Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

"Η εξαφάνιση του Γιόζεφ Μένγκελε" του Olivier Guez

"Η εξαφάνιση του Γιόζεφ Μένγκελε" του Olivier Guez
Μετά από μια σειρά βιβλίων του Stephen King, αποφασίζω να διαβάσω κάτι διαφορετικό... Επιθεωρώ την συλλογή του αδερφού μου που την έχει αφήσει στο πατρικό μου αφού βρίσκεται κάπου μακρυά (αλλά και πολύ κοντά) αυτή την περίοδο... Διαλέγω τρία βιβλία και το "Η εξαφάνιση του Γιόζεφ Μένγκελε" είναι το πρώτο που πιάνω στα χέρια μου...

Πρόκειται για ένα βιβλίο του Olivier Guez, του οποίου το όνομα δεν είχα ξανακούσει ποτέ, το οποίο επιχειρεί μια μυθιστορηματική αναδόμηση της ζωής του Γιόζεφ Μένγκελε μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι τον θάνατό του... Ο Μένγκελε, ένας από τους πλέον διαβόητους εγκληματίες πολέμου που παρέμεινε ασύλληπτος μέχρι και τον θάνατό του, ενσάρκωσε σε πολλά επίπεδα την απτή απόδειξη της διαστροφής απέναντι στην φύση και την ανθρωπότητα που προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί ο ναζισμός... 

Το βιβλίο είναι δομημένο με μορφή χρονικού και στηριγμένο σε μια πληθώρα ιστορικών και επιστημονικών ντοκουμέντων μεταξύ των οποίων και οι ίδιες οι σημειώσεις και οι επιστολές του Μένγκελε...  Μέσα από την μακρά πορεία από χώρα σε χώρα κι από ήπειρο σε ήπειρο, του διαβόητου "γιατρού" στην προσπάθεια του να αποφύγει την σύλληψη, γινόμαστε μάρτυρες και της πολιτικής κατάστασης, σε παγκόσμιο επίπεδο, που διαδέχτηκε την λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου... Το πώς, με την επίφαση του "κομμουνιστικού κινδύνου", χρησιμοποιήθηκαν σε υψηλές κι επιφανείς θέσεις ανά την υφήλιο πολλοί από τους ναζί εγκληματίες για να μοιραστούν την "τεχνογνωσία" τους... Το πώς δεν εκκαθαρίστηκε ποτέ επί της ουσίας ο κρατικός μηχανισμός της νεοσύστατης Δυτική Γερμανίας από τους νοσταλγούς του Χίτλερ που εξακολούθησαν για πολλά χρόνια να λειτουργούν ως κράτος εν κράτη... Το πώς ήρθαν στο προσκήνιο τα ναζιστικά εγκλήματα μόνο όταν μεμονωμένοι δικαστικοί λειτουργοί αποφάσισαν να κυνηγήσουν τους εγκληματίες πολέμου και όταν η Μοσάντ εντυπωσίασε τον πλανήτη ολόκληρο με την απαγωγή του Άιχμαν από το Μπουένος Άιρες που κρυβόταν  και την μεταφορά του στο Ισραήλ όπου δικάστηκε και εκτελέστηκε...

Μέσα από την παρουσίαση των γεγονότων που συνόδευσαν την ζωή του "Άγγελου του Θανάτου του Άουσβιτς" ως φυγά και όχι μόνο, αποκαλύπτεται ξεκάθαρα η υποκρισία του Δυτικού κόσμου που αγκάλιασαν τους εγκληματίες ναζί για τους δικούς τους σκοπούς, που τους αποκήρυξαν μόνο κατ' επίφαση και από ανάγκη αφού η κοινή γνώμη σιγά σιγά μάθαινε το μέγεθος της φρίκης...

Ο ίδιος ο Μένγκελε, ο πρωταγονιστής αυτού του δράματος, είναι μια προσωπικότητα πολύπλευρη, σκοτεινή και αφόρητη... Μεγαλωμένος σε ένα μεγαλοαστικό, υπερσυντηρητικό περιβάλλον από έναν πατέρα που δεσπόζει επί των μελών της οικογένειάς του, βρίσκει στον ναζισμό το περιεχόμενο εκείνο που δίνει νόημα στον χαρακτήρα του που διψάει για δόξα και υπεροχή... Ασπάζεται τον αρρωστημένο ιδεαλισμό του φυλετισμού, κυρίαρχης θεωρίας στους ναζιστικούς κύκλους και αποφασίζει να τεθεί στην υπηρεσία της μεγάλης ιδέας... Η συναισθηματική αναλγησία του, ο εγωιστικός χαρακτήρας του και η πίστη στον ηγέτη του δεν τον αφήνουν να διακρίνει το μέγεθος των εγκλημάτων που διαπράττει, ούτε την στιγμή της τέλεσής τους, ούτε και χρόνια μετά, πεθαίνει αμετανόητος, πεπεισμένος ότι ό,τι έπραξε ήταν καλώς καμωμένο... Είναι μια θλιβερή προσωπικότητα, ένα ανθρώπινο ράκος, εγκλωβισμένος στις παραισθήσεις του μεγαλείου του ναζισμού, ένα ανθρωπάκι που θα μπορούσες μέχρι και να λυπηθείς αν μπορούσες να ξεχάσεις για λίγο την φρίκη των εγκλημάτων του...

Παραθέτω τις τελευταίες γραμμές του βιβλίου διότι πιστεύω ότι όλη η ουσία κρύβεται εκεί... Αν η ανθρωπότητα δεν θέλει να επαναληφθούν εγκλήματα σαν του Μένγκελε πρέπει πάντα να έχει στο νου της αυτό:

...Κάθε δύο ή τρεις γενιές, όταν η μνήμη σβήνει και χάνονται και οι τελευταίοι μάρτυρες των προηγούμενων σφαγών, η λογική εκλείπει και μια νέα φουρνιά ανθρώπων έρχεται να διαδώσει το κακό.
Απελθέτωσαν αφ' ημών όνειρα και της νυκτός φαντάσματα.
Γρηγορείτε, ο άνθρωπος είναι πλάσμα πειθήνιο, πρέπει να φυλαγόμαστε από τους ανθρώπους...

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι...

Post παραγγελιά από την Μ., να το γράψεις, να λέμε και τα καλά καμιά φορά, ότι υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι, ευγενικοί... Έχει δίκιο αλλά και να μην είχε γυναίκα μου είναι, πώς να της χαλάσω χατήρι...  ☺

Συνήθως πηγαίνουμε στη δουλειά με δυο αυτοκίνητα αφού ποτέ σχεδόν δεν συμπίπτουν οι ώρες που σχολάμε... Η Μ. φεύγει λίγο πιο νωρίς αφού πάει τα παιδιά στο σχολείο κι εγώ λίγο πιο αργά αφού επιστρέφω και πιο αργά στο σπίτι... Την ώρα που ξεπαρκάριζα το αυτοκίνητο πέρασε η Μ. με τον Θ., να τον πάει στο νηπιαγωγείο και πήγα μαζί τους, τους ακολούθησα... Πήγαμε τον Θ. στο σχολείο και μετά ξεκινήσαμε και με τα δύο αυτοκίνητα να πάμε στις δουλειές μας... Λίγο μετά με παίρνει η Μ. τηλέφωνο και μου λέει να σταματήσουμε να πάρουμε καφέ από το Coffe Island στην Χαλανδρίου... 

Πηγαίνω μπροστά από την Μ. και παρκάρω πρώτος μπροστά στο μαγαζί αφήνοντας χώρο για να παρκάρει κι η Μ. μεταξύ εμού και ενός Renault Clio... Μέχρι να βρω το πορτοφόλι μου και να κλειδώσω το αυτοκίνητο, βλέπω την Μ. μαζί με ένα άγνωστο άντρα να παρατηρούν και να τρίβουν την πόρτα του αυτοκινήτου μας... Αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι περνώντας η Μ. για να παρκάρει, ο οδηγός του Clio άνοιξε την πόρτα και άγγιξε την πόρτα της Μ. ... Ο άνθρωπος, προς τιμήν του, κατευθείαν κατέβηκε να δει αν υπήρχε ζημιά και δήλωσε ότι θα αναλάβει το κόστος εφόσον υπάρχει... Μου ζήτησε και μένα να αξιολογήσω αν έβλεπα κάποια ζημιά αλλά δεν υπήρχε κάτι, λίγο χρώμα έμεινε πάνω στην πόρτα της Μ. το οποίο έφυγε με λίγο τρίψιμο... Τον καθησυχάσαμε ότι τίποτα δεν συνέβαινε, ότι όλα ήταν καλά και μπήκαμε στο μαγαζί να πάρουμε τους καφέδες μας... Ο άνθρωπος ήταν μπροστά μας στην ουρά και παρήγγειλε πρώτος, μετά περίμενε να παραγγείλουμε κι εμείς και μας κέρασε τους καφέδες, για την  ψυχική οδύνη, όπως μας είπε... 

Μας έφτιαξε τη διάθεση, όχι μόνο το κέρασμα αλλά η συνολικότερη στάση αυτού του ανθρώπου, ήταν ήρεμος κι ευγενικός με συμπεριφορά που απλοποιεί τις καταστάσεις και αποφορτίζει... 

Να είναι καλά...

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

"Η ομίχλη" του Stephen King

"Η ομίχλη" του Stephen King
Διαβάζοντας ιστορίες τρόμου και φαντασίας και μάλιστα με επιμονή σε συγκεκριμένους συγγραφείς, μαθαίνεις να διαβάζεις πίσω από τις γραμμές, πίσω από τα προφανή, να διακρίνεις τους προβληματισμούς και τους κρυφούς προσωπικούς φόβους του συγγραφέα τους οποίους μασκαρεύει με ευφάνταστες πλοκές και απόκοσμα όντα γιατί αυτός είναι ο τρόπος του να επικοινωνήσει με τους άλλους...Ίσως επειδή κι εσύ ζορίζεσαι μερικές φορές να επικοινωνήσεις ευθέως με τους ανθρώπους και όλο αυτό σου μοιάζει οικείο...

Όταν μια πολύ δυνατή καταιγίδα προκαλεί καταστροφές και διακοπή της ηλεκτροδότησης στην περιοχή του Μπρίτζτον στο (πολύπαθο) Maine, μια περίεργη, γαλακτερή ομίχλη απλώνεται πάνω από την λίμνη... Ο Ντέιβιντ Ντρέιτον παίρνει τον μικρό του γιο Μπίλυ και πηγαίνουν στον κοντινό super market για να προμηθευτούν εφόδια ενώ η ομίχλη εξαπλώνεται... Όταν είναι πλέον εκεί και ψωνίζουν η ομίχλη έχει καταπιεί πλέον όλη την πόλη και έχει γίνει κατανοητό ότι κάτι περίεργο συμβαίνει, ότι αυτή η ομίχλη κρύβει μέσα της πλάσματα φρικτά... Οι αποκλεισμένοι μέσα στο super market συνειδητοποιούν τι τους συμβαίνει και ακροβατούν μεταξύ τρέλας και λογικής, αδυνατώντας να χωνέψουν την πραγματικότητά τους και αναζητούν απαντήσεις, γιατί ήρθαν αντιμέτωποι με αυτή την φρίκη; Κάποιοι αποδίδουν το φταίξιμο σε ένα στρατιωτικό κέντρο ερευνών που βρίσκεται στην περιοχή, την "Αιχμή του Βέλους", κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι ήρθε ο Αρμαγεδδών, όλοι όμως θα προσπαθήσουν να σωθούν με όποιο τρόπο καταλαβαίνουν...

Εξαιρετική νουβέλα, μικρή σε μέγεθος για τα μέτρα του Stephen King, 237 σελίδες, με έντονες επιρροές από τον Lovecraft  ... Κλειστοφοβική, εκτυλίσσεται σχεδόν ολόκληρη μέσα σε ένα super market, εκφράζει ένα έντονο προβληματισμό για το τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος και μέχρι πού μπορεί να φτάσει αν βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις... Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος υποκύπτει πολύ εύκολα στα πρωταρχικά του ένστικτα και στους δαίμονες του μυαλού του, φτάνει να κλονιστούν οι βεβαιότητές του... Εκφράζει την δυσπιστία του απέναντι σε απρόσωπους οργανισμούς  όπως το κράτος και ο στρατός των οποίων τα συμφέροντα έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων καθώς φαίνεται ότι η ομίχλη είναι ένα πείραμα που έγινε στην  "Αιχμή του Βέλους" και πήγε στραβά... Στο φινάλε δίνει πάσα στον αναγνώστη και του ζητά να επιλέξει αυτός πώς θα τελειώσει η ιστορία , θα επιβιώσει ο άνθρωπος από την φρίκη που απελευθερώθηκε και τον εαυτό του; 

Κάθε απάντηση δεκτή...

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Κοινοποίηση ενός "κυρίου"...

