Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Το πρώτο μας αυτοκίνητο...

Yugo 45

Το πρώτο μας αυτοκίνητο ήταν ένα Yugo 45... Ο πατέρας μου το αγόρασε το 1986, άσπρο, 640.000 δραχμές... Δεν το ήθελε άσπρο αλλά ήταν το μόνο ετοιμοπαράδοτο και αν περίμενε να έρθει άλλο θα έπρεπε να πληρώσει γύρω στις 800.000 δραχμές γιατί κάτι άλλαζε στην φορολογία αν θυμάμαι καλά... Ήμασταν όλοι πολύ ενθουσιασμένοι που είχαμε αυτοκίνητο... Μπορούσαμε πλέον να πηγαίνουμε εκδρομές, να πηγαίνουμε στην θάλασσα, να πηγαίνουμε όπου θέλαμε, όποτε θέλαμε... Μέχρι τότε για να πάμε στην νονά μου που έμενε στον Διόνυσο έπρεπε να ξεκινήσουμε με τα πόδια από τον Ταύρο και να πάμε με τα πόδια στον ηλεκτρικό είτε στην Καλλιθέα, είτε στα Πετράλωνα (δεν είχε φτιαχτεί τότε ο σταθμός του Ταύρου), να πάρουμε το τρένο μέχρι την Κηφισιά και από εκεί, αν δεν ερχόταν η νονά μου να μας πάρει, παίρναμε ταξί για τον Διόνυσο... Τώρα με τον Yugo  όλα αυτά ήταν υπόθεση μισής ωρίτσας, 27 χιλιόμετρα μέσω εθνικής οδού... 

Ο Yugoς ήταν το καμάρι μας κι η ευχαρίστησή μας... Εγώ καθόμουν στην μέση, μεταξύ των δύο καθισμάτων (τότε δεν βάζανε ζώνη τα παιδάκια στο πίσω κάθισμα, το Yugo  δεν είχε καν ζώνες στο πίσω κάθισμα) για να βλέπω τον δρόμο μπροστά ενώ ο αδερφός μου ο Κ. που ήταν μικρότερος και ζαλιζόταν στο αυτοκίνητο, ξάπλωνε φαρδύς πλατύς στο πίσω κάθισμα και συνήθως τον έπαιρνε ο ύπνος... Ο Yugoς στις αναμνήσεις μου είναι συνυφασμένος με την παιδική μου ηλικία και τις διακοπές στη Ζάκυνθο... Σε ένα αμαξάκι τρίπορτο, με σχάρα από πάνω, σκέτο γιουσουρούμ με την μάνα μου να κουβαλάει ότι μπορείς να φανταστείς από κρέατα και ταψιά μέχρι βατραχοπέδιλα, τέσσερα παιδιά (ερχόντουσαν και τα ξαδέρφια μου μαζί μας) στριμωγμένα στο πίσω κάθισμα και πηγαίναμε παντού... Το αστείο των διακοπών μας ήταν πάντα ότι βλέποντάς μας όλοι νόμιζαν ότι είμαστε οικογένεια πολυτέκνων... Θυμάμαι μια φορά στην Αθηνών-Πατρών κατά την επιστροφή, ο πατέρας μου δεν είχε δέσει πολύ καλά τα πράγματα στην σχάρα, φύσαγε και πάρα πολύ και ξαφνικά φεύγει ένα ταψί και το κυνηγούσαμε, πάλι καλά που δεν ερχόταν κανένας από πίσω μας να τον σκοτώσουμε...  

Στον Yugo  το πρώτο καιρό δεν είχαμε ραδιοκασετόφωνο, εκείνα τα χρόνια τα αυτοκίνητα και ειδικά αυτά που παράγονταν στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν είχαν ραδιοκασετόφωνο στον στάνταρ εξοπλισμό... Του πατέρα μου η αλήθεια είναι ότι δεν του βγαίνανε όταν αγόρασε το αυτοκίνητο να αγοράσει και ραδιοκασετόφωνο, μετά όταν του βγαίνανε το αμελούσε διότι ήταν και είναι αναβλητικός μέχρι αηδίας οπότε εν απουσία ραδιοκασετόφωνου τραγουδούσαμε... Το ξεκίνησε αυτό ο πατέρας μου για πλάκα αλλά μετά συνεχίστηκε... Μετά από κάποιο καιρό βάλαμε ένα ραδιοκασετόφωνο μεταχειρισμένο και ακούγαμε μουσική και ραδιόφωνο... Θυμάμαι την τελευταία χρονιά που είχαμε τον Yugo είχα μεγαλώσει και πλέον τα μουσικά μου γούστα ήταν καθαρά εφηβικά οπότε ζήτησα στον πατέρα μου σε κάποιο ταξίδι να παίξει μια κασέτα που του έδωσα εγώ... Η κασέτα περιείχε τον δίσκο των Stress, "Ο ήχος της ανασφάλειας ΙΙ"... Την ακούσαμε μέχρι το τέλος αλλά έβλεπα τον πατέρα μου, αν και δεν είπε τίποτα, ότι δυσφορούσε πολύ... Δεν του ζήτησα να την ξαναπαίξει ποτέ... 

Όταν ανακοινώθηκε πρώτη φορά το μέτρο της απόσυρσης οι γονείς μου πήραν την απόφαση να αλλάξουμε αυτοκίνητο... Εμείς είχαμε μεγαλώσει πια και οι χώροι του Yugo ήταν μικροί όπως και να το κάνεις και δεν κάλυπταν τις ανάγκες μας οπότε αγοράσαμε ένα Renault 19... Εμείς τα παιδιά ήμασταν πολύ χαρούμενα με το καινούργιο αυτοκίνητο... Είχαμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε από μάρκες αυτοκινήτων και ένα Zastava δεν είχε υψηλό status, όχι όπως άλλα αυτοκίνητα... Θυμάμαι ότι είχαμε πάει σε ένα γάμο και παρατηρούσα τα αυτοκίνητα των καλεσμένων στο πάρκινγκ του κέντρου που γινόταν το γλέντι και το δικό μας, το ταπεινό Yugo 45 μου φάνηκε πολύ παρακατιανό... Όταν παραδώσαμε τον Yugo για απόσυρση όλοι μας στενοχωρηθήκαμε μα πιο πολύ από όλους ο πατέρας μου, για πολλά χρόνια μετά τον μνημόνευε... Κανένα αυτοκίνητο που αγοράστηκε ή οδηγήθηκε από τον πατέρα μου, τον αδερφό μου κι εμένα μετά τον Yugo δεν απέκτησε όνομα ή δεν αναφερθήκαμε σε αυτό χρησιμοποιώντας κάποιο άλλο φύλο εκτός από το ουδέτερο, όλα ήταν απλά μηχανές που κάλυπταν ανάγκες και τίποτε άλλο... 

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Θεομπαίχτης...

Ο Θ. κάνει λογοθεραπεία κάθε Τετάρτη γιατί δεν λέει το σ και το ζ... Η Νίκη, η λογοθεραπεύτρια, που του έχει μεγάλη αδυναμία, προσπαθεί να του εφιστήσει την προσοχή και να μην ξεχνιέται και να ψευδίζει...

Νίκη: Θ. μην τα ξεχνάς τα γραμματάκια (το σ και το ζ)...
Θ.: Δεν τα κθεχνάω, έχουν πάει για νάνι τα γραμματάκια, κθεκουράδονται...
Νίκη: Όλη την ημέρα ξεκουράζονται, όταν πας στο σχολείο τι κάνουνε;
Θ.: Όταν πάω θτο θχολείο κάνουν ριλάκθ...(!!!)

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Το πρώτο τσιγάρο (και αυτά που ακολούθησαν)...

Δεν θυμάμαι το πρώτο τσιγάρο ή μάλλον δεν είμαι σίγουρος αν αυτό που θυμάμαι είναι πραγματικά το πρώτο... Ήταν το καλοκαίρι μετά την Γ' Γυμνασίου, στο Mangiare, το σαντουιτσάδικο απέναντι από το γυμνάσιο... Συνοδεία φραπέ με γάλα (πλέον σιχαίνομαι το γάλα στον καφέ) και προσπαθώντας να διαβάσω το ΦΩΣ... Ήταν ένα Marlboro από μαλακό πακέτο, το έβηξα πολύ και με ανακάτεψε αλλά ήμουν 15 στα 16 και ήθελα να κάνω παρέα με τα αλάνια... Δεν μου άρεσε και γι΄αυτό δεν το έκανα σύστημα... Κάπνισα ελάχιστα τσιγάρα ακόμα μέχρι τα 18 οπότε και μπήκα στο πανεπιστήμιο... 

Κάτι οι ατελείωτοι πανεπιστημιακοί καφέδες, οι νέες παρέες, το άλλοθι για να μιλήσεις σε μια κοπέλα, άρχισα να καπνίζω πιο συστηματικά... Η πρώτη μου οπτική επαφή με την Μ. έγινε τότε όταν κολλητός μου φίλος εκείνης της εποχής που την γνώριζε ήδη της ζήτησε τσιγάρο για εμένα σε ένα πάρτυ στο Πολυτεχνείο που είχα γίνει φιτίλι από το μεθύσι... Δεν είχα σταθερή μάρκα τότε και δεν πολυαγόραζα πακέτο, κάπνιζα κυρίως Τρακαστράτο και Απόλων... Σιγά σιγά κι όταν η τράκα θα μπορούσε να γίνει παρεξηγήσιμη ακόμα και από κολλητούς φίλους, άρχισα να αγοράζω τα δικά μου τσιγάρα... Είχα ανακαλύψει επίσης το τσιγάρο με βοηθούσε να διοχετεύσω την νευρικότητα και το άγχος μου κι ότι ήταν απαραίτητο συνοδευτικό του αλκοόλ... Πειραματίστηκα με διάφορες μάρκες και κατέληξα για χρόνια στα κόκκινα Gauloises... Βαριά τόσο, όσο και 25άρια, ιδανικός συνδυασμός για φοιτητάριο... Σιγά σιγά είχα αρχίσει να νιώθω την επιβάρυνση του καπνίσματος, υπήρχαν πρωινά που ξυπνούσα με βάρος στο στήθος αλλά πίστευα ότι η κατάχρηση και η υπερβολή της προηγούμενης νύχτας το προκαλούσε, όντας όμως φύση και θέση φοβητσιάρης σε θέματα υγείας είχε αρχίσει να γυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα να το κόψω... Πειραματίστηκα λίγο με διάφορες μάρκες πιο ελαφριών τσιγάρων (R1, Philip Morris, Silk Cut) και τελειώνοντας το πανεπιστήμιο και πριν πάω στον στρατό το κόβω για πρώτη φορά για έξι μήνες...

