Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Απολογισμός Μαίου...

Ο Μάιος ήταν/είναι ένας μήνας πλήρης γεγονότων, συναισθημάτων και προσωπικών αποκαλύψεων... Τα περισσότερα από όσα έχουν συμβεί δεν μπορώ να τα περιγράψω γιατί είναι ακόμα κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου, κάποια από αυτά δεν είμαι έτοιμος να τα μοιραστώ... Το απόσταγμα αυτής της περιόδου μπορεί να συνοψιστεί στα παρακάτω:

  • Οι μόνες βεβαιότητες σε αυτή τη ζωή είναι ο θάνατος και η αγάπη...
  • Κάθε μακροπρόθεσμη σκέψη είναι καταδικασμένη σε ένα τεράστιο ρίσκο, βάλε μικρούς και βραχυπρόθεσμους στόχους...
  • Αυτά που ενδεχομένως χρειαστεί να κάνεις κάποια στιγμή στη ζωή σου για να αντιμετωπίσεις διάφορες καταστάσεις (οικονομικής φύσεως στην περίπτωση που έχω στο μυαλό μου) είναι μερικές φορές στα όρια του κωμικοτραγικού...
  • Δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι τα λάθη του παρελθόντος...
  • Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει δυνατότητες που δεν μπορείς να τις φανταστείς...
  • Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει ευαίσθητα σημεία που δεν μπορείς να τα φανταστείς...
  • Η σκληρή δουλειά μπορεί να είναι φάρμακο για το μυαλό...
  • Η σκληρή δουλειά μπορεί να τρελάνει το μυαλό...
  • Το μόνο πράγμα στο οποίο καταφέρνω πλέον να έχω απόλυτο έλεγχο είναι η δίαιτα που κάνω, έχω χάσει 5 κιλά σε ένα μήνα...
  • Επέτρεψα στον εαυτό μου να διολισθήσει σε μια βλαβερή συνήθεια του παρελθόντος, ξανάρχισα το κάπνισμα...  

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Χωρίς τίτλο...

Υπάρχουν τόσα πολλά για τα οποία μπορώ να γράψω αλλά όλα έχουν μπουκώσει το μέσα μου και τίποτα δεν μπορεί να βγει προς τα έξω... Τα γεγονότα της περιόδου σπρώχνονται το ένα με το άλλο για το ποιο θα είναι το πιο σημαντικό, το πιο επιτακτικό, αυτό που σε αγχώνει περισσότερο, αυτό που σε μαυρίζει λίγο ακόμα... Κάνω υπομονή και περνάω μέρα την μέρα, χωρίς σχέδια και πλάνα, πού χρόνος άλλωστε για τέτοια, ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ξεκλέβω λίγο χρόνο δουλεύοντας από το σπίτι... Το 2018 είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο και το δυσκολότερο από όλα είναι  ότι κλυδωνίζονται σχεδόν όλες οι βεβαιότητες μου, αν δεν υπήρχε και η άγκυρα μου που λέγεται οικογένεια, η γυναίκα και τα δυο μου παιδιά, δεν ξέρω πραγματικά αν θα ήμουν σε θέση να bloggάρω έτσι απλά τον πόνο μου και να μην βρίσκομαι σε έξαλλη κατάσταση...

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

5 χρόνια μελαχρινό, φανταστικό μωρό...

Περίπου τέτοια ώρα ήταν πριν από 5 χρόνια που σε πήρα πρώτη φορά αγκαλιά, με μια μάσκα στο πρόσωπο γιατί ήμουν κρυωμένος και φοβόμουν μην σε κολλήσω...

first hug


Χρόνια σου πολλά Τσίκο μου, σε αγαπώ τόσο πολύ! 💗

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Έχουν τρελαθεί και τα ρολόγια...

Για κάποιο λόγο μεταφυσικό που μόνο αυτό γνωρίζει, το widget ρολόι/καιρός στο τηλέφωνο μου επιμένει να δείχνει, χωρίς να το έχω επιλέξει εγώ, τον καιρό της Αίγινας...

Σαν να προσπαθεί να με μεταφέρει στο happy place μου, να μου υπενθυμίσει ότι τα δύσκολα που περνάμε σαν οικογένεια θα τελειώσουν, ότι μπροστά μας υπάρχει ένα αύριο καλύτερο από το σήμερα, κάτι χαρούμενο να περιμένεις όπως περιμένεις με λαχτάρα τις καλοκαιρινές διακοπές...

Αμήν...

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Το πλήρωμα του χρόνου...