Κάποτε, πίσω στα φοιτητικά μου χρόνια, εγώ κι η Μ. είχαμε εργαστεί για ένα διάστημα 2 μηνών το πολύ, part time, σε μια εταιρεία για ένα project one off το οποίο όμως είχε προοπτική, αν ολοκληρωνόταν στην ώρα του και με επιτυχία, να οδηγήσει σε μια μόνιμη σχέση εργασίας... Είχαμε συμφωνήσει με τον διευθυντή και ιδιοκτήτη της εταιρείας για μια αμοιβή 50.000 δραχμών έκαστος, με την ολοκλήρωση του project... Ο εν λόγω "κύριος" είχε το πορτραίτο του Che Guevara πάνω από το γραφείο του και γενικά "πουλούσε" ένα προφίλ ανθρώπου αριστερού, διανοούμενου κτλ... 

Τον αποκαλώ "κύριο" κι όχι κύριο διότι η ολοκλήρωση του project πριν την λήξη της προθεσμίας που μας είχε θέσει δεν σήμανε την πληρωμή μας αλλά ένα γελοίο κρυφτό από μέρους του "κυρίου" για ένα μήνα στη διάρκεια του οποίου η μια αναβολή πληρωμής διαδεχόταν την άλλη... Το ζήτημα λύθηκε μόνο όταν η κατάσταση χόντρυνε και τον απειλήσαμε με καταγγελία στο ΙΚΑ οπότε και μας κάλεσε και με ένα δήθεν μου υπεράνω και πατερναλιστικό στυλ προσπάθησε να μας αποδείξει γιατί δεν είμαστε καθόλου επαγγελματίες και γιατί δεν θα συνεργαζόταν έτσι κι αλλιώς μαζί μας... Όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής έβγαλε από την τσέπη ένα τεράστιο πάκο δεκαχίλιαρα και μας μέτρησε από 6, το ένα επιπλέον ήταν λέει από αυτόν γιατί είμαστε νέοι και άμαθοι και μας το έκανε δώρο... Πήρα τα 2 επιπλέον δεκαχίλιαρα και του τα επέστρεψα λέγοντας του ότι δεν θέλω ούτε δώρα, ούτε ελεημοσύνες από αυτόν, ότι έκανα μια δουλειά όπως μου ζητήθηκε και ήθελα να πληρωθώ για τον κόπο μου, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...  

Από τότε δεν τον ξανασυνάντησα ποτέ μου αν και μάθαινα νέα του αφού ο χώρος που δραστηριοποιείται έχει μιντιακή προβολή και σε κάποιους συγκεκριμένους κύκλους είναι γνωστός και αυτός και η εταιρεία του... Συνεχίζει πάντα να "πουλάει" το προφίλ του αριστερού, του διανοούμενου, κτλ...

Προχθές το βράδυ είδα στο time line μου στο Facebook μια κοινοποίηση ενός post του συγκεκριμένου "κυρίου"... Την κοινοποίηση την είχε κάνει ο πεθερός του αδερφού μου, ένας καλός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που έγινε κομμουνιστής μέσα από τη ζωή και τις επιλογές του, εργάτης σε όλη του τη ζωή, όχι διανοούμενος, πολύτεκνος, άνθρωπος δραστήριος και ζωντανός ακόμα και τώρα που είναι συνταξιούχος... Είχα ξαναδεί κοινοποιήσεις βαθυστόχαστων post του "κυρίου" αλλά η συγκεκριμένη με εξόργισε... 

Με εξόργισε γιατί κορόιδεψε ένα άνθρωπο, τίμιο και ευθύ που δεν κρύβει την αλήθεια του, συνεπή στα λόγια και στα έργα του, που νόμισε ότι στο post του "κυρίου" κρύβεται αλήθεια και ιδέες σαν τις δικές του... Με εξόργισε γιατί είμαι σίγουρος ότι αν είχα πει την ιστορία αυτή στον πεθερό του αδερφού μου δεν θα καταδεχόταν ποτέ να κοινοποιήσει κάτι από τον "κύριο" , ακόμα και αν συμφωνούσε με το περιεχόμενο του post... Με εξόργισε γιατί υπάρχουν τόσο υποκριτές άνθρωποι, ψεύτικοι και κομπογιαννίτες, μικροπωλητές ιδεών και συνειδήσεων που απλά ψάχνουν τον επόμενο πελάτη τους για ότι και αν είναι αυτό που πουλάνε...

Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει...

Καραγκιόζης

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

"Χρήσιμα Αντικείμενα" του Stephen King

"Χρήσιμα Αντικείμενα" του Stephen King
Στα βόρεια των ΗΠΑ, στην πολιτεία του Maine, υπάρχει μια μικρή, επαρχιακή πόλη που λέγεται Castle Rock... Είναι μια όμορφη πόλη, με πολύ πράσινο, με λίγους κατοίκους που όλοι γνωρίζουν όλους, ήσυχη και ειδυλλιακή, εκ πρώτης όψεως, που όμως δεν είναι... Σε αυτή την πόλη, πολύ συχνά, συμβαίνουν πράγματα που οι άνθρωποι προτιμούν να μην γνωρίζουν γιατί δεν μπορούν να τα εξηγήσουν, η λογική τους δυσκολεύεται να τα ερμηνεύσει... Είναι συμβάντα που αμφισβητούν την αντίληψη που έχει ο μέσος άνθρωπος για την πραγματικότητα, την αλήθεια και το ψέμα και αυτό είναι πολύ τρομακτικό, η απώλεια των βεβαιοτήτων είναι σίγουρα πολύ τρομακτικό πράγμα... Ξέχασα να πω προηγουμένως ότι αυτή η πόλη, το Castle Rock, δεν θα το βρείτε σε κανένα χάρτη των ΗΠΑ γιατί υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό του Stephen King και είναι ο τόπος που διαδραματίζονται πολλές από τις ιστορίες του και τα "Χρήσιμα Αντικείμενα" είναι μια από αυτές...

Τα εγκαίνια ενός νέου καταστήματος με την επωνυμία "Χρήσιμα Αντικείμενα" είναι το σημαντικότερο θέμα συζήτησης για τους λιγοστούς κατοίκους της μικρής πόλης του Castle Rock... Κανένας δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς θα εμπορεύεται και η περιέργεια όλων είναι μεγάλη... Η ημέρα των εγκαινίων και η γνωριμία με τον ιδιοκτήτη του νέου καταστήματος, του κυρίου Λίλαντ Γκοντ θα είναι αποκαλυπτική για τους περίεργους επαρχιώτες... Ο γοητευτικός και ταυτόχρονα απόκοσμος κύριος Γκοντ φαίνεται να έχει στο stock του κάτι που ο κάθε ένας από τους πελάτες του πάντα έψαχνε και λαχταρούσε πάντα να αποκτήσει... Ο κύριος Γκοντ δεν ζητάει πολλά λεφτά αλλά κάθε πώληση ζητά να πληρώνεται και σε είδος, με φάρσες που υπαγορεύει ο ίδιος στον αγοραστή να κάνει... Τα πράγματα στην αρχή φαίνονται να είναι απλά κακόγουστα και σαχλά αλλά πολύ γρήγορα η κατάσταση θα ξεφύγει από κάθε έλεγχο... Τι είναι πραγματικά ο κύριος Γκοντ και ποιος είναι ο σκοπός του θα το μάθετε διαβάζοντας το βιβλίο...

Τα "Χρήσιμα Αντικείμενα" είναι μια όμορφη ιστορία, χαρακτηριστική του Stephen King... Δεν την κατατάσσω στα αριστουργήματά του γιατί ένιωσα σε κάποιες στιγμές ότι πλάτιασε, θα μπορούσαν κάλλιστα να λείπουν τουλάχιστον 100 σελίδες...  Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη φύση, τα μυστικά και τους ανομολόγητους πόθους που κρύβει ο καθένας... Αποδομεί την εικόνα της ειδυλλιακής επαρχιακής πόλης, καταρρίπτει τα κλισέ που αφορούν στις αρετές των ανθρώπων της υπαίθρου και αναδεικνύει το περιεχόμενο της ψυχής του καθενός ως το μοναδικό κριτήριο του "καλού ανθρώπου"... Δικαιολογεί βέβαια την ανθρώπινη φύση αφού ένα "πονηρό πνεύμα" είναι αυτό που εξωθεί τους ανθρώπους στο κακό αλλά στο τέλος μόνο οι πραγματικά ενάρετοι έχουν τη δύναμη, όχι να μην υποπέσουν στο λάθος, αλλά να το αναγνωρίσουν και να ζήσουν με αυτό...

Διαβάστε το, είναι Stephen King... 

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Street...

Χθες το βράδυ κάνω τον Θ. μπάνιο και μου ζητάει να πούμε αγγλικές λέξεις...
Λέμε την γατούλα,  το σκυλάκι και κάποια στιγμή με ρωτάει πώς λέγεται στα αγγλικά ο δρόμος... Έχει δύο λέξεις, του λέω, street και road... Το σκέφτεται λίγο και με ρωτάει...

Θ.: Street λένε τους δρόμους που στρίβουν;

:)

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Κρίματα...

Χθες το απόγευμα επέστρεψα στο σπίτι γύρω στις 19:30 αφού είχα περάσει πρώτα από το super market... Ήταν μια καλή μέρα, όπως καλές ήταν κι όλες αυτές οι μέρες που είχαν περάσει, δεν υπήρχαν σκιές ή περίεργες σκέψεις, ήμουν απλά τόσο κουρασμένος όσο μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που γυρνάει στο σπίτι το βράδυ από τη δουλειά...

Μιλούσα με την Μ. στο δωμάτιό μας περί ανέμων και υδάτων όταν ξαφνικά άκουσα το απότομο και δυνατό κλάμα του Σ. από το σαλόνι.... Φώναζε:

"O Θ. μου έσπασε το δόντι!" 

Έτρεξα μέσα και είδα το παιδί κλαμένο και με σπασμένο σχεδόν στη μέση έναν από τους κάτω κοπτήρες... Μου είπε κλαίγοντας ότι ο Θ. του πέταξε ένα παιχνίδι στο πρόσωπο επειδή μάλωσαν...

Θόλωσα...

Το αίμα βαρούσε στα μηνίγγια μου από τα νεύρα και το μόνο που ήθελα ήταν να πιάσω στα χέρια μου τον μικρό ο οποίος είχε κρυφτεί κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού... Ουρλιάζοντας ότι θα τον σκοτώσω προσπάθησα να τον τραβήξω κάτω από το τραπεζάκι κι επειδή τραβιόταν όταν άπλωνα το χέρι μου τον τράβηξα από τον αστράγαλο και τον έβγαλα... Η Μ. μπήκε στην μέση και τον βούτηξε από τα χέρια μου αλλά ακόμα κι έτσι του έδωσα δυο-τρεις γερές μπάτσες στον κώλο... Εξακολουθούσα να ωρύομαι, να ουρλιάζω ότι θα τον σκοτώσω αν ξανακάνει κακό στον αδερφό του, ότι θα τον πετάξω από το σπίτι... Ο Θ. έκλαιγε και φώναζε τρομαγμένος... 

Όταν του είπα ότι θα τον πετάξω από το σπίτι είδα στο πρόσωπο του ένα φόβο διαφορετικό από τον προηγούμενο, τον φόβο του να μην της φάει, ένα φόβο ατόφιο και χειροπιαστό και τότε πάγωσα... Είχα κάνει το παιδί μου να με φοβάται, του είχα δημιουργήσει μια ανάμνηση που ποτέ δεν θα φύγει από το μυαλό του, όπως δεν έφυγαν ποτέ κι οι δικές μου αναμνήσεις από τον πατέρα μου να ωρύεται και να αφρίζει... Ήμουν περήφανος για τον εαυτό μου ότι το μικρό μου παιδί δεν με είχε δει ποτέ  εκτός εαυτού γιατί είχα δουλέψει πολύ με τον εαυτό μου, είχα πολεμήσει την παρόρμηση του να αντιδρώ ενστικτωδώς, να είμαι αυτό που γνωρίζω καλά από την δική μου παιδική ηλικία... Ο Σ. είχε δει κάποτε αυτή την πλευρά μου και το φέρω βαρέως, είναι το κρίμα μου, η προδοσία του εαυτού μου και του παιδιού μου, ήθελα τουλάχιστον ο Θ. να μην έχει μια τέτοια εμπειρία και τώρα όλα είχαν γίνει σκατά...

Τα παιδιά σιγά σιγά ηρέμησαν, με τις προσπάθειες της Μ. κυρίως, κι εγώ βγήκα στο μπαλκόνι και άρχισα να καπνίζω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο... Πνιγόμουν... Ήθελα να διορθώσω αυτό που έγινε και δεν μπορούσα, δεν θα μπορούσα ποτέ πια... Πήγα στο σαλόνι όπου τα παιδιά έβλεπαν μια ταινία και τους ζήτησα να βάλουν μια παύση για να τους μιλήσω...