Φυσικά το ξεκινάω και πάλι ελάχιστες μέρες μετά την παρουσίαση μου στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Λάρνακας... Στην Κύπρο τα τσιγάρα είναι πολύ ακριβότερα από την Ελλάδα και τότε ακόμα υπήρχε κυπριακή λίρα οπότε το κάπνισμα στριφτού ήταν μονόδρομος... Old Holborn κίτρινος, μεγάλη συσκευασία που κρατάει μόλις μιάμιση με δυο μέρες κάθε φορά και κάπνισμα μέχρι αηδίας... Το τσιγάρο σε αυτή την περίοδο της ζωής μου ήταν και αγχολυτικό και φίλος και παρέα και παρηγοριά, ότι δηλαδή είναι για κάθε φαντάρο... Πότε πότε κάπνιζα και κανένα Marlboro Lights μαλακό, το καινούργιο αγαπημένο μου τσιγάρο από τα "εμφιαλωμένα"...

Τελειώνω τον στρατό και μετά από κάποιους μήνες πιάνω δουλειά... Κάνω κάποιες εξετάσεις στα πλαίσια της πρόσληψής μου και ο γιατρός με συμβουλεύει να κόψω το τσιγάρο καθώς οι πνεύμονες δεν είναι δεκτικοί στον καπνό όπως μου είπε... Η ιδέα γυρίζει στο μυαλό μου για χρόνια αλλά δεν το παίρνω απόφαση μέχρι που αποφασίζω εν μια νυκτί να το κόψω όταν μένει έγκυος η Μ. στον Σ., ήθελα τα παιδιά μου να μην έχουν εικόνα του μπαμπά τους με τσιγάρο ... Το κρατάω για 2,5 χρόνια χωρίς δυσκολία, με σιδερένια θέληση χωρίς ποτέ όμως να καταφέρω να πνίξω την επιθυμία για τσιγάρο όταν πίνω ποτό... 

Το ξαναρχίζω όταν ξεκινάνε οι πιστωτικοί έλεγχοι στις Κυπριακές τράπεζες τον Σεπτέμβρη του 2012 και αρχίζω να δουλεύω με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ατελείωτες ώρες, χωρίς σαββατοκύριακα και αργίες... Η αιτία όπως εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ήταν η νευρικότητα και το άγχος καθώς και το γεγονός ότι δούλευα με μια ομάδα που ήταν όλοι φουγάρα... Θυμάμαι άπειρα τσιγάρα στην ταράτσα των κεντρικών γραφείων της πρώην Τράπεζας Κύπρου απέναντι από τη ΓΑΔΑ, με τον θόρυβο της λεωφόρου από κάτω  αλλά και το γεμάτο στάχτες πληκτρολόγιο μου... Καπνίζω και πάλι Old Holborn και Marlboro Lights μαλακό παράλληλα αλλά δεν το κρατάω για πολύ καιρό γιατί μπουκώνω... Το γυρνάω σε BF Ultra μωβ, είναι τα τσιγάρα που καπνίζει κι η Μ., είναι ελαφριά και μου απαλύνουν τις τύψεις για τη ζημιά που μου κάνω καπνίζοντας...  Κάνω διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες να το κόψω κατά καιρούς που έχουν διάρκεια ζωής 2-3 μήνες το πολύ...  Δοκιμάζω κι άλλα τσιγάρα όπως τα Καρέλια Χρυσή Κασετίνα αλλά σιγά σιγά το δουλεύω και πάλι στο μυαλό μου... Πλέον το τσιγάρο μου προκαλεί περισσότερο άγχος από αυτό που μου διώχνει οπότε στις 31/12/2015, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου καπνίζω το τελευταίο μου τσιγάρο... Από τότε δοκίμασα εντελώς συνειδητά και πλήρως νηφάλιος να καπνίσω δυο φορές αλλά και τις δύο το έσβησα στην μέση, δεν κατέβαινε ο καπνός... 

Έκτοτε έχω περάσει και περιόδους άγχους και stress και κούρασης αλλά δεν σκέφτηκα να καταφύγω στο τσιγάρο σε στιγμές πίεσης... Παρ' όλα αυτά θεωρώ τον εαυτό μου εν δυνάμει καπνιστή μέχρι την ημέρα που θα κλείσω τα ματάκια μου, ότι έχει συμβεί στο παρελθόν μπορεί ενδεχομένως να ξανασυμβεί...  


(Η ιδέα για αυτό το post οφείλεται στο αντίστοιχο post του "Νύχτες Μετά", εκ του οποίου η λογοκλοπή του τίτλου...) 

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King
Γράφω αυτή την κριτική με μερικές μέρες καθυστέρηση από την ημέρα που τέλειωσα το συγκεκριμένο βιβλίο λόγω των πασχαλινών διακοπών που μεσολάβησαν... Αυτό μου έδωσε μια ευκαιρία να "κάτσει" μέσα στο κεφάλι μου καλά και πλέον τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές να είμαι αρκετά αποστασιοποιημένος από την ανάγνωση του...

Τελειώνοντας το "Ο Τελευταίος Πιστολέρο" η πίστη μου στον Stephen King είχε κλονιστεί... Παρά το εντυπωσιακό φινάλε, το βιβλίο δεν είχε καταφέρει να με γοητεύσει, μου είχαν μείνει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κακά τα ψέματα αν ο συγγραφέας δεν ήταν ένας από τους αγαπημένους μου και δεν είχα εξασφαλίσει και τα οκτώ βιβλία της σειράς δωρεάν, δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσω στο δεύτερο βιβλίο... Λόγω της φύσης και τους ύφους του "Τελευταίου Πιστολέρο" το εγχείρημα του Μαύρου Πύργου νομίζω ότι μόνο υπό τις δεδομένες συνθήκες θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία... Ένας υπέρ διάσημος και υπέρ καταξιωμένος συγγραφέας αποφασίζει να συγγράψει το magnus opus  του μετά από δεκάδες επιτυχημένα βιβλία και το γράφει όπως ακριβώς θέλει αυτός, όπως το έχει στο μυαλό του γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οποιοδήποτε βιβλίο έχει την υπογραφή του ανεξαρτήτως ποιότητας θα πουλήσει αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα...

Στο "Κάλεσμα των Τριών"  η αναζήτηση του Ρόλαντ για τον Μαύρο Πύργο συνεχίζεται από εκεί που τον αφήσαμε στον "Τελευταίο Πιστολέρο", στην ακτή της θάλασσας... Το κάλεσμα τριών διαφορετικών ανθρώπων από διαφορετικές χρονικές περιόδους, στην Νέα Υόρκη του δικού μας κόσμου, είναι η αποστολή του... Χωρίς τους τρεις που πρέπει να καλέσει η αναζήτηση δεν μπορεί να έρθει εις πέρας... Οι τρεις είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και απρόβλεπτοι, όχι απαραίτητα συμπαθείς, συχνά αντιφατικοί, η μοίρα του καθενός συνδέεται με τον Ρόλαντ και μεταξύ τους με διαφορετικό τρόπο... Η ιστορία συνεχίζεται πάνω κάτω στο ίδιο μοτίβο όπως στο πρώτο βιβλίο... Οι διαφορές του κόσμο του Ρόλαντ και του κόσμου μας δεν είναι προφανείς, δεν είναι τόσο έντονες όσο θα περίμενες σε ένα έργο fantasy λογοτεχνίας... Ο King χτίζει σελίδα την σελίδα μια αγχωτική ατμόσφαιρα για την απειλή που παραμονεύει σε κάθε βήμα αλλά και για την έκβαση της αποστολής του Ρόλαντ, αν θα καταφέρει τελικά να καλέσει τους Τρεις... Η παρουσία των τριών δίνει εξαιρετική ζωντάνια στην αφήγηση καθώς πρόκειται για τρεις εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες με εντελώς διαφορετικά κίνητρα και αφετηρίες οι οποίοι όμως είναι και οι τρεις για τον Ρόλαντ απλά εργαλεία για την επίτευξη του σκοπού του... Δειλά και με το σταγονόμετρο δίνονται κάποιες απαντήσεις σχετικά με το παρελθόν του Ρόλαντ και τον κόσμο του οι οποίες όμως δεν πρόκειται να θίξουν την ουσία των πραγμάτων μέχρι το επόμενο βιβλίο το "Οι ρημαγμένοι τόποι" το οποίο διαβάζω τώρα... 

Για να συνοψίσω, στο "Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" ο Stephen King βάζει αργά αλλά σταθερά την πλοκή του σε ράγες και χτίζει σιγά σιγά την ιστορία που θα στηρίξει την saga του "Μαύρου Πύργου"... Παρά το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει πολλές από τις αρετές του Αμερικανού συγγραφέα για τις οποίες αγαπήθηκε τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο γραμμένο κυρίως για τους οπαδούς του, αυτούς που είναι έτοιμοι να διαβάσουν οτιδήποτε γραφτεί από τα χέρια του και δευτερευόντως για όλους τους άλλους,,,

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 3ο (Η Νεκρά Θάλασσα)...

