Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Κρίματα...

Χθες το απόγευμα επέστρεψα στο σπίτι γύρω στις 19:30 αφού είχα περάσει πρώτα από το super market... Ήταν μια καλή μέρα, όπως καλές ήταν κι όλες αυτές οι μέρες που είχαν περάσει, δεν υπήρχαν σκιές ή περίεργες σκέψεις, ήμουν απλά τόσο κουρασμένος όσο μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που γυρνάει στο σπίτι το βράδυ από τη δουλειά...

Μιλούσα με την Μ. στο δωμάτιό μας περί ανέμων και υδάτων όταν ξαφνικά άκουσα το απότομο και δυνατό κλάμα του Σ. από το σαλόνι.... Φώναζε:

"O Θ. μου έσπασε το δόντι!" 

Έτρεξα μέσα και είδα το παιδί κλαμένο και με σπασμένο σχεδόν στη μέση έναν από τους κάτω κοπτήρες... Μου είπε κλαίγοντας ότι ο Θ. του πέταξε ένα παιχνίδι στο πρόσωπο επειδή μάλωσαν...

Θόλωσα...

Το αίμα βαρούσε στα μηνίγγια μου από τα νεύρα και το μόνο που ήθελα ήταν να πιάσω στα χέρια μου τον μικρό ο οποίος είχε κρυφτεί κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού... Ουρλιάζοντας ότι θα τον σκοτώσω προσπάθησα να τον τραβήξω κάτω από το τραπεζάκι κι επειδή τραβιόταν όταν άπλωνα το χέρι μου τον τράβηξα από τον αστράγαλο και τον έβγαλα... Η Μ. μπήκε στην μέση και τον βούτηξε από τα χέρια μου αλλά ακόμα κι έτσι του έδωσα δυο-τρεις γερές μπάτσες στον κώλο... Εξακολουθούσα να ωρύομαι, να ουρλιάζω ότι θα τον σκοτώσω αν ξανακάνει κακό στον αδερφό του, ότι θα τον πετάξω από το σπίτι... Ο Θ. έκλαιγε και φώναζε τρομαγμένος... 

Όταν του είπα ότι θα τον πετάξω από το σπίτι είδα στο πρόσωπο του ένα φόβο διαφορετικό από τον προηγούμενο, τον φόβο του να μην της φάει, ένα φόβο ατόφιο και χειροπιαστό και τότε πάγωσα... Είχα κάνει το παιδί μου να με φοβάται, του είχα δημιουργήσει μια ανάμνηση που ποτέ δεν θα φύγει από το μυαλό του, όπως δεν έφυγαν ποτέ κι οι δικές μου αναμνήσεις από τον πατέρα μου να ωρύεται και να αφρίζει... Ήμουν περήφανος για τον εαυτό μου ότι το μικρό μου παιδί δεν με είχε δει ποτέ  εκτός εαυτού γιατί είχα δουλέψει πολύ με τον εαυτό μου, είχα πολεμήσει την παρόρμηση του να αντιδρώ ενστικτωδώς, να είμαι αυτό που γνωρίζω καλά από την δική μου παιδική ηλικία... Ο Σ. είχε δει κάποτε αυτή την πλευρά μου και το φέρω βαρέως, είναι το κρίμα μου, η προδοσία του εαυτού μου και του παιδιού μου, ήθελα τουλάχιστον ο Θ. να μην έχει μια τέτοια εμπειρία και τώρα όλα είχαν γίνει σκατά...

Τα παιδιά σιγά σιγά ηρέμησαν, με τις προσπάθειες της Μ. κυρίως, κι εγώ βγήκα στο μπαλκόνι και άρχισα να καπνίζω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο... Πνιγόμουν... Ήθελα να διορθώσω αυτό που έγινε και δεν μπορούσα, δεν θα μπορούσα ποτέ πια... Πήγα στο σαλόνι όπου τα παιδιά έβλεπαν μια ταινία και τους ζήτησα να βάλουν μια παύση για να τους μιλήσω...

