

QlikView - Πως να ανοίξεις ένα .qvw αρχείο χωρίς δεδομένα...

Έχουν υπάρξει πολλές φορές που χρειάζεται να ανοίξω ένα Qlik View application χωρίς να θέλω να δω το content του ή το layout, απλά να θέλω να ρίξω μια ματιά στον κώδικα του, για να θυμηθώ ενδεχομένως κάτι που έφτιαξα παλιότερα ή να πάρω κάποια ιδέα για κάτι που αναπτύσσω εκείνη την στιγμή... Κάποια applications μπορεί να είναι τεράστια και να "ζυγίζουν" πολλά Giga Bytes και να μην θέλω ή να μην έχω τον χρόνο να περιμένω το μηχάνημά μου να σηκώσει όλα αυτά τα Giga Bytes στην μνήμη για να τα ανοίξει... Ένας εύκολος τρόπος για να μπορέσεις να ανοίξεις το application χωρίς να περιμένεις όλα τα data να σηκωθούν στην μνήμη και να έχεις πρόσβαση στον κώδικα της εφαρμογής προσφέρεται από το default functionality του Qlik View desktop client... Από την λίστα των recent files, με  δεξί κλικ πάνω στο application που θέλουμε να ανοίξουμε επιλέγουμε την επιλογή "Open <ApplicationName> Without Data"...

Qlik View - Open application without data


Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που δεν υπάρχει στην λίστα των recent files το application που θέλουμε να ανοίξουμε χωρίς data; Μήπως δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να περιμένουμε να ανοίξει κανονικά το application φορτώνοντας όλα τα data στην μνήμη;

Η απάντηση είναι όχι....

Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιούμε το παρακάτω command το οποίο κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά με το default functionality...



Αυτό που κάνει αυτή η μια γραμμή κώδικα είναι να χρησιμοποιεί το qv.exe (το path που περιγράφεται στο command είναι το default) για να ανοίξει χωρίς δεδομένα το application του οποίου το path συμπληρώνουμε στο δεύτερο σκέλος του command και... αυτό είναι!!!

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Τέλος εποχής...

Σήμερα είναι μια μεγάλη και περίεργη μέρα για μένα... 

Σήμερα έκλεισα ένα κύκλο 12 σχεδόν χρόνων, μεγάλο και σημαντικό για τη ζωή μου και αυτό που είμαι... 

Πριν από μισή ώρα υπέβαλα την παραίτηση μου, η τελευταία μου μέρα στην Τράπεζα θα είναι η 16/12... 

Μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω ένα νέο ξεκίνημα, σε μια εντελώς διαφορετική εταιρεία, με αμοιβή κατά πολύ καλύτερη από αυτή που παίρνω τώρα... 

Νιώθω ένα κατακλυσμό συναισθημάτων αυτή την στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω... 

Είμαι ενθουσιασμένος και ανυπόμονος για όσα πρόκειται να έρθουν, για όσα μπορώ να επιτύχω στην νέα μου δουλειά αλλά και αρκετά σαστισμένος καθώς θα βγω από την τόσο οικεία καθημερινότητά μου, με τα καλά και τα κακά της, για να ξεκινήσω να χτίσω μια καινούργια καθημερινότητα με νέους ανθρώπους και νέες προκλήσεις αλλά νιώθω σίγουρα έτοιμος...

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Ο μοχθηρός μουσαφίρης...

Όταν ήτανε μωρό ο Σ. παίζαμε το εξής παιχνιδάκι όταν ήταν γκρινιάρης... Λέγαμε ότι όλη αυτή η γκρίνια και το κλάμα δεν είναι του Σ. γιατί ο Σ. είναι το καλύτερο παιδάκι κι ότι για όλα αυτά φταίει ο "μοχθηρός μουσαφίρης" που παίρνει την θέση του Σ. ... Ψάχναμε τον μοχθηρό μουσαφίρη μέσα στο σπίτι μέχρι που φτάναμε στον καθρέφτη και τον βρίσκαμε στην αντανάκλαση του Σ. οπότε αυτός ξεκαρδιζόταν και του πέρναγαν (συνήθως) οι γκρίνιες... Όταν μεγάλωσε σιγά σιγά και άρχισε να μιλάει, το παιχνίδι άλλαξε και ο Σ. αποφάσισε ότι δεν είναι αυτός ο μοχθηρός μουσαφίρης αλλά εγώ οπότε κυνηγιόμασταν μέσα στο σπίτι απαντώντας στο ερώτημα "Ποιος είναι ο μοχθηρός μουσαφίρης;"... Το παιχνίδι αυτό δεν το παίξαμε με τον Θ. παρά πολύ λίγο διότι δεν τον ενθουσίασε ποτέ, για την ακρίβεια τον άφηνε αδιάφορο... 

Θυμήθηκα τον  μοχθηρό μουσαφίρη χθες το πρωί κάνοντας την προπόνηση μου στο τρέξιμο, τον τελευταίο μήνα ακολουθώ ένα πολύ συνεπές πρόγραμμα προπονήσεων... Πολλές φορές η προπόνηση είναι δύσκολο να βγει, τα πόδια είναι βαριά και νιώθω ότι σπρώχνω ένα τοίχο αλλά κάθε φορά όταν τελειώνει νιώθω αυτό το αίσθημα της ικανοποίησης και της ηρεμίας, τόσο χαρακτηριστικό όταν οι ενδορφίνες τρέχουν μέσα στο αίμα... Τότε είναι που ο δικός μου μοχθηρός μουσαφίρης, αυτός που ζει μέσα μου, πάντα σωπαίνει...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Τελικά χωράνε οι 30-άρηδες στις startup;

Μεγάλη κουβέντα γίνεται τα τελευταία χρόνια για τις startup και τους startuppers, έχουν γίνει τα απόλυτα buzzwords στον επιχειρηματικό κόσμος κι όχι μόνο... Ευαγγελίζονται το φρέσκο, το καινοτόμο, έχουν να προσφέρουν μια πιο agile φιλοσοφία, όχι μόνο στο τρόπο ανάπτυξης του software αλλά και στις κλασσικότερες έννοιες όπως αυτή της φυσικής παρουσίας στον εργασιακό χώρο, το τι σημαίνει και περιλαμβάνει αυτό ο εργασιακός χώρος, την πλήρη απουσία dress code και διαφόρων άλλων παραδοσιακών συμβάσεων του εταιρικού κόσμου κτλ... Πολλές φορές προσφέρουν επιπλέον benefits, όπως δωρεάν πρωινό ή δωρεάν βιβλία και υλικό για επιμόρφωση καθώς και άλλα πιο πρωτότυπα από το κλασσικό laptop, κινητό και στο τσακίρ κέφι αυτοκίνητο... 

Αυτό που δεν προσφέρουν (από την μέχρι τώρα εμπειρία μου και μιλώντας πάντα για την Ελλάδα) είναι ανταγωνιστικούς μισθούς και όταν λέω ανταγωνιστικούς εννοώ πάντα για τον χώρο των εξειδικευμένων και έμπειρων επαγγελματιών της Πληροφορικής οι οποίοι κατά κανόνα είναι άνω των 30 και ενδεχομένως, όπως εγώ, οικογενειάρχες με παιδιά... Η μέχρι τώρα εμπειρία μου μου αποδεικνύει ότι θέτουν ένα νοητό ταβάνι 1200, βία 1300€ καθαρά και από εκεί και πέρα take it or leave it... Ή ακόμα πιο απλά δεν καταλήγουν καν σε πρόταση αν έχεις εκφράσει ήδη τις οικονομικές σου απαιτήσεις οι οποίες ενδεχομένως ξεπερνούν τα προαναφερθέντα ποσά... 

Ναι μεν αυτά τα ποσά είναι πλουσιοπάροχα για πιτσιρικάδες που βγαίνουν τώρα από τα πανεπιστήμια, αν και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι οι προτάσεις που κάνουν σε αυτούς δεν ξεπερνούν τα 1000€ και πολλά λέω, αν όμως είσαι στην ηλικία μου και παίρνεις ήδη αυτά τα λεφτά κι έχεις οικογένεια με δυο παιδιά, πληρώνεις νοίκι, παιδικό σταθμό και κοπέλα που κρατάει τα παιδιά σου όταν γυρνάνε από το σχολείο μέχρι να επιστρέψεις τότε το μισθολογικό ταβάνι που θέτουν οι startup δεν σου φτάνει ούτε για ζήτω... Στο τέλος της ημέρας αυτό που σε ενδιαφέρει δεν είναι ούτε τα open space γραφεία, ούτε οι wide οθόνες, ούτε το free πρωινό και το τραπέζι του μπιλιάρδου στην κουζίνα, ούτε τα παρασκευιάτικα barbeque, ούτε τα free vouchers στο Amazon... Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να στηρίξεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσους και όσα πραγματικά σε ενδιαφέρουν και να βελτιώσεις το βιοτικό σου επίπεδο όσο μπορείς παραπάνω...

Την Παρασκευή πολύ καλός μου φίλος και συνάδελφος παρέλαβε email από γνωστή ελληνική startup με διεθνή παρουσία στο οποίο τον ενημέρωναν ότι δεν θα συνεργαστούν διότι κρίθηκε overqualified... Το βιογραφικό του τους είχε προκαλέσει κύματα ενθουσιασμού όταν πρωτοσυναντήθηκαν ο οποίος όμως προφανώς μετριάστηκε όταν έμαθαν τις οικονομικές του απαιτήσεις οι οποίες κυμαίνονταν στα 1300€ καθαρά...

Τον Ιούνιο εγώ ο ίδιος απορρίφθηκα τελικά για μια πολύ συγκεκριμένη θέση σε μιαν άλλη πολύ γνωστή ελληνική startup, μετά από τρεις συνεντεύξεις κι ένα επιτυχημένο skill test και ο λόγος μου αποκαλύφθηκε χωρίς περιστροφές: "Εσένα θέλαμε αλλά αποφασίσαμε να πάμε σε μια πιο φτηνή λύση"...