Απευθύνθηκα και στους δύο και τους είπα ότι αυτό που έγινε ήταν πολύ άσχημο... Ότι ο Θ. έκανε κάτι πολύ άσχημο για το οποίο έπρεπε να τον μαλώσουμε αλλά ότι ο τρόπος που τον μάλωσα ήταν απαράδεκτος... Τους είπα ότι δεν θέλω να με φοβούνται, ότι θα είμαι δυστυχισμένος αν με φοβούνται όπως φοβόμουνα εγώ τον πατέρα μου όταν ήμουν παιδί... Με πήραν τα κλάματα, άρχισε να κλαίει κι ο Σ. και με πήρε αγκαλιά ενώ ο Θ. καθόταν στον απέναντι καναπέ με μάτια βουρκωμένα... Τους είπα ότι θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ να μην με ξαναδούν ποτέ έτσι αλλά αν ποτέ ξανά συμβεί θα έχουν δικαίωμα να μου ορίσουν αυτοί μια τιμωρία, ότι αυτοί καταλαβαίνουν... Αγκαλιαστήκαμε και οι τρεις για να επισφραγίσουμε την συμφωνία μας...

Το βράδυ πήγα και κοιμήθηκα στο κρεβάτι του Θ. ...

Νιώθω ακόμα απαίσια, ότι εκτός από την εμπιστοσύνη του μεγάλου μου, πρόδωσα και την εμπιστοσύνη του μικρού μου γιου, του χαϊδεμένο μου, με τον οποίο είχα προσπαθήσει πάρα πολύ να μην επαναλάβω λάθη που είχα με τον Σ. ...  Νιώθω απαίσια που ο χειρότερος εαυτός μου ακόμα παραμονεύει να βγει στην επιφάνεια με την πρώτη ευκαιρία, παρά την τόση προσπάθεια που έχω κάνει...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Bella ciao...

Κάποτε, κάπου πίσω στα 90's η Replay κυκλοφόρησε ένα t-shirt με τυπωμένη την κλασσική φωτογραφία του Che Guevara... Η κίνηση αυτή αποδείχτηκε πολύ επιτυχημένη, το  t-shirt πούλησε σαν τρελό, "βοήθησε" στην μετεξέλιξη της εικόνας του Che Guevara από πλήρης πολιτικού περιεχομένου, σε ένα pop icon όπως η Cambell's Soup του Andy Warhol... Κυκλοφορούσε ένα σαρκαστικό αστειάκι μεταξύ των πολιτικοποιημένων φοιτητάριων της εποχής:

-"Τον ξέρεις τον Che Guevara;"
-"Φυσικά και τον ξέρω, είναι αυτός πάνω στο μπλουζάκι της Replay "
Στις μέρες μας η ιστορία επαναλαμβάνεται καθώς μέσω του "La casa de papel" το παλιό, ιταλικό αντιφασιστικό τραγούδι "Bella ciao" γίνεται pop άκουσμα από πολλούς που αγνοούν το περιεχόμενο του και την ιστορία του και απλώς γουστάρουν αυτόν τον δυναμικό και ταυτόχρονα μελαγχολικό σκοπό... Σημεία των καιρών θα μου πεις και δεν θα διαφωνήσω αλλά από την άλλη μου μένει μια θλίψη για τους ανθρώπους που παραμένουν επιφανειακοί από άγνοια ή από άποψη, για την ήττα που είναι τόσο μεγάλη και απόλυτη που τα όπλα που κάποτε χρησιμοποιούσες, σήμερα ξεπουλιούνται στα πανηγύρια... 

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Μικρές κηδείες...

Η ζωή είναι γεμάτη από αυτές... 

Είναι οι σχέσεις που κηδεύεις, ηθελημένα κι αθέλητα, το παρελθόν που μοιάζει ανακόλουθο με το παρόν, τα τηλέφωνα που σβήνεις / πρέπει να σβήσεις από το τηλέφωνό σου, οι αναμνήσεις που μένουν σκονισμένες στο ντουλάπι χωρίς ελπίδα να εμπλουτισθούν με άλλες ίδιες, οι εξηγήσεις που πρέπει να δώσεις στα παιδιά σου ότι κάποιοι άνθρωποι βγήκαν από τη ζωή τους και δεν θα τους ξαναδούν... 

Μετά από χρόνια θα σου φέρνουν κάποτε τις φωτογραφίες που στέκονται πάνω στα ράφια του σαλονιού και θα σε ρωτάνε ποια είναι αυτή η κοπέλα μαζί με τον νονό κι εσύ θα προσπαθείς να τους την θυμίσεις γιατί κάποτε υπήρξε κομμάτι της ζωής μας, μπήκε στην οικογένειά μας, την αγαπήσαμε και μας αγάπησε και τώρα πια είναι αλλού, γιατί η ζωή είναι περίεργη, η ζωή είναι καριόλα, και οι ζωές των ανθρώπων χωρίζουν γιατί πόσο να αγαπάς κάποιον που δεν αγαπά τον εαυτό του... 

Αλλά η ζωή συνεχίζεται, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, όπως σίγουρο είναι ότι η επόμενη μικρή ή μεγάλη κηδεία βρίσκεται πάντα μπροστά μας... 

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

"Ο δρομέας" του Richard Bachman / Stephen King

"Ο δρομέας" του Richard Bachman / Stephen King
Επιστροφή στην αγκαλιά ενός αγαπημένου συγγραφέα, ενός από τους λίγους που φέρουν τον χαρακτηρισμό του παραμυθά χωρίς να υπάρχει έστω και στο ελάχιστο ειρωνική ή αρνητική χροιά στον τίτλο αυτό... Ο Stephen King είναι από εκείνους τους συγγραφείς που μπορούν εύκολα να με μεταφέρουν στο αναγνωστικό μου happy place...

Ο συγγραφέας από το Μέιν δημιούργησε τον Bachman  το 1977 από μια σκέψη της στιγμής, ίσως επειδή ήθελε να μετρήσει την αξία των βιβλίων του χωρίς να φέρουν το ήδη διάσημο όνομά του, ίσως επειδή ήθελε να ξεπεράσει τους περιορισμούς που του έθετε ο εκδοτικός του οίκος, ίσως επειδή ήθελε να ξεφύγει από την μανιέρα του επιτυχημένου συγγραφέα ιστοριών τρόμου... Έγραψε βιβλία που στην εποχή τους διοχετεύθηκαν κυρίως στην paper back αγορά, χωρίς promotion, που δεν έκαναν τις πωλήσεις των βιβλίων που υπέγραφε με το όνομά του αλλά (φυσικά) δεν πέρασαν απαρατήρητα...

Το "Ο δρομέας" γράφτηκε το 1982 και η ιστορία του περιγράφει μια μελλοντική, αμερικανική κοινωνία που η ρύπανση καταστρέφει τα πάντα, οι άνθρωποι είναι σαφώς διαχωρισμένοι σε πλούσιους και φτωχούς, οι εταιρείες και τα media ελέγχουν με σιδηρά πυγμή τις ζωές όλων με κύριο όπλο την Φρι-Βι, ένα είδος καλωδιακής τηλεόρασης και τα τηλεπαιχνίδια τα οποία αποχαυνώνουν τους πάντες με την reality και σχεδόν πάντα γκροτέσκα θεματολογία τους... Το πιο δημοφιλές από αυτά τα τηλεπαιχνίδια είναι η "Καταδίωξη" ένα παιχνίδι όπου οι συμμετέχοντες οικειοθελώς γίνονται θηράματα για τριάντα μέρες προσπαθώντας να αποφύγουν τους διώκτες τους, επαγγελματίες φονιάδες, και να επιβιώσουν για να κερδίσουν το μεγάλο χρηματικό έπαθλο... Σε αυτό το παιχνίδι θα δηλώσει συμμετοχή ο Μπεν Ρίτσαρντς, ένας φτωχοδιάβολος που προσπαθεί να σώσει από την μιζέρια που ζουν την οικογένειά του, την σύζυγό του Σίλα και το δεκαοχτώ μηνών κοριτσάκι του την Κάθι που έχει πνευμονία... 

Μακρυά από το μοτίβο του fantasy και των ιστοριών τρόμου για το οποίο έγινε πασίγνωστος, ο Stephen King στήνει ένα καταπληκτικό δυστοπικό μυθιστόρημα το οποίο αποδείχθηκε και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να αποδεικνύεται βαθιά προφητικό... Αν και γραμμένο το 1982, όπως είπαμε και πιο πριν, προφητεύει την δημιουργία της reality τηλεόρασης και την ανάδειξη της τηλεόρασης και συνολικότερα των media ως βασικό μέσο χειραγώγησης των μαζών και αποχαύνωσης συνειδήσεων... Χαρακτηριστικά, σε κάποιο σημείο του βιβλίου αναφέρεται σε μια συζήτηση μεταξύ των πρωταγωνιστών ότι αν κάτι δεν παίξει στην Φρι-Βι, δεν είναι αλήθεια, δεν υπήρξε ποτέ... Στηλιτεύει την βαθιά διαπλοκή των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων με το κράτος και την όλο και μεγαλύτερη απαξίωση της δημοκρατίας συνολικά ως πολίτευμα προς όφελος των λίγων... Περιγράφει μια κοινωνία βαθιά ταξική, διαχωρισμένη με μεθόδους απαρτχάιντ, μεταξύ πλούσιων και φτωχών όπου η καταστολή και ο έλεγχος από την αστυνομία και τις δυνάμεις ασφαλείας είναι βάναυση και διαρκής... Διατυπώνει ένα έντονο προβληματισμό πάνω στην καταστροφή του περιβάλλοντος για χάρη των κερδών των εταιρειών η οποία καταστροφή οδηγεί στον όλεθρο και τις ασθένειες πολλούς από τους αποχαυνωμένους πολίτες... Ο Μπεν Ρίτσαρντς, ένας αρχετυπικός ήρωας, πρότυπο του βιοπαλαιστή που προσπαθεί για το καλύτερο για την οικογένεια του, χωρίς να αναρωτιέται για τις αιτίες που τον οδήγησαν στη ζωή που ζει, ένας τύπος που "κοιτάει τη δουλειά του", παράλληλα με την πορεία που θα διαγράψει κυνηγημένος από τους διώκτες του στα πλαίσια του παιχνιδιού, θα διαγράψει μια εσωτερική πορεία συνειδητοποίησης της κατάστασης που βιώνει, των αιτίων και των υπευθύνων που οδήγησαν τον ίδιο και εκατομμύρια άλλους στην εξαθλίωση, τον καταναγκασμό και τον ασφυκτικό έλεγχο και θα προσπαθήσει να σπάσει τα δεσμά της σκλαβιά του τόσο για τον ίδιο όσο και για τους άλλους ανθρώπους...

Το "Ο δρομέας" είναι ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την πορεία της ανθρωπότητας και τους κινδύνους που κρύβει η χειραγώγηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης... 36 χρόνια μετά την συγγραφή του, την εποχή των fake news, των social media, της ανόδου του φασισμού, των διαρκών πολέμων και εθνοκαθάρσεων, του American Gladiators, του The Apprentice, του Survivor, του Fear Factor, του Jershey shore, της ρύπανσης που καταστρέφει τους ωκεανούς και τον αέρα που αναπνέουμε, δυστυχώς αποδεικνύεται ότι το μήνυμά του δεν εισακούστηκε...

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

"Το δέμα" του Sebastian Fitzek


"Το δέμα"  του Sebastian Fitzek
Η Don't Ever Read Me το έθαψε και ομολογώ ότι η κριτική της με προβλημάτισε γιατί τα υπόλοιπα σχόλια που είχα ακούσει μέχρι τότε ήταν διθυραμβικά... Όταν έφτασε στα χέρια ως δώρο γεννεθλίων, την ξαναθυμήθηκα αλλά συναισθηματικά σκεπτόμενος αφού το δώρο ήταν "από χέρι", δεν ήθελα να καταλήξω σε αρνητικά συμπεράσματα, ήθελα να μου αρέσει... Κατά τη (σύντομη) διάρκεια της ανάγνωσής του προσπάθησα να διατηρήσω μια αντικειμενικότητα στη κρίση μου και νομίζω ότι το κατάφερα... Σίγουρα δεν συμφωνώ με την Don' t Ever Read Me κι επίσης κάποια από τα σχόλια της με παραξενεύουν τώρα που το έχω διαβάσει αλλά τι να γίνει, έτσι είναι είναι με τις γνώμες, όλοι έχουν από μία...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

Η ψυχίατρος Έμα Στάιν πέφτει θύμα βιασμού. Από τότε νιώθει ασφαλής μόνο στο σπίτι της. Μέχρι τη στιγμή που ο ταχυδρόμος την παρακαλά να παραλάβει ένα δέμα για τον γείτονά της.

Ένα μοναδικά εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ που εξετάζει τα όρια του ανθρώπινου μυαλού.