Απευθύνθηκα και στους δύο και τους είπα ότι αυτό που έγινε ήταν πολύ άσχημο... Ότι ο Θ. έκανε κάτι πολύ άσχημο για το οποίο έπρεπε να τον μαλώσουμε αλλά ότι ο τρόπος που τον μάλωσα ήταν απαράδεκτος... Τους είπα ότι δεν θέλω να με φοβούνται, ότι θα είμαι δυστυχισμένος αν με φοβούνται όπως φοβόμουνα εγώ τον πατέρα μου όταν ήμουν παιδί... Με πήραν τα κλάματα, άρχισε να κλαίει κι ο Σ. και με πήρε αγκαλιά ενώ ο Θ. καθόταν στον απέναντι καναπέ με μάτια βουρκωμένα... Τους είπα ότι θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ να μην με ξαναδούν ποτέ έτσι αλλά αν ποτέ ξανά συμβεί θα έχουν δικαίωμα να μου ορίσουν αυτοί μια τιμωρία, ότι αυτοί καταλαβαίνουν... Αγκαλιαστήκαμε και οι τρεις για να επισφραγίσουμε την συμφωνία μας...

Το βράδυ πήγα και κοιμήθηκα στο κρεβάτι του Θ. ...

Νιώθω ακόμα απαίσια, ότι εκτός από την εμπιστοσύνη του μεγάλου μου, πρόδωσα και την εμπιστοσύνη του μικρού μου γιου, του χαϊδεμένο μου, με τον οποίο είχα προσπαθήσει πάρα πολύ να μην επαναλάβω λάθη που είχα με τον Σ. ...  Νιώθω απαίσια που ο χειρότερος εαυτός μου ακόμα παραμονεύει να βγει στην επιφάνεια με την πρώτη ευκαιρία, παρά την τόση προσπάθεια που έχω κάνει...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Bella ciao...

Κάποτε, κάπου πίσω στα 90's η Replay κυκλοφόρησε ένα t-shirt με τυπωμένη την κλασσική φωτογραφία του Che Guevara... Η κίνηση αυτή αποδείχτηκε πολύ επιτυχημένη, το  t-shirt πούλησε σαν τρελό, "βοήθησε" στην μετεξέλιξη της εικόνας του Che Guevara από πλήρης πολιτικού περιεχομένου, σε ένα pop icon όπως η Cambell's Soup του Andy Warhol... Κυκλοφορούσε ένα σαρκαστικό αστειάκι μεταξύ των πολιτικοποιημένων φοιτητάριων της εποχής:

-"Τον ξέρεις τον Che Guevara;"
-"Φυσικά και τον ξέρω, είναι αυτός πάνω στο μπλουζάκι της Replay "
Στις μέρες μας η ιστορία επαναλαμβάνεται καθώς μέσω του "La casa de papel" το παλιό, ιταλικό αντιφασιστικό τραγούδι "Bella ciao" γίνεται pop άκουσμα από πολλούς που αγνοούν το περιεχόμενο του και την ιστορία του και απλώς γουστάρουν αυτόν τον δυναμικό και ταυτόχρονα μελαγχολικό σκοπό... Σημεία των καιρών θα μου πεις και δεν θα διαφωνήσω αλλά από την άλλη μου μένει μια θλίψη για τους ανθρώπους που παραμένουν επιφανειακοί από άγνοια ή από άποψη, για την ήττα που είναι τόσο μεγάλη και απόλυτη που τα όπλα που κάποτε χρησιμοποιούσες, σήμερα ξεπουλιούνται στα πανηγύρια... 

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Μικρές κηδείες...

Η ζωή είναι γεμάτη από αυτές... 