Υπάρχει μια έκφραση στα αγγλικά σχετική με την περίπτωση που συζητάμε: "When you feed them peanuts you get monkeys"... Ίσως τα monkeys να είναι τελικά αυτό που θέλουν, ίσως η όλη συζήτηση περί startup να είναι ένα ωραίο περιτύλιγμα για να δικαιολογήσουμε μια επιχειρηματικότητα που στηρίζεται σε κακοπληρωμένους υπαλλήλους...

Σήμερα το απόγευμα έχω μια συνέντευξη με μια άλλη startup που με προσέγγισε... 
Ίδωμεν... 

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Σόκιν...

Σάββατο απόγευμα, βρισκόμαστε στο πατρικό μου στον Ταύρο, ο Θ. ζωγραφίζει στο σαλόνι... Κάποια στιγμή έρχεται μέσα στην κουζίνα όπου κάθομαι με τους γονείς μου...

Θ: Μπαμπά, να θου δείκθω μια δωγραφιά που έκανα...
Εγώ:Ναι αγόρι μου...

Το πουλί του Θ.

Εγώ: Τι είναι αυτό, αγόρι μου...;
Θ: Το πουλί μου!!!
Εγώ: !!!

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν πάω σε κηδείες...

Χθες το μεσημέρι στις 3:30, στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου έγινε η κηδεία του συναδέλφου Γ.Δ. ... Σχεδόν το σύνολο των συναδέλφων, πλην κάποιων που έπρεπε να παραμείνουν στον γραφείο για λειτουργικούς λόγους και αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία, τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία όπως συνηθίζεται να λέμε... Εγώ δεν πήγα, ήμουν μεταξύ αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία... 

Δεν πηγαίνω ποτέ σε κηδείες παρά μόνο αν είναι απολύτως απαραίτητο για να στηρίξω κάποιον δικό μου άνθρωπο που με χρειάζεται να είμαι εκεί και αυτό γίνεται με βαρύ προσωπικό κόστος... Είμαι ένας άνθρωπος με διάφορα θέματα μέσα στο κεφάλι μου οπότε δεν θέλω να ζορίζω τον εαυτό μου σε κάποια θέματα, ειδικά όταν μπορώ να το αποφύγω... Με καταρρακώνει η απόγνωση των αγαπημένων που μένουν πίσω και η απελπισία του αποχωρισμού, δεν θέλω να το βιώνω ούτε σαν παρατηρητής...

Στις κηδείες με ενοχλούν (με εξοργίζουν) και αυτοί που τις αντιμετωπίζουν σαν κοινωνικό δρώμενο, που νιώθουν την υποχρέωση να φορέσουν το λυπημένο τους πρόσωπο, τα καλά τους ρούχα και να κάνουν κλισέ σχόλια του τύπου "τι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είναι..." ... Αυτοί που υπερβάλλουν στις εκδηλώσεις του πόνου τους διότι πιστεύουν ότι "έτσι πρέπει", που συναγωνίζονται σε σπαραγμό τους πραγματικά οικείους του εκλιπόντος... Αυτοί, συνήθως ηλικιωμένοι, που επί της ουσίας πάνε στις κηδείες με μια κρυφή κι ανομολόγητη χαρά που ο Χάρος τους προσπέρασε, που την γλύτωσαν κι αυτή την φορά...

Όταν ήμουν 19 χρονών ο καλύτερος μου φίλος για όλη την παιδική κι εφηβική μου ηλικία σκοτώθηκε με μηχανάκι... Η κηδεία του ήταν από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου και ακόμα πιο δύσκολη όταν πήγα να δω την μάνα του όταν έμαθα το νέο... Έκτοτε δεν πήγα ποτέ ξανά στο νεκροταφείο, δεν ήθελα και δεν μπορούσα, είχα πει το αντίο μου και δεν μπορούσα να μπω πάλι σε αυτή τη διαδικασία του πίσω μπρος... Από τότε έχω πάει σε δύο μόνο κηδείες, η μία ήταν όταν η (καρδιοπαθής) κουμπάρα μου, μητέρα της βαφτιστήρας μου, κήδευε την μάνα της και όταν πέθανε ο παππούς της Μ., που μου το ζήτησε σαν χάρη... Στην κηδεία του νονού μου που κηδεύτηκε στην Κύπρο δεν πήγα και μπορεί όντως να υπήρχε ένα θέμα υγείας του γιου μου του Σ. εκείνες τις μέρες και το οποίο επικαλέστηκα σαν αιτία που δεν πήγα, όμως αυτό είχε αρχίσει να βελτιώνεται, η πραγματική αιτία ήταν ότι δεν ήθελα να πάω, δεν άντεχα να μπω σε εκείνο τον κυκεώνα του πόνου και της απόγνωσης που προκάλεσε ο εντελώς απροσδόκητος θάνατός του...

Τρέμω στην σκέψη ότι θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα να κηδέψω τους γονείς μου...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μούδιασμα...

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10:30 ένας συνάδελφος έπαθε ανακοπή καρδιάς... Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες άλλων συναδέλφων που προσπάθησαν να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες αλλά και των διασωστών του ΕΚΑΒ και του Ιατρικού Κέντρου (τους καλέσαμε και αυτούς επειδή είναι πολύ κοντά μας) ο συνάδελφος πέθανε... Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορικό καρδιοπάθειας, υπολογίζω γύρω στα 55, ανύπαντρος, κλειστός και ντροπαλός... Όταν εξέπνευσε οι συνάδελφοι που δούλευαν στην ίδια ομάδα με εκείνον έψαξαν το κινητό του μήπως και βρουν κάποιον που να φαίνεται από την επαφή ότι είχε μια σχέση πιο στενή για να τον ενημερώσουν... Μου φάνηκε τόσο στενάχωρο αυτό... Αυτό που γυρνάει στο μυαλό μου είναι το ποιος τελικά θα τον αναζητήσει... Ο Γ.Δ. έφυγε το πρωί από το σπίτι του χωρίς να ξέρει ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πια, δεν είναι τρομερό αν το καλοσκεφτείς; 

Η διοίκηση κάλεσε άμεσα ψυχολόγο για να μιλήσουν όσοι θέλουν μαζί του... Αυτή την στιγμή ο όροφος είναι σχεδόν άδειος, όλοι σχεδόν έχουν πάει στην ομαδική συνεδρία που γίνεται... Εγώ δεν πήγα, νιώθω ότι δεν έχει να μου προσφέρει κάτι άλλωστε δεν νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το γεγονός πόσο μάλλον σε μια ομαδική συνεδρία... Απλά νιώθω ένα μούδιασμα μέσα μου από την ώρα που συνέβη το περιστατικό... Σίγουρα δεν θα χάσω την αποψινή μου προπόνηση, ότι κι αν γίνει θα πάω για τρέξιμο...

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

1000 posts...

Το να τα χιλιάσει δεν έχει νόημα πια σαν ευχή για το "Ψαροκόκαλο", τα κατάφερε και τα χίλιασε με αυτό εδώ τo post... Οποιαδήποτε ευχή από εδώ και πέρα για να έχει νόημα πρέπει να αναφέρεται σε μεγαλύτερο του 1000 αριθμό posts, μπορεί να εκφράζεται και σε δύναμη του 10 αυστηρά όμως μεγαλύτερη του 3... Έχει πλάκα πάντως που σήμερα που γράφω το επετειακό post για τα 1000 posts, το post υπ' αριθμόν 1 μπήκε στην πεντάδα για τα δημοφιλέστερα posts της εβδομάδας...

most popular posts widget

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

QV Document Analyzer, ένα απαραίτητο εργαλείο για την εργαλειοθήκη κάθε QlikView developer...

Το "QV Document Analyzer" είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για όποιον κάνει QlikView development, ιδανικό για fine tuning των εφαρμογών... Έχει δημιουργηθεί από τον Rob Wunderlich, έναν από τους πιο καταξιωμένους QlikView developers/consultants παγκοσμίως, και βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση... 

Πρόκειται για ένα application το οποίο έχει φτιαχτεί με την τεχνολογία του QlikView και αυτό που κάνει είναι να αναλύει την δομή και να ποσοτικοποιεί το footprint κάθε QlikView application (*.qvw files) σε memory, storage και calculation time ανά πεδίο και object και επίσης διακρίνει ποια πεδία/objects χρησιμοποιούνται και ποια όχι και υποδεικνύει συγκεκριμένες ενέργειες για την βελτιστοποίηση των εφαρμογών... 

Έχει ένα καλαίσθητο και κατανοητό γραφικό περιβάλλον πλοήγησης στα στοιχεία κάθε application και πραγματικά κάνει τη ζωή πιο έυκολη σε κάθε έναν από εμάς που δουλεύουμε με το QlikView και προσπαθούμε να φτιάξουμε όσο γίνεται καλύτερες εφαρμογές... 

Η εφαρμογή διανέμεται δωρεάν από το blog του  Rob Wunderlich στο section των Tools  όπου θα βρείτε και άλλα χρήσιμα, δωρεάν εργαλεία... Ακολουθούν κάποια screenshots της εφαρμογής από το download site:

QV Document Analyzer screenshot 1


QV Document Analyzer screenshot 2

QV Document Analyzer screenshot 3


Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

"Η μάρτυρας της φωτιάς" του Lars Kepler

"Η μάρτυρας της φωτιάς" του Lars Kepler
Το "Η μάρτυρας της φωτιάς" είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφικού διδύμου που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Lars Kepler  που διαβάζω και είναι το τρίτο του συνολικά... Όταν είχα διαβάσει το "Συμβόλαιο του Παγκανίνι" είχα αναγνωρίσει την συγγραφική δεξιοτεχνία αλλά κάτι μου έλειπε... Αφού έχω διαβάσει και το "Η μάρτυρας της φωτιάς" είμαι πεπεισμένος ότι αυτό που μου έλειπε οφειλόταν στην απόδοση του κειμένου από την μεταφράστρια... Τα δυο βιβλία έχουν μεταφραστεί από δύο διαφορετικές μεταφράστριες και οι διαφορές είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού...