Το Σάββατο το βράδυ, δεν θυμάμαι πώς το έφερε η κουβέντα, ο Σ. με ρώτησα πώς ένιωσα όταν γεννήθηκε... Του απάντησα ότι θα του δώσω κάτι να διαβάσει και του έδωσα να διαβάσει το post που είχα γράψει στα πρώτα του γενέθλια... Το διάβασε στο κινητό μου και όταν τον ρώτησα πώς του φάνηκε μου είπε ότι είναι καλό αλλά το βλέμμα του και το χαμόγελό του μαρτυρούσαν ότι δεν το βρήκε απλά καλό (έτσι νομίζω τουλάχιστον)...

Το blog αυτό από τα πρώτα βήματα της ύπαρξής του σαν πρωταρχικό του σκοπό ύπαρξης είχε και έχει να είναι ένα παράθυρο μέσα στο μυαλό και την ψυχή του ιδιοκτήτη του, κυρίως για τα παιδιά μου, για να έχουν αυτά και μια άλλη εικόνα του τι σκεφτόταν ή ένιωθε ο πατέρας τους που ίσως δεν κατάφερα να τους το εκφράσω ποτέ με λόγια... Το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένα από τα παιδιά μου διαβάζει ένα δικό μου post και πόσο μάλλον ένα τόσο σημαντικό για μένα post που γράφτηκε πριν από τόσα χρόνια με κάνει πολύ ευτυχισμένο... 😊

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Qlik blogs...

Qlik
Το Qlik community είναι μια εξαιρετική πηγή γνώσης για όλους τους Qlik Developers, είναι δύσκολο να έχεις μια απορία και να μην έχει ήδη απαντηθεί στα forum του... Λογικά δεν θα χρειαστεί κάποιος να ψάξει κάπου αλλού στο internet για να πάρει απαντήσεις στις Qlik αναζητήσεις του, υπάρχουν όμως κάποια blogs με Qlik θεματολογία τα οποία έχουν τιμητική θέση στο feedly μου... Είναι blogs που συντηρούν επιφανή μέλη της Qlik κοινότητας, consultants και developers που η γνώμη τους "μετράει" και με έχουν "ξελασπώσει" με κάποιο post τους ουκ ολίγες φορές...

Τα Qlik blogs του timeline μου είναι τα:

  • QlikView Cookbook: Το blog του θρύλου Rob Wunderlich είναι μια εξαιρετική πηγή για tips, utilities και νέα της Qlik κοινότητας...
  • The Qlik Fix: Είναι το blog του Barry Harmsen, ενός εκ των συγγραφέων του πολύ καλού βιβλίου "QlikView 11 for Developers"... Ενημερώνεται συχνά και στα σχόλια των posts του συχνά ξεκινάνε πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις...
  • Qlik Tips: Ακόμα ένα blog από τον πολυγραφότατο (Βιβλίο 1, Βιβλίο 2, Βιβλίο 3) Stephen Redmond, με διαρκή παρουσία από το 2009...
  • QlikView Maven: Ακόμα ένα blog με 10-ετή παρουσία στο Qlik σύμπαν...
  • Quick Intelligence: Τελευταίο αλλά όχι καταϊδρωμένο, το blog του επιφανούς μέλους της Qlik κοινότητας, Steve Dark, ενός ανθρώπου που έχει διακριθεί και ξεχωρίσει μεταξύ των υπολοίπων μελών της Qlik κοινότητας για τις γνώσεις και τα επιτεύγματά του...

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin
Είναι κάποια βιβλία που προορίζονται να γίνουν τριλογίες, τετραλογίες κ.ο.κ. ... Είναι αυτά που όταν στέλνει ο συγγραφέας τα πρώτα δείγματα στον εκδοτικό οίκο αυτός που τα παραλαμβάνει καταλαβαίνει ότι έχει πιάσει λαβράκι, ένα συμβόλαιο προσφέρεται άμεσα στον συγγραφέα και η ιστορία μεγαλώνει και κόβεται σε κομμάτια... Το βιβλίο είναι και προϊόν, δυστυχώς ή ευτυχώς... Κάτι τέτοιο πρέπει να συνέβη όταν υπέβαλλε τα πρώτα δείγματα από το πρώτο μέρος της τριλογίας του ο Justin Cronin ("Το πέρασμα") και κάπως έτσι έφτασε στα χέρια των αναγνωστών (και τα δικά μου προφανώς) το δεύτερο μέρος της τριλογίας, το "Οι δώδεκα αιώνιοι" ...

