Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Ο χρόνος είναι χρήμα...

...και ενέργεια και αναμνήσεις και εμπειρίες και συναισθήματα και πολλά άλλα... Με άλλα λόγια είναι πολύτιμος και δεν αξίζει να σπαταλιέται σε ανθρώπους ή καταστάσεις που δεν τον διαχειρίζονται με σεβασμό, δεν του δίνουν νόημα και περιεχόμενο... Κάθε στιγμή που σπαταλιέται σε αδιέξοδα και τετριμμένες κοινωνικότητες είναι μια απώλεια για τον εαυτό σου και τους οικείους σου, αυτούς που πραγματικά αγαπάς, χρειάζεσαι και σε χρειάζονται, δεν αξίζει καμιά να πηγαίνει χαμένη... Οι ομφάλιοι λώροι είναι για να κόβονται...

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Φόβος - Τα σταφύλια της οργής...

How can you frighten a man whose hunger is not only in his own cramped stomach but in the wretched bellies of his children? You can't scare him – he has known a fear beyond every other...

(Πώς μπορείς να φοβίσεις έναν άντρα του οποίου η πείνα δεν βρίσκεται μόνο στο σπασμένο από κράμπες στομάχι του αλλά και στις άθλιες κοιλιές των παιδιών του; Δεν μπορείς να τον φοβίσεις, έχει γνωρίσει ένα φόβο μεγαλύτερο και πέρα από κάθε άλλο...)

Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σταφύλια της οργής" του John Steinbeck, για το οποίο είχα γράψει παλιότερα αυτό το post... Η μετάφραση είναι δική μου...

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Οι γύφτοι...

...Οι γύφτοι σκότωσαν τον JFK...
...Οι γύφτοι άνοιξαν την Κερκόπορτα...
...Οι γύφτοι έκαψαν τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας...
...Οι γύφτοι ξέρουν που είναι θαμμένος ο Jimmy Hoffa...
...Οι γύφτοι ωθούν στην πορνεία συνταξιούχους του ΟΓΑ...
...Οι γύφτοι τρώνε συκωτάκια δεκάχρονων κοριτσιών για brunch...

Αυτά είναι ίσως οι μοναδικές κατηγορίες που ΔΕΝ γράφτηκαν στα μέσα, μαζικά και κοινωνικά, για τους γύφτους για να σπεκουλάρουν πάνω στον τραγικό θάνατο του Μάριου στο Μενίδι... Αν σαν κοινωνία ψάχνουμε απλά αποδιοπομπαίο τράγο, ένα σαμάρι για να ξεσπάσουμε την οργή, την λύπη μας και τις προκαταλήψεις μας, έχουμε πετύχει διάνα... Αν θέλουμε πραγματικά απαντήσεις για το πως και το γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα στο Μενίδι και σε κάθε Μενίδι της χώρας πρέπει να το πάρουμε αλλιώς και κυρίως να βγάλουμε τις παρωπίδες...

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

"Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork

"Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνο το πρώτο ταξίδι του Harry Hole στην Αυστραλία ή από τότε που γνωρίσαμε το κορίτσι με το τατουάζ με το δράκο αλλά το σκανδιναβικό noir είναι ακόμα φρέσκο και ζωντανό, alive and kicking που λένε και στο χωριό μου... Σίγουρα υπήρξαν "λαθρεπιβάτες" στο τρένο του και σίγουρα δημιούργησε μια συγκεκριμένη μανιέρα στηριγμένη σε αυτήν ακριβώς την σκοτεινιά του κλίματος και της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων που ζουν στον παγωμένο βορά αλλά καταφέρνει ακόμα να παράγει βιβλία συναρπαστικά για τους λάτρεις τους είδους...

Το βιβλίο του Samuel Bjork, το δεύτερο του συγγραφέα για το συγκεκριμένο είδος, είναι ένα πολύ καλό δείγμα σκανδιναβικού noir... Μια δολοφονία που κάνει αίσθηση, μια σκοτεινή ιστορία από το παρελθόν που τροφοδοτεί το παρόν, ένα αστυνομικό δίδυμο κυνηγημένο από τους δαίμονες του, μια Νορβηγία φθινοπωρινή κι όμως ήδη παγωμένη... Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες της πλοκής, μια περίληψη χωρίς spoilers είναι διαθέσιμη στην σχετική σελίδα του εκδοτικού οίκου... 

Το βιβλίο είναι άρτιο τόσο από άποψη πλοκής όσο και ρυθμού και θα ικανοποιήσει τους fans του είδους... Ενώ χτίζει την ιστορία του πάνω στην μανιέρα που καθιέρωσε ο Nesbo, έχει μια φρεσκάδα και ένα ύφος που δεν μοιάζει φτηνή απομίμηση, που έχει φρεσκάδα και χαρακτήρα... Μου άρεσε πολύ που είδα επιτέλους ένα βιβλίο σκανδιναβικού noir να χρησιμοποιεί σαν στοιχείο πλοκής την "βαριά" παράδοση της Νορβηγίας στο black metal... Μου άρεσε ο τρόπος που ο συγγραφέας χειρίστηκε το χτίσιμο της πλοκής με τα flashbacks στο παρελθόν... Μου άρεσε η κατάδυση μέσα στους εφιάλτες της Μία, υπήρχαν στιγμές που ζήλεψα τις μπύρες και τα ποτά που κατέβαζε διαρκώς... Δεν μου άρεσε που ο συγγραφέας αφήνει σαφείς αναφορές για τρίτη συνέχεια των περιπετειών της Μία και του Χόλγκερ, μπορεί όντως να υπάρξει, δεν χρειάζεται να προδιαθέτει,είμαστε αναγνώστες, όχι τηλεθεατές... 