Αντιγράφω την περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Ένα νεαρό κορίτσι βρίσκεται δολοφονημένο στο απομονωτήριο ενός κέντρου για προβληματικούς εφήβους. Το κρανίο του είναι σπασμένο και έχει τα χέρια πάνω στο πρόσωπό του, σαν να έπαιζε κρυφτό με τον δολοφόνο. Σ' ένα βοηθητικό οίκημα, βρίσκεται νεκρή η νοσοκόμα της βραδινής βάρδιας. Έχει δολοφονηθεί με σφυρί. Παρόλο που σε βάρος του εκκρεμεί μια εσωτερική έρευνα, ο επιθεωρητής Γιούνα Λίννα παίρνει εντολή να παρακολουθήσει τις έρευνες ως απλός παρατηρητής. Γρήγορα ανακαλύπτει πως μια από τις τροφίμους του κέντρου, η Βίκυ Μπέννετ, έχει εξαφανιστεί. Στο δωμάτιό της βρίσκει μια ματωμένη κουβέρτα κι ένα σφυρί λερωμένο με αίμα. Λίγο αργότερα, γίνεται γνωστή η κλοπή ενός αυτοκινήτου όπου βρισκόταν ένα τετράχρονο αγόρι. Όλα δείχνουν πως υπεύθυνη για την απαγωγή είναι η Βίκυ. Αρχίζει έτσι για τον Γιούνα Λίννα μια μάχη με τον χρόνο. Τι είναι ικανή να κάνει η Βίκυ Μπέννετ; Και ποια είναι αυτή η γυναίκα που επιμένει να τηλεφωνεί στην αστυνομία υποστηρίζοντας πως είναι μέντιουμ και βλέπει το φάντασμα του νεκρού κοριτσιού;

Αυτό το βιβλίο είναι ένα κλασσικό whodunit υψηλού επιπέδου... Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια, 3-4 σελίδων τα οποία διατηρούν ένα εξαιρετικό ρυθμό με το ενδιαφέρον και την αδρεναλίνη στα ύψη... Η πλοκή ξεκινά άμεσα από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο χωρίς περιττές εισαγωγές και πετάει τον αναγνώστη στα βαθιά... Παρακολουθούμε βήμα-βήμα τον Γιούνα Λίννα να συνθέτει το puzzle της επίλυσης του μυστηρίου... Σε αυτό το βιβλίο ο Φινλανδός αστυνομικός είναι πληρέστερος και πιο πολυεπίπεδος χαρακτήρας από την αποσπασματική φιγούρα που συναντήσαμε στο "Συμβόλαιο του Παγκανίνι" και αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν... Φαίνεται με ευκολία ότι έχει γίνει πολύ δουλειά σχετικά με το background των ηρώων γεγονός που τους καθιστά πιο ανθρώπινους και πιο εύκολο να ταυτιστείς μαζί τους... Στο βιβλίο δεν λείπουν οι ανατροπές και οι εκπλήξεις που συναρπάσουν χωρίς όμως να εγκαταλείπεται η λογική, στο τέλος όλα τα κομμάτια θα μπουν στην θέση τους... Το "Η μάρτυρας της φωτιάς"  αγγίζει επίσης θέματα όπως η παιδική κακοποίηση, το σύστημα υγείας που λυμαίνονται οι ιδιωτικές εταιρείες, το πόσα πράγματα μπορεί να θυσιάσει κανείς για αυτά που αγαπάει, χωρίς να το κάνει όμως φτηνά και άτσαλα και χωρίς να χάνει τον στόχο του να είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα...

Διάβασα απνευστί το "Η μάρτυρας της φωτιάς"την Πέμπτη και κυρίως την Παρασκευή που ήμουν με αναρρωτική στο σπίτι και το απόλαυσα απίστευτα... 

Προτείνεται χωρίς δισταγμό...

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Να το δεχτεί σαν άντρας...

Χθες το βράδυ γύρω στις 12:30 οδηγώ στο Χαλάνδρι, κινούμαι σε στενά και δεν τρέχω, σταμάτα ξεκίνα... Θέλω να στρίψω δεξιά αλλά αφηρημένα ανάβω το φλας ένα στενό νωρίτερα, όταν το συνειδητοποιώ το σβήνω και συνεχίζω... Βλέπω στον καθρέφτη μου δίκυκλο που προσπαθεί με ζήλο να με προσπεράσει... Πηγαίνω όσο πιο δεξιά μπορώ, έρχεται δίπλα στο παράθυρό μου ντελιβεράς, κάτι μου λέει με ένταση και προσπερνάει αλλά δεν τον ακούω, το παράθυρο μου είναι ανεβασμένο... Του κορνάρω γιατί εκνευρίζομαι και αυτός κάνει κίνηση με το χέρι, όχι την κλασσική με το δάχτυλο αλλά "δεν μας παρατάς"... Πατάω γκάζι, τον προλαβαίνω στη διασταύρωση πάω δίπλα του και κατεβάζω το παράθυρο... Όταν γυρνάει και με κοιτάει βλέπω μια φάτσα σίγουρα άνω των 50 και με κοιτάζει... 

"'Έχεις κάποιο πρόβλημα;" του λέω, "Εσύ έχεις πρόβλημα", μου κάνει, "δεν είχες βγάλει φλας να στρίψεις δεξιά;"... "Κι εσένα ποιο είναι το πρόβλημά σου, έπαθες τίποτα;" του λέω... Μου απαντάει με άναρθρες κραυγές και ασυναρτησίες, άντε παράτα μας και τα ρέστα... "Τράβα κάνε το μεροκάματο σου" του λέω "και μην ψάχνεις μπελάδες"... Άναρθρες κραυγές και πάλι, γκαζώνει και μου φωνάζει "Άντε γαμήσου, μουνόπανε"... 

Δεν το συνέχισα, είχα και την Μ. μέσα στο αυτοκίνητο που μου έλεγε "Σε παρακαλώ, ηρέμησε" αλλά αλήθεια, μα τον Θεό που δεν πιστεύω, ο επόμενος που θα μου φερθεί έτσι, ανεξαρτήτως ηλικίας ελπίζω να είναι αρκετά μάγκας, αφού θέλει να κάνει νταηλίκια στο δρόμο, ώστε όταν τον σπάσω στο ξύλο να μην καλέσει την αστυνομία, να το δεχτεί σαν άντρας που (νομίζει ότι) είναι...

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

"λίγη κανονικότητα επιτέλους!" - αναδημοσίευση από το Solaris...

Αναδημοσιεύω το post του Solaris, ως εξαίρετο δείγμα πληροφόρησης από πρώτο χέρι, από τα "χαρακώματα" των σχολείων, έτσι όπως τα έχουν κάνει αυτές τις μέρες κάποιοι με το ζήτημα των προσφυγόπουλων, που πλαισιώνεται από μια εξαιρετική στάση/άποψη απέναντι στο ζήτημα, χωρίς υπερβολές και κορώνες... Η υπογράμμιση είναι δική μου...

λίγη κανονικότητα επιτέλους! 


Διαβάζω δύο εντελώς αντίθετα πράγματα. Αλλού κλειδώνουν τα σχολεία για να μη μπουν προσφυγόπουλα για μάθημα, κι αλλού τα υποδέχονται εν χορδαίς και οργάνοις. Υπερβολικοί σε όλα μας, όπως πάντα.

Στο δικό μας σχολείο φοιτούν ήδη 4 προσφυγόπουλα, ήρθαν μια μέρα με έλληνες συνοδούς και μας ρώτησαν αν μπορούμε να πάρουμε κάποια παιδιά, ζουν σ’ έναν χώρο καταλειμμένο. Τέσσερα χωρούσαν στο σχολείο μας με τις μικρές αίθουσες όπου σε κάποιες απ’ αυτές οι καθηγητές δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν το βιβλίο τους. Ξέρουν ελάχιστες λέξεις στα ελληνικά, ένα δυο μιλάνε κάπως αγγλικά. Ενσωματώθηκαν αμέσως στη ζωή του σχολείου, τα παιδιά ζουζούνισαν γύρω τους κι άρχισαν να συνεννοούνται, λίγο στα αγγλικά, λίγο στα ελληνικά και πολύ με νοήματα. Θέληση να υπάρχει και αυτά ξεπερνιούνται. Δεν σχολίασαν τη μαντήλα που φοράει η μεγαλύτερη, τη γλώσσα τους ή το που μένουν. Αλίμονο αν είχαν πρόβλημα σ’ ένα σχολείο με ποσοστό αλλοδαπών μαθητών γύρω στο 80%. Πιο πολύ εντυπωσίασε η όρεξή τους να μάθουν και το γεγονός πως στα μαθηματικά καταλαβαίνουν πράγματα (ειδικά η μεγαλύτερη) ενώ δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα.

Στα μαθήματα βαριούνται, ειδικά στα θεωρητικά που δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα, και τα παίρνει μερικές φορές ο ύπνος. Τα τρία από τα τέσσερα τα γράψαμε στην πρώτη τάξη, ήθελαν να είναι μαζί αν και ηλικιακά θα μπορούσαν να πάνε στη δευτέρα ή στην τρίτη τάξη. Ο τέταρτος μεγαλόδειχνε, πως να τον βάλεις ανάμεσα στα πιτσιρίκια της πρώτης που ακόμα νομίζουν πως είναι στο δημοτικό;

Στα μαθηματικά κάτι καταλαβαίνουν, τα είχαν κάνει και στο δικό τους το σχολείο. Όσο προλαβαίνω τους εξηγώ στα αγγλικά, προσπαθούν να λύνουν ασκήσεις γιατί δεν θέλουν να βαριούνται, θέλουν να γίνουν κανονικοί μαθητές. Έγραψαν και τεστ χωρίς να είναι υποχρεωμένα. Τα βλέπω στην αυλή, είναι τόσο χαρούμενα που μιλάνε με τα υπόλοιπα, κάποια από τα κοριτσάκια τα δικά μας έχουν πάρει υπό την προστασία τους τις δύο πιτσιρίκες…..