Μετά την εξόντωση του Μπάμπκοκ, το κυνήγι για τους δώδεκα αιώνιους, τους δώδεκα πρώτους μιαρούς που "γεννήθηκαν" στο Τέλουραιντ του Κολοράντο στα πλαίσια ενός στρατιωτικού πειράματος, συνεχίζεται χωρίς όμως επιτυχία... Έχουν περάσει 5 χρόνια και οι ζωές των ηρώων που συναντήσαμε στο πρώτο βιβλίο έχουν αλλάξει ενώ κάποιοι από αυτούς έχουν χάσει τις ζωές τους... Το κυνήγι φαίνεται να μην οδηγεί πουθενά όμως ο Πίτερ και η Αλίσια πιστεύουν ότι πρέπει να συνεχίσουν, ότι είναι ο μόνος τρόπος να απαλλάξουν μια και καλή τον κόσμο από την μάστιγα των μιαρών... Η Έιμι, το Κορίτσι που Ήρθε από το Πουθενά, ζει μια ήσυχη ζωή σαν μοναχή όμως οράματα και σκέψεις την κατακλύζουν... Κάποια ακατανόητα εκ πρώτης όψεως γεγονότα, μια μυστηριώδης γυναίκα που φαίνεται να καθοδηγεί τους μιαρούς σε κάποιες επιθέσεις εναντίων των ανθρώπων θα είναι η αφορμή για την έναρξη μιας αναζήτησης του τι υπάρχει εκεί έξω στις ερημιές και όλα τα βήματα θα τους οδηγήσουν στην παγωμένη, χειμωνιάτικη Αϊόβα... Εκεί πολλές εκπλήξεις θα συμβούν, πολλές απαντήσεις θα δοθούν και κανένας πια δεν θα είναι ίδιος...

Το βιβλίο κινείται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, το παρόν και την εποχή που ξέσπασε η επιδημία... Οι αφηγήσεις εκείνων των πρώτων χαοτικών ημερών επιχειρούν να δώσουν μια εικόνα των γεγονότων και να δώσουν απαντήσεις σχετικά με το παρελθόν των ηρώων του βιβλίου, να δέσουν τα γεγονότα που συνέβησαν και αυτά που θα συμβούν στο παρόν του χρόνου που εκτυλίσσεται το βιβλίο σαν τα κομμάτια ενός παζλ... Ο Cronin επιχειρεί να εμβαθύνει στο background των ηρώων του, προσπαθεί να τους αναλύσει και να τους παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό του καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι για όλες τις συμπεριφορές υπάρχουν πάντα κάποιες αιτίες αλλά είναι θέμα του καθενός οι επιλογές που θα κάνει, το να διαλέξει το "καλό" από το "κακό"...  Η ανθρώπινη ψυχή είναι μια σκοτεινή άβυσσος που κρύβει εξίσου τέρατα και θαύματα... Το βιβλίο έχει κινηματογραφική πλοκή και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, έχει δράση και αγωνία, χωρίς όμως να γίνεται ένα αναγνωστικό action movie... Μου άρεσε πολύ η δουλειά που έκανε ο συγγραφέας εμβαθύνοντας σε ότι έχει απομείνει από την ψυχή των μιαρών, κυρίως μέσα από τον Κάρτερ τον τελευταίο από τους προπάτορες ενώ παίζει πολύ με την ιδέα του ότι τα τέρατα δεν κρίνονται από την εξωτερική τους εμφάνιση,αν σκεφτείς ειδικά το φινάλε... 

Το  "Οι δώδεκα αιώνιοι"  είναι ένα πολύ καλό βιβλίο τους είδους του sci-fi/horror το οποίο ναι μεν δεν είχε τον δυναμισμό και την ένταση  του "Το πέρασμα"  αλλά είναι το βιβλίο αυτό το οποίο στήνει σε σταθερά θεμέλια το σύμπαν αυτού του κατεστραμμένου από την επιδημία κόσμου και σε προετοιμάζει για το τέλος της τριλογίας, το "Η Πόλη των Κατόπτρων", το οποίο ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου...

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

40...

Είμαι από τους λίγους εναπομείναντες χωρίς κανένα τατουάζ όμως εδώ και λίγες μέρες έχει αρχίσει να γυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα να κάνω το πρώτο μου... Στις 18 Αυγούστου έχω τα γενέθλια μου και θα γίνω 40 χρονών, θα έχω φτάσει στο θεωρητικό μέσον της ζωής μου, σκέφτομαι λοιπόν ότι θα είναι ωραίος τρόπος να το γιορτάσω "χτυπώντας" τον αριθμό 40 πάνω μου... Το concept είναι ότι αν αξιωθώ να φτάσω τα 80 θα ήταν ωραίο να χτυπήσω άλλο ένα τατουάζ 40, δεδομένου βέβαια ότι θα με αφήσουν τα παιδιά μου και δεν θα θεωρήσουν ότι ο πατέρας τους ξεμωράθηκε τελείως... Από σήμερα μέχρι τον Αύγουστο βέβαια μπορεί να έχω αλλάξει γνώμη...

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Όλα καλά... :)

Γράφω συχνά για τα ζόρικα και τους προβληματισμούς μου, αυτή την φορά όμως γράφω γιατί τα πράγματα πάνε καλά και θέλω να πω ένα ευχαριστώ στο κάρμα μου και στον εαυτό μου... 