(Συνέχεια από το 2ο μέρος) 

Το πρωινό της Τρίτης ήταν και πάλι ηλιόλουστο, τίποτα δεν θύμιζε την κοσμοχαλασιά της προηγούμενης μέρας... Ξύπνησα με ένα άγχος να δω αν το αυτοκίνητο παίρνει μπρος καθώς υπήρχε πάντα ο κίνδυνος η μπαταρία να έχει "ξελιγωθεί" από το ταξίδι της χθεσινής ημέρας από τη Δημητσάνα στην Τρίπολη χωρίς καθόλου ηλεκτρικά και δυναμό... Ευτυχώς το αυτοκίνητο πήρε κατευθείαν εμπρός... Ήταν βέβαια μέσα στην υγρασία τα πάντα ενώ υπήρχε ακόμα νερό στο δάπεδο και γι΄αυτό άνοιξα όλες τις πόρτες και το πορτ μπαγκάζ για να εκμεταλλευτώ την λιακάδα και να στεγνώσει ότι γινόταν να στεγνώσει μέχρι να ξεκινήσουμε...

Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν ήσυχη και χωρίς απρόοπτα... Τίποτα δεν μας ταλαιπώρησε, ευτυχώς, και τα παιδιά κάνανε χάζι που βλέπανε το νερό που πήγαινε κι ερχόταν κάτω από τα πόδια τους αναλόγως με την κλίση του αυτοκινήτου... Το μεσημέρι σταματήσαμε για φαγητό στον Σ.Ε.Α. Μεγάρων, τα αγόρια (κι όχι μόνο) θέλανε να φάνε Goodys... Φεύγοντας ο Σ. είχε πάρει μαζί του δυο φακελάκια αλάτι...

Σ: Μπαμπά σε πειράζει να ρίξω το αλάτι κάτω μέσα στο νερό;
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό ρε Σ.;
Σ: Θέλω να φτιάξω την Νεκρά Θάλασσα!
Εγώ: ...............
Εγώ: Ρίχτο, δεν βαριέσαι...
Φτάνοντας στο σπίτι, η Μ. επέμενε να το πάμε κατευθείαν στο συνεργείο... Εγώ πίστευα ότι δεν είχε νόημα αφού η δουλειά που χρειαζόταν να γίνει σίγουρα θα ήταν μπόλικη οπότε δεν πίστευα ότι θα την ξεκίναγαν στις 3 το μεσημέρι... Η Μ. επέμενε και το πήγε... Όταν η ώρα περνούσε και δεν επέστρεφε την πήρα τηλέφωνο... Μου είπε ότι είχαν ξηλώσει επί τόπου το ταμπλό και είχαν βγάλει μια σακούλα ολόκληρη με λάσπες και φύλλα με ένα πολύ πρόχειρο καθάρισμα... Το σημαντικότερο όλων όμως ήταν ότι η Μ. θυμήθηκε κάτι που εγώ είχα ξεχάσει εντελώς ότι η ασφάλεια του αυτοκινήτου μας περιλαμβάνει και κάλυψη ζημιών από φυσικά φαινόμενα... Η ασφάλεια είχε ήδη ενημερωθεί και είχε κλειστεί ραντεβού με εμπειρογνώμονα ο οποίος επισκέφτηκε το συνεργείο την Τετάρτη και επιβεβαίωσε τη ζημιά... Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η διαδικασία επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου έχει ξεκινήσει και αναμένεται να κρατήσει καμιά εβδομάδα (τουλάχιστον)... Ο πεθερός μου μας παραχώρησε το αυτοκίνητό του το οποίο έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιεί ελάχιστα για να μπορούμε να καλύψουμε τις καθημερινές μας ανάγκες και κυρίως το σχολείο και τις δραστηριότητες των παιδιών που αρχίζουν κανονικά από τη Δευτέρα...

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσαμε να πούμε... Αν εξαιρέσεις την ταλαιπωρία και το στρες που τράβηξα τη Δευτέρα του Πάσχα, η εκδρομή μας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, περάσαμε υπέροχα, κάναμε πολλές δραστηριότητες και κάναμε παρέα με ανθρώπους που θα ξανακάνουμε στην Αθήνα... Ναι μεν το κόστος της επισκευής δεν θα μας επιβαρύνει τελικά αλλά από την άλλη έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου η ιδέα της αγοράς ενός καινούργιου αυτοκινήτου αφού αυτό που έχουμε φαίνεται να έχει πολύ κακό κάρμα, αν σκεφτείς όλα όσα μας έχει κάνει... Μακάρι και του χρόνου να είμαστε καλά και να ξαναβρεθούμε σε αντίστοιχες ή και τις ίδιες παρέες και να περάσουμε το ίδιο καλά και φυσικά να λείπουν οι αναποδιές...

Χρόνια πολλά!

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 2ο...

(Συνέχεια από το 1ο μέρος)

Το πρωινό της Δευτέρας του Πάσχα ήταν λαμπρό όπως και της προηγούμενης μέρας παρά το γεγονός ότι υπήρχε πρόγνωση για βροχή... Ένας ελαφρύς πονοκέφαλος μου θύμιζε το μεθύσι της προηγούμενης ημέρας και μου είχε "χαρίσει" μια ραθυμία αλλά ήμουν έτοιμος να απολαύσω την τελευταία μέρα της εκδρομής μας... Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε Δημητσάνα ...

Φτάνοντας στο χωριό επισκεφτήκαμε το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης ... Η επίσκεψη μας ήταν εξαιρετική και συναρπαστική για όλους μας, τόσο τους μεγάλους όσο και τα παιδιά... Το Μουσείο προσφέρει μαι απόλυτα εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον και την παράδοση διαδραστική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει εκθέματα, βιντεοπαρουσιάσεις και live επιδείξεις της μπαρουτοποιίας, της βυρσοδεψίας και της απόσταξης... Μοναδική παραφωνία, κατά την ταπεινή μου άποψη, αλλά ουσιαστικά ασήμαντη, είναι ότι η βιντεοπαρουσίαση σχετικά με την τέχνη της βυρσοδεψίας ήταν γυρισμένη στην Άμφισσα, πόλη επίσης με παράδοση στην βυρσοδεψία, αλλά όχι στην Δημητσάνα... Η επίσκεψη μας στο Μουσείο κράτησε πάνω από μια ώρα κι ενώ σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό αποφασίζουμε να πάμε στο κέντρο του χωριού για βόλτα και φαγητό...

Κατέβασα τα παιδιά και την Μ. σε κάποιο κεντρικό σημείο κι έφυγα για να βρω παρκάρισμα όταν ξαφνικά το αυτοκίνητο έχασε την ηλεκτρονική υποβοήθηση του τιμονιού... Υπέθεσα ότι είναι κάτι παροδικό, έβγαλα το κλειδί από την μίζα, το ξανά έβαλα αλλά αυτή την φορά όλες οι λυχνίες στο ταμπλό άρχισαν να αναβοσβήνουν, αισθητήρας λ, abs, χειρόφρενο, μπαταρία... Με έλουσε κρύος ιδρώτας, η σχέση μου με το αυτοκίνητο μας δεν ήταν ποτέ ρόδινη και απ' ότι φαινόταν θα γραφόταν άλλο ένα επεισόδιο σε αυτό το σήριαλ... Είχε ήδη αρχίσει να βρέχει δυνατά οπότε πάρκαρα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και πήγα στην ταβέρνα όπου είχε καθίσει η υπόλοιπη παρέα για να σκεφτώ τι θα κάνω... Σκέφτηκα να καλέσω την οδική βοήθεια που παρέχεται από την ασφάλεια μου αλλά όλες μου οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό... Ενώ το ηχογραφημένο μήνυμα με καλούσε να πατήσω το 1 για να συνδεθώ με την οδική βοήθεια, μετά το πάτημα του πλήκτρου κάθε φορά ένα άλλο ηχογραφημένο μήνυμα με ενημέρωνε ότι λόγω αργίας ... ήταν κλειστά!!! Επανέλαβα τις κλήσεις και δυο και τρεις φορές και κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα... Άφησα δύο οργισμένα μηνύματα στον τηλεφωνητή της εταιρείας απειλώντας ότι με έχουν χάσει από πελάτη... Κατόπιν εορτής, όταν η περιπέτεια είχε τελειώσει, η ασφαλιστική εταιρεία προσπαθώντας να δικαιολογηθεί αρχικά προφασίστηκε βλάβη του τηλεφωνικού κέντρου και κατόπιν δικό μου λάθος κατά την πληκτρολόγηση των επιλογών...

Η βροχή δυνάμωνε, η ώρα περνούσε κι εγώ κάποια στιγμή αποφασίζω να πάω ξανά στο αυτοκίνητο να δω το ασφαλιστήριο μήπως και βρω κάποια άλλο τηλέφωνο με το οποίο θα μπορούσα να επικοινωνήσω με την εταιρεία και να βρω βοήθεια... Η βροχή είναι πολύ δυνατή και όταν φτάνω στο αυτοκίνητο ανοίγω την πόρτα και αντικρίζω το αυτοκίνητο με είκοσι πόντους νερό μέσα... Το γεγονός ότι δεν έπαθα εγκεφαλικό το αποδίδω σε θαύμα...  Η αιτία της πλημμύρας αποδείχτηκε ότι ήταν η είσοδος του νερού από τους εξαεριστήρες που βρίσκονται κάτω από τους υαλοκαθαριστήρες καθώς το αυτοκίνητη βρισκόταν ατυχώς κάτω από την απορροή ενός ρυακιού κατά τη διάρκεια της νεροποντής... Εκείνη την ώρα με παίρνει η  Μ. τηλέφωνο, μαθαίνει πως έχουν τα πράγματα (δεν με πίστεψε πραγματικά, μέχρι που το είδε με τα μάτια της) και μου λέει ότι η Σ. έχει ένα θείο με συνεργείο στην Τρίπολη οποίος μας περιμένει να ανοίξει το συνεργείο και ασχοληθεί με τη ζημιά... Ξεκινάμε να αδειάσουμε το αυτοκίνητο από το νερό με πλαστικά ποτηράκια, ένα κουβά κι ένα μπουκάλι μέχρι που ο Β. βρίσκει μια μάνικα σε ένα φούρνο παρά δίπλα, βάζει την μια άκρη μέσα στον αυτοκίνητο, ρουφάει από την άλλη άκρη (πίνει και κανά δυο γουλιές) και καταφέρνει να αδειάσει κατά πολύ το νερό από το αυτοκίνητο... Ο θείος της Σ. μιλώντας στο τηλέφωνο μαζί του και αφού του περιγράφω πως έχουν τα πράγματα μου λέει ότι η ζημιά είναι πιθανότατα στο δυναμό κι ότι μπορώ να δοκιμάσω να κατέβω στην Τρίπολη, πριν νυχτώσει αφού η μπαταρία του αυτοκινήτου ήταν καινούργια, είχε αλλαχτεί το καλοκαίρι... Το αυτοκίνητο επί της ουσίας δεν έχει ηλεκτρικά, προβολείς, φλας, υαλοκαθαριστήρες αλλά η βροχή έχει σταματήσει, υπάρχει αρκετή ώρα μέχρι να πέσει η νύχτα οπότε το παίρνουμε απόφαση και ξεκινάμε για Τρίπολη, εγώ οδηγός, ο Μ. συνοδηγός ενώ οι υπόλοιποι, μαζί τους η Μ. και οι γιοι μου, επιστρέφουν στην Αλωνίσταινα με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της παρέας... 