Τους τελευταίους μήνες, μετά το απαίσιο εκείνο γεγονός, μένεις κλεισμένη στο σπίτι σου.
Θέλεις να το αφήσεις πίσω σου.
Ένα πρωί, ο ταχυδρόμος σού αφήνει ένα δέμα για τον γείτονα που λείπει.
Δεν έχεις ακούσει ποτέ ξανά το όνομά του.
Κοιτάζεις από τον φράχτη, και ο κήπος του φαίνεται παρατημένος. Δείχνει σαν να μη ζει κάποιος εκεί καιρό τώρα.
Κάτι σε σπρώχνει να ανοίξεις το δέμα.
Ξεκινάει ο χειρότερος εφιάλτης της ζωής σου.

Βρήκα το βιβλίο αν μη τι άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον... Η αφήγηση κινείται σε δύο παράλληλες ροές, μία που κινείται στο παρελθόν, μια αφήγηση των συνταρακτικών γεγονότων που συνέβησαν, και μια στο παρόν όπου η Έμα δίνει μια κατάθεση/εξομολόγηση στον δικηγόρο της για να προετοιμάσει την παρουσία της στο δικαστήριο... Ο Fitzek δημιουργεί μια κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα, τοποθετημένη μέσα στον ζοφερό γερμανικό χειμώνα που μοιάζει να ταυτίζεται με την τρικυμία εν κρανίο στην οποία φαίνεται να βρίσκεται η ηρωίδα ενώ δεν λείπουν οι σκηνές καταιγιστικής δράσης και αγωνίας... Η Έμα Στάιν που υποφέρει από ψυχικές διαταραχές μετά τον βιασμό που υπέστη φαίνεται να ακροβατεί μεταξύ λογικής και παράνοιας και η ίδια δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά τι είναι πραγματικό και τι όχι... Το δέμα που κατά τύχη πέφτει στα χέρια της θα πυροδοτήσει μια σειρά γεγονότων που θα την ωθήσουν στα όρια της, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με φρικτές αλήθειες και με τον ίδιο της τον εαυτό... 

Θεωρώ το βιβλίο ως επιτυχημένο ψυχολογικό θρίλερ από την στιγμή που η διήγηση με επηρέασε τόσο ώστε να αναπηδώ από τους ήχους που κάνει το σπίτι μέσα στην νύχτα όταν διάβαζα πριν κοιμηθώ... Βρήκα πολύ καλή την ανάπτυξη του χαρακτήρα της Έμα, του άντρα της Φίλιπ και του Κόνραντ, του δικηγόρου της, ενώ κυρίως η περιγραφή του κυρίου Πάλαντ, του αινιγματικού γείτονα, κατάφερε να μου ζωγραφίσει την εικόνα του μέσα στο μυαλό μου... Είμαι πολύ ικανοποιημένος από τη διαχείριση της ιδέας και την ανάπτυξη από τον Fitzek  και το μόνο σημείο που βρίσκω αδύναμο είναι η τεκμηρίωση της ενοχής του "κακού" στο φινάλε την οποία θα ήθελα πιο δουλεμένη χωρίς όμως να μου αλλάξει την συνολική εντύπωσή μου για το βιβλίο το οποίο θεωρώ πολύ καλό... Τόσο καλό που παραπάνω από το μισό το διάβασα μονορούφι από το πρωί μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής που μας πέρασε...

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

"Μου λείπεις" του Harlan Coben

"Μου λείπεις" του Harlan Coben
Ψάχνω να βρω την εναρκτήρια ατάκα του post και δεν τα καταφέρνω... Θέλω να πω μια εξυπνάδα που να ακούγεται πολύ ψαγμένη σχετικά με τα βιβλία που είναι γραμμένα εξ αρχής με απώτερο στόχο την μεταφορά στον κινηματογράφο και το κατά πόσον αυτό μειώνει την λογοτεχνική τους αξία... Δεν έχω αποφασίσει ακόμα... Η ατάκα δεν μου βγαίνει οπότε πάμε από την αρχή...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

Είναι ένα συνηθισμένο προφίλ σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών. Γιατί τότε η αστυνομικός Κατ Ντόνοβαν καταρρέει όταν παρατηρεί τη φωτογραφία που το συνοδεύει; Ο άνδρας δεν είναι άλλος από τον πρώην αρραβωνιαστικό της τον Τζεφ, που της ράγισε την καρδιά πριν από δεκαοχτώ χρόνια.

Ο κόσμος της εκρήγνυται και συναισθήματα που επί χρόνια αγνοούσε ξυπνούν και τη συγκλονίζουν. Υπάρχει ακόμη ελπίδα για τη σχέση τους; Καθώς η Κατ διαπιστώνει πως μια δεύτερη ευκαιρία με τον Τζεφ είναι όλο και πιο φευγαλέα, μπλέκεται σε μιαν έρευνα που θέτει σε αμφισβήτηση τις πιο βαθιές της βεβαιότητες. Ζωές κινδυνεύουν, μεταξύ των οποίων και η δική της, και για να τις σώσει και να σωθεί θα πρέπει να καταδυθεί στην προσωπική της κόλαση…

Το βιβλίο όπως προφανώς καταλάβατε έχει μια κινηματογραφική πλοκή, γρήγορη, με εναλλαγές, δραματικές παύσεις, σασπένς και αγωνία... Το καλό είναι ότι δεν έχει μόνο αυτά... Το γεγονός ότι έχω δει πολλές ταινίες με θέμα την Νέα Υόρκη (όπως πολλοί από εμάς γεγονός που γνωρίζει καλά ο συγγραφέας) με βοήθησε να σχηματίσω ολόκληρες εικόνες στο μυαλό μου από τις (πολύ καλές) περιγραφές του Coben... Ο πολύ επιτυχημένος συγγραφέας έχει κατορθώσει να φτιάξει πολύ καλούς χαρακτήρες, ακόμα και δευτερεύοντες, χωρίς να αποφεύγει αρκετά κλισέ, ηθελημένα πιστεύω... Στήνει την ιστορία του και τον κεντρικό του προβληματισμό γύρω από τα προσωπεία που φορούν οι άνθρωποι καθημερινά, ηθελημένα ή αθέλητα, την προκατάληψη, την ανοχή στο διαφορετικό, κάνοντας επίσης ένα σχόλιο πάνω στην τεχνολογία και την φύση των ανθρώπινων σχέσεων στο σήμερα... Συνθέτει με μαεστρία την κεντρική ιστορία της αναζήτησης μιας γυναίκας από τον έφηβο γιο της και την Κατ, μια επιθεωρήτρια της αστυνομίας της νέας Υόρκης με την αναζήτηση της για απαντήσεις τόσο για τη δολοφονία του πατέρα της όσο και για την σχέση της πριν από 18 χρόνια... Η αποκάλυψη της αλήθειας στο εξαιρετικό φινάλε σε κάθε περίπτωση θα είναι σαρωτική, αναπάντεχη και θα γκρεμίσει αυταπάτες και κρυφά μυστικά...

Η κατακλείδα αυτού του post θα είναι ότι ο Harlan Coben έγραψε ένα απολαυστικό page turner το οποίο δεν θες να αφήσεις από τα χέρια σου... Είναι σαν αυτές τις ωραίες αμερικάνικες περιπέτειες που βλέπεις στο σινεμά και θα μπορούσες να φας δυο κουβάδες pop corn βλέποντάς τις και αυτό είναι κάτι που θες και χρειάζεσαι πολλές φορές...

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

"Τυχαίο θύμα" του Arne Dahl

"Τυχαίο θύμα" του Arne Dahl
Τρίτο συνεχόμενο post για βιβλίο και επί της ουσίας αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα μου καθώς εδώ και καιρό, όχι μόνο τώρα που είμαι διακοπές και ποστάρω  από ένα μπαλκόνι που βλέπει θάλασσα, είναι το μόνο δημιουργικό πράγμα που κάνω... Το υπερφορτωμένο μου μυαλό βρίσκει ξανά στο διάβασμα το καταφύγιο που χρειάζεται για να μην γυρνάει εναντίον μου και να μου επιτίθεται...

Το βιβλίο του Arne Dahl εκ πρώτης όψεως είναι ένα τυπικό αστυνομικό μυθιστόρημα... Το οπισθόφυλλο μας ενημερώνει ότι:

Με ένα ποτήρι μπίρας κάποιος ανοίγει το κεφάλι ενός νεαρού οπαδού ποδοσφαιρικής ομάδας σε ένα εστιατόριο της Στοκχόλμης. Ο νεαρός πεθαίνει. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα περιστατικό της συνηθισμένη γκρίζας και ωμής καθημερινότητας στο κέντρο της πόλης. Την έρευνα αναλαμβάνει ένα ζευγάρι τιμωρημένων ερευνητών, ο Πολ Γελμ και η Σέρστιν Χολμ, που προέρχονται από την Ομάδα Άλφα. Και κάτι συμβαίνει. Πίσω από το σπασμένο ποτήρι μπίρας αρχίζει να διαφαίνεται μια διαφορετική αλληλουχία γεγονότων, η οποία οδηγεί προς πολλές κατευθύνσεις: στις φυλακές της Κούμλα, όπου ένα κελί τινάζεται στον αέρα· στη βιομηχανική περιοχή της Σίκλα, όπου γίνεται ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ ατόμων του υποκόσμου· στο Ντάντεριντ, όπου ένας έμπορος ναρκωτικών ασχολείται με τον παραδεισένιο κήπο του· στο αστυνομικό σώμα, όπου ένας ανώτερος αξιωματικός συμπεριφέρεται παράξενα· στο μέλλον, όπου εμφανίζεται έξαφνα μια απειλή για τρομοκρατική ενέργεια· στο παρελθόν, όπου αρχίζουν να διακρίνονται τα βαθύτερα στρώματα της κόλασης.

Τα πρώτα κεφάλαια με δυσαρέστησαν... Η πλοκή είχες πολλές παράλληλες αφηγήσεις που μου φαίνονταν ακατανόητες και ασύνδετες, το βιβλίο δεν έβρισκε ρυθμό... Ο συγγραφέας έκανε υπερβολικά πολλές αναφορές στο παρελθόν των ηρώων του από προηγούμενα βιβλία τα οποία δεν έχω διαβάσει και αρκετά δεν τα καταλάβαινα,,, Ήταν σαν να ήμουν σε μια παρέα που λέγανε ένα αστείο και όλοι το καταλάβαιναν εκτός από εμένα...

Όσο η ιστορία προχωρούσε η πλοκή αποκτούσε σώμα, γινόταν πιο συμπαγής και ενδιαφέρουσα... Οι παράλληλες αφηγήσεις κούμπωσαν σιγά σιγά μεταξύ τους και μέσα από τις σελίδες που περνούσαν αναδύθηκε μια εξαιρετική ιστορία πολύπλοκη και πολυεπίπεδη με ενδιαφέροντα σχόλια πάνω στην  σουηδική κοινωνία, την πολιτική, τις κοινωνικές παθογένειες, την φύση του ανθρώπου στο σύνολο της από την καλή και από την ανάποδή του... Η ιστορία είναι σκληρή όπως είναι η ζωή και οι μεταμορφώσεις που υφίσταται ο άνθρωπος εξαιτίας των καταστάσεων που ζει ή που επιλέγει είναι αυτές που καθορίζουν το ποιος είσαι και την μοίρα σου... 

Κάπως έτσι λοιπόν, ένα βιβλίο που ξεκινάει με άσχημους οιωνούς εξελίσσεται σε ένα εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα το οποίο θα αδικείτο κατάφωρα αν το χαρακτήριζα απλά ένα καλό βιβλίο για το καλοκαίρι, μπορώ υπεύθυνα να δηλώσω ότι είναι ένα βιβλίο κατάλληλο για όλες τις εποχές...

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

"Το κήρυγμα της φωτιάς" της Francesca Haig

"Το κήρυγμα της φωτιάς" της Francesca Haig
Δεν σκοπεύω να προκαταβάλλω κανέναν αλλά οφείλω να πω ότι το πράγμα που μου έρχεται διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τον τίτλο του βιβλίου είναι ότι εγώ αυτό το κήρυγμα δεν το πολυάκουσα... Έφτασε στα αυτιά μου αλλά δεν με εντυπωσίασε, δεν μου άφησε κάτι αξέχαστο και σίγουρα δεν με έψησε να αναζητήσω τα υπόλοιπα βιβλία της τριλογίας εκτός και αν πέσω σε αναγνωστικές/οικονομικές ξηρασίες και βρεθούν στα χέρια μου όπως βρέθηκε και το παρόν βιβλίο...δανεικό...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο την υπόθεση:

Τετρακόσια χρόνια στο μέλλον, η Γη έχει επιστρέψει σε πρωτόγονη κατάσταση ύστερα από μια πυρηνική φωτιά που εξαφάνισε τον πολιτισμό και τη φύση. Αν και οι επιπτώσεις της ραδιενέργειας έχουν σταματήσει, για κάποιον άγνωστο λόγο, στον κόσμο γεννιούνται μόνο δίδυμα παιδιά. Σε κάθε ζεύγος, το ένα παιδί είναι Άλφα, σωματικά τέλειο από κάθε άποψη, και το άλλο Ωμέγα, και κουβαλάει το βάρος κάποιας παραμόρφωσης, μικρής ή μεγάλης. Με το Συμβούλιο να διοικεί μία κοινωνία που θυμίζει απαρτχάιντ, οι Ωμέγα σημαδεύονται σαν τα γελάδια και εξοστρακίζονται, ενώ οι Άλφα κρατούν τους λιγοστούς διαθέσιμους πόρους για τον εαυτό τους. Αν και διακηρύσσουν την ανωτερότητά τους και παρά τις προσπάθειές τους, οι Άλφα δεν μπορούν να ξεφύγουν από μια σκληρή πραγματικότητα: όταν πεθαίνει το ένα από τα δύο δίδυμα αδέλφια, αυτόματα πεθαίνει και το άλλο.