Πέρασα μια εβδομάδα κουραστική μεν αλλά γεμάτη δημιουργική ορμή... Τα παιδιά μου είναι μια χαρά, με την Μ. διανύουμε μια εξαιρετική περίοδο της σχέσης μας και στη δουλειά πήρα μια μικρή αλλά σημαντική για μένα αναγνώριση της μέχρι τώρα δουλειάς μου ενώ ενδιαφέροντα πραγματα φαίνονται να έρχονται στο μέλλον... Αύριο έχω άδεια κι εγώ κι η Μ. και θα πάμε, μαζί κι ο Σ. , να καμαρώσουμε τον Θ. να "ερμηνεύει" τον λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο στο σκετς του παιδικού σταθμού για την 25η Μαρτίου... Δικαιωματικά έχω κάθε λόγο να νιώθω καλά και να 'μαι ευτυχισμένος! 😊😊😊


Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Εργασιακός εγωισμός...

Χθες πέρασα μια απόλυτα αντιπαραγωγική, ατελείωτη μέρα, ψάχνοντας να βρω λύση σε ένα πρόβλημα η οποία τελικά ήταν πολύ απλούστερη από ότι πίστευα και βρέθηκε μόνο μετά την σημαντική βοήθεια που μου δόθηκε από συνάδελφο sys admin... Μου έχει ανατεθεί ένα CRM project, η πρώτη μου φορά που ασχολούμαι με κάτι τέτοιο, και  πάω στα τυφλά... Με ενοχλεί η αίσθηση του να μην έχω γνώση και έλεγχο της δουλειάς μου, να είμαι junior και να ρωτάω διαρκώς τους άλλους... Η δουλειά που κάνω απαιτεί διαρκή επιμόρφωση, να ζεις σε ένα διαρκή κύκλο εξέλιξης από junior σε senior και πάλι πίσω αλλά η υπομονή μου ελαττώνεται όσο τα χρόνια περνάνε, ο εγωισμός μου προφανώς χρειάζεται χαλιναγώγηση αφού στο πίσω μέρος του μυαλού μου θεωρώ ότι "ρίχνω" τα μούτρα μου όταν δεν γνωρίζω κάτι και πρέπει να ρωτήσω...

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Διπλή ταρίφα...

Την εποχή που ήμασταν ζευγάρι με την Μ. και δεν είχα ακόμα αυτοκίνητο, πολλά βράδια για να γυρίσω στο σπίτι μου στον Ταύρο από την Αγία Παρασκευή έπαιρνα ταξί... Έχω ξοδέψει τόσα χρήματα στα ταξί εκείνα τα χρόνια που θα μπορούσα να έχω αγοράσει διαμέρισμα... 

Τις περισσότερες φορές πήγαινα κι έπαιρνα το ταξί από την πλατεία του Άη Γιάννη που συνήθως είχε μια αυτοσχέδια πιάτσα... Πολύ συχνά η κούρσα μου ήταν ένα κύριος που τότε πρέπει να ήταν γύρω στα 60, εγώ 20 χρονών,  με τον οποίο είχαμε γνωριστεί κανονικά, χαιρετιόμασταν σαν παλιοί φίλοι, ήξερε και το όνομά μου... Πάντα μου έλεγε αστειευόμενος ότι για να ξοδεύω τόσα λεφτά στο ταξί, την έχω πατήσει με την κοπέλα που τραβιέμαι και ότι στο τέλος θα την παντρευτώ... Εγώ χασκογέλαγα και κοκκίνιζα αλλά λίγο μέσα μου το ένιωθα ότι ήταν αλήθεια αυτό που μου έλεγε ο ταξιτζής... 

Τον θυμήθηκα σήμερα το πρωί ξανά, μετά από τόσα χρόνια, μέσα στο ταξί που με μετέφερε από το συνεργείο στην δουλειά, δεν ξέρω γιατί...

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Το τεκμήριο της ενοχής...

Μένω σε μια αποστροφή από την ομιλία του Άδωνι Γεωργιάδη χθες το απόγευμα στην Βουλή... Ούτε λίγο ούτε πολύ ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας είπε ότι ενώ για όλους τους πολίτες ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας, για τους πολιτικούς ισχύει το τεκμήριο της ενοχής, όλοι πιστεύουν εξ αρχής ότι ο πολιτικός "τα έφαγε", ακόμα και αν αθωωθεί τελικά, η ρετσινιά θα μείνει...