Μετά από αγχωτική οδήγηση μιάμισης ώρας που ο καιρός μας λυπήθηκε και δεν έβρεχε, φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το θείο της Σ. και πάμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο... Η βροχή ξαναρχίζει καταρρακτώδης... Ο θείος είχε δίκιο, το πρόβλημα αφορούσε το δυναμό του αυτοκινήτου το οποίο αντικαθίσταται... Τα ηλεκτρικά του αυτοκινήτου πλέον λειτουργούν, πλην του εξαερισμού ο οποίος προφανώς έχει μπουκώσει από τα νερά και τις λάσπες που το κατέκλυσαν ενώ η λυχνία του αερόσακου παραμένει διαρκώς αναμμένη στο ταμπλό... Ο εξαερισμός είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς όπως είπαμε βρέχει καταρρακτωδώς, τα τζάμια θολώνουν και εμείς δεν έχουμε τρόπο να τα ξεθολώσουμε παρά με το να τα σκουπίζουμε διαρκώς με μια πατσαβούρα... Επιστρέφουμε στο χωριό με μια ακόμα αγχωτική διαδρομή κυνηγώντας τον ήλιο που δύει προσπαθώντας να μην μας βρει το σκοτάδι στο βουνό κάτω από την νεροποντή και με τα τζάμια θολωμένα... Μπαίνω στον ξενώνα γύρω στις 8.30 το βράδυ, κουρασμένος, στρεσσαρισμένος και βρεγμένος ως το κόκκαλο, ειδικά τα παπούτσια μου είναι βρεγμένα πάνω από 7 ώρες... Όλη η παρέα είναι μαζεμένη στο σαλόνι, εμείς και η Τ. με τον Β. και την κόρη τους κρατάμε τα μοναδικά δύο δωμάτια που είναι νοικιασμένα το βράδυ της Δευτέρας του Πάσχα, ο ξενώνας είναι για πάρτυ μας, περνάμε μια χαλαρή βραδιά, απόλυτα απαραίτητη τελικά, δίπλα στο τζάκι με τσιμπολόγημα και ρακόμελο...

(Συνεχίζεται...)

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 1ο...

μια καλύβα ψηλά στο βουνό

Υπάρχουν περίοδοι που τα posts βγαίνουνε με το τσιγκέλι, η έμπνευση πάει περίπατο και όλα μοιάζουν βαρετά κι αδιάφορα για να εμφανιστούν στο blog... Υπάρχουν και κάποιες άλλες όμως που ένα και μόνο γεγονός φτάνει να γεμίσει σελίδες επί σελίδων με posts ποικίλα κι ενδιαφέροντα (τουλάχιστον για μένα)... Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Πάσχα του 2017 δεν θα ξεχαστεί εύκολα καθώς τα είχε όλα, καλή παρέα, διασκέδαση, γέλιο, εξερευνήσεις, γνωριμίες, περιπέτειες κι αναποδιές, ήταν γεμάτο ιστορίες που θα τις θυμηθώ και θα τις διηγηθώ πολλές φορές στο μέλλον...

Η ιδέα έπεσε στο πάρτυ γενεθλίων του Σ., το Σάββατο 4/3... Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μας μια παρέα που συναντιέται συχνά τον τελευταίο καιρό, φιλενάδες της Μ. από τη δουλειά με τους άντρες τους και τα παιδιά τους οπότε και μας πρότεινε η Σ. να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα στο χωριό της, την "ηρωική" Αλωνίσταινα, γενέτειρα της μητέρας του Κολοκοτρώνη, γεγονός για το οποίο είναι εξαιρετικά υπερήφανη η Σ. και σύσσωμη η Αλωνιστιότικη κοινότητα... Η ιδέα έγινε άμεσα δεκτή από όλους μας... Αν και δεν γνώριζα απολύτως τίποτα για το χωριό συμφώνησα κατευθείαν να πάμε διότι αφενός ήταν μια ευκαιρία να επισκεφτώ την ορεινή Αρκαδία που δεν είχα δει ποτέ μου και είχα ακούσει τόσα καλά και αφετέρου η ιδέα ενός Πάσχα με φίλους και τα παιδιά μας χωρίς τις συνηθισμένες και βαρετές οικογενειακές φιέστες  φάνταζε πολύ δελεαστική... Η Αλωνίσταινα είναι ένα μικρό χωριό με δυο ταβέρνες, δυο ξενοδοχεία/ξενώνες, ένα καφενείο, ούτε καν περίπτερο... Εμείς και άλλο ένα ζευγάρι με την κόρη τους κάναμε κράτηση στον ένα από τους δύο ξενώνες του χωριού, η Σ.με τον άντρα της και το γιο τους θα μένανε στο σπίτι τους στο χωριό όπου θα φιλοξενούσαν και τον ξάδερφο της Σ. με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά... Η παρέα μας παραλίγο να μην έχει αυτή την σύνθεση λόγω ενός απροσδόκητου θέματος υγείας του πατέρα της Τ., μιας από της κοπέλες της παρέας αλλά τελικά την Μεγάλη Παρασκευή αναχωρήσαμε όλοι για την Αλωνίσταινα ... 

Το χωριό μας υποδέχτηκε με συννεφιά και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία ήταν αισθητά πεσμένη, τα 1200 μέτρα υψόμετρο δεν είναι παίξε γέλασε... Λίγη ξεκούραση και το απόγευμα Επιτάφιος για τους περισσότερους και καφές στο καφενείο για μένα και τον Β. με μουσικό χαλί την Νένα Βενετσάνου... Η βραδιά έκλεισε με δείπνο με καλαμαράκια τηγανητά, πατάτες τηγανητές και σουπιές με χόρτα στην μια από τις δύο ταβέρνες του χωριού... Ήταν και τα μοναδικά πράγματα που σέρβιρε, είπαμε Μεγάλη Παρασκευή... Το Μεγάλο Σάββατο ξημέρωσε με μια μεγαλόπρεπη λιακάδα, ξεκίνησε με μια επιδρομή στον μπουφέ του πρωινού από τους γιους μου που τρελαίνονται για μπουφέδες και βόλτα για καφέ στη Βυτίνα... Η Βυτίνα είναι πολύ όμορφη, τόσο τουριστική και τόσο παραδοσιακή όσο πρέπει... Στην κεντρική πλατεία της ήπιαμε καφέ, τα παιδιά παίξανε με τα πατίνια τους, οι κοπέλες κάνανε κι ένα ψιλό shopping, μην ξεχνάμε και τις συνήθειές μας... Το μεσημέρι φύγαμε από τη Βυτίνα και αφού κάναμε μια περιήγηση σε υπέροχες ορεινές διαδρομές και μια στάση σε ένα μέρος όπου όλα τα παιδάκια είχαν την ευκαιρία να καβαλήσουν πάνω σε αλογάκια σταματήσαμε στο Χρυσοβίτσι για φαγητό... Η μεσημεριανή σιέστα που ακολούθησε ήταν απαραίτητη... Το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στην Ανάσταση η οποία έγινε στις 10 αφού ο παπάς του χωριού έπρεπε να πάει και σε άλλο χωριό... Η ιδέα της Σ. να πάρουμε φαναράκια που πετάνε στον ουρανό, όπως κάνουν στο Λεωνίδιο, ήταν τέλεια, όλο το χωριό μαζεύτηκε στην πλατεία να τα δει να απογειώνονται και να χάνονται στο νυχτερινό ουρανό... Η βραδιά τελείωσε με μεγάλο τσιμπούσι σε ταβέρνα του χωριού με γέλια και κουβέντες και τα παιδιά να χορεύουν, να παίζουν, να κλαίνε, να μαλώνουν και πάλι από την αρχή... Η Κυριακή του Πάσχα ξημέρωσε μεγαλόπρεπη, φωτεινή και ζεστή... Το ψήσιμο έγινε στο σπίτι της Σ. όπου μαζευτήκαμε όλοι καθώς και κάποια άλλα ξαδέρφια της Σ., οι γονείς της και κάποιοι συγγενείς... Ήταν μια τεράστια γιορτή, μια απίστευτα ωραία φάση όπου κόσμος έμπαινε, έβγαινε, τσιμπολόγαγε, έπινε, γελούσε, χόρευε, έπαιζε με τα παιδάκια που τρέχανε από εδώ και από εκεί, ευτυχία με όλη την σημασία της λέξης... Αληθινά δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση της ευδαιμονίας που μου χάρισε αυτή η μέρα, της ολοκληρωτικής ευτυχίας... Η πολύ καλή μου διάθεση οδήγησε σε ένα ωραιότατο μεθύσι το οποίο ήταν εξαιρετικά ευχάριστο για όλους, όπως τουλάχιστον μου είπαν... Αλήθεια πάντως πρέπει να ήταν διότι σε αυτή την "εύθυμη" κατάσταση, πήγα και για καφέ στη Βυτίνα , χωρίς να οδηγήσω φυσικά, όπου μάλιστα απαθανατίστηκα και σε βίντεο... Το βράδυ, όχι μόνο δεν ξεράθηκα στον ύπνο αλλά πήγα και στο καφενείο μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα για να πιω ακόμα μια μπύρα και να παίξω UNO με τα παιδιά...