Η Κας αποτελεί μία σπάνια Ωμέγα, καθώς διαθέτει την κατάρα της ενόρασης. Την ώρα που ο δίδυμος αδελφός της, ο Ζακ, αποκτά εξουσία στο Συμβούλιο των Άλφα, εκείνη τολμά να ονειρεύεται το πιο επικίνδυνο όνειρο: την ισότητα. Επειδή τολμά να οραματίζεται έναν κόσμο όπου οι Άλφα και οι Ωμέγα ζουν αρμονικά ως ίσοι, τόσο το Συμβούλιο όσο και το κίνημα της Αντίστασης την έχουν βάλει στο στόχαστρο.;

Το δυστοπικό μυθιστόρημα έχει εξελιχθεί σε ένα λογοτεχνικό trend τα τελευταία χρόνια το οποίο μάλιστα έχει καταφέρει να αποδειχθεί και πολύ προσοδοφόρο καθώς ου ολίγες φορές έχει καταλήξει στον κινηματογράφο με σημαντική εισπρακτική επιτυχία... Προσωπικά είμαι λάτρης του είδους και γι' αυτό έχω απαιτήσεις κάθε φορά που κάποιο σχετικό βιβλίο πέφτει στα χέρια μου... Όντας λάτρης συγγραφέων όπως η Margaret Atwood, ο George Orwell, ο Ray Bradbury, o Yevgeny Zamyatin έχω βάλει τον πήχη ψηλά και περιμένω να διαβάσω το κάτι άλλο... Η συμπαθέστατη Francesca Haig δυστυχώς πέρασε κάτω από τον πήχη, το βιβλίο της δεν ήταν το άτι άλλο, ήταν ένα ακόμα...

Δεν είναι ότι δεν είναι ενδιαφέρουσα η ιδέα της για το ζοφερό μέλλον της ανθρωπότητας, ούτε αδιάφορη η θεματική της για την ισότητα, την αλληλεγγύη κ.ο.κ.... Είναι ότι μένουν στην μέση, αναπτύσσονται επιφανειακά και τσαπατσούλικα με αρκετή αφέλεια στο στήσιμο της πλοκής της... Η Francesca Haig δεν είναι κάποια μάγος της πένας έτσι ώστε να κερδίσει πόντους από τη δεξιοτεχνία της και "καταδικάζεται" να μας παρουσιάσει ένα μέτριο βιβλίο, με ατελείς, κλισέ χαρακτήρες και μια ιστορία που θα μπορούσε αλλά δεν είναι σπουδαία... Μην τρέξετε να την κλάψετε βέβαια, οι εκδοτικοί οίκοι Ελλάδος και εξωτερικού είχαν διαφορετική άποψη από τη δική μου και το πρώτο βιβλίο το ακολούθησε τουλάχιστον ακόμα ένα... Πού ξέρετε μπορεί να το δούμε και στο σινεμά σε κανά δυο χρόνια...

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

"Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη" του Leonardo Padura

"Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη" του Leonardo Padura
Μια βιβλιοθήκη ασύλητη από παλαιοβιβλιοπώλες και αετονύχηδες... Ένα δίσκος με ένα μπολέρο ικανό να στοιχειώσει την σκέψη αυτού που το ακούει... Μια αυτοκτονία που μπορεί να μην ήταν αυτοκτονία πριν πολλά χρόνια κι ένας φόνος που είναι σίγουρα φόνος... Κάπου ανάμεσα ο Μάριο Κόντε, ο ήρωας του  Leonardo Padura, ψάχνει να βρει τις άκρες από τα νήματα που συνθέτουν και διαπλέκουν αυτές τις ιστορίες και παράλληλα να βρει απαντήσεις σε ερωτήματα που τον βασανίζουν πολλά χρόνια τώρα, για την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, το παρελθόν, την πίστη, την αυταπάρνηση...  

Για άλλη μια φορά ο Leonardo Padura, με πρόσχημα το αστυνομικό μυθιστόρημα, στήνει μια ιστορία καταγραφή της κουβανικής ψυχής και πραγματικότητας... Η Αβάνα που περιγράφει είναι μια πόλη στην κόψη του ξυραφιού, που ακροβατεί μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, χωρίς ταυτότητα και προσανατολισμό... Η ματαίωση των προσδοκιών, η χρόνια στέρηση των αγαθών και της ελπίδας, η διαφθορά, η παρακμή, η βία είναι στοιχεία αυτής της κοινωνίας που ψυχορραγεί... Το μωσαϊκό των ανθρώπων που την συνθέτει είναι πολύχρωμο και ποικίλο, από αναγεννημένους Χριστιανούς μέχρι σκληροπυρηνικούς μαφιόζους, ακόμα και η βόλτα σε κάποιες γειτονιές μπορεί να αποβεί μοιραία... 

Η πλοκή εκτυλίσσεται μέσα από δύο παράλληλες ροές αφήγησης, η μία είναι αυτή που παρακολουθεί τον Κόντε ο οποίος ανακαλύπτει μια βιβλιοθήκη με ασύγκριτους βιβλιογραφικούς θησαυρούς και την αναφορά σε μια ξεχασμένη τραγουδίστρια των μπολέρο, την Βιολέτα δελ Ρίο, που τον οδηγεί σε πολλές αναζητήσεις και ανακαλύψεις... Η δεύτερη ροή αφήγησης είναι αυτή μιας σειράς επιστολών που γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν και δεν ταχυδρομήθηκαν ποτέ... Οι δυο ροές κινούνται παράλληλα και στο τέλος τέμνονται αποκαλύπτοντας την τρομερή αλήθεια που κατέστρεψε τις ζωές τόσων ανθρώπων... Παράλληλα ο Κόντε θα ψάξει να βρει απαντήσεις για το δικό του παρελθόν και του πατέρα του, θα προσπαθήσει να ερμηνεύσει την ζωή του και τις επιλογές του, να διακρίνει τις σημαντικές σταθερές της ζωής του και να προχωρήσει στο μέλλον...

Στο τέλος όλα καταλήγουν στην αγάπη, αυτή που κάνει τους ανθρώπους καλύτερους, χειρότερους, μπορεί να τους οδηγήσει στην τρέλα, στην θέωση, στο έγκλημα, στην ευτυχία...

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

Α' Βρεφονηπιακός Σταθμός Αγίας Παρασκευής...

Ο μεγάλος γιος μου ξεκίνησε τον παιδικό σταθμό τον Σεπτέμβρη του 2012... Πήγε εκεί μέχρι και το προνήπιο, το 2015... Ο μικρός μου γιος ξεκίνησε τον παιδικό σταθμό τον Σεπτέμβρη του 2014, σήμερα ήταν η τελευταία του μέρα... Δεν τον αφήσαμε να περάσει την μέρα εκεί, πήγαμε απλά να χαιρετήσουμε τις δασκάλες του για τελευταία φορά αφού ο Θ. τον Σεπτέμβρη ξεκινάει το νηπιαγωγείο... Και οι δυο γιοι μου πήγαν όλα τους τα χρόνια στον ίδιο παιδικό σταθμό, τον Α' Δημοτικό Βρεφονηπιακό Σταθμό Αγίας Παρασκευής στην οδό Βορρά... 

Σήμερα που αυτός ο κύκλος της ζωής των παιδιών μου και της δικής μας (εμένα και της Μ.) κλείνει, θέλω να πω ένα μεγάλο δημόσιο ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που τα 6 αυτά χρόνια εργάστηκαν στον σταθμό, που στήριξαν εμένα και την Μ. για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, που τα φρόντισαν, τα τάισαν, τους σκούπισαν το δάκρυ τους, τους έμαθαν τα πρώτα τους βήματα στην ζωή, κυριολεκτικά και μεταφορικά... 

Ευχαριστώ πολύ, από καρδιάς!

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

#yunanistan

Σε κάθε καταστροφή, σε κάθε συμφορά που συμβαίνει είτε από την από εδώ είτε από την από εκεί πλευρά του Αιγαίου, αποδεικνύεται ότι οι δυο λαοί, Έλληνες και Τούρκοι, αν εξαιρέσεις τα εθνίκια εκατέρωθεν, δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα... Αν βάζαμε στην άκρη πολιτικές σκοπιμότητες, θρησκείες και ιστορικά γεγονότα και κοιτούσαμε στα μάτια τον γείτονα από την απέναντι πλευρά του Αιγαίου το μόνο που θα βλέπαμε θα ήταν η μορφή μας να μας κοιτάει...

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Σε αυτή την στάση κατεβαίνω...

Εκεί στα τέλη του 2014, επηρεασμένος από το hype που κυριαρχούσε (και κυριαρχεί ακόμα) και από τη θέληση μου για εξέλιξη, προσωπική κι επαγγελματική, αποφάσισα να ανέβω στο τρένο που λέγεται Data Sciense... Μέχρι τότε είχα μια δεκαετή καριέρα ως DWH/ETL Developer, είχα μόλις εισέλθει στον κόσμο των Analytics (βλέπε Qlikview) και είχα διάθεση για κάτι νέο και μεγάλο, κατάλληλο για την νέα επαγγελματική αρχή που είχα κάνει από την αρχή εκείνης της χρονιάς στην Τράπεζα Πειραιώς...Είχαν προηγηθεί άρθρα που ανακήρυτταν την δουλειά του Data Scientist ως την πιο sexy του 21ου αιώνα, καινούργια buzzwords που συναντούσες όλο και συχνότερα όπως Big Data, Hadoop, MapReduce και η υπόσχεση ότι το Data Sciense θα διαμορφώσει το μέλλον τόσο σε προσωπικό όσο και παγκόσμιο επίπεδο... 

Ασχολήθηκα πολύ με αυτό, επένδυσα και χρήμα και χρόνο... Ξόδεψα τουλάχιστον 2 χρόνια από τη ζωή μου σε αυτή την υπόθεση προσπαθώντας να γίνω όσο καλύτερος γινόταν... Ήξερα από την αρχή ότι η Στατιστική, ένα βασικό όπλο στο οπλοστάσιο ενός Data Scientist, όχι δεν ήταν απλά το δυνατό μου σημείο αλλά είχα μια βασική αντιπάθεια σε αυτή, πίστευα όμως ότι θα καταφέρω να προσεγγίσω τον ρόλο δίνοντας βάρος στο programming, το άλλο βασικό skill ενός Data Scientist... Έκανα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος (link, link) και σίγουρα έμαθα να σκέφτομαι και με τρόπους που ως τότε αγνοούσα... 

Προσπάθησα να φέρω αυτή τη νέα γνώση στον χώρο εργασίας μου αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα... Δεν έχω απάντηση σε αυτή την ερώτηση, το γιατί δεν τα κατάφερα... Ίσως δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες στον οργανισμό που εργαζόμουν τότε, ίσως εγώ δεν κατάφερα να πείσω τους σωστούς ανθρώπους για την χρησιμότητα της γνώσης μου, τα social και communication skills δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο... Η αλήθεια είναι ότι ήδη από τότε είχα δεύτερες σκέψεις για αυτό που προσπαθούσα να εξελίξω σαν μια νέα καριέρα... Το αντικείμενο μου φαινόταν υπέρ το δέον ακαδημαϊκό σε πολλά πράγματα ενώ στηριζόταν σε ένα mindset αρκετά διαφορετικό από αυτό που μου ήταν οικείο... Ο ρόλος του Data Scientist είναι ένας ρόλος που ακροβατεί μεταξύ του business και του IT αλλά πατάει πιο γερά στην business πλευρά του... Αυτό δεν μου άρεσε... Ξέρω τι είμαι, τι θέλω να είμαι και αυτό δεν είναι ακόμα ένας χαρτογιακάς... Πιστεύω ακράδαντα ότι η ουσία βρίσκεται κυρίως στη δημιουργία του προϊόντος, είτε αυτό λέγεται software είτε αυτοκίνητο, και όχι στην διαχείριση του, παρόλα αυτά συνέχισα να προσπαθώ... 