Φυσικά και δεν είναι άμοιρο ευθυνών το πολιτικό προσωπικό της χώρας για την απαξίωση της πολιτικής ζωής αλλά αυτού του είδους ο συμψηφισμός οδηγεί κατ' ουσία στην ποινικοποίηση της και κατ' επέκτασή απαξιώνει την ίδια τη δημοκρατία... Καλό είναι να έχουν στο μυαλό τους όλοι οι πολιτικοί φορείς που θέλουν να λένε ότι ανήκουν στο λεγόμενο δημοκρατικό τόξο (με όλες τις παραλλαγές του) ότι από μια συνολική απαξίωση της πολιτικής ζωής και του πολιτεύματος οι μόνοι που κερδίζουν είναι αυτοί που στοχεύουν στην τελική κατάλυσή του και στην αντικατάσταση της δημοκρατίας από απολυταρχικά καθεστώτα...

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Breaking Bad...

Breaking Bad
Χθες το βράδυ, γύρω στη μία, ολοκλήρωσα την πρώτη σεζόν του Breaking Bad, την είδα όλη μέσα στο σαββατοκύριακο... Ok, είναι παλιό αλλά εγώ δεν το είχα δει ποτέ, ούτε μισό επεισόδιο και άκουγα θριαμβευτικά σχόλια τόσα χρόνια... Δεν θα κάτσω να περιγράψω το story, το 9,5/10 στο rating του IMDB τα λέει όλα, η σειρά είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ! 

Θέλω να σταθώ σε δυο σημεία που σε εμένα έκαναν τρομερή εντύπωση... Το πρώτο είναι η καταπληκτική αίσθηση του χιούμορ που υπάρχει, ένα χιούμορ πικρόχολο, κωμικοτραγικό, σαρκαστικό που δεν αφήνει την σειρά να διολισθήσει ούτε σε politically corect, διδακτική ιστοριούλα ούτε σε δακρύβρεχτη μελούρα... 

Το δεύτερο και κυριότερο όμως είναι το ότι αληθινά μπορώ να νιώσω και να καταλάβω τον Γουόλτερ Γουάιτ... Όλη σου τη ζωή την έχεις ζήσει by the book, έχεις κάνει ότι χρειάζεται για να συμμορφωθείς με όλους τους κανόνες που σου έχει επιβάλλει η κοινωνία, ηθικούς και νομικούς, και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλα είναι μάταια, ότι η ζωή σου κρέμεται από μια κλωστή, μια ζωή που τελικά δεν την έζησες όπως θα ήθελες και φτάνει στο τέλος της πιο σύντομα από ότι περίμενες... και τότε είναι που λες, θα τα γαμήσω όλα, θα τα κάνω όλα με τον δικό μου τρόπο κι ας γίνει ότι είναι να γίνει... Αλήθεια σε νιώθω αδερφέ Γουόλτερ και σε ζηλεύω απλά δεν έχω ακόμα τα παπάρια, όχι να μαγειρέψω meth, αλλά να ζήσω εκτός πλαισίων...

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

"Το πέρασμα" του Justin Cronin

"Το πέρασμα" του Justin Cronin
Πού μπορεί να φτάσει η ματαιοδοξία του ανθρώπου; Ποια είναι η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την εξέλιξη και την επιστήμη από την ύβρη και τον βιασμό της φύσης; Θα είναι ο άνθρωπος τελικά η αιτία για τον ίδιο του τον αφανισμό από το πρόσωπο της γης;

Αυτές είναι πάνω κάτω οι κεντρικές ιδέες γύρω από τις οποίες κινείται το συναρπαστικό, είναι αλήθεια, βιβλίο του Justin Cronin το οποίο δεν είχε υποπέσει τόσα χρόνια στην αντίληψή μου παρά το γεγονός ότι μου αρέσουν πάρα πολύ οι δυστοπίες κι επιπλέον, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλό του, έχει την έγκριση του Stephen King...

Όταν ένα απόρρητο στρατιωτικό πείραμα πάνω σε μελλοθάνατους ξεφεύγει από τον έλεγχο, ένας ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή, πανίσχυρα πλάσματα που λειτουργούν σαν βαμπίρ... Ο πολιτισμός καταρρέει κι εμείς παρακολουθούμε τον επιθανάτιο ρόγχο του μέσα από την ιστορία της Έιμι, ενός κοριτσιού που προοριζόταν να συμμετάσχει στο πείραμα αλλά με την βοήθεια ενός πράκτορα του FBI, του Γουόλγκαστ, καταφέρνει να ξεφύγει... Σχεδόν 80 χρόνια μετά παρακολουθούμε την ζωή των λίγων επιζώντων από το ξέσπασμα του ιού οι οποίοι ζουν σε στρατόπεδα με ψηλά τείχη και λουσμένα στα φώτα προβολέων, που τους προστατεύουν από τους "μιαρούς", τους μεταλλαγμένους ανθρώπους που έχουν μεταμορφωθεί σε βαμπίρ, να ψάχνουν απαντήσεις για το πως οδηγήθηκε η ζωή τους σε αυτό το σημείο... Διάφορα γεγονότα θα σπρώξουν τους πιο τολμηρούς από αυτούς σε μια αναζήτηση και μια περιπλάνηση στην ρημαγμένη ενδοχώρα που ήταν κάποτε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να βρουν τις απαντήσεις που ζητούν...