Δεν ξέρω τι θα γίνει από δω και πέρα, ίσως χρειαστεί να πάνε στα απογευματινά μαθήματα, ίσως είναι καλύτερα να μάθουν κάπως τη γλώσσα για να μπορέσουν να παρακολουθούν και να μη βαριούνται. Θα τους λείψουν σίγουρα οι παρεούλες που ήδη έφτιαξαν, Αν πάντως πρέπει να φύγουν από το κανονικό πρόγραμμα του σχολείου, εμείς θα τους περιμένουμε του χρόνου να ξαναγυρίσουν στο κανονικό πρόγραμμα. Αν και βασικά τους ευχόμαστε να έχουν καταφέρει να πάνε να βρουν τους μπαμπάδες τους στη Σουηδία και στην Αυστρία και στη Γερμανία.

Βλέπω τις υπερβολές και δεν καταλαβαίνω το γιατί γίνονται είτε ως προς τη θετική είτε προς την αρνητική τους οπτική. Γιατί να υποδεχτείς τα παιδιά με παράτες και μουσικές; Είτε τα βρίσεις είτε τους κάνεις μεγαλειώδη υποδοχή τα ξεχωρίζεις από τα υπόλοιπα με κάποιο τρόπο. Κι αυτό που θέλουν τα προσφυγόπουλα είναι να νιώσουν κανονικά παιδιά, σαν όλα τα υπόλοιπα.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Ownership...

Υπάρχει μια έκφραση που λέμε στην δουλειά, ίσως να την λένε και σε άλλα εργασιακά περιβάλλοντα που έχουν σχέση με την Πληροφορική... Όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιος πρέπει να πέσει με τα μούτρα πάνω σε ένα project, να το αναλάβει και να κάνει το καλύτερο που μπορεί να γίνει, λέμε ότι "πρέπει να πάρει ownership" που επί της ουσίας πάει να πει να το κάνει δικό του... 

Την θυμήθηκα αυτή την έκφραση την Κυριακή, καθισμένος σε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι και ακούγοντας ιστορίες για δικούς μου ανθρώπους, λεπτομέρειες από ζωές που κάποιοι από αυτούς δεν πήραν ποτέ τους το ownership, τις ζήσανε και τις ζούνε στον αυτόματο πιλότο, εκχωρήσανε τα δικαιώματα χρήσης τους σε άλλους που συχνά τους απογοητεύουν αλλά δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό γι' αυτό, απλά γκρινιάζουν και συνεχίζουν να συντηρούν όλες τις (συναισθηματικές τους) εξαρτήσεις αναρωτόμενοι, ενδεχομένως, αν και γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι...

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση...

Κατά καιρούς εμφανίζονται στο Internet ντοκουμέντα σαν αυτό τα οποία αποτελούν αποδείξεις ή "αποδείξεις" για την ύπαρξη πολλών μυθικών πλασμάτων... Η ύπαρξή τους έχει απορριφθεί από το συλλογικό συνειδητό της πλειονότητας των ανθρώπων και όσοι δεν το έχουν κάνει αντιμετωπίζονται σαν συμπαθείς γραφικοί...

Ο φανατισμός στην άρνηση της ύπαρξής τους ενισχύεται από δυο βασικές συνιστώσες, την θρησκεία και τον ορθολογισμό... Η μεν θρησκεία εξ ορισμού οφείλει να αρνηθεί την ύπαρξη ανθρωπόμορφων πλασμάτων πλην του ίδιου του ανθρώπου καθώς σε αντίθετη περίπτωση καταρρίπτεται το "καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση"... Ο δε ορθολογισμός, γεννημένος από τις αρχές του Διαφωτισμού, αρνείται και απορρίπτει οτιδήποτε μπορεί να είναι ή να θυμίζει δεισιδαιμονία, μεταφυσική πίστη, οτιδήποτε δεν μπορεί να εξηγηθεί με την λογική και την επιστήμη...

Προσωπικά πιστεύω ότι και οι δύο προσεγγίσεις είναι λάθος... Σκέφτομαι ότι κατά την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας αναρίθμητες ήταν οι βεβαιότητες (τόσο της θρησκείας όσο και της επιστήμης) που καταρρίφθηκαν κι ότι καλό είναι να διατηρούμε το πνεύμα μας κριτικό αλλά ανοιχτό στην εξερεύνηση της αλήθειας... Δεν μπορεί να είναι όλα hoaxes...

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Βεβαιότητα...

Στεκόταν στο πεζοδρόμιο και προσπαθούσε να περάσει απέναντι από ένα σημείο που δεν είχε διάβαση ούτε φανάρι, δίσταζε, έκανε μια μπρος, μια πίσω... Φορούσε ένα μπλε παντελόνι, καθαρό και σιδερωμένο, 10 πόντους πιο κοντό από ότι θα έπρεπε να είναι, φαινόντουσαν οι γκρίζες κάλτσες του... Το μπλουζάκι που φορούσε, ένα γαλάζιο τύπου polo, ήταν βαλμένο μέσα από το παντελόνι αλλά πίσω στην μέση του το είχε περάσει μέσα από τη ζώνη του... Τα μαλλιά του ήταν κομμένα πολύ κοντά, είχε στον ώμο ένα μαύρο σακίδιο πλάτης... Το κοντό του παντελόνι, οι κινήσεις του, το βλέμμα του, μου προκάλεσαν μια σκέψη, σχεδόν βεβαιότητα, ότι ο άνθρωπος αυτός κουβαλούσε στις πλάτες του όλο το βάρος και τη δυστυχία του κόσμου... 

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Γράμμα στον Θ. ...

Αυτό το blog επιβίωσε 7 χρόνια και θέλω να επιβιώσει πολλά ακόμα... Άλλωστε ένας από τους κυριότερους λόγους ύπαρξής του είναι μια καταγραφή σκέψεων και εικόνων που θα λειτουργήσει σαν παρακαταθήκη για τα παιδιά μου, μια ευκαιρία να πάρουν μια γεύση του τι σκεφτόμουν και ποιος ήμουν σε εποχές που αυτοί δεν με έχουν ζήσει ή που δεν θυμούνται και ίσως δεν θα θυμάμαι κι εγώ από ένα σημείο και μετά...

Αυτό το post γράφεται για εσένα Θ. και σκέφτηκα να το γράψω καθώς έγραφα το προηγούμενο... Το γράφω γιατί περνάει συχνά από το μυαλό μου η σκέψη ότι μπορεί να ζηλέψεις κάποτε γιατί τα posts για τον αδερφό σου είναι περισσότερα ή γιατί βλέπω τόσο πολύ τον εαυτό μου στον αδερφό σου... 

Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι αρκετά απλή... Ο Σ. είναι μεγαλύτερος από εσένα, είμαστε περισσότερα χρόνια μαζί... Ήταν το πρώτο μου παιδάκι και υπήρξε εποχή που προσπαθούσα να καταγράφω κάθε ανάμνηση διότι φοβόμουν μην τις ξεχάσω... Δεν σημαίνει ότι οι δικές σου αναμνήσεις είναι λιγότερο πολύτιμες, κάθε άλλο, απλά ο άνθρωπος μεγαλώνοντας κουράζεται δεν έχει την όρεξη που είχε κάποτε, από την άλλη όμως ωριμάζει κιόλας και μαθαίνει τι πραγματικά είναι σημαντικό για να το κρατήσει αθάνατο στον χρόνο... 

Η απάντηση στη δεύτερη ερώτηση είναι λίγο πιο περίπλοκη κι ελπίζω να καταλάβεις... Ο Σ. εκτός από την φυσική ομοιότητα που έχουμε, ήταν και είναι πάντα ένα παιδάκι πολύπλοκο, που σκέφτεται πολλά και εκφράζει πολύ λίγα... Σε αυτόν βλέπω το παιδάκι που ήμουν εγώ κάποτε, κλειστός χαρακτήρας, ανασφαλής, δεν ήμουν ποτέ "αρκετός"... Δεν θέλω να γίνει το ίδιο, ευτυχώς δεν είναι το ίδιο, θέλω κι εσύ κι ο Σ. να μεγαλώσετε και να ξέρετε ότι είστε ικανοί να γίνετε ότι σκεφτείτε, φτάνει να προσπαθήσετε και να το θέλετε πολύ, κι ότι σας αγαπήσαμε κι εγώ κι η μαμά από την πρώτη στιγμή που σας είδαμε, πιο πολύ από τη ζωή μας... Με εσένα Θ. μπορεί να μην μοιάζουμε τόσο όσο με τον Σ. αλλά εσένα σε βλέπω και σε χαίρομαι γιατί είσαι ένα παιδάκι γήινο, η χαρά της ζωής, αστείος, γλυκός, καβγατζής, καπετάν φασαρίας... Η μαμά σου λέει ότι σου έχω αδυναμία αλλά δεν είναι αδυναμία, ξέρω ότι εσύ είσαι τελικά πιο "χαλβάς" από τον Σ., ότι ζηλεύεις και θες προσοχή, ότι είσαι απλά ένα μωρό 3,5 ετών...

Η ουσία, αυτό που θα ήθελα εγώ να κρατήσεις αν κάποτε διαβάσεις αυτό το post, είναι ότι είσαι εξίσου σημαντικός μέσα στην καρδιά μου με τον αδερφό σου, τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι ταυτόχρονα, κι ότι σας αγαπώ όσο τίποτε άλλο στον κόσμο...

Εξομολογήσεις...

Της είπες ότι πίνεις 3 με 4 ποτήρια κρασί κάθε βράδυ για να χαλαρώσεις κι αυτή σου είπε ότι πρέπει να το ελαττώσεις γιατί δεν κάνει καλό ούτε στην ψυχική υγεία ούτε και στην σωματική... Σε άκουσε και σου είπε ότι ίσως πρέπει να ξανακάνεις ψυχοθεραπεία αφού η αιτία της δυστυχίας σου είναι πάντα επαναλαμβανόμενη, ότι δεν είσαι αρκετά καλός...

Αυτό που σε κυνηγάει πάντα είναι ότι η σχέση που είχες με τον πατέρα σου δεν ήταν αυτή που έπρεπε να είναι, εσύ νόμιζες ότι αυτός σε απέρριπτε και κατά πως φαίνεται, ρίχνεις όλο το φταίξιμο στον εαυτό σου... Αυτό που σου στοιχειώνει την σκέψη όμως είναι να μην γίνει ο Σ. ότι ήσουν εσύ, να είναι σίγουρος για τον εαυτό του και να νιώθει ότι τον αγαπούν... Προσπαθείς υπερβολικά όμως και πρέπει να σταματήσεις διότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να πληγώσεις ένα παιδί... 