(Συνεχίζεται...)

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Το τρίτο παιδί...

Πριν παντρευτούμε λέγαμε με την Μ. ότι θα κάνουμε τρία παιδιά... Είμαστε και οι δύο παιδιά οικογενειών που είχαν από δύο παιδιά αλλά ο αριθμός τρία μας φάνταζε ιδανικός όσον αφορά τα παιδιά που θα κάναμε... 

Η γέννηση του Σ. είχε σαν αποτέλεσμα ένα ανεπανάληπτο κυκλώνα συναισθημάτων που υπήρξε καταλύτης για πάρα πολλά πράγματα... Η γέννηση του Θ,. ήταν απλά θέμα χρόνου... Η εγκυμοσύνη στον Θ. αλλά και αρκετό διάστημα μετά ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα επαγγελματικά καθώς η κατάσταση εναλλασσόταν από εξοντωτική πίεση και εξαντλητικά ωράρια σε ένα εντελώς χειροπιαστό φόβο και ανασφάλεια για το αύριο... 

Συνοδοιπόροι και συμπαραστάτες στην ανατροφή των παιδιών μας ήταν οι γονείς μου και ο πεθερός μου που μας στήριξαν με πολλούς τρόπους παρά την κούρασή τους, τα δικά τους προβλήματα και τα χρόνια που βάραιναν στις πλάτες τους... Με την Μ. καταλήξαμε ότι δεν είναι ρεαλιστικό να σκεφτόμαστε το τρίτο παιδί για διάφορους λόγους, όλους απόλυτα λογικούς και γι' αυτό φτιάξαμε καινούργιο δωμάτιο στα αγόρια, διαμορφώσαμε το παλιό δωμάτιο του μωρού σε γραφείο και προχωρήσαμε...

Δειλά δειλά η Μ. μεταξύ αστείου και σοβαρού, άρχισε να κάνει νύξεις για τρίτο παιδί... Το πάθος της για όποιο μωρό συναντούσαμε, η λαχτάρα με την οποία έπαιρνε αγκαλιά κάθε μωρό φίλων μας που συναντούσε, έκανε τους πάντες να με χτυπάνε συγκαταβατικά στην πλάτη και με πονηρό χαμόγελο να μου λένε να ετοιμάζομαι για το τρίτο... Εγώ το αρνιόμουν με πάθος και μάλιστα πρότασσα σαν επιχείρημα το πόσα λεφτά ξοδέψαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε για το νέο παιδικό δωμάτιο.... 

Δεν είναι ότι δεν το ήθελα ή δεν το θέλω ακόμα αυτό το τρίτο παιδί... Δεν έχω κάτι πιο σημαντικό στη ζωή από τα παιδιά μου, δεν υπάρχει κάποιος που να μου έχει επηρεάσει την ζωή περισσότερο από τους γιους μου οφείλω όμως να είμαι ρεαλιστής... Το να κάνεις παιδιά είναι χαρά, είναι κι ευθύνη... Για να κάνεις πολλά παιδιά πρέπει να είσαι λίγο πιο χαλαρός από ότι είμαι εγώ (και η Μ.) που είμαι συγκεντρωτικός και θέλω να έχω έλεγχο των πάντων... Εγώ καταφέρνω κάθε φορά να έχω ενοχές για τα όσα πιστεύω ότι ΔΕΝ προσφέρω στους γιους μου και προσπαθώ αλήθεια τόσο πάρα πολύ να μην περάσω αυτή την ενοχή στα αγόρια μου να μην τους βαραίνω με τις δικές μου ανεπάρκειες ή "ανεπάρκειες"...  

Μετά έρχονται τα πρακτικά ζητήματα... Από την καινούργια δουλειά εξασφαλίζω πολύ καλύτερες παροχές αλλά ο χρόνος είναι λιγότερος και το βάρος της απασχόλησης των παιδιών κυρίως κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πέφτει πάνω στην Μ. ... Οι γονείς μου και ο πεθερός μου μεγάλωσαν και δεν αντέχουν πια να ενισχύσουν με την φυσική τους παρουσία την ανατροφή των παιδιών, ήδη από τον Σεπτέμβριο έχουμε προσλάβει την Κ., μια εξαιρετική κοπέλα, που φροντίζει τα παιδιά μέχρι να γυρίσει η Μ. από τη δουλειά... 

Ο κυριότερος μου φόβος από τον πιθανό ερχομό ενός τρίτου παιδιού, δεδομένων των συνθηκών, είναι ότι στο τέλος οι δυσκολίες και το άγχος δεν θα αφήσουν κανέναν να είναι ευτυχισμένος, ούτε εμένα και την Μ,, ούτε τα αγόρια μου, ούτε και το τρίτο παιδί... Ο κυριότερος μου φόβος είναι ότι δεν θα μπορέσω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων για όλα μου τα παιδιά, την Μ. και τον εαυτό μου...

Εδώ και χρόνια, βάζω desktop background σε κάθε υπολογιστή που δουλεύω εναλλασόμενες φωτογραφίες των γιων μου και κατά καιρούς κάθομαι τις χαζεύω και θυμάμαι στιγμές, αν πετύχω και καμιά που είναι μωρά, συγκινούμαι... Ως εκεί...

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Life of a programmer...

Έχασα 3 μέρες από τη ζωή μου δουλεύοντας ατελείωτες ώρες, δούλεψα Σαββάτο και Κυριακή (από το σπίτι) για να ανακαλύψω μόλις πριν μια ώρα ότι ο λόγος που δεν συμφωνούσαν τα νούμερα στο application που φτιάχνω ήταν μια γαμημένη στρογγυλοποίηση στον υπολογισμό του price, κάποια επιπλέον δεκαδικά ψηφία... Δεν ήταν κάποιο λάθος στον κώδικα της εφαρμογής, στα data της βάσης, κάποιο bug του QlikView αλλά μια γαμημένη στρογγυλοποίηση που δεν είχε γίνει...

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Μονογονεϊκή οικογένεια...

Από σήμερα και μέχρι την Παρασκευή το μεσημέρι, το χαλουμόσπιτο λειτουργεί σε mode μονογονεϊκής οικογένειας αφού η μαμά λείπει από το σπίτι για δουλειές, βρίσκεται ήδη στην Κρήτη... Εγώ και τα αγόρια είμαστε μόνοι μας και θα τα περάσουμε στα σίγουρα μια χαρά... Το πρωινό ξύπνημα κύλησε εύκολα, τα παιδιά ήταν συνεργάσιμα και ευδιάθετα μου είπαν βέβαια και οι δύο ότι τους λείπει η μαμά... Δεν ξέρω κατά πόσον το σπίτι θα γίνει αχούρι μέχρι να επιστρέψει η Μ. ,σε γενικές γραμμές είμαστε τακτικοί και οι τρεις μας ... Θα προσπαθήσω να βάλω και πλυντήριο αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα... ☺

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Απλά πατέρας...

Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ότι ο λόγος που κάνουμε παιδιά συνδέεται άμεσα με τον φόβο του θανάτου, θέλουμε να ξορκίσουμε αυτό τον φόβο προσπαθώντας να διαιωνίσουμε την ύπαρξή μας μέσω ενός ζωντανού παρακλαδιού μας... Ανέκαθεν φοβόμουν τον θάνατο, το μετά, την ιδέα της ανυπαρξίας και του αγνώστου... Βλέποντας τα παιδιά μου να μεγαλώνουν νιώθω με τον καιρό αυτόν τον φόβο να φεύγει... Θα ζήσω μέσα τους, στο DNA και τις αναμνήσεις τους... Στο πρώτο άκουσμα μπορεί να ακούγεται πολύ εγωιστικό αυτό που λέω και σε ένα βαθμό είναι κιόλας αλλά όχι και τόσο αφού πλέον η δική τους η ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία κι αξία από τη δική μου την οποία θα χάριζα χωρίς δεύτερη σκέψη γι' αυτούς... Όχι δεν είμαι τόσο αλτρουιστής, είμαι απλά πατέρας... 

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Half pipe...

Όταν πηγαίνω για προπόνηση τα πρωινά της Κυριακής στο γήπεδο Σπυρούδη συναντώ συχνά έναν τύπο γύρω στα 40 με 45, μετρίου αναστήματος,αρκετά νευρώδη, με προχωρημένη φαλάκρα... Φοράει επιγονατίδες, κατάλληλα παπούτσια τύπου Vans και κάνει προπόνηση στην ράμπα του skateboard που βρίσκεται σε μια γωνιά του γηπέδου... 

Οι φιγούρες του είναι λίγες, τις πρώτες φορές φαινόταν απλά να προσπαθεί να θυμηθεί το σώμα του πώς να είναι πάνω στη σανίδα... Τις τελευταίες Κυριακές μοιάζει πιο σίγουρος, τολμάει περισσότερα πράγματα... Σήμερα είχε φέρει μια σκούπα μαζί του για να καθαρίσει την ράμπα από τα νερά που είχε αφήσει η χθεσινή βροχή... Πριν 2 ή 3 Κυριακές μαζί του ήταν ένας πιτσιρικάς γύρω στα 10 ή 12 με το bmx ποδήλατό του... 

Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ αλλά τον συμπαθώ πολύ... Μου αρέσει πολύ που αρνείται να υποταχθεί στα κλισέ της ηλικίας του και τα όσα η σοβαροφάνεια υπαγορεύει... Θέλω να πιστεύω ότι έχω κι εγώ ένα πνεύμα ζωντανό και "άναρχο" όπως πιστεύω ότι έχει κι αυτός...

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

QlikView - Δημιουργία calculated dimension με τα 20 πρώτα members σε άθροισμα τιμών...

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα dimension που περιέχει τα Materials που εμπορεύεται η εταιρεία μας και ένα measure που απεικονίζει το Revenue... Έστω ότι θέλουμε να κατασκευάσουμε ένα νέο calculated dimension το οποίο θα περιέχει μόνο τα πρώτα 20 Materials σε άθροισμα Revenue είτε για να το χρησιμοποιήσουμε σε ένα chart είτε για να το χρησιμοποιήσουμε σαν φίλτρο σε ένα drop down box...