Η ιδέα του ιού που μεταλλάσσει την ανθρωπότητα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, εδώ που τα λέμε, πολύ γρήγορα που ήρθαν στο μυαλό τα προγενέστερα "I am legend" του Richard Matheson και το "World War Z" του Max Brooks ... Η επανάληψη της ίδιας κεντρικής ιδέας και η επιτυχία που ακολουθεί κάθε μια από αυτές τις επαναλήψεις αντικατοπτρίζει, κατά την άποψή μου, τον προβληματισμό του σύγχρονου ανθρώπου για το μέλλον που του επιφυλάσσεται και τους κινδύνους που ελοχεύουν πίσω από την ματαιοδοξία του... 

Παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας ως προς την σύλληψη της ιδέας, ο Justin Cronin καταφέρνει να κάνει εξαιρετική δουλειά και να δημιουργήσει μια συναρπαστική, πολυεπίπεδη ιστορία, ένα πραγματικό δυστοπικό έπος του οποίου ο όγκος ξεπερνάει τις χίλιες σελίδες και το οποίο βυθίζει τον αναγνώστη σε ένα δυσοίωνο κι επικίνδυνο μέλλον που δεν υπάρχουν οι βεβαιότητες που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα (στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον)... Παρά το γεγονός ότι είναι τόσο μεγάλο βιβλίο, και μόνο το μέγεθός του μπορεί να αποθαρρύνει κάποιους αναγνώστες, ο Cronin χρησιμοποιεί όλες αυτές τις σελίδες για να μας περιγράψει με λεπτομέρεια τον κόσμο που ζουν οι ήρωες του και αναπτύσσει πολύπλευρα τους χαρακτήρες τους, ακόμα και αυτούς που παίζουν δευτερεύοντα ρόλο... Το κείμενο εναλλάσσεται από την κλασσική ροή της αφήγησης σε ημερολογιακές καταγραφές ή ανταλλαγή αλληλογραφίας γεγονός που ξεκουράζει τον αναγνώστη στην "μάχη" του με τις 1000 + σελίδες.... Φυσικά δεν λείπουν και κάποιες ρομαντικές πινελιές από την πλοκή της ιστορίας, που τη διανθίζουν, είναι η αλήθεια, και λειτουργούν αρκετά καλά στο γενικότερο πλαίσιο...

Συνοψίζοντας, το "Πέρασμα" του Justin Cronin είναι ένα πολύ καλό βιβλίο του είδους του sci-fi/horror  και στέκεται επάξια δίπλα στα δημιουργήματα των διακεκριμένων του είδους... Η επιτυχία που γνώρισε το ανακήρυξε σε Best Seller και οδήγησε σε δύο ακόμα συνέχειες, διαμορφώνοντας μια τριλογία... Επίσης από ότι φαίνεται, βρήκε τον δρόμο και προς τις οθόνες, έστω τις μικρές... Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους, είμαι σίγουρος ότι θα το ευχαριστηθούν, όσο για μένα, έχω ήδη στην κατοχή μου το δεύτερο μέρος της τριλογίας, "Οι δώδεκα αιώνιοι"...

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

4 Χ...

Σταματάω να πάρω λεφτά από ΑΤΜ, έρχεται μαζί μου κι ο Σπύρος... Βλέπει που πληκτρολογώ το pin και μου λέει μετά πονηρά:"Ξέρω τον κωδικό σου"... "Πώς τον έμαθες;", τον ρωτάω,"Τον είδα να τον πληκτρολογείς", μου απαντάει, "Είναι 4 Χ!" 😆😆😆

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Όταν το ενδιαφέρον στερεύει...

Τι κάνεις όταν ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κάτι στο οποίο έχεις επενδύσει πολύ χρόνο και χρήμα δεν σε ενδιαφέρει πια; Σφίγγεις τα δόντια και ολοκληρώνεις την προσπάθεια έτσι ώστε να αποκτήσεις έστω τα certifications για τα οποία έχεις μοχθήσει για να τα έχεις έστω στο cv σου ή τα παρατάς όλα εκεί που έμειναν ανολοκλήρωτα;

Ασχολούμαι με τον χώρο και το γνωστικό αντικείμενο που έχει επικρατήσει να λέγεται Data Sciense από το 2015, έχω παρακολουθήσει αμέτρητα tutorials, έχω γράψει πολύ κώδικα, έχω πάρει σχετικό certification και τώρα που μιλάμε βρίσκομαι στην διαδικασία απόκτησης ενός δεύτερου... Το πρόβλημα είναι, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να είναι το απόλυτο buzz word στον χώρο της πληροφορικής, εγώ απλά βαρέθηκα... Δεν έχω τον ενθουσιασμό που είχα όταν ξεκίνησα, η Στατιστική μου φαίνεται πιο βαρετή από ότι μου φαινόταν παλιότερα και η σχετική μελέτη μου φαίνεται αγγαρεία... Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι στην καθημερινή μου εργασία δεν έχουν εφαρμογή όλες αυτές οι τεχνολογίες και οι μεθοδολογίες αλλά ποτέ δεν είχαν κι εγώ συνέχιζα, απλά τώρα βαρέθηκα, δεν θέλω άλλο...