Είναι οι σχέσεις που κηδεύεις, ηθελημένα κι αθέλητα, το παρελθόν που μοιάζει ανακόλουθο με το παρόν, τα τηλέφωνα που σβήνεις / πρέπει να σβήσεις από το τηλέφωνό σου, οι αναμνήσεις που μένουν σκονισμένες στο ντουλάπι χωρίς ελπίδα να εμπλουτισθούν με άλλες ίδιες, οι εξηγήσεις που πρέπει να δώσεις στα παιδιά σου ότι κάποιοι άνθρωποι βγήκαν από τη ζωή τους και δεν θα τους ξαναδούν... 

Μετά από χρόνια θα σου φέρνουν κάποτε τις φωτογραφίες που στέκονται πάνω στα ράφια του σαλονιού και θα σε ρωτάνε ποια είναι αυτή η κοπέλα μαζί με τον νονό κι εσύ θα προσπαθείς να τους την θυμίσεις γιατί κάποτε υπήρξε κομμάτι της ζωής μας, μπήκε στην οικογένειά μας, την αγαπήσαμε και μας αγάπησε και τώρα πια είναι αλλού, γιατί η ζωή είναι περίεργη, η ζωή είναι καριόλα, και οι ζωές των ανθρώπων χωρίζουν γιατί πόσο να αγαπάς κάποιον που δεν αγαπά τον εαυτό του... 

Αλλά η ζωή συνεχίζεται, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, όπως σίγουρο είναι ότι η επόμενη μικρή ή μεγάλη κηδεία βρίσκεται πάντα μπροστά μας... 

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

"Ο δρομέας" του Richard Bachman / Stephen King

"Ο δρομέας" του Richard Bachman / Stephen King
Επιστροφή στην αγκαλιά ενός αγαπημένου συγγραφέα, ενός από τους λίγους που φέρουν τον χαρακτηρισμό του παραμυθά χωρίς να υπάρχει έστω και στο ελάχιστο ειρωνική ή αρνητική χροιά στον τίτλο αυτό... Ο Stephen King είναι από εκείνους τους συγγραφείς που μπορούν εύκολα να με μεταφέρουν στο αναγνωστικό μου happy place...

Ο συγγραφέας από το Μέιν δημιούργησε τον Bachman  το 1977 από μια σκέψη της στιγμής, ίσως επειδή ήθελε να μετρήσει την αξία των βιβλίων του χωρίς να φέρουν το ήδη διάσημο όνομά του, ίσως επειδή ήθελε να ξεπεράσει τους περιορισμούς που του έθετε ο εκδοτικός του οίκος, ίσως επειδή ήθελε να ξεφύγει από την μανιέρα του επιτυχημένου συγγραφέα ιστοριών τρόμου... Έγραψε βιβλία που στην εποχή τους διοχετεύθηκαν κυρίως στην paper back αγορά, χωρίς promotion, που δεν έκαναν τις πωλήσεις των βιβλίων που υπέγραφε με το όνομά του αλλά (φυσικά) δεν πέρασαν απαρατήρητα...

Το "Ο δρομέας" γράφτηκε το 1982 και η ιστορία του περιγράφει μια μελλοντική, αμερικανική κοινωνία που η ρύπανση καταστρέφει τα πάντα, οι άνθρωποι είναι σαφώς διαχωρισμένοι σε πλούσιους και φτωχούς, οι εταιρείες και τα media ελέγχουν με σιδηρά πυγμή τις ζωές όλων με κύριο όπλο την Φρι-Βι, ένα είδος καλωδιακής τηλεόρασης και τα τηλεπαιχνίδια τα οποία αποχαυνώνουν τους πάντες με την reality και σχεδόν πάντα γκροτέσκα θεματολογία τους... Το πιο δημοφιλές από αυτά τα τηλεπαιχνίδια είναι η "Καταδίωξη" ένα παιχνίδι όπου οι συμμετέχοντες οικειοθελώς γίνονται θηράματα για τριάντα μέρες προσπαθώντας να αποφύγουν τους διώκτες τους, επαγγελματίες φονιάδες, και να επιβιώσουν για να κερδίσουν το μεγάλο χρηματικό έπαθλο... Σε αυτό το παιχνίδι θα δηλώσει συμμετοχή ο Μπεν Ρίτσαρντς, ένας φτωχοδιάβολος που προσπαθεί να σώσει από την μιζέρια που ζουν την οικογένειά του, την σύζυγό του Σίλα και το δεκαοχτώ μηνών κοριτσάκι του την Κάθι που έχει πνευμονία... 