Η λύση είναι εξαιρετικά απλή και χρειάζεται μόνο η παρακάτω γραμμή κώδικα για να δημιουργήσει το  calculated dimension:


Η μόνη διαφοροποίηση που υπάρχει ανάλογα με το που θα χρησιμοποιηθεί αυτό το calculated dimension είναι ότι όταν το χρησιμοποιήσουμε μέσα σε ένα chart πρέπει οπωσδήποτε να θυμηθούμε να επιλέξουμε την επιλογή "Suppress Null Values" στα dimension settings έτσι ώστε να μην επιστρέψει τιμές για τα nulls...

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Let's lynch the landlord...

Αυτό  που κάποιοι εκεί έξω εννοούν ότι πρέπει να βγουν από πάνω βρέξει χιονίσει, ακόμα και αν έχουν κάνει μαλακία, αληθινά με ξεπερνάει... Που πουλάνε τρέλα, ξεκινούν επιθετικά και με φωνές και προσπαθούν να σε "τρομάξουν"...

Πριν από 20 λεπτά είχα μια τέτοιου είδους αντιπαράθεση με γείτονες από την πολυκατοικία, ιδιοκτήτες, οι οποίοι εννοούσαν ότι επειδή είμαι ενοικιαστής έπρεπε να κάνω μόκο που βρήκα ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο στην θέση μου στην πυλωτή... Η αντιπαράθεση δεν πήγε πέρα από το σημείο που θα δυσκόλευε την συγκατοίκηση, καλώς ή κακώς είμαστε γείτονες και πρέπει να ζήσουμε κάτω από την ίδια στέγη...

Τα νεύρα μου πάντως για να καλμάρουν θα χρειαζόταν να ξεριζώσω το κεφάλι των γειτόνων και να κατουρήσω στον λαιμό τους...

Αλλά δεν το έκανα...

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Αναμνήσεις...

Υπάρχουν κάποιες αναμνήσεις, όπως αυτή ή αυτή, που μένουν ανεξίτηλες μέσα σου... Κάποιες μυρωδιές και κάποιες γεύσεις όπως η ντοματοσαλάτα από το μποστάνι της γιαγιάς μου στο χωριό, που δεν σβήνουν ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν, που δεν τις νικάει ο χρόνος... Όταν φτάνεις στο τέλος της ζωής κι έχεις πολλές τέτοιες αναμνήσεις/μυρωδιές/γεύσεις να θυμάσαι πάει να πει ότι έζησες μια καλή ζωή...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος Ι - Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος Ι, Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King
Είμαι ορκισμένος οπαδός του Stephen King... Έχω διαβάσει πολλά βιβλία του και δεν έχω βγάλει κανένα σκάρτο, το ακριβώς αντίθετο, μου άρεσαν όλα... Τον Πύργο δεν τον είχα αγγίξει μέχρι τώρα... Με φρέναρε πάντα το πλήθος των βιβλίων, η κατάδυση σε ένα νέο σύμπαν που απαιτεί την αφοσίωση και την προσοχή σου... Τα χρόνια πέρασαν και είχα αρκετό καιρό να διαβάσω Stephen King μέχρι που πέσαν στα χέρια μου και τα 8 βιβλία της σειράς οπότε σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να το πάρω απόφαση και να διαβάσω τον Πύργο...

Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο ίδιος ο Stephen King εξηγεί πώς γεννήθηκε σαν ιδέα ο Πύργος στο μυαλό του, το μυαλό ενός 19χρονου οπαδού του Tolkien με την ορμή, το θάρρος και την αλαζονεία ενδεχομένως να δημιουργήσει ένα έργο κι ένα σύμπαν εφάμιλλο του ειδώλου του... Σε αυτό το σημείο και όντας και ο ίδιος φανατικός του Tolkien οφείλω να πω ότι έχοντας διαβάσει το πρώτο βιβλίο του Πύργου (δεν ξέρω τι γίνεται στα επόμενα βιβλία), το σύμπαν του King απέχει έτη φωτός από το να πλησιάσει αυτό του Άγγλου παραμυθά...

Με προβλημάτισε αρκετά το "Ο Τελευταίος Πιστολέρο"... Η ιστορία του Ρόλαντ της Γαλαάδ, που κυνηγά τον Μαυροντυμένο Άνθρωπο σε ένα κόσμο που θυμίζει πολύ το Φαρ Ουέστ, ένα κόσμο σήψης που η μαγεία κρύβεται πίσω από τα πάντα, φαινόταν για πολλές σελίδες να μην έχει στόχο και σκοπό... Η μετάφραση είχε πολλά στοιχεία τα οποία με ξένιζαν και με ενοχλούσαν με πρώτο από όλα αυτό το εκνευριστικό "Ναι γε" ... Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι τέτοιου είδους λεκτικά κόλπα, εντυπωσιάζουν κανένα; 

Ο Ρόλαντ ψάχνει να βρει τον Πύργο και ακολουθεί τον Μαυροντυμένο Άντρα, γιατί όμως γίνεται αυτό και ποια είναι η αφετηρία των πραγμάτων κανένας δεν μας το λέει... Μαθαίνουμε στοιχεία που μας αποκαλύπτουν στοιχεία της ιστορίας και του παρελθόντος από τα flash backs του Ρόλαντ στην παιδική του ηλικία... Στο δρόμο του θα συναντήσει τον Τζέικ, ένα αγόρι από την Νέα Υόρκη που έχει πεθάνει στο δικό μας σύμπαν και ξαναζεί σε αυτό του Πύργου... Θα ταξιδέψουν μαζί, θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες και αντιπάλους φριχτούς πριν ο Ρόλαντ αναγκαστεί να απαντήσει σε ένα δύσκολο δίλημμα που θα του θέσει η μοίρα... Η κορύφωση του βιβλίου είναι στις τελευταίες σελίδες οπότε ο Ρόλαντ και ο Μαυροντυμένος Άνθρωπος αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο, όπου επιτέλους, ο Ρόλαντ (και ο αναγνώστη)ς παίρνει κάποιες απαντήσεις στα πιεστικά ερωτήματα που έχουν δημιουργηθεί... Το φινάλε του βιβλίου είναι και το καλύτερο κομμάτι του, είναι αυτό που θα θέλξει τον αναγνώστη να διαβάσει το επόμενο βιβλίο της σειράς... Προσωπικά αν δεν υπήρχαν αυτές οι τελευταίες σελίδες δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω το επόμενο βιβλίο του Πύργου... Πέραν της ωραίας ατμόσφαιρας του βιβλίου μέχρι το φινάλε δυσκολευόμουν τρομερά να διαγνώσω από πού προέκυπτε το μεγαλείο του... Τουλάχιστον τώρα έχει ερεθιστεί η περιέργειά μου για να διαβάσω την συνέχεια...

 Για να δούμε... 

Τριπάρω...

Σ: Μπαμπά, αυτό είναι φοβερό, θα τριπάρω!
Εγώ: .... Σ., ξέρεις τι σημαίνει τριπάρω;
Σ: Ναι, ξέρω!
Εγώ: Τι σημαίνει;
Σ: Θα πέσω σε τρύπα

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

QlikView - Reusable measures...

Συνήθως, όταν φτιάχνουμε ένα QlikView app, τα measures που χρησιμοποιούμε είναι συγκεκριμένα, αυτό που αλλάζει είναι η απεικόνισή τους είτε σε table like objects είτε σε γραφήματα διαφόρων ειδών, συνδυάζοντάς τα με όσα και όποια dimensions επιθυμούμε... Το best practice υπαγορεύει ότι τα measures πρέπει να φορτώνονται από το script στην τελική τους μορφή και να χρησιμοποιούνται χωρίς να γράφουμε πολύ κώδικα στα expressions των objects στο layout της εφαρμογής όμως δυστυχώς (ή ευτυχώς, δεν έχω αποφασίσει ακόμα) αυτό δεν συμβαίνει πάντα... Όταν το app είναι μικρό και τα objects λίγα, μια πιθανή αλλαγή στο calculation ενός ή περισσότερων από αυτά δεν είναι κάτι σπουδαίο, όταν όμως έχεις να κάνεις με apps τα οποία κουβαλάνε δεκάδες measures σε δεκάδες διαφορετικά objects τότε μια πιθανή αλλαγή του business logic δημιουργεί τεράστιο πονοκέφαλο στον developer...

Το πρόβλημα αυτό αποφεύγεται με τον εξής απλό αλλά έξυπνο τρόπο... Κάθε ένα από τα measures που χρησιμοποιούμε γίνεται ένα variable το οποίο δημιουργούμε στην οθόνη Variable Overview του QlikView (Settings → Variable Overview)

Variable Overview

Όταν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το measure σε κάποιο object, κάνουμε reference το σχετικό variable που έχουμε ήδη δημιουργήσει...  Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε το variable στο expression box του κάθε object είναι της παρακάτω μορφής χωρίς την χρήση quotes:

=$(vUnitsSold)
Με την χρήση αυτή της τεχνικής ο developer έχει πολύ μεγαλύτερο έλεγχο της εφαρμογής του, διευκολύνεται και επιβεβαιώνεται ευκολότερα η ορθότητα των δεδομένων που απεικονίζονται και καμία αλλαγή στο business logic δεν προκαλεί πονοκεφάλους αφού το κάθε measure αλλάζει μόνο μία φορά σε επίπεδο variable αλλά η αλλαγή έχει ισχύ σε όλο το app άμεσα και αυτό είναι καταπληκτικό από όποια πλευρά και να το δεις, development ή business! 😊

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Η πρώτη εντύπωση...

Χαζεύοντας την λίστα με τα πιθανά νέα connections στο LinkedIn πρόσεξα το profile pic ενός κυρίου γύρω στα 50 που εργαζόταν σε μεγάλη εταιρεία... Ήταν γραβατωμένος και με τσιγάρο στο χέρι, για την ακρίβεια η φωτογραφία τραβήχτηκε ακριβώς την στιγμή της τζούρας... Η θέση του δεν ανήκε στο C level management, ούτε στο B level και φυσικά δεν ήταν owner της επιχείρησης που εργαζόταν... Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτή η φωτογραφία, αρνητική εντύπωση, ήταν κατά την άποψή μου παντελώς ακατάλληλη για το LinkedIn, για τον συγκεκριμένο άνθρωπο και αυτό που ενδεχομένως θέλει να επιτύχει...