Κλίνω προς της σκέψη να σφίξω τα δόντια και να ολοκληρώσω την προσπάθεια για το δεύτερο certification που έχω ξεκινήσει εδώ και μήνες, λυπάμαι τα λεφτά και τον χρόνο που επένδυσα και είμαι από τους τύπους που δεν αφήνουν κάτι στην μέση αλλά ακόμα κι έτσι η αλήθεια είναι ότι ήδη βαρυγκομώ την προσπάθεια...

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

9 χρόνια blogging...

Έχω το μυαλό πάνω από το κεφάλι μου και δεν θυμάμαι τίποτα πια...

Χθες ήταν αυτή η μία μέρα του χρόνου που αλλάζει ο υπότιτλος στην επικεφαλίδα του blog, χθες το "Ψαροκόκαλο" έκλεισε τα 9 χρόνια ζωής και βαδίζει αισίως στα 10... Μπαρουτοκαπνισμένο και με τσουβάλι εμπειρίες, συνεχίζει τον δρόμο του στο internet κι όπου το βγάλει η άκρη, να είμαστε καλά μόνο...

Υ.Γ. Χθες ήταν κι η γιορτή του Θάνου μου, του μικρού μου γιου :)

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Στο καλό, Dolores...

Αυτό δεν είναι blog, είναι κολόνα της ΔΕΗ γεμάτη κηδειόχαρτα...

Δεν μου φτάνει που βλέπω τα 40 να έρχονται κι έχω πάθει ένα σχετικό κοκομπλόκο, έρχεται τώρα κι ο θάνατος της Dolores O' Riordan για να δέσει το γλυκό... 46 χρονών ήταν όλο κι όλο, με δυο μικρά παιδιά, μια γενιά ήμασταν γαμώτο... Το "No Need To Argue" το είχα δανειστεί από την τότε γκόμενα ενός ξαδέρφου μου και δεν της το επέστρεψα ποτέ, ενσυνείδητο τσούρνεμα χωρίς ντροπές και ηθικά διλήμματα... Δεν γινόταν να το αποχωριστώ, ήταν γεμάτο τραγούδια που άλλα ήταν μέσα στη γλύκα κι άλλα που σε κάνανε να θες να ουρλιάξεις από την απελπισία... 

Στο καλό, Dolores, μικρό, θαυματουργό ξωτικό, παίρνεις μαζί σου ένα κομμάτι των αναμνήσεων της νιότης μου...



Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

35000 και μία, στραβάδια...απολύθηκε!

Κοπιάρω τον τίτλο που έχει παίξει πολύ από χθες αλλά είναι πολύ επιτυχημένος, η αλήθεια να λέγεται...

Έφυγε κι ο Πανούσης, έκανε σεφτέ στις επώνυμες απώλειες του 2018... Μια φίλη στα 50 κάτι, έγραψε στο Facebook, "Καλούν την κλάση μας πλέον"... Κλαίνε και θα κλάψουν πολλοί ακόμα πάνω από το πτώμα του Τζιμάκου, άλλοι με ειλικρίνεια άλλοι λόγω του ότι είναι πρώτο trend στα social media... εκεί καταντήσαμε...

Δεν ήμουν πιστός του οπαδός αλλά λάτρευα την τρομερή οξύτητα του πνεύματός του, την μοναδική του ικανότητα να αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση με απίστευτη ωμότητα μεν και ταυτόχρονα με βιτριολικό χιούμορ... Είπε απίστευτα σοβαρά πράγματα με πολύ κωμικό τρόπο... Για μένα ενσάρκωσε το σωκρατικό πρότυπο, της μύγας που τσιμπούσε διαρκώς κι ενοχλούσε το νωθρό άλογο που αντιπροσώπευε την κοινωνία μας και δεν το άφηνε ποτέ σε ησυχία...

Ένα αντίο κι από μένα με ένα πολύ όμορφο τραγούδι που είπε για μια ταινία που τα παιδιά μου λάτρεψαν, το Toy Story... 

Καλό ταξίδι, Τζίμη Πανούση!


Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Στο δρόμο που χάραξε ο Vito Corleone...