Η αλλαγή χώρου εργασίας και industry πριν από 1,5 χρόνο ήταν μια δεύτερη ευκαιρία να παίξω ξανά με το χαρτί που λεγόταν Data Sciense, το είδος της εταιρείας που εργάζομαι πλέον είναι από τα ιδανικότερα για την ανάπτυξη αυτού του ρόλου... Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως έλπιζα να εξελιχθούν για λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε, ίσως να είναι ίδιοι και με αυτούς που δεν μου επέτρεψαν να ασκήσω τον ρόλο του Data Scientist και στην Τράπεζα, ίσως και όχι... Η ουσία είναι ότι το Data Sciense και η R μπήκαν στον ράφι, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες μου να κρατήσω την γνώση μου και το ενδιαφέρον  μου ζωντανό παρακολουθώντας κι άλλα courses (επί πληρωμή) και στοχεύοντας σε νέα certifications... Είμαι τύπος learn by doing κι επίσης τύπος που χρειάζεται να ασχολείται με κάτι για να μην το χάσει/ξεχάσει, η μνήμη μου σε πολλά πράγματα είναι μνήμη χρυσόψαρου... 

Παρά τις προσπάθειές μου να κρατήσω την φλόγα αναμμένη, όλα μου φώναζαν παραίτηση κι έτσι συνεπικουρούμενος και από τις δύσκολες καταστάσεις που ζω από το Πάσχα και μετά, πήρα την απόφαση να ξεγράψω τα λεφτά που έχω δώσει μέχρι τώρα και να διακόψω το δεύτερο certification μου το οποίο έκανα εδώ κι ένα χρόνο, στην κυριολεξία μια στροφή πριν το τέλος... Ξέρω πολύ καλά ότι για αυτή την περίοδο τουλάχιστον δεν θέλω να ξανά ασχοληθώ με predictive models, machine learning, recommendation systems και τράβα κορδέλα... Κάνω μια επιλογή, ενδεχομένως λανθασμένη, αφού στον χώρο που κινούμαι όντως το Data Sciense και το Machine Learning είναι τα απόλυτα trends αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, δεν το σηκώνει ο οργανισμός μου για να το πω απλά, στο μέλλον ίσως να το ξαναπροσπαθήσω, τώρα δεν θέλω... 

Αυτό που κάνω τώρα αυτές τις μέρες είναι να παρακολουθώ το curriculum του freeCodeCamp και όπου με βγάλει... Πολλοί ίσως να σκεφτούν ότι αργά θυμήθηκα να κάνω καριέρα web developer, αφενός ποτέ δεν ξέρεις κι αφετέρου με βοηθάει να κρατάω το μυαλό μου σε εγρήγορση (θα μου ήταν χρήσιμο να μάθω λίγη Javascript) χωρίς να με αγχώνει αφού είναι self paced και δωρεάν.... Άσε που ότι και να μάθεις είναι πάντα για καλό ...

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Τα είχες πει εσύ...

Το ξέρω ότι δεν θα τα διαβάσεις από εκεί που είσαι εγώ όμως θελω να στα πω, να τα αφήσω εδώ να υπάρχουν για να τα δεις όταν θα βγεις... Τα είχες πει εσύ ότι τώρα θα επωμιστώ όλο το βάρος τους, όλη την τρέλα και την μαυρίλα κι εγώ σου είχα πει ότι είναι μεγάλοι άνθρωποι και να κάνουν ότι καταλαβαίνουν γιατί έχω και δική μου οικογένεια να κοιτάξω... Είχες δίκιο όμως... Πόσο ανεπηρρέαστο να σε αφήσει μια τόσο επιβαρρυμένη ατμόσφαιρα, αυτή η νοσηρή ηρεμία; Δεν την παλεύω, αυτό σου λέω μόνο, μόλις 2 εβδομάδες που έφυγες και θέλω να ουρλιάξω... Όταν γυρίσεις με το καλό πρέπει να κανονίσεις να μείνεις μακρυά τους, έχε το στον νου σου... Φιλιά...

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Καμπανάκι...

Χθες το μεσημέρι, ο οργανισμός μου μου χτύπησε για πρώτη φορά ένα δυνατό καμπανάκι... Με προειδοποίησε ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν κάνω καλά, ότι κάτι πρέπει να αλλάξει πριν αποκτήσω πραγματικό πρόβλημα... 

Στα καλά καθούμενα και αφού είχα κατέβει να πάρω ένα καφέ, επιστρέφοντας στο γραφείο ένιωσα πολύ έντονη δυσφορία, να μουδιάζουν τα χέρια μου, τα γόνατά μου να λύνονται, το κεφάλι μου να είναι ελαφρύ και να με λούζει κρύος ιδρώτας... Στην αρχή νόμισα ότι ήταν κάποιος στομαχικός ίλιγγος αλλά παρόλο που η ώρα περνούσε, η "ρουκέτα" δεν ερχόταν, η κατάστασή μου δεν βελτιωνόταν και έγινε μάλιστα και αντιληπτή στους συναδέλφους που κάθονται κοντά μου παρ' ότι δεν είχα πει τίποτα... Μου φέρανε νερό, μου δώσανε να πιω ένα Depon, να φάω κάτι γλυκό, μου πήρανε την πίεση... Η πίεση δεν έδειχνε να είναι το πρόβλημα κι ευτυχώς η εταιρεία λόγω του αντικειμένου της δεν έχει μόνο το γιατρό εργασίας ως οφείλει (ο οποίος χθες δεν ήταν παρών) αλλά και άλλους γιατρούς οπότε πήγα σε έναν και με εξέτασε, πάντοτε συνοδεία των συναδέλφων που φοβόντουσαν μην σωριαστώ κάτω...  Ο γιατρός με ρώτησε διάφορα σχετικά με το ιστορικό μου, με εξέτασε και κατέληξε ότι κατά 99,99% έπαθα κρίση πανικού λόγω αυξημένου στρες...Η διάγνωσή του δεν με εξέπληξε, περνάω δύσκολα αυτούς τους τελευταίους μήνες και ξέρω ότι ο εαυτός μου αργά ή γρήγορα πάντα εκτονώνει την πίεση που συσσωρεύει απλά δεν το περίμενα ότι η εκτόνωση θα πάρει αυτή την μορφή... 

Όσο πέρναγε η ώρα η κατάστασή μου βελτιωνόταν κι ένιωθα πολύ καλύτερα, το απόγευμα μάλιστα γύρισα στο σπίτι με τα πόδια για να ξεσκάσω και να εκτονώσω λίγη πίεση ακόμα, ομολογώ όμως ότι με στενοχώρησε το περιστατικό αυτό και με προβλημάτισε...

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

"Αμαρτωλό" της Γαλάτειας Καζαντζάκη

Πολλαπλών ερμηνειών ανάλογα με τα όσα κουβαλάει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του...

Αμαρτωλό

της Γαλάτειας Καζαντζάκη

Στη Σμύρνη Μέλπω, Ηρώ στη Σαλονίκη
στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό
τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα

ο τόπος μου ποιος ήταν, ποιοι οι δικοί μου
αν ξέρω ανάθεμά με
σπίτι, πατρίδα, έχω τα μπουρδέλα.

Ως κι οι πικροί μου χρόνοι, οι παιδικοί μου
θολές, σβησμένες ζωγραφιές
κι είν’ αδειανό σεντούκι η θύμησή μου

το σήμερα χειρότερο απ’ το χτες
και τ’ αύριο απ’ το σήμερα θε να ‘ναι
φιλιά από στόματ’ άγνωστα, βρισιές
κι οι χωροφύλακες να με τραβολογάνε

γλέντια, καβγάδες ως να φέξει
αρρώστιες, αμφιθέατρο, Συγγρού
κι ενέσεις 606

πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι
όλ’ η ζωή μου του χαμού

μ’ από την κόλασή μου σου φωνάζω
εικόνα σου είμαι κοινωνία
και σου μοιάζω…

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Αφιερωμένο...

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που όταν πέφτουν κάτω προσπαθούν να ξανασηκωθούν στα πόδια τους...

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

"Τα κυνηγόσκυλα" του Jorn Lier Horst

"Τα κυνηγόσκυλα" του Jorn Lier Horst
Διαβάζω στο οπισθόφυλλο:

"Το Σάββατο, 15 Ιουλίου, με απήγαγε ένας άντρας, ενώ ήμουν στον δρόμο και έκανα τζόγκιγκ στη διασταύρωση κοντά στη φάρμα Γκούμσερε. Είχε ένα παλιό άσπρο αυτοκίνητο. Τώρα είμαι μέσα στο πορτμπαγκάζ του…"

Πριν από δεκαεπτά χρόνια, ο Βίλιαμ Βίστιν διερευνούσε μία από τις πλέον διαβόητες εγκληματικές υποθέσεις, τη δολοφονία της νεαρής Σεσίλια Λίντε. Ύστερα από την αποκάλυψη παραποίησης αποδεικτικών στοιχείων, που καταδίκασαν τον ύποπτο, ο επιθεωρητής Βίλιαμ Βίστιν τίθεται σε διαθεσιμότητα. Αυτός που πέρασε όλη την επαγγελματική του ζωή ως «θηρευτής» τώρα γίνεται το «θήραμα». Για να ανακαλύψει τι πραγματικά έγινε τότε, πρέπει να δράσει παρασκηνιακά, έχοντας όμως τη βοήθεια της δημοσιογράφου κόρης του Λίνε αλλά και κάποιων άλλων απρόσμενων συνεργατών. Όταν εξαφανίζεται ακόμα μία νεαρή γυναίκα, αρχίζει ένας εξοντωτικός αγώνας δρόμου…
Για τα δικά μου μέτρα και σταθμά άργησα πάρα πολύ να το τελειώσω, χωρίς να σημαίνει ότι δεν με ικανοποίησε, απλά η καθημερινότητα των τελευταίων μηνών μου στέρησε των χρόνο και κυρίως το μυαλό για να απολαύσω ένα βιβλίο... Αποτελεί μέρος σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή των επιθεωρητή Βίστιν, ενός ήρωα πολύ διαφορετικού σαν ψυχοσύνθεση, συμπεριφορά και μέθοδο από τον συνάδελφό του Χάρι Χόλε... Είναι ένα βιβλίο βραδείας καύσεως που χτίζει αργά αργά την πλοκή του μεν σε πολύ σταθερές βάσεις δε... Η πλοκή κλιμακώνεται με μεθοδικότητα και υπομονή έτσι ώστε φτάνοντας στο φινάλε όλα τα κομμάτια του παζλ να έχουν μπει στην θέση τους και να έχουν κουμπώσει απόλυτα... Το σκηνικό που στήνει ο Jorn Lier Horst είναι μουντό, κλειστοφοβικό κι εσωστρεφές, οι πρωταγωνιστές του είναι άνθρωποι με ανομολόγητες σκέψεις και κρυφά συναισθήματα... Το βιβλίο είναι ένα κλασσικό σκανδιναβικό noir το οποίο ενώ δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη ιδέα ή κάποια φοβερή έξυπνη πλοκή, καταφέρνει να παρουσιάσει μια ιστορία απολαυστική, πολύ καλά δουλεμένη που κάνει τον αναγνώστη να κλείνει την τελευταία σελίδα με ένα αίσθημα ικανοποίησης και ηρεμίας... Είναι ακόμα μια απόδειξη ότι για να φτιάξεις μια ωραία ιστορία δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες φτάνει να είναι καλά δουλεμένες... Ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι ο συγγραφέας έχει υπάρξει ο ίδιος για χρόνια ερευνητής του Εγκληματολογικού τμήματος της αστυνομίας στο Όσλο, το ίδιο τμήμα και πόλη που τοποθετεί τη δράση τον ήρωά του... 

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Αυτοπροσδιορισμοί (που είναι της μόδας) - αναδημοσίευση από το Solaris...

Αναδημοσίευση από το Solaris ενός εξαιρετικού post...
Χωρίς περαιτέρω σχόλια...

Αυτοπροσδιορισμοί (που είναι της μόδας)


Γεννήθηκα στη Σαλονίκη (όπως λέει και ο Σαββόπουλος). Ζω στην Αθήνα τα τελευταία 33 χρόνια κι έζησα και στην Πάτρα άλλα οκτώ χρόνια. Όταν με ρωτούν από που είμαι απαντώ πως είμαι μια σαλονικιά σε εσωτερική μετανάστευση. Οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μου γεννήθηκαν στην Ανατολική Θράκη και στη Μικρασία. Οι δύο από τους τέσσερις ήρθαν στην Ελλάδα πρόσφυγες το ’22, η μια γιαγιά έφτασε στη Θεσσαλονίκη, πρόσφυγας κι αυτή το ’12 κι ο άλλος παππούς ήρθε κι αυτός το ’12 να πολεμήσει εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους, ξαναγύρισε στον τόπο του και μετά ήρθε πάλι πρόσφυγας το ’22. Οι δύο τελευταίοι έμειναν στη Θεσσαλονίκη και οι δύο πρώτοι πήγαν σ’ ένα χωριό του νομού Πέλλας, κοντά στα φρεσκοφτιαγμένα σύνορα με…… αλήθεια, δεν ξέρω πως τον έλεγαν εκείνο τον τόπο τότε και μέχρι να φτιάξει ο Τίτο την ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Αν ρωτούσες τη γιαγιά σου απαντούσε πως είναι Θρακιώτισσα, τους παππούδες δεν τους γνώρισα και την άλλη γιαγιά της Σαλονίκης την έχασα όταν ήμουν μικρή για να έχω τέτοιες απορίες.