Για να εξηγηθώ δεν είμαι σοβαροφανής, ούτε τόσο φανατικός εναντίον του τσιγάρου... Το δικό μου προφίλ έχει μια φωτογραφία κάθε άλλο παρά professional στα μάτια πολλών, είμαι σίγουρος... Εγώ όμως είμαι 38 χρονών, είμαι Developer κι έχω ενα πολύ συγκεκριμένο στυλ το οποίο συνειδητά το στηρίζω... Ο εν λόγω κύριος είναι στα 50, οικονομικός και η εμφάνιση του προφανώς θέλει να στείλει συγκεκριμένα μηνύματα τα οποία υπονομεύει η φωτογραφία με την τζούρα του τσιγάρου που είναι πιο rock and roll από αυτό που θέλει να δείχνει ενδεχομένως...

Εν ολίγοις, σήμερα η εικόνα είναι το παν και ο τρόπος που τη διαχειριζόμαστε δίνει το στίγμα μας, ορίζει την ταυτότητα μας και μπορεί να ανοίξει ή να κλείσει πόρτες αναλόγως... Καλό είναι να έχουμε επίγνωση των μηνυμάτων που στέλνει μια εικόνα και αν είναι πραγματικά αυτά που θέλουμε να επικοινωνήσουμε με τους γύρω μας πόσο μάλλον όταν δραστηριοποιούμαστε σε ένα μέσο επαγγελματικής δικτύωσης όπως το LinkedIn...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Configure Database Mail in SQL Server, my two cents...

Στο σχετικό link στο MSDN για το configuration του Database Mail αναφέρει τα παρακάτω για την συμπλήρωση του πεδίου Server Name:

server name

Η πολύ πρόσφατη εμπειρία μου, υποδεικνύει ότι καλύτερα να συμπληρωθεί η IP του SMTP server και όχι το όνομα του στο σχετικό πεδίο αφού για κάποιο λόγο ακατανόητο σε εμένα ο SQL Server δεν μπορούσε με τίποτα να στείλει email όταν το server name ήταν της μορφής "smtp.<your_company>.com" ...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Priceless...

Κι εκεί που βλέπεις το "Mr. Robot", το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, όπου σύμφωνα με την υπόθεση, κάτι πολύ σημαντικό έχει συμβεί με αποτέλεσμα να προκληθεί παγκόσμια οικονομική κατάρρευση, σε μια σκηνή παίζει μια τηλεόραση που προβάλλει σκηνές ταραχών και σχεδόν όλες είναι από την Ελλάδα και τις διάφορες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών...  Πόσο τζάμπα footage έχει χαρίσει αυτή η χώρα στη βιομηχανία του θεάματος πια...;

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Ο Σ. μεγαλώνει...

Δεν ασχολούμαι με την μελέτη του Σ. ... 

Η Κ., η κοπέλα που προσλάβαμε φέτος για να παίρνει τα παιδιά από το ολοήμερο και να τους φροντίζει μέχρι εγώ κι η Μ. να γυρίσουμε στο σπίτι, είναι παιδαγωγός και τον διαβάζει αυτή... Εμείς, η Μ. δηλαδή, απλά ρωτάει την Κ. τι είχε για διάβασμα ο Σ. και ελέγχει τα τετράδια του, κι αυτό είναι... Έτσι κι αλλιώς το παιδί είναι επιμελές και τακτικό στις υποχρεώσεις του δεν δημιουργεί ζητήματα σχετικά με την μελέτη του...

Σήμερα εγώ, η Μ. κι ο Θ. μείναμε στο σπίτι, όλοι με γαστρεντερίτιδα, ο μόνος που πήγε στη δουλειά του ήταν ο μόνος που φαίνεται να είναι υγιής, ο Σ. ... Του κακοφάνηκε που όλοι οι υπόλοιποι θα ήμασταν στο σπίτι κι αυτός όχι και για να του γλυκάνουμε λίγο το χάπι δεν τον αφήσαμε σήμερα στο ολοήμερο, πήγα και τον πήρα εγώ στη μία και δώσαμε στην Κ. ρεπό... Μετά το φαγητό κάτσαμε να διαβάσει στο γραφείο του κι εγώ δίπλα του, πρώτη φορά οι δυο μας...

Έτσι όπως τον έβλεπα να κάνει τις ασκήσεις, να πιέζει το μολύβι πάνω στο χαρτί, να μετράει με το νύχι τις αποστάσεις για να κάνει όλα τα "ξ" να έχουν το ίδιο μέγεθος, αληθινά συγκινήθηκα... Μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του όταν τον είχα μωρό στην αγκαλιά μου και τώρα είναι ολόκληρο αντράκι που γράφει, διαβάζει και χρησιμοποιεί τα δάχτυλα για να κάνει πρόσθεση κι αφαίρεση...

Ίσως να έχω υπάρξει αυστηρός με το παιδί μου, ίσως να τον έχω πιέσει πολύ να είναι πάντα αυτός που πρέπει... Τον έβλεπα πως έμπαινε κατευθείαν σε θέση άμυνας όταν τον διόρθωνα σε κάτι, σαν να απογοητευόταν και να τσαντιζόταν που του επεσήμανα το λάθος του ή όταν προσπάθησα να του προτείνω ένα άλλο τρόπο να κάνει κάτι...  Πρέπει να το δουλέψω αυτό και να μην τον κάνω να νιώθει πίεση ή ανταγωνισμό απέναντί μου...

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Stranger Things...

Stranger Things

Όλοι όσοι αγαπούν τα βιβλία του Stephen King...

Όλοι όσοι μεγάλωσαν τη δεκαετία του '80 και μπορούν να αναγνωρίσουν μουσικές, ντυσίματα, ταινίες και νοοτροπίες...

Όλοι όσοι είδαν και ξαναείδαν το "The Goonies"...

Όλοι όσοι αγάπησαν με πάθος κάποτε (και για πάντα) τον μαγικό κόσμο του Tolkien...

Όλοι όσοι πιστεύουν ότι το "Altered States" είναι από τις ταινίες που σου αλλάζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι...

Όλοι όσοι έχουν αναμνήσεις επενδεδυμένες με την μουσική των Clash, των Joy Division, των Television, των Smiths, του David Bowie... 

Όλοι όσοι συμφωνούν ότι "it's ok to be a geek"...

Όλοι αυτοί και επίσης όλοι όσοι έχουν στοιχειώδη εκτίμηση σε μια άρτια στημένη τηλεοπτική σειρά πρέπει, πρέπει, πρέπει να δουν το "Stranger Things"...

Εγώ όντας κλινήρης από την Κυριακή το βράδυ με γαστρεντερίτιδα, είδα και τα 8 επεισόδια της μιας και μοναδικής σεζόν από χθες το βράδυ στις 11 μέχρι σήμερα το απόγευμα στις 6...

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Γιορτές και γενέθλια - 8 χρόνια "Ψαροκόκαλο"...

To blogging έχει πεθάνει, ότι έχει απομείνει από αυτό λίγο θυμίζει τις μέρες της νιότης του... Όσοι έχουν/έχουμε απομείνει να ασχολούνται/ασχολούμαστε με αυτό είναι/είμαστε τελειωμένοι, παλιομοδίτες ή προπαγανδιστές και πωλητές... 

Παρ' όλα αυτά το "Ψαροκόκαλο" μεγάλωσε άλλη μια χρονιά αφού χθες είχε γενέθλια, αν ήταν παιδάκι θα πήγαινε πια τρίτη δημοτικού και συνεχίζει την πορεία του όντας το πλέον πεθαμένο στυλ blog, ένα προσωπικό ημερολόγιο... Όχι μόνο συνεχίζει αλλά την περασμένη χρονιά για πρώτη φορά κατέγραψε αύξηση στο post rate για πρώτη φορά στην 8-χρονη ιστορία του... 

Χθες γιόρταζε επίσης κι ο Θ. μου που μεγάλωσε πια, τον Απρίλη κλείνει τα 4, που όσο και να θέλω να τον βλέπω μπέμπη ακόμα έχει γίνει παιδάκι, γλύκας και πανέξυπνος... Χθες γιορτάσαμε συντηρητικά με παππούδες και την Κυριακή έχουμε το μεγάλο event, το party του που θα έρθουν οι φίλοι του...

Χρόνια πολλά και καλά και στους δύο!

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

"Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg

"Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg
Το "Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg, είναι το δεύτερο βιβλίο της Σουηδής συγγραφέα και νοητή συνέχεια του πρώτου της βιβλίου που έπεσε στα χέρια μου, του  "Σε ζωντανή μετάδοση" ... Κινείται στο γνώριμο ύφος της Lackberg, πρωταγωνιστές είναι φυσικά ο Πάτρικ Χέντστρεμ και η σύζυγός του ΄Ερικα Φαλκ και διαδραματίζεται στην Φιελμπάκα, μια μικρή πόλη της Σουηδίας... Η υπόθεση στηρίζεται στη δολοφονία ενός ηλικιωμένου, πρώην καθηγητή ιστορίας με εξειδίκευση στην ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου... Στον άνθρωπο αυτό είχε καταφύγει η Έρικα για πληροφορίες μετά τα αναπάντεχα ευρήματα που ανακάλυψε σε ένα μπαούλο στην σοφίτα του σπιτιού της στο τέλος του "Σε ζωντανή μετάδοση" ... Η Έρικα ψάχνει να βρει απαντήσεις για το παρελθόν της μητέρας της και να κλείσει πληγές του παρελθόντος και κάπως έτσι η αναζήτηση της Έρικα και η έρευνα για το δολοφόνο περιπλέκονται και στο τέλος μοιάζει ότι η απάντηση για τη μια αναζήτηση θα δώσει την απάντηση και για την άλλη....