Adrien Brody - Peaky Blinders
Χθες το βράδυ, ολοκληρώνοντας την 4η σεζόν του καταπληκτικού  "Peaky Blinders" σκεφτόμουν το πόσο πολύ έχει στοιχειώσει τον κόσμο του θεάματος η ερμηνεία του Marlon Brando στον "Νονό" που τόσα χρόνια μετά πολλοί ηθοποιοί αναπαράγουν είτε ολόκληρη είτε τμήματα της μανιέρας που δημιουργήθηκε το 1972 για να απεικονίσει τον Vito Corleone... Χωρίς να είναι κακός στον ρόλο του αν το δεις συνολικά, είχε πλάκα να βλέπεις τον συμπαθέστατο Adrien Brody να μιμείται τη βραχνιασμένη φωνή του Marlon Brando / Vito Corleone για να ενσαρκώσει τον χαρακτήρα του Ιταλού μαφιόζου σε βαθμό πολλές φορές που έμοιαζε με σάτιρα... Θεωρείται safe να περπατάς την πεπατημένη αλλά μερικές φορές δεν είναι και τόσο, ειδικά όταν αυτός που έχει ανοίξει ένα δρόμο θεωρείται αξεπέραστος και εμβληματικός, μερικές φορές καλύτερα να δοκιμάζεις νέους δρόμους κι όπου σε βγάλει...

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Το καβουράκι του Γουλανδρή και άλλα ευτράπελα...

Μία από τις περιορισμένες μου εμφανίσεις στο παλιό Καραΐσκάκη ήταν και το ματς με τον Απόλλων Αθηνών την σεζόν 1994-1995, η δεύτερη αγωνιστική ήταν νομίζω... Κάτι φίλοι έχουν εισιτήρια για την 7 και τελευταία στιγμή αποφασίζω να πάω κι εγώ... Φτάνοντας στο γήπεδο δεν βρίσκω εισιτήριο για την 7 στα εκδοτήρια και αποφασίζω να πάρω ένα εισιτήριο για την 14, το απέναντι πέταλο και στο ημίχρονο να δω μήπως καταφέρω να χωθώ στην 7 μαζί με τους άλλους... Μπαίνω στην θύρα και κάθομαι ψιλοχαμηλά κοντά στα λιγοστά πανό που υπήρχαν εκεί κρεμασμένα... Δίπλα μου κάθεται ένας παππούλης, ασπρομάλλης, κοντούλης, ευγενική φυσιογνωμία, μονάχος του κι αυτός όπως εγώ... 

Το ματς ξεκινάει, οι φάσεις ξεκινάνε και το πρώτο γκολ μπαίνει μπροστά μας, Γιώτης Τσαλουχίδης με κεφαλιά, σήμα κατατεθέν... Πιάνουμε κουβέντα με τον παππού, μου μιλάει για το παρελθόν, εγώ 16 χρονών κι αυτός 70 φεύγα... Τον πείραζαν οι βωμολοχίες και τα επεισόδια, θυμόταν τον Γουλανδρή, πίσω στη δεκαετία του 70' να περνάει μπροστά από την θύρα και να βγάζει το καβουράκι του για να χαιρετήσει τους φιλάθλους που τον επευφημούσαν... Στον Απόλλωνα τότε έπαιζε ο Ντέμης Νικολαΐδης ο οποίος είχε εκδηλώσει ήδη τα κιτρινόμαυρα πιστεύω του και ήτανε στην μπούκα όλου του γηπέδου... "Δεν πρέπει να βρίζετε αγόρι μου", μου έλεγε ο παππούς, "εμείς παλιά καθόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλο, Ολυμπιακός με ΑΕΚτζή και δεν άνοιγε ρουθούνι"... 

Έχει ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο, δεν κατάφερα να πάω στην 7, η εστία του Ολυμπιακού έχει μεταφερθεί στο τέρμα μπροστά στην 14 και το σκορ είναι 2-0 όταν ο Ντέμης με μια ωραία ενέργεια σκοράρει μπροστά μας... Ξαφνικά ο μειλίχιος παππούλης που κάθεται δίπλα μου εκρήγνυται, σηκώνεται όρθιος και αρχίζει να ξερνάει ένα απίθανο λεκτικό εμετό για τον Ντέμη, την μάνα του, την οικογένειά του, την ΑΕΚ και την Τουρκία... Εγώ από την έκπληξη έχω μείνει στήλη άλατος και παραμένω καθιστός να κοιτάζω τον παππούλη με γουρλωμένα μάτια... Κάποια στιγμή, ο παππούλης "ξεφορτώνει", κάθεται ξανά στην θέση του και γυρνάει και μου λέει: "Δεν κάνει να βρίζετε αγόρι μου"...

Υ.Γ. Το βίντεο με τις φάσεις του ματς: