Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

"Το δέμα" του Sebastian Fitzek


"Το δέμα"  του Sebastian Fitzek
Η Don't Ever Read Me το έθαψε και ομολογώ ότι η κριτική της με προβλημάτισε γιατί τα υπόλοιπα σχόλια που είχα ακούσει μέχρι τότε ήταν διθυραμβικά... Όταν έφτασε στα χέρια ως δώρο γεννεθλίων, την ξαναθυμήθηκα αλλά συναισθηματικά σκεπτόμενος αφού το δώρο ήταν "από χέρι", δεν ήθελα να καταλήξω σε αρνητικά συμπεράσματα, ήθελα να μου αρέσει... Κατά τη (σύντομη) διάρκεια της ανάγνωσής του προσπάθησα να διατηρήσω μια αντικειμενικότητα στη κρίση μου και νομίζω ότι το κατάφερα... Σίγουρα δεν συμφωνώ με την Don' t Ever Read Me κι επίσης κάποια από τα σχόλια της με παραξενεύουν τώρα που το έχω διαβάσει αλλά τι να γίνει, έτσι είναι είναι με τις γνώμες, όλοι έχουν από μία...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

Η ψυχίατρος Έμα Στάιν πέφτει θύμα βιασμού. Από τότε νιώθει ασφαλής μόνο στο σπίτι της. Μέχρι τη στιγμή που ο ταχυδρόμος την παρακαλά να παραλάβει ένα δέμα για τον γείτονά της.

Ένα μοναδικά εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ που εξετάζει τα όρια του ανθρώπινου μυαλού.

Τους τελευταίους μήνες, μετά το απαίσιο εκείνο γεγονός, μένεις κλεισμένη στο σπίτι σου.
Θέλεις να το αφήσεις πίσω σου.
Ένα πρωί, ο ταχυδρόμος σού αφήνει ένα δέμα για τον γείτονα που λείπει.
Δεν έχεις ακούσει ποτέ ξανά το όνομά του.
Κοιτάζεις από τον φράχτη, και ο κήπος του φαίνεται παρατημένος. Δείχνει σαν να μη ζει κάποιος εκεί καιρό τώρα.
Κάτι σε σπρώχνει να ανοίξεις το δέμα.
Ξεκινάει ο χειρότερος εφιάλτης της ζωής σου.

Βρήκα το βιβλίο αν μη τι άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον... Η αφήγηση κινείται σε δύο παράλληλες ροές, μία που κινείται στο παρελθόν, μια αφήγηση των συνταρακτικών γεγονότων που συνέβησαν, και μια στο παρόν όπου η Έμα δίνει μια κατάθεση/εξομολόγηση στον δικηγόρο της για να προετοιμάσει την παρουσία της στο δικαστήριο... Ο Fitzek δημιουργεί μια κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα, τοποθετημένη μέσα στον ζοφερό γερμανικό χειμώνα που μοιάζει να ταυτίζεται με την τρικυμία εν κρανίο στην οποία φαίνεται να βρίσκεται η ηρωίδα ενώ δεν λείπουν οι σκηνές καταιγιστικής δράσης και αγωνίας... Η Έμα Στάιν που υποφέρει από ψυχικές διαταραχές μετά τον βιασμό που υπέστη φαίνεται να ακροβατεί μεταξύ λογικής και παράνοιας και η ίδια δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά τι είναι πραγματικό και τι όχι... Το δέμα που κατά τύχη πέφτει στα χέρια της θα πυροδοτήσει μια σειρά γεγονότων που θα την ωθήσουν στα όρια της, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με φρικτές αλήθειες και με τον ίδιο της τον εαυτό... 

Θεωρώ το βιβλίο ως επιτυχημένο ψυχολογικό θρίλερ από την στιγμή που η διήγηση με επηρέασε τόσο ώστε να αναπηδώ από τους ήχους που κάνει το σπίτι μέσα στην νύχτα όταν διάβαζα πριν κοιμηθώ... Βρήκα πολύ καλή την ανάπτυξη του χαρακτήρα της Έμα, του άντρα της Φίλιπ και του Κόνραντ, του δικηγόρου της, ενώ κυρίως η περιγραφή του κυρίου Πάλαντ, του αινιγματικού γείτονα, κατάφερε να μου ζωγραφίσει την εικόνα του μέσα στο μυαλό μου... Είμαι πολύ ικανοποιημένος από τη διαχείριση της ιδέας και την ανάπτυξη από τον Fitzek  και το μόνο σημείο που βρίσκω αδύναμο είναι η τεκμηρίωση της ενοχής του "κακού" στο φινάλε την οποία θα ήθελα πιο δουλεμένη χωρίς όμως να μου αλλάξει την συνολική εντύπωσή μου για το βιβλίο το οποίο θεωρώ πολύ καλό... Τόσο καλό που παραπάνω από το μισό το διάβασα μονορούφι από το πρωί μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής που μας πέρασε...

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

"Μου λείπεις" του Harlan Coben

"Μου λείπεις" του Harlan Coben
Ψάχνω να βρω την εναρκτήρια ατάκα του post και δεν τα καταφέρνω... Θέλω να πω μια εξυπνάδα που να ακούγεται πολύ ψαγμένη σχετικά με τα βιβλία που είναι γραμμένα εξ αρχής με απώτερο στόχο την μεταφορά στον κινηματογράφο και το κατά πόσον αυτό μειώνει την λογοτεχνική τους αξία... Δεν έχω αποφασίσει ακόμα... Η ατάκα δεν μου βγαίνει οπότε πάμε από την αρχή...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

Είναι ένα συνηθισμένο προφίλ σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών. Γιατί τότε η αστυνομικός Κατ Ντόνοβαν καταρρέει όταν παρατηρεί τη φωτογραφία που το συνοδεύει; Ο άνδρας δεν είναι άλλος από τον πρώην αρραβωνιαστικό της τον Τζεφ, που της ράγισε την καρδιά πριν από δεκαοχτώ χρόνια.

Ο κόσμος της εκρήγνυται και συναισθήματα που επί χρόνια αγνοούσε ξυπνούν και τη συγκλονίζουν. Υπάρχει ακόμη ελπίδα για τη σχέση τους; Καθώς η Κατ διαπιστώνει πως μια δεύτερη ευκαιρία με τον Τζεφ είναι όλο και πιο φευγαλέα, μπλέκεται σε μιαν έρευνα που θέτει σε αμφισβήτηση τις πιο βαθιές της βεβαιότητες. Ζωές κινδυνεύουν, μεταξύ των οποίων και η δική της, και για να τις σώσει και να σωθεί θα πρέπει να καταδυθεί στην προσωπική της κόλαση…

Το βιβλίο όπως προφανώς καταλάβατε έχει μια κινηματογραφική πλοκή, γρήγορη, με εναλλαγές, δραματικές παύσεις, σασπένς και αγωνία... Το καλό είναι ότι δεν έχει μόνο αυτά... Το γεγονός ότι έχω δει πολλές ταινίες με θέμα την Νέα Υόρκη (όπως πολλοί από εμάς γεγονός που γνωρίζει καλά ο συγγραφέας) με βοήθησε να σχηματίσω ολόκληρες εικόνες στο μυαλό μου από τις (πολύ καλές) περιγραφές του Coben... Ο πολύ επιτυχημένος συγγραφέας έχει κατορθώσει να φτιάξει πολύ καλούς χαρακτήρες, ακόμα και δευτερεύοντες, χωρίς να αποφεύγει αρκετά κλισέ, ηθελημένα πιστεύω... Στήνει την ιστορία του και τον κεντρικό του προβληματισμό γύρω από τα προσωπεία που φορούν οι άνθρωποι καθημερινά, ηθελημένα ή αθέλητα, την προκατάληψη, την ανοχή στο διαφορετικό, κάνοντας επίσης ένα σχόλιο πάνω στην τεχνολογία και την φύση των ανθρώπινων σχέσεων στο σήμερα... Συνθέτει με μαεστρία την κεντρική ιστορία της αναζήτησης μιας γυναίκας από τον έφηβο γιο της και την Κατ, μια επιθεωρήτρια της αστυνομίας της νέας Υόρκης με την αναζήτηση της για απαντήσεις τόσο για τη δολοφονία του πατέρα της όσο και για την σχέση της πριν από 18 χρόνια... Η αποκάλυψη της αλήθειας στο εξαιρετικό φινάλε σε κάθε περίπτωση θα είναι σαρωτική, αναπάντεχη και θα γκρεμίσει αυταπάτες και κρυφά μυστικά...

Η κατακλείδα αυτού του post θα είναι ότι ο Harlan Coben έγραψε ένα απολαυστικό page turner το οποίο δεν θες να αφήσεις από τα χέρια σου... Είναι σαν αυτές τις ωραίες αμερικάνικες περιπέτειες που βλέπεις στο σινεμά και θα μπορούσες να φας δυο κουβάδες pop corn βλέποντάς τις και αυτό είναι κάτι που θες και χρειάζεσαι πολλές φορές...