Αποφάσισες πάλι να κάνεις restart (ποιο είναι άραγε αυτό, έχεις χάσει το μέτρημα), να σταματήσεις να πίνεις πολύ, να το πάρεις αλλιώς και προσπαθείς να σκεφτείς όσο πιο ήρεμα γίνεται για τα σημαντικά πράγματα της ζωής σου... 

Σκέφτεσαι ότι από τους λίγους που σε διαβάζουν οι περισσότεροι θα νομίσουν ότι γράφεις στο δεύτερο ενικό για να δώσεις λογοτεχνίζον (my ass) ύφος στο post σου αλλά η αλήθεια είναι ότι για κάποιο ακατανόητο λόγο  σε κάνει να νιώθεις καλύτερα να γράφεις στο δεύτερο κι όχι στο πρώτο ενικό...

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Φαύλος κύκλος...

Πίνεις ένα ποτό παραπάνω γιατί θες να μουδιάσεις λίγο μέσα σου, να χαλαρώσεις από το πνίξιμο... Δεν θες να καταλήξεις να παίρνεις Xanax κάθε φορά που νιώθεις ένταση... Το αλκοόλ όμως επιβραδύνει και αδρανοποιεί την επήρεια των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων οπότε το πνίξιμο παραμένει... Οπότε εσύ πίνεις άλλο ένα ποτό γιατί δεν καταφέρνεις να πείσεις τον εαυτό σου να ηρεμήσει από μόνος του και να αφήσεις τα αντικαταθλιπτικά να κάνουν τη δουλειά τους... Αναρωτιέσαι αν τελικά θα έπρεπε να πάρεις εκείνο το Xanax και να συμβουλευτείς τη γιατρό σου... Όχι τίποτε άλλο, το αλκοόλ παχαίνει κιόλας...

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

"Περισσότερο αίμα" του Jo Nesbo

"Περισσότερο αίμα" του Jo Nesbo
Ένας μοναχικός ταξιδιώτης φτάνει σε μια απομακρυσμένη πόλη του Finnmark μια καλοκαιρινή νύχτα βόρεια του αρκτικού κύκλου... Ισχυρίζεται ότι έχει ταξιδέψει μέχρι εκεί για κυνήγι αλλά στην πραγματικότητα τρέχει για να σώσει τη ζωή του... Έχει κλέψει λεφτά και ναρκωτικά από το αφεντικό του και τώρα τρέχει να γλιτώσει... Εκτός από τους διώκτες του τρέχει να ξεφύγει κι από τις αναμνήσεις του, τις προσωπικές του αποτυχίες, τους δαίμονες του... Εκεί στην άκρη του κόσμου  θα γνωρίσει ανθρώπους που θα του αλλάξουν τη ζωή και θα τον βοηθήσουν να βρει το πραγματικό της νόημα, όχι χωρίς κόπο και υπερβάσεις...

Ο Nesbo, σε αυτό το βιβλίο που αποτελεί μια ανεπίσημη συνέχεια του "Αίμα στο χιόνι" καθώς επανεμφανίζονται χαρακτήρες από αυτό το βιβλίο, ακολουθεί και εδώ την μικρή φόρμα (183 σελίδες) και γράφει μια ιστορία περισσότερο για την ανθρώπινη ψυχή παρά ένα κλασσικό αστυνομικό/noir... Όπως και στο "Αίμα στο χιόνι", το βιβλίο είναι μια αφήγηση κι όχι το λύσιμο ενός γρίφου... Ο Ουλφ είναι ένα καλό κατά βάση ανθρωπάκι που έχει μπλέξει απλά γιατί είναι φυγόπονος και δεν τολμάει να διεκδικήσει αυτό που θέλει... Η Λέα υποφέρει διότι μπορεί να υπομένει τα πάντα για αυτά που αξίζουν για εκείνη, είναι θύμα των καταστάσεων και των αντιλήψεων... Και οι δύο θα κάνουν την υπέρβαση για να αποκτήσουν την αγάπη και τη γαλήνη...

Ενδιαφέρον βιβλίο το  "Περισσότερο αίμα" που διαβάζεται ευχάριστα χωρίς όμως να φτάνει τα στάνταρ που μας έχει συνηθίσει ο Νορβηγός συγγραφέας... Ξεχωρίζουν οι υπέροχες περιγραφές τοπίων και ανθρώπων και η μοναδική ικανότητα του  Nesbo να χτίζει ανάγλυφους χαρακτήρες αλλά το βιβλίο στερείται αυτό το κάτι που θα μπορούσε να το κάνει να ξεχωρίσει... Δεν ξέρω αν έφταιγε το μείγμα συναισθήματος και δράσης ή η υπόθεση αυτή καθεαυτή, η ουσία είναι ότι το "Περισσότερο αίμα" δεν κατάφερε να μου μείνει αλησμόνητο, όπως έχουν κάνει άλλα βιβλία του Nesbo ... Χωρίς να το θεωρώ κακό βιβλίο, δεν είναι από τα πρώτα βιβλία που συνιστούσα σε κάποιον που θέλει να εντρυφήσει στην βιβλιογραφία του Nesbo...

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

"Γράμμα στον Κωστή" της Ξένιας Καλογεροπούλου

"Γράμμα στον Κωστή" της Ξένιας Καλογεροπούλου
Τον Οκτώβριο του 2013 πεθαίνει ο Κωστής Σκαλιόρας, ο επί 37 χρόνια σύντροφος της Ξένιας Καλογεροπούλου... Σε μια προσπάθεια να διαχειριστεί τον χαμό του και να τον κρατήσει κοντά της όσο γίνεται περισσότερο ξεκινάει να του γράφει ένα γράμμα στο οποίο θυμάται την κοινή τους ζωή, αποκαλύπτει σκέψεις που δεν μοιράστηκε μαζί του, αναπολεί το παρελθόν της πριν σμίξουν... Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου περιγράφεται η πορεία της ζωής της  Ξένιας Καλογεροπούλου σε συνάρτηση με τον άντρα της ζωής της αλλά και ένα παρελθόν και μια ελληνική πραγματικότητα άγνωστη εν πολλοίς στους περισσότερους από εμάς και σε αρκετά σημεία ίσως και ακατανόητη...

Το "Γράμμα στον Κωστή" δεν προσπαθεί να δρέψει λογοτεχνικές δάφνες ούτε είναι μια αυτοβιογραφία... Είναι αυτό που λέει ο τίτλος του, ένα γράμμα σε ένα αγαπημένο, μια κατάθεση ψυχής σε κάποιον που αγαπάμε και ξέρουμε ότι μπορούμε να του ανοίξουμε την καρδιά μας...  Αυτό είναι και τελικά που θα κρίνει ο αναγνώστης διαβάζοντάς το, το αν δηλαδή το περιεχόμενο της καρδιάς που ανοίγεται μπροστά του μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μπορεί να τον συγκινήσει...

Ήθελα να διαβάσω το "Γράμμα στον Κωστή" από όταν πρωτοάκουσα για την έκδοσή του και το αγόρασα με την πρώτη ευκαιρία... Πάντα συμπαθούσα την Ξένια Καλογεροπούλου, όταν ήμουν μικρότερος μου θύμιζε την μητέρα μου, ίσως όμως μόνο σε μένα... Μου φάνηκε τόσο ρομαντική και τόσο συγκλονιστική ταυτόχρονα η ιδέα του γράμματος σε έναν άνθρωπο που έφυγε για να τον κρατήσεις κοντά σου, ζωντανό, όσο γίνεται περισσότερο... Συν τοις άλλοις είχα ανάγκη να διαβάσω ένα βιβλίο με πλούσιο συναίσθημα... Διαβάζοντας το "Γράμμα στον Κωστή" έμαθα λεπτομέρειες για τη ζωή της Ξένιας Καλογεροπούλου που δεν της φανταζόμουν, που δεν της πρόδιδε η κινηματογραφική της παρουσία και το γλυκό της πρόσωπο... Πήρα μια γεύση μιας Ελλάδας και μιας Αθήνας αστικής που κινείται σε κύκλους διανόησης και ισχύος, κύκλων που ελέγχουν την πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα της χώρας από τότε (και πιο παλιά) μέχρι σήμερα...

Τελειώνοντας το βιβλίο χθες το βράδυ τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα... Ένιωσα ότι γράφοντας τις τελευταίες γραμμές η Ξένια Καλογεροπούλου αποχαιρέτησε οριστικά τον σύντροφό της, τουλάχιστον σε αυτό τον κόσμο κι επίσης ότι αγαπάω λίγο παραπάνω πια την κυρία Ξένια Καλογεροπούλου που για κάποιο λόγο μου θύμιζε την μαμά μου...

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Πρώτη μέρα στο σχολείο...

Κι έτσι αθόρυβα κι απλά τα χρόνια περνάνε κι εκεί που τον κράταγες στα χέρια και τον έκανες κούπεπε, τώρα τον συνοδεύεις στην πρώτη του μέρα στο σχολείο... Με την υπερμεγέθη τσάντα Avengers στην πλάτη (σαν χελωνονιντζάκι όπως λέει ένας φίλος), να τον βλέπεις ότι είναι αγχωμένος για το άγνωστο κι όταν προσπαθείς να τον καθησυχάσεις να σου λέει "Εντάξει μπαμπά, όλα καλά, σταμάτα να με ενθαρρύνεις!!!" κάνοντας την χαρακτηριστική κίνηση του χεριού...

Καλή χρονιά, υπομονή και κουράγιο σε γονείς και παιδιά!


Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Κατέβασε δωρεάν βιβλία Πληροφορικής από το IT eBooks!

Το μεγαλύτερο όφελος που αποκόμισε η ανθρωπότητα από την ανακάλυψη του internet είναι η απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση... Η γνώση δεν είναι προνόμιο λίγων κι εκλεκτών, κάθε άνθρωπος με μια σύνδεση στον internet μπορεί να έχει πρόσβαση σε εκατομμύρια πηγές γνώσης που καλύπτουν κάθε γνωστικό αντικείμενο...