Η αφήγηση κινείται σε δυο παράλληλες γραμμές, μία στο παρόν του βιβλίου και άλλη μία πίσω σε γεγονότα που αφορούσαν την μητέρα της Έρικα και τους φίλους της κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου... Η Lackberg ξέρει πολύ καλά πως να χτίσει την πλοκή της και πως να βάλει τον αναγνώστη σε μια διαδικασία να μην μπορεί παρά να διαβάσει και το επόμενο κεφάλαιο... Ο πυρήνας του βιβλίου της και κεντρική ιδέα είναι ότι πίσω από τον καθένα κρύβονται ανομολόγητα μυστικά και σκελετοί μέσα σε ντουλάπια... Η Lackberg είναι γενναιόδωρη με τον αναγνώστη της καθώς του δίνει τα στοιχεία που οδηγούν στην λύση του μυστηρίου σταδιακά έτσι ώστε φτάνοντας στο τέλος η ταυτότητα του ενόχου έχει ήδη προβλεφθεί χωρίς όμως να του στερεί την απόλαυση του μυστηρίου... Οι ήρωες του βιβλίου είναι άρτια στημένοι και πολυεπίπεδοι, δεν μπορείς να τους βάλεις ταμπέλα, καλός ή κακός, όλοι έχουν τα αίτια και τις αφορμές τους για ότι είναι και ότι κάνουν, δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο, μόνο αποχρώσεις του γκρι... 

Δεν μπορώ να βρω κάποιο σοβαρό μειονέκτημα στο βιβλίο της Lackberg αφού αληθινά το απόλαυσα... Όπως είχα γράψει και για το "Σε ζωντανή μετάδοση"  θα ήθελα να είναι πιο ατμοσφαιρικό, πιο σκοτεινό αλλά από την άλλη είναι βαρετό να περιμένω ότι όλα τα σκανδιναβικά noir θα είναι όπως αυτά του Jo Nesbo,,, Το σίγουρο είναι ότι το σκανδιναβικό noir βρίσκεται σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα όταν υπηρετείται από συγγραφείς όπως τον Νορβηγό και την Camilla Lackberg ...

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Status report...

Χθες, Παρασκευή, έκλεισα 10 μέρες στην καινούργια δουλειά... Ήταν αρκετά περίεργες αυτές οι 10 μέρες... Κατά κύριο λόγο ήταν ένα συναισθηματικό roller coaster, μια έτσι και μια αλλιώς... Υπήρχαν μέρες που γυρνούσα στο σπίτι με κέφι, υπήρχαν κι άλλες που γυρνούσα με τα μούτρα κατεβασμένα... Δεν κρύβω ότι σε κάποιες από τις μέρες της δεύτερης περίπτωσης περάσαν από το μυαλό μου σκέψεις ως προς την ορθότητα της απόφασης που πήρα να αλλάξω δουλειά... 

Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος στην όποια κριτική κάνω, τόσο στον εαυτό μου όσο και στους άλλους και στο περιβάλλον... Βασικά προσπαθώ να μην κάνω κριτική, είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο και δεν είναι δίκαιο για κανέναν... Πιστεύω ότι επί της ουσίας μόνο σε ένα χρόνο από τώρα θα μπορώ να εξάγω κάποια ασφαλή συμπεράσματα... Το πως έχει η κατάσταση είναι αρκετά σαφές, ως προς τα δεδομένα τουλάχιστον... 

Η αλλαγή του industry απαιτεί από εμένα να κάνω μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αλλάξω τον τρόπο που σκεφτόμουν τη δουλειά τα τελευταία 11 χρόνια και να προσαρμοστώ σε ένα περιβάλλον πολύ πιο δυναμικό... Οι άνθρωποι που έχω συναντήσει και γνωρίσει είναι μέχρι τώρα συμπαθείς κι ευγενικοί και με έχουν κάνει να νιώσω αρκετά άνετα... Έχω διαγνώσει ήδη κάποια χαρακτηριστικά στην λειτουργία της εταιρείας τα οποία είναι κοινά στις περισσότερες ελληνικές εταιρείες τόσο θετικά όσο και αρνητικά... 

Όσον αφορά το καθαρά δικό μου κομμάτι έχω εντοπίσει τα σημεία που διαφωνώ αλλά δεν γνωρίζω, λόγω άγνοιας ακόμα του business model, κατά πόσον είναι εφικτό να τα αλλάξω προς μια κατεύθυνση που στο δικό μου το μυαλό φαίνεται σωστή... Το management δείχνει να εννοεί όσα λέγαμε πριν την πρόσληψή μου, δείχνει να έχει διάθεση να επενδύσει πάνω σε αυτό που είμαι και μπορώ να προσφέρω...Η σκέψη του αν θα τα καταφέρω να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες τους και κερδίσω τον σεβασμό και την εκτίμηση τους δεν κρύβω ότι είναι το μεγαλύτερό μου άγχος... 

Το σίγουρο είναι ότι η δουλειά είναι πολύ και θέλει μεγάλη προσπάθεια... Ίσως αφελώς να πίστευα ότι τα πράγματα θα ήταν πιο στρωτά... Μιλώντας σήμερα με ένα φίλο μου είπε όταν του είπα για την πολύ δουλειά ότι δεν πήγα στην νέα δουλειά για να αράξω... Είχε απόλυτο δίκιο και κατάλαβα ότι επί της ουσίας δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι όντως τώρα δεν θα αράξω, ότι δεν θα φέρω την κατάσταση στα μέτρα μου, εγώ πρέπει να έρθω στα μέτρα της κατάστασης... Σίγουρα θα περάσω από διάφορες φάσεις αυτή την χρονιά κι η προσαρμογή δεν θα είναι εύκολη για μια τόσο μεγάλη αλλαγή... Ελπίζω μόνο να διατηρώ όσο γίνεται περισσότερο την ψυχραιμία μου... 

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ποδαρικό για το 2017...

Η ημερομηνία έχει πάει 8 Ιανουαρίου (11:05 μ.μ. η ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) και δεν έχω γράψει κάποιο νέο post μέσα στο 2017... Ο λόγος είναι ότι οι μέρες που μεσολαβήσαν μεταξύ του προηγούμενου post και του παρόντος ήταν εξαιρετικά γεμάτες, τόσο πολύ που δεν βρήκα χρόνο και διάθεση να κάτσω να γράψω κάτι στο blog μου... 

Περάσαμε πολύ καλά οικογενειακώς, πήγαμε βόλτες, δυο φορές σινεμά, πήγαμε σε φίλους, ήρθαν φίλοι στο σπίτι μας, πήγαμε στα χιόνια και φέτος για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια κάναμε ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς, εμείς και τα παιδιά, μακρυά από το σπίτι μας, καλεσμένοι στο σπίτι του κουμπάρου μας... Επίσης βρήκαμε τον χρόνο και τον τρόπο, να βγούμε και δυο φορές οι δύο μας, εγώ κι η Μ., γεγονός που οφείλεται σχεδόν εξ' ολοκλήρου στην Μ. ... Κώλο δεν βάλαμε κάτω...

Από τις 3/1 έχω ξεκινήσει στην νέα μου δουλειά... Παρά τη δωδεκαετή εργασιακή εμπειρία μου, η αλλαγή κλάδου βιομηχανίας, όχι αντικειμένου, προϋποθέτει ένα χρονικό διάστημα προσαρμογής σε ένα εντελώς διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλο από αυτό που γνώριζα τόσα χρόνια όπως επίσης και μια διαδικασία εξοικείωσης με τους νέους συναδέλφους για τους οποίους οφείλω να πω ότι μέχρι τώρα μόνο θετικές εντυπώσεις έχω... Δεν κρύβω ότι στις τρεις αυτές πρώτες μέρες στη δουλειά το γεγονός ότι δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα με πανικόβαλε ελαφρώς κι έκανε να περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις του τύπου μήπως έκανα ολέθριο λάθος που άφησα την τράπεζα... Προσπαθώ να μην κρίνω καταστάσεις κι ανθρώπους τόσο νωρίς, είναι άδικο τόσο για τους άλλους όσο και για μένα, όπως επίσης προσπαθώ να μην έχω πολύ υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου τώρα που είναι τόσο αρχή, το πράγμα γενικά θέλει τον χρόνο του...

Το 2016 ήταν μια δύσκολη χρονιά με αρκετά νεύρα και στενοχώριες σε προσωπικό επίπεδο,έκλεισε όμως με πολύ θετικό τρόπο για μένα, με τρόπο που με έκανε να αισθανθώ πολύ δικαιωμένος για μια σειρά αποφάσεων που έχω πάρει εδώ και χρόνια για κάποιες από τις οποίες είχα δεχτεί κριτική και πιέσεις από το φιλικό μου περιβάλλον για να αλλάξω γνώμη... Το 2016 ήταν επίσης μια χρονιά στην οποία αποδείχτηκε αληθινή η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου στις 31/12/2015 καπνίζοντας το τελευταίο μου τσιγάρο... Μετά από 1 χρόνο εκείνο το τσιγάρο ήταν όντως το τελευταίο μου και προχωράμε... 

Για το 2017 η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου κι ελπίζω και αυτή να την κρατήσω είναι να χάσω τα 15 επιπλέον κιλά που κουβαλάω εδώ και ένα χρόνο και βάλε... Σίγουρα το κόψιμο του τσιγάρου έπαιξε τον ρόλο του αλλά το κακό είχε ξεκινήσεις από πιο παλιά... Το ζήτημα είναι ότι η ζυγαριά έδειξε σε κάποια φάση 99,3 κιλά, αυτή την στιγμή δεν γνωρίζω πόσα κιλά είμαι, έχω να ζυγιστώ από αρχές Δεκέμβρη και τώρα κατόπιν εορτών το αποφεύγω... Ο στόχος είναι το φετινό καλοκαίρι να πάω στην παραλία χωρίς να ανησυχώ για το αν φαίνεται πολύ η κοιλιά μου ή όχι...

Η σημαντικότερη ευχή που μπορώ να κάνω για το 2017 είναι η υγεία, για μένα, την οικογένειά μου, τον κόσμο όλο...

Καλή χρονιά να έχουμε!