Η γιαγιά πάντα ξεχώριζε τους πρόσφυγες από τους ντόπιους και ντόπιους αποκαλούσε αυτούς που μιλούσαν σλαβομακεδόνικα τα οποία τα καταλάβαινε και αυτή και η μαμά μου. Όλοι μαζί στον ίδιο τόπο ζούσαν φυσικό να καταλαβαίνουν ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Άλλωστε δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από τον καιρό που σ’ αυτό τον τόπο ζούσαν όλοι μαζί, ανακατωμένοι, ως υπήκοοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η γιαγιά καταλάβαινε και τα τούρκικα, άσχετα αν δεν ήθελε ούτε να τα μιλήσει ποτέ ούτε να τα μεταφράσει.

Τα τοπωνύμια και τα ονόματα των χωριών τα έμαθα στα ελληνικά, ήμουν μεγάλη πλέον όταν συνειδητοποίησα πως όλα αυτά τα χωριά άλλαξαν τα ονόματά τους για να μη θυμίζουν σε τίποτε το ανακάτωμα των λαών που ζούσαν εκεί, και των γλωσσών που μιλιόνταν μέχρι την χάραξη συνόρων και την προσπάθεια ομογενοποίησης των ανθρώπων υπό μια γλώσσα, μια θρησκεία κι ένα έθνος. Μόνο τα κεράσια Βοδενών παρέμειναν αλλά πολύ αργά συνειδητοποίησα πως Βοδενά λεγόταν η Έδεσσα κι εγώ έτρωγα κεράσια από την Έδεσσα κι όχι από κάποιο εξωτικό μέρος. Μεγάλη, επίσης, έμαθα πως απαγορευόταν στους ντόπιους να μιλάνε το ντόπιο ιδίωμα ή να κάνουν αναφορά στο παλιό όνομα του χωριού τους. Παρ’ όλα αυτά σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση πως όλα τα χρόνια της σχολικής μας ζωής τα βιβλία της Γεωγραφίας (χουντικά ή μεταπολιτευτικά) στο κεφάλαιο για τη Γιουγκοσλαβία ανέφεραν τη Δημοκρατία της Μακεδονίας σαν ένα από τα ομόσπονδα κράτη που την αποτελούσαν. Στην Ιστορία μαθαίναμε για τις τρεις Μακεδονίες (την Ελληνική, τη Γιουγκοσλάβικη και τη Βουλγάρικη) και μας φαινόταν απολύτως φυσιολογικός αυτός ο χωρισμός. Με μπέρδευαν λίγο οι ιστορίες και οι ταινίες για τους κομιτατζήδες αλλά το προσπερνούσα.

Αν με ρωτήσεις τι είμαι απαντώ πως είμαι Σαλονικιά, Ελληνίδα, με καταγωγή από πρύσφυγες, όνομα βυζαντινό και επίθετο ρουμανοβλάχικο αρκετά κοινό σε σλαβόφωνες χώρες. Ένα mix είμαι όπως όλοι όσοι ζούσαν σ’ εκείνα τα μέρη μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μόνο που εγώ δεν αναγκάστηκα να είμαι κάτι, ευτυχώς.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Τι προβλέπει η σημφωνία Ελλάδος - FYROM για την Μακεδονία...

Αναδημοσιεύω το σχετικό άρθρο από την Huffington Post σχετικά με την συμφωνία για το Μακεδονικό...

Εδώ και πολύ καιρό επέλεγα να μην ασχολούμαι με θέματα της επικαιρότητας και συγκεκριμένα της πολιτικής αλλά από χθες το βράδυ έχω εξοργιστεί με την ηλιθιότητα που δέρνει τους περισσότερους που έχουν άποψη για την συμφωνία χωρίς να έχουν καν διαβάσει το κείμενο της... Θέλω να τους δώσω μια ευκαιρία να το κάνουν...

Οι Πρέσπες και τα επόμενα βήματα: Τι προβλέπει η συμφωνία


Παρουσία του ΟΗΕ και της Ύπατης Εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας Φεντερίκα Μοργκερίνι, θα υπογραφεί στις Πρέσπες η συμφωνία της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ. Οι υψηλόβαθμες διεθνείς παρουσίες (θα υπάρχει εκπροσώπηση και από τις ΗΠΑ) στις δύο γραφικές λίμνες σηματοδοτούν τη νέα περίοδο που ανοίγει όχι μόνο στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος – ΠΓΔΜ, αλλά συνολικά στη Βαλκανική.

Σε κάθε περίπτωση η συμφωνία της Ελλάδας με την ΠΓΔΜ θα ολοκληρωθεί «εν πομπαίς και οργάνοις». Μετά την συνυπογραφή της συμφωνίας από τους δύο υπουργούς Εξωτερικών στις Πρέσπες θα ακολουθήσουν μία σειρά από βήματα για την ολοκλήρωση της κύρωσης (σ.σ. η διαδικασία αυτή είναι χωριστή από τις άλλες διαδικασίες που αφορούν την υλοποίηση της συμφωνίας, όπως για παράδειγμα η αλλαγή ταυτοτήτων και διαβατηρίων).

Συγκεκριμένα:

-η Βουλή της ΠΓΔΜ εγκρίνει την συμφωνία με απλή πλειοψηφία. -στις 25 Ιουνίου οι υπουργοί Εξωτερικών της Ε.Ε. θα δώσουν το «πράσινο φως» στην ΠΓΔΜ για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Υπενθυμίζεται ότι είναι μία μακρόχρονη πορεία γεμάτη μεταρρυθμίσεις και προσαρμογές για την ΠΓΔΜ, που μπορεί να μπλοκαριστεί ανά πάσα στιγμή. -στις 12 Ιουλίου το ΝΑΤΟ θα απευθύνει επίσημη πρόσκληση για ένταξη στην ΠΓΔΜ. Θα έχει προηγηθεί σχετική επιστολή της Αθήνας, όπως και όλων των άλλων χωρών μελών του ΝΑΤΟ. Επισημαίνεται ότι η επιστολή πρέπει να κυρωθεί από όλα τα κοινοβούλια των χωρών μελών του ΝΑΤΟ, άρα και από την ελληνική Βουλή – κάτι που θα γίνει μαζί με την κύρωση της συμφωνίας προς τα τέλη του φθινοπώρου. -Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο διεξάγεται δημοψήφισμα στην ΠΓΔΜ. -αλλάζει το Σύνταγμα της ΠΓΔΜ.

Τι προβλέπει η συμφωνία

Το περιεχόμενο της συμφωνίας προσδιορίζεται στα εξής σημεία:

Ι. Σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για χρήση erga omnes.
ΙΙ. Το όνομα είναι «Severna Makedonja» (Βόρεια Μακεδονία).
ΙΙΙ. Η ονομασία θα χρησιμοποιείται και στις διεθνείς σχέσεις της ΠΓΔΜ, στους διεθνείς οργανισμούς, στα διεθνή fora και στα διεθνή έγγραφα, αλλά και στο εσωτερικό της ΠΓΔΜ.
IV. Η ΠΓΔΜ προχωρά άμεσα σε συνταγματική αναθεώρηση.
V. Στο νέο Σύνταγμα θα αναγράφεται το νέο όνομα της ΠΓΔΜ.
VI. Οι 140 χώρες που την αναγνωρίζουν σήμερα ως Μακεδονία θα την αναγνωρίζουν πλέον ως Βόρεια Μακεδονία.
VII. Η Ελλάδα θα προχωρήσει σε κύρωση μόνο αφού ολοκληρωθεί η συνταγματική αναθεώρηση στην ΠΓΔΜ.
VIII. Η πρόσκληση στο ΝΑΤΟ και το άνοιγμα κεφαλαίων της Ε.Ε. θα πραγματοποιηθούν με την κύρωση από το κοινοβούλιο της ΠΓΔΜ της σύμβασης, όμως η ένταξή της και στους δυο οργανισμούς θα γίνει μετά τη συνταγματική αναθεώρηση. Στην πρόσκληση θα προβλέπεται ρητά πως θα καταστεί άκυρη εάν δεν πληρωθεί ο όρος της συνταγματικής αναθεώρησης.
IX. Η ΠΓΔΜ αποδέχεται ρητά το διαχωρισμό μεταξύ των Ελλήνων Μακεδόνων, του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού τους, τη γλώσσα τους και την περιοχή στην οποία διαβιούν από τη μία, και του λαού της ΠΓΔΜ με τη δική του ιστορία, γλωσσικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά από την άλλη.
X. Παρέχονται εγγυήσεις ως προς την εξάλειψη, πρόληψη και καταστολή πάσης φύσεως αλυτρωτικής ρητορικής και ενεργειών είτε προέρχονται από δημόσιους είτε από ιδιωτικούς φορείς.
XI. Απαλείφονται όλες οι αλυτρωτικές αναφορές από το Σύνταγμα της ΠΓΔΜ. Μεταξύ άλλων:
α) αντικαθίσταται το άρθρο για τη στήριξη της ομογένειάς τους, με πιστή αντιγραφή του αντίστοιχου κεφαλαίου στο Σύνταγμα της Ελλάδος. Αφαιρούνται οι αναφορές σε προστασία ‘’μακεδονικών μειονοτήτων’’ σε γειτονικές χώρες,
β) αντικαθίσταται το άρθρο για την προστασία των συνόρων απαλείφοντας οποιεσδήποτε προβληματικές αναφορές.
γ) αφαιρούνται οποιεσδήποτε ακόμα και έμμεσες ιστορικές αναφορές σε αλυτρωτικές βλέψεις στο προοίμιο του Συντάγματος.
XII. Η ιθαγένεια/υπηκοότητα θα είναι Macedonian/citizen of the Republic of North Macedonia (αντί του σημερινού σκέτο «Macedonian»).
XIII. Η Ελλάδα θα αναγνωρίζει την ιθαγένεια/υπηκοότητα ως «πολίτες της Severna Makedonja».
XIV. Η η συμφωνία δεν αναγνωρίζει εθνότητα/έθνος, αλλά το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των πολιτών της ΠΓΔΜ.
XV. Αγάλματα: θα υπάρξει ανταλλαγή αγαλμάτων με τον Δήμο Θεσσαλονίκης, αλλιώς η ΠΓΔΜ θα τοποθετήσει πλακέτες σε αγάλματα και μνημεία ώστε να καθίσταται σαφές ότι αποτελούν σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού (π.χ ο Ιππέας στην πλατεία των Σκοπίων θα έχει επιγραφή πως αναφέρεται στην ελληνιστική περίοδο και θα σημειώνεται ότι συμβολίζει τη φιλία Ελλάδας – ΠΓΔΜ).
XVI. Γλώσσα: ξεκαθαρίζεται ότι η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ «Macedonian language» ανήκει στην οικογένεια των Νότιων Σλαβικών γλωσσών, καθώς και ότι διαχωρίζεται από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική-μακεδονική γλωσσική κληρονομιά.
XVII. Όλοι οι επιθετικοί προσδιορισμοί κρατικών και ευρύτερα δημοσίων, οργάνων καθώς και ομογενειακών/πολιτιστικών οργανώσεων που χρηματοδοτούνται από το κράτος θα καθορίζονται με τον όρο «της Βόρειας Μακεδονίας» με ταυτόχρονη κατάργηση του προσδιορισμού «της Μακεδονίας».
XVIII. Καθιερώνεται Ομάδα εργασίας ειδικών η οποία από το 2019 και μέσα σε 3 χρόνια θα πρέπει να διευθετήσει θέματα εμπορικών σημάτων.

Μετά την ΠΓΔΜ, η Αλβανία

Σύμφωνα με πληροφορίες, το αμέσως επόμενο διάστημα ενδέχεται να ολοκληρωθούν και οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με την Αλβανία (μεταξύ άλλων αφορούν τον καθορισμό των θαλάσσιων ζωνών και της ΑΟΖ, αλλά και πολλές εκκρεμότητες που προέρχονται και από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο όπως είναι το «εμπόλεμο»). Η διαπραγμάτευση με την Αλβανία είναι μία από τις τέσσερις διαπραγματεύσεις που διεξάγει ταυτόχρονα ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς.