Αν το αντικείμενο της έρευνας για γνώση είναι ο τομέας της Πληροφορικής τότε υπάρχει ένα site που αξίζει να το επισκεφτεί κανείς... Το  IT eBooks είναι ένα site το οποίο διαθέτει μια τεράστια συλλογή από βιβλία Πληροφορικής, κάθε τομέα και ειδικότητας, τα οποία είναι διαθέσιμα για download, σε όλους, δωρεάν!!! Δεν χρειάζεται εγγραφή, δεν σου ζητάει να δώσεις προσωπικά στοιχεία, δεν σου ζητάει να πληρώσεις... Απλά μπαίνεις στο site, κάνεις την αναζήτηση που σε ενδιαφέρει, παίρνεις την σχετική λίστα αποτελεσμάτων με το κάθε ένα να συνοδεύεται από ένα download link και... αυτό είναι, κατέβασες το βιβλίο!!!

Στο IT eBooks θα βρείτε βιβλία πασίγνωστων εκδοτικών οίκων του χώρου της Πληροφορικής, όπως της O' Reilly, της Wrox, της Apress και πολλών άλλων... Όποιο, μα όποιο βιβλίο μπορεί να ψάχνετε θα το βρείτε στο IT eBooks και ακόμα και αν δεν το βρείτε σίγουρα θα βρείτε αξιόλογες εναλλακτικές πάνω στο γνωστικό αντικείμενο που σας ενδιαφέρει... Web development, mobile development, databases, BI, networks, λειτουργικά συστήματα, ότι θέλετε υπάρχει στο IT eBooks και σας περιμένει...

Αξίζει να το επισκεφτείτε...

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Μεγάλη η χάρη του...

Ξεκίνησα σήμερα να διαβάζω το πολλά υποσχόμενο "Getting Started with Data Science: Making Sense of Data with Analytics" του Murtaza Haider αλλά ομολογώ ότι το παρακάτω quote σχετικά με τον ορισμό του τι είναι μηχανικός (engineer) με άφησε άναυδο για μερικά δευτερόλεπτα... Η μορφοποίηση του κειμένου είναι δική μου...

...Professor Rajan is an engineer. So are Xi Jinping, the President of the People’s Republic of China, and Alexis Tsipras, the Greek Prime Minister who is forcing the world to rethink the fundamentals of global economics. They might not be designing new circuitry, distillation equipment, or bridges, but they are helping build better societies and economies...

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Επέτειος...

Χθες είχαμε την επέτειο του γάμου μας με την Μ., 9 χρόνια έγγαμου βίου, 9 πολύ όμορφα χρόνια, παρά τις δυσκολίες που περάσαμε κατά καιρούς...

Κανονικά ένα αγαπημένο ζευγάρι όπως εμείς θα έπρεπε να περάσει το βράδυ με ένα ρομαντικό δείπνο, μόνο του, χωρίς κάτι ή κάποιον να του αποσπά την προσοχή, έλα όμως που χθες ήταν η πρεμιέρα του "Finding Dory" στην Ελλάδα και τα αγόρια το περιμένανε πως και πως όλο το καλοκαίρι...

Έτσι λοιπόν, βρεθήκαμε να γιορτάζουμε την επέτειό μας σε ένα κατάμεστο από πιτσιρίκια θερινό σινεμά στη γειτονιά μας παρέα με τα αγόρια μας... Γιατί οι καιροί αλλάζουν, εμείς αλλάζουμε, οι προτεραιότητές μας αλλάζουν... :)

Παρεμπιπτόντως, η ταινία εξαιρετική τόσο για τους μικρούς όσο και για τους μεγάλους, προτείνεται ανεπιφύλακτα...

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Εσύ είσαι το μεράκι μου...

κομπολόι

Όταν ήμουν νεότερος το θεωρούσα μεγάλη μπαναλαρία, κατάλοιπο των Οθωμανών και αξεσουάρ των δήθεν μου macho αντρών... Τον τελευταίο ένα χρόνο δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω από το σπίτι και να μην το ρίξω στην τσέπη μου... Το πρώτο μου κομπολόι ήταν ένα που είχε χαρίσει ο παλιός διαχειριστής της πολυκατοικίας μας, ο κύριος Λεωνίδας, στον Σ., όταν ήταν μικρότερος ο οποίος φυσικά δεν έπαιζε μαζί του... Όταν έκοψα ξανά το τσιγάρο πέρυσι το πήρα τυχαία κάποια στιγμή στα χέρια μου και συνειδητοποίησα ότι μου έλυνε το βασικό πρόβλημα που είχα στο τι να κάνω με τα χέρια μου τώρα που δεν κάπνιζα... Εκείνο το πρώτο κομπολόι το έχασα ένα απόγευμα που είχα πάει και τους δυο γιους μου στον παιδίατρο και το ξέχασα στον χώρο αναμονής... Το δεύτερο κομπολόι μου, αυτό που έχω τώρα και φαίνεται στην φωτογραφία, μου το χάρισε ο φίλος μου ο Θάνος... Πάνω στην κουβέντα του είπα ότι έχασα το δικό μου και μου χάρισε αυτό που κρατούσε και το είχε 7 χρόνια, για να το θυμάμαι, μου είπε... Μου είπε ότι οι χάντρες του είναι από κόκκαλο καμήλας... Το έχω πάντα πάνω μου ακόμα και στο γραφείο... Δεν το μπεγλερίζω για να μην ενοχλώ όταν είμαι με άλλους, συνήθως το κρατάω και παίζω με τις χάντρες του, τις μετράω με τα δάχτυλα και πάλι από την αρχή... Το έχω μαζί μου ακόμα και όταν περπατάω, απλά το κρατάω στα χέρια μου... Για μένα παίζει παρόμοιο ρόλο με αυτόν που παίζει ένα κομποσκοίνι, ένας τρόπος χαλάρωσης, περισυλλογής  και διοχέτευσης της νευρικότητας που έχω στα χέρια, όντας προγραμματιστής άλλωστε έχω συνηθίσει να έχω απασχολημένα τα δάχτυλα μου πολλές ώρες την ημέρα...

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Πάμε να περπατήσουμε...

Δεν είμαι τύπος των γυμναστηρίων, τα βαριέμαι αφόρητα... Δεν είμαι των ομαδικών αθλημάτων... Θα μου άρεσε να ασχολούμαι με πολεμικές τέχνες αλλά δεν μου το επιτρέπει ο περιορισμένος χρόνος μου και το γεγονός ότι στις περισσότερες από αυτές εντρυφούν άνθρωποι με τους οποίους δεν ταιριάζω με κανένα τρόπο... Επίσης εμπόδιο είναι και ο ανταγωνιστικός μου χαρακτήρας ο οποίος δεν μου επιτρέπει απλά να αθλούμαι αλλά απαιτεί την πρωτιά που όταν δεν έρχεται μου προκαλεί εκνευρισμό... Θα μου άρεσε το κολύμπι αλλά μόνο στην θάλασσα... Το ποδήλατο το φοβάμαι, το δικό μου ξεκουράζεται εδώ και χρόνια στην αποθήκη και σκέφτομαι σοβαρά να το πουλήσω να μην μου πιάνει  και χώρο... Τρέχω κάποιες φορές, πάντα στον δρόμο ή σε ανοιχτό γήπεδο, ποτέ σε διάδρομο, με κάνει να νιώθω σαν χαμστεράκι στο κλουβί, αλλά τα γόνατά μου καταπονούνται πολύ... Προτιμώ σε κάθε περίπτωση τα outdoor activities αλλά για ότι κάνω σημαντικό ρόλο για μένα παίζει να μπορώ να το κάνω όποτε θέλω και να μην ακολουθώ συγκεκριμένο πρόγραμμα προπονήσεων γιατί δεν μπορώ συνήθως να το παρακολουθήσω...

Γι' αυτό λοιπόν περπατάω, παίρνω τους δρόμους και όπου με βγάλει... Ιδανικά η βόλτα ξεκινάει από το σπίτι και φοράω κατάλληλα ρούχα και παπούτσια αλλά για να περπατήσεις επί της ουσίας χρειάζεσαι μόνο ένα άνετο ζευγάρι παπούτσια έτσι πολλές φορές γυρνάω με τα πόδια από τη δουλειά ή κάνω δουλειές με τα πόδια ή ακόμα και κάποιες βόλτες κι εξόδους προσπαθώ να τις συνδυάζω με περπάτημα... Όταν περπατάω δεν ακούω μουσική όπως κάνουν πολλοί περπατώντας ή τρέχοντας... Κάποτε το έκανα κι εγώ αλλά συνειδητοποίησα ότι είναι καλύτερο για μένα να περπατώ και να ακούω μόνο τον θόρυβο του δρόμου και τις σκέψεις μου, με βοηθάει να χαλαρώσω... Όταν μια βόλτα για περπάτημα ξεκινάει από το σπίτι συνήθως έχω επιλέξει μια διαδρομή η οποία θα είναι κυκλική και με αρχή και τέλος της το σπίτι μου, η ακτίνα αυτού του κύκλου διαφέρει ανάλογα με τα κέφια μου... Προσπαθώ να περπατώ τουλάχιστον 4,5 με 5 χιλιόμετρα κάθε φορά ήτοι 50 λεπτά με 1 ώρα, με τον δικό μου βηματισμό, η μεγαλύτερη βόλτα που έχω κάνει ήταν σχεδόν 10 χιλιόμετρα και μου πήρε 1 ώρα και 40 λεπτά περίπου... Πολύ σημαντικό ρόλο σχετικά με τις αποστάσεις και τους χρόνους κάθε βόλτας παίζει η φύση της διαδρομής, αν έχει πολλές ανηφόρες κι απότομες αλλαγές της κλίσης του οδοστρώματος...

Για να παρακολουθώ την πρόοδο μου και τις επιδόσεις μου αλλά και λόγω επαγγελματικής διαστροφής, χρησιμοποιώ το Runkeeper ... Από τις πολλές εφαρμογές  που υπάρχουν στο Play Store για την παρακολούθηση και την μέτρηση των διαφόρων outdoor activities είναι αυτή που μου ταίριαξε περισσότερο... Αν την χρησιμοποιεί και κάποιος από εσάς που διαβάζετε αυτό το post και θέλετε να κάνουμε "κόντρες" ή απλά να δώσετε και να πάρετε εμψύχωση για τις βόλτες/προπονήσεις που κάνουμε όλοι, κάντε με add σαν φίλο στο application (το προφίλ μου) ...

Καλές βόλτες!!!

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"Το συμβόλαιο του Παγκανίνι" του Lars Kepler

"Το συμβόλαιο του Παγκανίνι" του Lars Kepler
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, η περίληψη λέει τα παρακάτω:

Μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται νεκρή πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο γιοτ στο αρχιπέλαγος της Στοκχόλμης. Τα πνευμόνια της είναι γεμάτα θαλασσινό νερό, κι όμως δεν βρίσκεται ούτε σταγόνα στα ρούχα της. Η αδελφή του θύματος, μια διάσημη ακτιβίστρια για την ειρήνη, καταδιώκεται από έναν αδυσώπητο φονιά. Την ίδια μέρα, ένα πτώμα ανακαλύπτεται κρεμασμένο από σχοινί μπουγάδας σ’ ένα διαμέρισμα της Στοκχόλμης. Πρόκειται για τον Καρλ Παλμκρόνα, τον γενικό διευθυντή της Επιθεώρησης Στρατηγικών Προϊόντων, τον άνθρωπο που επικυρώνει τα συμβόλαια εξοπλισμών της Σουηδίας. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για φόνο, γιατί το δωμάτιο είναι άδειο και δεν είχε τρόπο να σκαρφαλώσει ως τον διπλό κόμπο που τον έπνιξε. Ωστόσο ο επιθεωρητής Γιούνα Λίννα είναι σίγουρος ότι πρόκειται για αυτοκτονία… Διεξάγοντας ταυτόχρονα τις δύο έρευνες, ο Λίννα αγνοεί ότι εισχωρεί σ’ έναν ύποπτο κόσμο αποτελούμενο από μυστικές προμήθειες, σιωπηρές συμφωνίες και διαβολικά συμβόλαια. Έναν κόσμο όπου τα μακιαβελλικά σχέδια συναγωνίζονται με τους χειρότερους εφιάλτες. Έναν κόσμο όπου τα συμβόλαια δεν μπορούν να σπάσουν ούτε με τον θάνατο.
Το μυθιστόρημα του Lars Kepler, είναι το δεύτερο βιβλίο του με πρωταγωνιστή των Φινλανδό επιθεωρητή της αστυνομίας της Στοκχόλμης, Γιούνα Λίννα... Το πρώτο μυθιστόρημα, το "Ο Υπνωτιστής"  έχει γίνει ταινία το 2012 από τον Lasse Hallstrom, την οποία δεν έχω δει...  Το βιβλίο όπως φαίνεται από την περίληψη, είναι ένα θρίλερ με πολιτικές προεκτάσεις και αναφορές... Δεν είναι ένα κλασσικό whodunit καθώς η ταυτότητα του δολοφόνου γίνεται γνωστή σχετικά νωρίς αλλά περισσότερο ένα βιβλίο που παρακολουθούμε την αγωνιώδη μάχη του ήρωα με τον χρόνο για να καταφέρει να σώσει αθώες ζωές... 

Το βιβλίο είναι αρκετά ενδιαφέρον και παρά το μέγεθός του δεν θα κάνει τον αναγνώστη να βαρεθεί...  Ο Lars Kepler επιδεικνύει τις αξιόλογες λογοτεχνικές του ικανότητες στήνοντας σκηνές καταιγιστικής δράσης και περιγραφές φωτογραφικής λεπτομέρειας... Οι ήρωες του βιβλίου αναπτύσσονται αρκετά ικανοποιητικά όμως μου προκάλεσε έκπληξη ότι ο χαρακτήρας του Γιούνα Λίννα είναι, κατά την άποψή μου, αποσπασματικός και με αρκετά κλισέ στοιχεία... Ο μοναχικός λύκος, ο επίμονος, πεισματάρης, ανορθόδοξος επιθεωρητής με τα συναισθηματικά κενά και τους σκελετούς μέσα στην ντουλάπα του που τον ταλαιπωρούν, (θέλει να) θυμίζει  αρκετά τον Νορβηγό, αλκοολικό συνάδελφό του  της αστυνομίας του Όσλο...

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο είναι αξιόλογο και αρκετά ενδιαφέρον αλλά προσωπικά δεν κατάφερε να με συναρπάσει... Παρά την τεχνική του αρτιότητα, διαβάζοντάς το ένιωθα ότι του έλειπε αυτό το κάτι, αυτή η ψυχή που δίνει ζωντάνια και νεύρο σε ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, που το κάνει να ξεχωρίζει...

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Κάνοντας ETL με το QlikView, ένα case study...

Κάθε εργαλείο φτιάχνεται με ένα συγκεκριμένο σκοπό άσχετο με το αν εμείς μπορεί να το χρησιμοποιούμε και κάπως αλλιώς για να καλύψουμε τις ανάγκες μας... Κατά την άποψή μου το QlikView δεν είναι ένα εργαλείο κατάλληλο για να φτιάξεις ETL processes, έλα όμως που πολλές φορές αναγκάζομαι για λόγους που δεν είναι της παρούσης, να το κάνω... Έχω σιχτιρίσει κάθε μια από αυτές, όντας SQL και Data Warehouse oriented, το να κάνω ETL μέσα από το script του QlikView δεν είναι το καλύτερό μου διότι πιστεύω ότι σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζεσαι να ανακαλύψεις ξανά τον τροχό για θέματα που είναι από καιρό λυμένα για τα ETL tools και την SQL...

Το συγκεκριμένο case αφορά μια περίπτωση όπου έπρεπε να εντοπίσω ανά πελάτη ποια είναι τα καταστήματα με το μεγαλύτερο μέσο υπόλοιπο και αν είναι περισσότερο από ένα να διαλέξω αυτό στο οποίο έχει ανοιχθεί πιο πρόσφατα λογαριασμός... Με παίδεψε αρκετά καθώς το πρώτο πράγμα που θα έρθει στο μυαλό μου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μια SQL προσέγγιση με τη δημιουργία κάποιων temp tables όπου θα έχω πολλαπλά κλειδιά αν το χρειάζομαι κ.ο.κ., που όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν μας κάνει... Κατέληξα σε μια ξεκάθαρα QlikView υλοποίηση η οποία δεν είναι η βέλτιστη καθώς παρουσιάζει αρκετό delay όταν οι όγκοι των δεδομένων αυξάνονται αλλά σε μικρούς και μεσαίους όγκους το performance είναι πολύ καλό...  Το δηλώνω από τώρα ότι δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να δουλέψω παραπάνω πάνω στο script διότι αφενός δεν το χρειάζομαι πια καθώς έφτιαξα και δεύτερη λύση η οποία είναι πολύ μακροσκελέστερη αλλά με πολύ καλύτερο performance και αφετέρου διότι εξακολουθώ να πιστεύω ότι το QlikView δεν είναι φτιαγμένο για ETL, ο σωστός προγραμματιστής πρέπει να είναι τεμπέλης και να μην γράφει ποτέ περισσότερο κώδικα από όσο είναι απολύτως απαραίτητο... :)  

Σκέφτηκα να βάλω αυτό το script στο Gist διότι σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι χρήσιμο για κάποιους καθώς γίνεται ένα πολύ ωραίο loop σε αυτόν τον κώδικα, και για να το θυμάμαι κι εγώ, ποτέ δεν ξέρεις πού θα χρησιμοποιηθεί τελικά...

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Ίσα μωρή σαλούφα...

Όχι δεν βρίζω καμιά κυρία, ευτραφή ή όχι, (slang.gr)... Απλά περάσαμε ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο στην Συκιά κοντά στο Ξυλόκαστρο και ξανά μπήκα σε summer mood, μια εβδομάδα μετά την λήξη της καλοκαιρινής άδειας, άντε να ξαναμαζέψω το μυαλό μου... Επίσης έπιασα δύο από τα άκακα (αλλά αηδιαστικά) μαλάκια με το κουβαδάκι των παιδιών και αυτά κάνανε μεγάλο χάζι...

Σαλούφα

Υ.Γ. Αυτή όντως δεν τσιμπάει και δεν πρέπει να την μπερδεύετε με την ξαδερφούλα της την τσούχτρα...

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Διακοπές στο Πήλιο...

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα, η άδεια τελείωσε, και όπως αναμενόταν τα πράγματα είναι υποτονικά... Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε, όλοι μοιάζουν να θέλουν να παρατείνουν τις διακοπές τους λίγο ακόμα ή σκέφτονται αυτές που θα ξεκινήσουν σε λίγες μέρες...

Επιστρέψαμε από το Πήλιο το Σάββατο το απόγευμα... Το βουνό μας έκανε "εύκολη" την αναχώρηση αφού ξυπνήσαμε με βροχή και κρύο, το θερμόμετρο έγραφε 15 βαθμούς, ενώ περνώντας από τα Χάνια, στην επιστροφή, έπεσε μέχρι τους 11... Οι διακοπές μας ήταν ωραίες, θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες για διάφορους λόγους, αλλά και αρκετά κουραστικές... Ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας που προσφέρει το Πήλιο απαιτεί πολύ οδήγηση σε δύσκολους για τον οδηγό δρόμους, οι παραλίες στην πλειοψηφία τους απαιτούν περπάτημα ή κατάβαση από μονοπάτια και την κατοχή και κουβάλημα εξοπλισμού θαλάσσης αφού στις περισσότερες δεν υπάρχουν ξαπλώστρες ή αν υπάρχουν είναι πολύ λίγες... Το τελευταίο είναι πολύ καλό κατά την άποψή μου αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα καθώς και με το γεγονός ότι έχω δυο μικρά παιδάκια που σήμαινε ότι κάθε μέρα στην παραλία κουβαλούσαμε την οικοσκευή μας, με κούρασε αρκετά με αποτέλεσμα τις τελευταίες δύο μέρες των διακοπών πραγματικά να τα έχω "φτύσει"...

Πέρα από αυτά, το Πήλιο αυτό καθεαυτό είναι ένα μαγικό μέρος... Το είχα επισκεφτεί χειμώνα αλλά καλοκαίρι το είδα πρώτη φορά και πραγματικά ήταν απίστευτο... Η φυσική ομορφιά του βουνού είναι απερίγραπτη, οι θάλασσες αν και άγριες και τρικυμιώδεις, απίστευτες και πεντακάθαρες, τόσο δε μας άρεσε αυτό το άγριο τοπίο που την μοναδική ημέρα των διακοπών που η θάλασσα ήταν λάδι εμείς... ξενερώσαμε, ακόμα και τα παιδιά! Μείναμε στο Μούρεσι, το πρώτο ορεινό χωριό όπως ανεβαίνεις από την παραλία του Άη Γιάννη, σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο με υπέροχους ιδιοκτήτες... Επισκεφτήκαμε τις παραλίες του Άη Γιάννη, του Παπά Νερό (υπέροχη παραλία), της Νταμούχαρης και του Μυλοποτάμου... Στον Μυλοπόταμο την ημέρα που πήγαμε τα κύματα ήταν θεόρατα και ο κόσμος πάνω στην (έτσι κι αλλιώς όχι πολύ μεγάλη) παραλία, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο... Η αγαπημένη μας ήταν του Παπά Νερό, τεράστια παραλία με ψιλό βοτσαλάκι μέσα κι έξω η οποία μας άρεσε τόσο που πάνω από μια φορές νυχτωθήκαμε σε αυτή και φύγαμε ανάβοντας τον φακό στα κινητά μας... Η Νταμούχαρη, στην οποία γυρίστηκαν σκηνές από την γνωστή ταινία "Mama Mia" , ήταν υπέροχη αν και τρικυμισμένη και τις δυο φορές που την επισκεφτήκαμε, σκέτη καρτ ποστάλ... Η παραλία του Άη Γιάννη χωρίς να είναι κακή, κάθε άλλο, έχασε στην σύγκριση με τις υπόλοιπες, συντριπτικά...

Εκτός από το Μούρεσι στο οποίο όπως είπα παραπάνω μείναμε, επισκεφτήκαμε πολλές φορές για βόλτα και φαγητό την κοντινή μας Τσαγκαράδα, τον Κισσό και κάναμε πέρασμα από τις Μηλιές και τη Ζαγορά, τα τελευταία δύο χωριά δεν με ενθουσίασαν... Τα χωριά του Πηλίου λόγω του ότι είναι "σκαρφαλωμένα" πάνω στις απότομες πλαγιές δεν είναι όπως τα χωριά που έχουμε στον νου μας οι περισσότεροι... Στο Πήλιο το πρώτο με το τελευταίο σπίτι του χωριού μπορεί να έχουν και 100 μέτρα διαφορά υψομέτρου, η πλατεία και η εκκλησία δεν είναι απαραίτητα το γεωγραφικό κέντρο του χωριού, στη δε Τσαγκαράδα οι πλατείες είναι τρεις όσες και οι συνοικίες του πολύ απλωμένου χωριού... Το φαγητό στο Πήλιο ήταν από πολύ καλό έως καταπληκτικό, όπου κι αν φάγαμε.... Δεν πιστεύω ότι ήμασταν απλά τυχεροί διότι το ίδιο μου συνέβη και στις προηγούμενες επισκέψεις μου στο Πήλιο οπότε προφανώς δεν ήταν σύμπτωση... Γενικά οι Πηλιορείτες (για άλλη μια φορά) μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις με την ευγένειά τους, την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν και τον σεβασμό προς τον πελάτη...

Θα κλείσω το post με λίγες φωτογραφίες από αυτές που τραβήξαμε στις διακοπές μας για να πάρετε μια μικρή γεύση του τι σημαίνει Πήλιο, δεν θα μπορέσετε όμως να το αντιληφθείτε αν δεν το επισκεφτείτε οι ίδιοι...

Παραλία Άη Γιάννη Πηλίου

Ο 1000ετής πλάτανος στην πλατεία της Τσαγκαράδας

Νταμούχαρη

Ηλιοβασίλεμα στο Παπά Νερό

Κάπου στο δρόμο για τον Μυλοπόταμο

Στην πλατεία των Ταξιαρχών στην Τσαγκαράδα

Η θέα από το μπαλκόνι μας το πρωί της αναχώρησης

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Freebie QlikView app - QvdDependancies ver 1.2 ...

Μπορεί αύριο το πρωί να ξεκινάνε οι διακοπές αλλά κάποια πράγματα δεν πρέπει να μένουν πίσω, ειδικά όταν κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη διαδικασία να ασχοληθούν με τη δουλειά σου και να σου κάνουν καλοπροαίρετη κριτική, να σου δώσουν τις συμβουλές τους ή να σου κάνουν χρήσιμες προτάσεις... Έτσι λοιπόν το QvdDependancies, ένα QlikView app στο οποίο αναφέρθηκα σε προηγούμενο post, πέρασε σε νέα version (1.2) και απέκτησε επιπλέον functionality... 

Υποστηρίζεται πλέον η δυνατότητα ο χρήστης να μην κάνει πλήρες scan του server/pc για να βρει τα dependencies μεταξύ qvds και qvws αλλά να σκανάρει μόνο συγκεκριμένα directories εφόσον αυτό επιθυμεί... Ο κώδικας και το app βρίσκονται τόσο στο GitHub (Link)  όσο και στο Qlik Community (Download Link) και κάθε feedback θα χαίρει μεγάλης εκτίμησης και θα ληφθεί υπόψην από τον δημιουργό του app ...  :P

Υ.Γ. Καλές διακοπές!!!

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo
Αυτό που βαριέμαι περισσότερο όταν θέλω να γράψω ένα post για να περιγράψω τι εντυπώσεις μου άφησε η ανάγνωση ενός βιβλίου, είναι όταν πρέπει να γράψω μια περίληψη της υπόθεσης... Σήμερα βαριέμαι περισσότερο από τις άλλες φορές γι' αυτό και θα αντιγράψω την περίληψη που έχει στην σελίδα του βιβλίου ο εκδοτικός οίκος:
Ένας πληρωμένος δολοφόνος ερωτεύεται τη γυναίκα του πελάτη του, η οποία τυχαίνει να είναι ο στόχος της αποστολής που αναλαμβάνει.
Μάλλον αυτός που έγραψε αυτή την περίληψη βαριόταν περισσότερο από ότι εγώ τώρα...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Το "Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo, είναι ακόμα ένα βιβλίο του Νορβηγού συγγραφέα στην μετά - Harry Hole εποχή... Αποτελεί μέρος μιας διλογίας καθώς την συγγραφή του ακολούθησε ένα άτυπο sequel το "Περισσότερο Αίμα" το οποίο ευελπιστώ να διαβάσω σύντομα... Και το "Ο γιος" ανήκει στην μετά - Harry Hole εποχή αλλά στο "Αίμα στο χιόνι"  ο  Nesbo δείχνει να αλλάζει πραγματικά σελίδα... Οι αλλαγές είναι πολλές και θα ξενίσουν ενδεχομένως τους κολλημένους στην μανιέρα που μας είχε συνηθίσει ο Νορβηγός αλλά η νέα σελίδα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα...

Εξηγούμαι...

Ο Nesbo αλλάζει την φόρμα και το ύφος του... Το βιβλίο είναι σαφώς μικρότερο από τα υπόλοιπα βιβλία του, μόλις 224 σελίδες... Η αφήγηση είναι στο πρώτο πρόσωπο, ο Ούλαφ μας διηγείται το παρόν, το παρελθόν του, τις ιστορίες που πλάθει το έτσι κι αλλιώς μοναδικό μυαλό του για να αντιμετωπίσει τον κόσμο γύρω του... Στο "Αίμα στο χιόνι" το συγκινησιακό στοιχείο είναι πιο έντονο από κάθε άλλο βιβλίο του Nesbo χωρίς όμως κατά τη γνώμη μου να γίνεται μελό ή υπερβολικό... Σε αυτό το βιβλίο δεν προσπαθεί κανένας να λύσει κάποιο μυστήριο, να συναρμολογήσει ένα puzzle γεγονότων, σε αυτό το βιβλίο απλά κάποιος μας διηγείται μια ιστορία... Το "Αίμα στο χιόνι" ακολουθεί πολλές από τις δομές του παραδοσιακού noir... Ο σκληρός και μοναχικός τύπος, η μοιραία γυναίκα, ο κακός, η προδοσία, οι ανοιχτοί λογαριασμοί που πρέπει να λυθούν... Παράλληλα συνδυάζει κινηματογραφικές αναφορές και στοιχεία χιούμορ με χαρακτηριστικά παραδείγματα την σκηνή στο τρένο καθώς και αυτή της μάχης στο υπόγειο της εκκλησίας... Όσον αφορά τους χαρακτήρες ο Nesbo έχει εμβαθύνει μόνο στον χαρακτήρα του Ούλαφ τον οποίο γνωρίζουμε από τις αφηγήσεις των σκέψεων του στο παρόν και το παρελθόν, οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι στοιχειωδώς ανεπτυγμένοι , τα εμφανή τους χαρακτηριστικά είναι αυτά του ρόλου που τους αποδίδεται, εσκεμμένα πιστεύω εκ μέρους του Nesbo...

Αναγνωρίζω ότι δεν είμαι αντικειμενικός κριτής αλλά το "Αίμα στο χιόνι"  ήταν ένα απολαυστικό ανάγνωσμα το οποίο ολοκλήρωσα μέσα μια μέρα μόνο, επί της ουσίας... Δεν με χάλασε καθόλου ότι δεν μου θύμισε κλασσικό Nesbo βιβλίο, όπως συνέβη σε αρκετούς, γιατί ο Νορβηγός είναι εξαιρετικός μάστορας των λέξεων και δεν εγκλωβίζεται σε μανιέρες και γι' αυτό δεν με απογοητεύει ποτέ...