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

"Τυχαίο θύμα" του Arne Dahl

"Τυχαίο θύμα" του Arne Dahl
Τρίτο συνεχόμενο post για βιβλίο και επί της ουσίας αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα μου καθώς εδώ και καιρό, όχι μόνο τώρα που είμαι διακοπές και ποστάρω  από ένα μπαλκόνι που βλέπει θάλασσα, είναι το μόνο δημιουργικό πράγμα που κάνω... Το υπερφορτωμένο μου μυαλό βρίσκει ξανά στο διάβασμα το καταφύγιο που χρειάζεται για να μην γυρνάει εναντίον μου και να μου επιτίθεται...

Το βιβλίο του Arne Dahl εκ πρώτης όψεως είναι ένα τυπικό αστυνομικό μυθιστόρημα... Το οπισθόφυλλο μας ενημερώνει ότι:

Με ένα ποτήρι μπίρας κάποιος ανοίγει το κεφάλι ενός νεαρού οπαδού ποδοσφαιρικής ομάδας σε ένα εστιατόριο της Στοκχόλμης. Ο νεαρός πεθαίνει. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα περιστατικό της συνηθισμένη γκρίζας και ωμής καθημερινότητας στο κέντρο της πόλης. Την έρευνα αναλαμβάνει ένα ζευγάρι τιμωρημένων ερευνητών, ο Πολ Γελμ και η Σέρστιν Χολμ, που προέρχονται από την Ομάδα Άλφα. Και κάτι συμβαίνει. Πίσω από το σπασμένο ποτήρι μπίρας αρχίζει να διαφαίνεται μια διαφορετική αλληλουχία γεγονότων, η οποία οδηγεί προς πολλές κατευθύνσεις: στις φυλακές της Κούμλα, όπου ένα κελί τινάζεται στον αέρα· στη βιομηχανική περιοχή της Σίκλα, όπου γίνεται ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ ατόμων του υποκόσμου· στο Ντάντεριντ, όπου ένας έμπορος ναρκωτικών ασχολείται με τον παραδεισένιο κήπο του· στο αστυνομικό σώμα, όπου ένας ανώτερος αξιωματικός συμπεριφέρεται παράξενα· στο μέλλον, όπου εμφανίζεται έξαφνα μια απειλή για τρομοκρατική ενέργεια· στο παρελθόν, όπου αρχίζουν να διακρίνονται τα βαθύτερα στρώματα της κόλασης.

Τα πρώτα κεφάλαια με δυσαρέστησαν... Η πλοκή είχες πολλές παράλληλες αφηγήσεις που μου φαίνονταν ακατανόητες και ασύνδετες, το βιβλίο δεν έβρισκε ρυθμό... Ο συγγραφέας έκανε υπερβολικά πολλές αναφορές στο παρελθόν των ηρώων του από προηγούμενα βιβλία τα οποία δεν έχω διαβάσει και αρκετά δεν τα καταλάβαινα,,, Ήταν σαν να ήμουν σε μια παρέα που λέγανε ένα αστείο και όλοι το καταλάβαιναν εκτός από εμένα...

Όσο η ιστορία προχωρούσε η πλοκή αποκτούσε σώμα, γινόταν πιο συμπαγής και ενδιαφέρουσα... Οι παράλληλες αφηγήσεις κούμπωσαν σιγά σιγά μεταξύ τους και μέσα από τις σελίδες που περνούσαν αναδύθηκε μια εξαιρετική ιστορία πολύπλοκη και πολυεπίπεδη με ενδιαφέροντα σχόλια πάνω στην  σουηδική κοινωνία, την πολιτική, τις κοινωνικές παθογένειες, την φύση του ανθρώπου στο σύνολο της από την καλή και από την ανάποδή του... Η ιστορία είναι σκληρή όπως είναι η ζωή και οι μεταμορφώσεις που υφίσταται ο άνθρωπος εξαιτίας των καταστάσεων που ζει ή που επιλέγει είναι αυτές που καθορίζουν το ποιος είσαι και την μοίρα σου... 

Κάπως έτσι λοιπόν, ένα βιβλίο που ξεκινάει με άσχημους οιωνούς εξελίσσεται σε ένα εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα το οποίο θα αδικείτο κατάφωρα αν το χαρακτήριζα απλά ένα καλό βιβλίο για το καλοκαίρι, μπορώ υπεύθυνα να δηλώσω ότι είναι ένα βιβλίο κατάλληλο για όλες τις εποχές...