Η Αθήνα και τα Τίρανα καταρτίζουν ένα κείμενο Στρατηγικής Συνεργασίας στο οποίο περιλαμβάνονται όλα τα θέματα που αφορούν την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας. Εκτός από την ΑΟΖ και το «εμπόλεμο» (που επίκειται να αρθεί), στην ατζέντα περιλαμβάνονται τα θέματα αλυτρωτισμού και των μειονοτήτων, η δημιουργία κοιμητηρίων Ελλήνων πεσόντων του ’40, τα σχολικά βιβλία, διευκολύνσεις για Αλβανούς πολίτες (άδειες οδήγησης, σφραγίδα Apostile κ.ά.). -τέλη φθινοπώρου η ελληνική Βουλή κυρώνει την συμφωνία με την ΠΓΔΜ και την επιστολή πρόσκλησης για την ένταξη στο ΝΑΤΟ.

Ουσιαστικά και η ένταξη και η πρόσκληση για το ΝΑΤΟ θα τελούν υπό την αίρεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης της Συνταγματικής Αναθεώρησης, που κατοχυρώνει τη χρήση του ονόματος έναντι όλων.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Τον έχω;

Τον Αύγουστο κλείνω τα 40, είμαι ένας άνθρωπος σχετικά ήρεμος, δεν μπλέκω σε καυγάδες, έχω να παίξω ξύλο από το λύκειο... Παρ' όλα αυτά για κάποιο περίεργο λόγο πιάνω συχνά τον εαυτό μου να κάνει την εξής σκέψη όταν διασταυρώνομαι με άλλους άντρες στο δρόμο:

"Τον έχω;"

Τους μετράω αν θα μπορούσα να τους κερδίσω αν παίζαμε ξύλο, πόσες θα έδινα και πόσες θα έτρωγα... Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό,  κι εμένα εντύπωση μου κάνει... Δεν έχω υπάρξει θύμα bullying ή ξυλοδαρμού και το παρουσιαστικό μου στην εφηβική μου ηλικία ενέπνεε τον σεβασμό αν όχι τον φόβο, εν ολίγοις δεν έχω απωθημένα... Παρ' όλα αυτά έχει πλάκα να σκέφτομαι το αποτέλεσμα πιθανών "μονομαχιών" μου...

Έχω κατηγοριοποιήσει τους αντιπάλους με καθαρά θεωρητικά κριτήρια δικής μου λογικής... Οι νευρώδεις τύποι μου φαίνονται δυσκολότεροι αντίπαλοι από τους ογκώδεις, οι παχύσαρκοι μου φαίνονται pieces of cake, με μικρόσωμους δεν με φαντάζομαι ποτέ να μαλώνω...

Χθες το απόγευμα είδα ένα πιτσιρικά στο δρόμο γύρω στα 20, πιο κοντό από μένα, με ξυρισμένο κεφάλι, σαν και μένα, και λεπτοκαμωμένο και νευρώδη όσο δεν παίρνει, ο τυπάκος ξεχείλιζε ενέργεια, ήταν σαν ελατήριο που το έχεις συμπιέσει και αν το αφήσεις θα εκτιναχθεί... Είμαι σίγουρος ότι αν παίζαμε ξύλο θα τις "μάζευα"...

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

Για πάντα μπέμπης...

Πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό ο Θ. μου έλεγε ότι δεν θέλει να μεγαλώσει, ότι θα ήθελε να μείνει για πάντα μπέμπης... Εγώ του έλεγα δεν γίνεται αυτό, το συζητούσαμε λίγο και η κουβέντα τελείωνε εκεί... 

Χθες το βράδυ, τον έκανα μπάνιο και κάπως ήρθε πάλι η κουβέντα στο ίδιο θέμα... Τότε γύρισε ο μικρός και μου είπε ότι ο λόγος που δεν θέλει να μεγαλώσει και θέλει να μείνει για πάντα μπέμπης είναι ότι φοβάται ότι θα μεγαλώσει και θα πεθάνει και κατευθείαν άρχισε να κλαίει... Προσπάθησα να τον παρηγορήσω ότι είναι πολύ μικρός, ότι δεν πρέπει να τα σκέφτεται αυτά, ήταν απαρηγόρητος... 

Με σάστισε αυτό το σκηνικό δεν ήξερα τι να του πω, πώς να εξηγήσεις σε ένα πεντάχρονο τον κύκλο της ζωής, είναι αδύνατον!!! Μέχρι και τον Παράδεισο του ανέφερα για να τον ηρεμήσω, ότι δεν θα πεθάνει ποτέ, ότι θα είμαστε όλοι εκεί ευτυχισμένοι για πάντα, καμία από τις παρηγορίες μου δεν έπιασε τόπο, σταμάτησε το κλάμα απλά μόνος του κάποια στιγμή, τόσο απότομα όσο το ξεκίνησε... 

Ανέφερα το περιστατικό στην Μ. θορυβημένος αλλά αυτή μου είπε ότι είναι φυσιολογικό να έχει τέτοιες ανησυχίες στην ηλικία που είναι κι ότι κι ο Σ. είχε περάσει μια παρόμοια φάση την οποία εγώ ομολογώ ότι δεν θυμάμαι... Με φαρμάκωσε το περιστατικό, δεν το κρύβω, στενοχωρήθηκα που το παιδάκι μου περνάει αυτή την φάση, είναι φοβερό να έχεις υπαρξιακούς προβληματισμούς στα 5 σου...

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

My bamboo cup...

Τα έχουμε πει και παλιότερα στο "Ψαροκόκαλο" για το αποτύπωμα που αφήνει στην φύση το όχι και τόσο αθώο πρωινό ή απογευματινό μας καφεδάκι...  Είναι ΜΕΓΑΛΟ!!!

Πιστεύω πολύ στην ατομική πρωτοβουλία για την βελτίωση της όποιας κατάστασης και όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό πρέπει να πάει το βουνό στον Μωάμεθ... Η Μ. και τα αγόρια μου αγόρασαν το Σάββατο ένα bamboo cup για να πίνω τον καφέ μου και να μην χρησιμοποιώ πλαστικά ποτήρια κι έτσι σήμερα το πρωί ζήτησα από τον barrista που μου έφτιαξε τον καφέ να τον βάλει μέσα στο δικό μου ποτήρι και... Voilà!

My bamboo cup

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Η θάλασσα φάρμακο...

Σήμερα το πρωί κάναμε σεφτέ στα καλοκαιρινά μπάνια... Φύσαγε διαολεμένα, η θάλασσα ήταν παγωμένη αλλά εμείς πήγαμε, βουτήξαμε και το ευχαριστηθήκαμε... Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει στη θάλασσα... Μια βουτιά στο νερό, μια βόλτα στην αμμουδιά για ανεύρεση κοχυλιών με τα αγόρια, η σιωπηλή ενατένιση του συνεχούς πέρα δώθε του κύματος, μπορεί να μου αδειάσει το μυαλό... Δεν χρειάζεται να είμαι στην σούπερ παραλία, την εξωτική, πριβέ και απόλυτα γαμάτη, ακόμα και η μικροαστική Λούτσα δουλεύει μια χαρά για τον δικό μου ψυχισμό... Αν μπορούσα να διαλέξω θα ήθελα να έμενα σε ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα... 

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Απολογισμός Μαίου...

Ο Μάιος ήταν/είναι ένας μήνας πλήρης γεγονότων, συναισθημάτων και προσωπικών αποκαλύψεων... Τα περισσότερα από όσα έχουν συμβεί δεν μπορώ να τα περιγράψω γιατί είναι ακόμα κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου, κάποια από αυτά δεν είμαι έτοιμος να τα μοιραστώ... Το απόσταγμα αυτής της περιόδου μπορεί να συνοψιστεί στα παρακάτω:

  • Οι μόνες βεβαιότητες σε αυτή τη ζωή είναι ο θάνατος και η αγάπη...
  • Κάθε μακροπρόθεσμη σκέψη είναι καταδικασμένη σε ένα τεράστιο ρίσκο, βάλε μικρούς και βραχυπρόθεσμους στόχους...
  • Αυτά που ενδεχομένως χρειαστεί να κάνεις κάποια στιγμή στη ζωή σου για να αντιμετωπίσεις διάφορες καταστάσεις (οικονομικής φύσεως στην περίπτωση που έχω στο μυαλό μου) είναι μερικές φορές στα όρια του κωμικοτραγικού...
  • Δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι τα λάθη του παρελθόντος...
  • Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει δυνατότητες που δεν μπορείς να τις φανταστείς...
  • Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει ευαίσθητα σημεία που δεν μπορείς να τα φανταστείς...
  • Η σκληρή δουλειά μπορεί να είναι φάρμακο για το μυαλό...
  • Η σκληρή δουλειά μπορεί να τρελάνει το μυαλό...
  • Το μόνο πράγμα στο οποίο καταφέρνω πλέον να έχω απόλυτο έλεγχο είναι η δίαιτα που κάνω, έχω χάσει 5 κιλά σε ένα μήνα...
  • Επέτρεψα στον εαυτό μου να διολισθήσει σε μια βλαβερή συνήθεια του παρελθόντος, ξανάρχισα το κάπνισμα...  

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Χωρίς τίτλο...

Υπάρχουν τόσα πολλά για τα οποία μπορώ να γράψω αλλά όλα έχουν μπουκώσει το μέσα μου και τίποτα δεν μπορεί να βγει προς τα έξω... Τα γεγονότα της περιόδου σπρώχνονται το ένα με το άλλο για το ποιο θα είναι το πιο σημαντικό, το πιο επιτακτικό, αυτό που σε αγχώνει περισσότερο, αυτό που σε μαυρίζει λίγο ακόμα... Κάνω υπομονή και περνάω μέρα την μέρα, χωρίς σχέδια και πλάνα, πού χρόνος άλλωστε για τέτοια, ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ξεκλέβω λίγο χρόνο δουλεύοντας από το σπίτι... Το 2018 είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο και το δυσκολότερο από όλα είναι  ότι κλυδωνίζονται σχεδόν όλες οι βεβαιότητες μου, αν δεν υπήρχε και η άγκυρα μου που λέγεται οικογένεια, η γυναίκα και τα δυο μου παιδιά, δεν ξέρω πραγματικά αν θα ήμουν σε θέση να bloggάρω έτσι απλά τον πόνο μου και να μην βρίσκομαι σε έξαλλη κατάσταση...

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

5 χρόνια μελαχρινό, φανταστικό μωρό...

Περίπου τέτοια ώρα ήταν πριν από 5 χρόνια που σε πήρα πρώτη φορά αγκαλιά, με μια μάσκα στο πρόσωπο γιατί ήμουν κρυωμένος και φοβόμουν μην σε κολλήσω...

first hug


Χρόνια σου πολλά Τσίκο μου, σε αγαπώ τόσο πολύ! 💗

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Έχουν τρελαθεί και τα ρολόγια...

Για κάποιο λόγο μεταφυσικό που μόνο αυτό γνωρίζει, το widget ρολόι/καιρός στο τηλέφωνο μου επιμένει να δείχνει, χωρίς να το έχω επιλέξει εγώ, τον καιρό της Αίγινας...

Σαν να προσπαθεί να με μεταφέρει στο happy place μου, να μου υπενθυμίσει ότι τα δύσκολα που περνάμε σαν οικογένεια θα τελειώσουν, ότι μπροστά μας υπάρχει ένα αύριο καλύτερο από το σήμερα, κάτι χαρούμενο να περιμένεις όπως περιμένεις με λαχτάρα τις καλοκαιρινές διακοπές...

Αμήν...

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Το πλήρωμα του χρόνου...

Το Σάββατο το βράδυ, δεν θυμάμαι πώς το έφερε η κουβέντα, ο Σ. με ρώτησα πώς ένιωσα όταν γεννήθηκε... Του απάντησα ότι θα του δώσω κάτι να διαβάσει και του έδωσα να διαβάσει το post που είχα γράψει στα πρώτα του γενέθλια... Το διάβασε στο κινητό μου και όταν τον ρώτησα πώς του φάνηκε μου είπε ότι είναι καλό αλλά το βλέμμα του και το χαμόγελό του μαρτυρούσαν ότι δεν το βρήκε απλά καλό (έτσι νομίζω τουλάχιστον)...

Το blog αυτό από τα πρώτα βήματα της ύπαρξής του σαν πρωταρχικό του σκοπό ύπαρξης είχε και έχει να είναι ένα παράθυρο μέσα στο μυαλό και την ψυχή του ιδιοκτήτη του, κυρίως για τα παιδιά μου, για να έχουν αυτά και μια άλλη εικόνα του τι σκεφτόταν ή ένιωθε ο πατέρας τους που ίσως δεν κατάφερα να τους το εκφράσω ποτέ με λόγια... Το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένα από τα παιδιά μου διαβάζει ένα δικό μου post και πόσο μάλλον ένα τόσο σημαντικό για μένα post που γράφτηκε πριν από τόσα χρόνια με κάνει πολύ ευτυχισμένο... 😊