Προσωπικά απόλαυσα την ανάγνωση της "Κουκουβάγιας" και θα συνιστούσα σε άλλους λάτρεις τους είδους, σαν κι εμένα, να την απολαύσουν και αυτοί... Σκέφτομαι συχνά ότι κάθε είδους βιβλιοκριτική απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό και μόνο αυτό, αν δεν είσαι λάτρης του noir δεν θα σε κολλήσει ένα τέτοιο βιβλίο και θα θεωρήσεις την κριτική μέγιστη μπαρούφα οπότε αν δεν σας αρέσει το είδος αγνοήστε πλήρως αυτό το post...

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

25η ώρα...

Πριν από τρία περίπου χρόνια δέχτηκα την πρόσκληση να συμμετάσχω σε ένα on line λογοτεχνικό project με την ονομασία "25η ώρα"... Δοκίμασα να γράψω κάτι σχετικό με το όλο concept του project και σχετικά αβίαστα προέκυψε ένα μικρό κείμενο το οποίο κι έστειλα ως συμμετοχή... Ο διοργανωτής του project μου απάντησε, πολύ ευγενικά, ότι δεν μπορούσε να το συμπεριλάβει στο project λόγω της βωμολοχίας που περιείχε και κάποιων εκφράσεων που έχουν ρατσιστικό περιεχόμενο... Μου ζήτησε εφόσον το ήθελα, να κάνω κάποιες αλλαγές απαλείφοντας τα "φλέγοντα" σημεία και να υποβάλλω ξανά την συμμετοχή μου... Του απάντησα ότι δεν ήθελα να αλλάξω το κείμενο αφού τότε θα έπαυε να είναι δικό μου και ότι οι αναφερόμενες ως ρατσιστικές εκφράσεις δεν είχαν, κατά την άποψή μου, τέτοιο περιεχόμενο καθώς ήταν "ειπωμένες" μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο context, από πολύ συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου... Του ευχήθηκα καλή επιτυχία στο project του (την οποία όντως είχε) και δεν επικοινωνήσαμε από τότε ξανά...

Το κείμενο που ακολουθεί είναι εκείνο που υπέβαλλα σαν συμμετοχή στο project και απορρίφθηκε... Το δημοσιεύω σήμερα μετά από τρία χρόνια, δεν ξέρω κι εγώ γιατί επί της ουσίας... Ίσως να προσπαθώ να ξορκίσω την δυσκολία που έχω τελευταία να γράψω έστω και δυο σκέψεις στο blog, ίσως να έχω και την διάθεση να εκτεθώ παρουσιάζοντας κάτι που δημιούργησα εγώ...

25η ώρα

Τι θέλεις τώρα ρε μαλάκα;

Να κάτσεις να σε πιάσουν οι μπάτσοι;

Να σε χώσουνε στον Κορυδαλλό για να σε γαμάνε οι Αλβανοί στα ντους;

Αφού την έκανες την μαλακία σου…

Δεν άντεξες το μεροδούλι μεροφάι λες κι ήσουνα ο μόνος, τόσος κόσμος έτσι δεν ζει; Ο πατέρας σου έτσι δεν έζησε όλη του τη ζωή, το κεφάλι σκυφτό και μούγκα;

Εσύ δεν ήθελες τον φόβο και την μετριότητα, έλεγες, ως πότε να τρως φάπες; Τώρα να σε δω φίλε μου, τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους, εσύ ήθελες να το παίξεις γκάγκστερ…

Μερικά πάνω κάτω μόνο μέχρι τα σύνορα, είχες πει, ίσα να πιάσουμε την καλή και μετά θα ξεκόψω…

Μα τι νομίζεις ρε κορόιδο ότι τα πράγματα πάνε όπως τα σχεδιάζεις, αυτή είναι η εξαίρεση όχι ο κανόνας…

Οι μπάτσοι δεν είναι κορόιδα, άλλο που κάνουν τα στραβά μάτια όταν θέλουν, δεν θα υποπτευόντουσαν ένα μαλάκα που πάει κι έρχεται από τα σύνορα με το ιχ του χωρίς αποσκευές χωρίς τίποτα…

Και καλά το έπαιξες Ρίνγκο και δεν σταμάτησες όταν σου κάνανε το σήμα και βγήκες στα χωράφια για να περάσεις από το μπλόκο, τώρα τι θα κάνεις; Θα κάτσεις να σε πιάσουν, θα παραδοθείς;

Στην «25η Ώρα» ο Έντουαρντ Νόρτον έβαλε τον κολλητό του να του σπάσει τα μούτρα πριν μπει στην φυλακή για να φαίνεται πιο σκληρός μπας και σώσει τον κώλο του, εσύ δεν προλαβαίνεις, τις ακούς τις σειρήνες που πλησιάζουν; Πού λες να καταλήξεις με ένα αυτοκίνητο τίγκα στο μαύρο;

Ή θα συνεχίσεις να τρέχεις κι όπου φτάσεις, ελευθερία πάση θυσία;

Ναι ρε μαλάκα, την έκανες την λαδιά, άπλωσες το χέρι να αρπάξεις την ευκαιρία πριν την αρπάξει κάποιος άλλος…

Ως πότε υπάλληλος και μαλάκας να μετράς και το σεντς, να τρέμεις την μέρα που έρχεται;

Πάρε μια απόφαση μαλάκα, τους ακούω και πλησιάζουν…