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

"Το κήρυγμα της φωτιάς" της Francesca Haig

"Το κήρυγμα της φωτιάς" της Francesca Haig
Δεν σκοπεύω να προκαταβάλλω κανέναν αλλά οφείλω να πω ότι το πράγμα που μου έρχεται διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τον τίτλο του βιβλίου είναι ότι εγώ αυτό το κήρυγμα δεν το πολυάκουσα... Έφτασε στα αυτιά μου αλλά δεν με εντυπωσίασε, δεν μου άφησε κάτι αξέχαστο και σίγουρα δεν με έψησε να αναζητήσω τα υπόλοιπα βιβλία της τριλογίας εκτός και αν πέσω σε αναγνωστικές/οικονομικές ξηρασίες και βρεθούν στα χέρια μου όπως βρέθηκε και το παρόν βιβλίο...δανεικό...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο την υπόθεση:

Τετρακόσια χρόνια στο μέλλον, η Γη έχει επιστρέψει σε πρωτόγονη κατάσταση ύστερα από μια πυρηνική φωτιά που εξαφάνισε τον πολιτισμό και τη φύση. Αν και οι επιπτώσεις της ραδιενέργειας έχουν σταματήσει, για κάποιον άγνωστο λόγο, στον κόσμο γεννιούνται μόνο δίδυμα παιδιά. Σε κάθε ζεύγος, το ένα παιδί είναι Άλφα, σωματικά τέλειο από κάθε άποψη, και το άλλο Ωμέγα, και κουβαλάει το βάρος κάποιας παραμόρφωσης, μικρής ή μεγάλης. Με το Συμβούλιο να διοικεί μία κοινωνία που θυμίζει απαρτχάιντ, οι Ωμέγα σημαδεύονται σαν τα γελάδια και εξοστρακίζονται, ενώ οι Άλφα κρατούν τους λιγοστούς διαθέσιμους πόρους για τον εαυτό τους. Αν και διακηρύσσουν την ανωτερότητά τους και παρά τις προσπάθειές τους, οι Άλφα δεν μπορούν να ξεφύγουν από μια σκληρή πραγματικότητα: όταν πεθαίνει το ένα από τα δύο δίδυμα αδέλφια, αυτόματα πεθαίνει και το άλλο.

Η Κας αποτελεί μία σπάνια Ωμέγα, καθώς διαθέτει την κατάρα της ενόρασης. Την ώρα που ο δίδυμος αδελφός της, ο Ζακ, αποκτά εξουσία στο Συμβούλιο των Άλφα, εκείνη τολμά να ονειρεύεται το πιο επικίνδυνο όνειρο: την ισότητα. Επειδή τολμά να οραματίζεται έναν κόσμο όπου οι Άλφα και οι Ωμέγα ζουν αρμονικά ως ίσοι, τόσο το Συμβούλιο όσο και το κίνημα της Αντίστασης την έχουν βάλει στο στόχαστρο.;

Το δυστοπικό μυθιστόρημα έχει εξελιχθεί σε ένα λογοτεχνικό trend τα τελευταία χρόνια το οποίο μάλιστα έχει καταφέρει να αποδειχθεί και πολύ προσοδοφόρο καθώς ου ολίγες φορές έχει καταλήξει στον κινηματογράφο με σημαντική εισπρακτική επιτυχία... Προσωπικά είμαι λάτρης του είδους και γι' αυτό έχω απαιτήσεις κάθε φορά που κάποιο σχετικό βιβλίο πέφτει στα χέρια μου... Όντας λάτρης συγγραφέων όπως η Margaret Atwood, ο George Orwell, ο Ray Bradbury, o Yevgeny Zamyatin έχω βάλει τον πήχη ψηλά και περιμένω να διαβάσω το κάτι άλλο... Η συμπαθέστατη Francesca Haig δυστυχώς πέρασε κάτω από τον πήχη, το βιβλίο της δεν ήταν το άτι άλλο, ήταν ένα ακόμα...

Δεν είναι ότι δεν είναι ενδιαφέρουσα η ιδέα της για το ζοφερό μέλλον της ανθρωπότητας, ούτε αδιάφορη η θεματική της για την ισότητα, την αλληλεγγύη κ.ο.κ.... Είναι ότι μένουν στην μέση, αναπτύσσονται επιφανειακά και τσαπατσούλικα με αρκετή αφέλεια στο στήσιμο της πλοκής της... Η Francesca Haig δεν είναι κάποια μάγος της πένας έτσι ώστε να κερδίσει πόντους από τη δεξιοτεχνία της και "καταδικάζεται" να μας παρουσιάσει ένα μέτριο βιβλίο, με ατελείς, κλισέ χαρακτήρες και μια ιστορία που θα μπορούσε αλλά δεν είναι σπουδαία... Μην τρέξετε να την κλάψετε βέβαια, οι εκδοτικοί οίκοι Ελλάδος και εξωτερικού είχαν διαφορετική άποψη από τη δική μου και το πρώτο βιβλίο το ακολούθησε τουλάχιστον ακόμα ένα... Πού ξέρετε μπορεί να το δούμε και στο σινεμά σε κανά δυο χρόνια...