Μακρυά από το μοτίβο του fantasy και των ιστοριών τρόμου για το οποίο έγινε πασίγνωστος, ο Stephen King στήνει ένα καταπληκτικό δυστοπικό μυθιστόρημα το οποίο αποδείχθηκε και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να αποδεικνύεται βαθιά προφητικό... Αν και γραμμένο το 1982, όπως είπαμε και πιο πριν, προφητεύει την δημιουργία της reality τηλεόρασης και την ανάδειξη της τηλεόρασης και συνολικότερα των media ως βασικό μέσο χειραγώγησης των μαζών και αποχαύνωσης συνειδήσεων... Χαρακτηριστικά, σε κάποιο σημείο του βιβλίου αναφέρεται σε μια συζήτηση μεταξύ των πρωταγωνιστών ότι αν κάτι δεν παίξει στην Φρι-Βι, δεν είναι αλήθεια, δεν υπήρξε ποτέ... Στηλιτεύει την βαθιά διαπλοκή των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων με το κράτος και την όλο και μεγαλύτερη απαξίωση της δημοκρατίας συνολικά ως πολίτευμα προς όφελος των λίγων... Περιγράφει μια κοινωνία βαθιά ταξική, διαχωρισμένη με μεθόδους απαρτχάιντ, μεταξύ πλούσιων και φτωχών όπου η καταστολή και ο έλεγχος από την αστυνομία και τις δυνάμεις ασφαλείας είναι βάναυση και διαρκής... Διατυπώνει ένα έντονο προβληματισμό πάνω στην καταστροφή του περιβάλλοντος για χάρη των κερδών των εταιρειών η οποία καταστροφή οδηγεί στον όλεθρο και τις ασθένειες πολλούς από τους αποχαυνωμένους πολίτες... Ο Μπεν Ρίτσαρντς, ένας αρχετυπικός ήρωας, πρότυπο του βιοπαλαιστή που προσπαθεί για το καλύτερο για την οικογένεια του, χωρίς να αναρωτιέται για τις αιτίες που τον οδήγησαν στη ζωή που ζει, ένας τύπος που "κοιτάει τη δουλειά του", παράλληλα με την πορεία που θα διαγράψει κυνηγημένος από τους διώκτες του στα πλαίσια του παιχνιδιού, θα διαγράψει μια εσωτερική πορεία συνειδητοποίησης της κατάστασης που βιώνει, των αιτίων και των υπευθύνων που οδήγησαν τον ίδιο και εκατομμύρια άλλους στην εξαθλίωση, τον καταναγκασμό και τον ασφυκτικό έλεγχο και θα προσπαθήσει να σπάσει τα δεσμά της σκλαβιά του τόσο για τον ίδιο όσο και για τους άλλους ανθρώπους...

Το "Ο δρομέας" είναι ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την πορεία της ανθρωπότητας και τους κινδύνους που κρύβει η χειραγώγηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης... 36 χρόνια μετά την συγγραφή του, την εποχή των fake news, των social media, της ανόδου του φασισμού, των διαρκών πολέμων και εθνοκαθάρσεων, του American Gladiators, του The Apprentice, του Survivor, του Fear Factor, του Jershey shore, της ρύπανσης που καταστρέφει τους ωκεανούς και τον αέρα που αναπνέουμε, δυστυχώς αποδεικνύεται ότι το μήνυμά του δεν εισακούστηκε...