Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

"Η ομίχλη" του Stephen King

"Η ομίχλη" του Stephen King
Διαβάζοντας ιστορίες τρόμου και φαντασίας και μάλιστα με επιμονή σε συγκεκριμένους συγγραφείς, μαθαίνεις να διαβάζεις πίσω από τις γραμμές, πίσω από τα προφανή, να διακρίνεις τους προβληματισμούς και τους κρυφούς προσωπικούς φόβους του συγγραφέα τους οποίους μασκαρεύει με ευφάνταστες πλοκές και απόκοσμα όντα γιατί αυτός είναι ο τρόπος του να επικοινωνήσει με τους άλλους...Ίσως επειδή κι εσύ ζορίζεσαι μερικές φορές να επικοινωνήσεις ευθέως με τους ανθρώπους και όλο αυτό σου μοιάζει οικείο...

Όταν μια πολύ δυνατή καταιγίδα προκαλεί καταστροφές και διακοπή της ηλεκτροδότησης στην περιοχή του Μπρίτζτον στο (πολύπαθο) Maine, μια περίεργη, γαλακτερή ομίχλη απλώνεται πάνω από την λίμνη... Ο Ντέιβιντ Ντρέιτον παίρνει τον μικρό του γιο Μπίλυ και πηγαίνουν στον κοντινό super market για να προμηθευτούν εφόδια ενώ η ομίχλη εξαπλώνεται... Όταν είναι πλέον εκεί και ψωνίζουν η ομίχλη έχει καταπιεί πλέον όλη την πόλη και έχει γίνει κατανοητό ότι κάτι περίεργο συμβαίνει, ότι αυτή η ομίχλη κρύβει μέσα της πλάσματα φρικτά... Οι αποκλεισμένοι μέσα στο super market συνειδητοποιούν τι τους συμβαίνει και ακροβατούν μεταξύ τρέλας και λογικής, αδυνατώντας να χωνέψουν την πραγματικότητά τους και αναζητούν απαντήσεις, γιατί ήρθαν αντιμέτωποι με αυτή την φρίκη; Κάποιοι αποδίδουν το φταίξιμο σε ένα στρατιωτικό κέντρο ερευνών που βρίσκεται στην περιοχή, την "Αιχμή του Βέλους", κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι ήρθε ο Αρμαγεδδών, όλοι όμως θα προσπαθήσουν να σωθούν με όποιο τρόπο καταλαβαίνουν...

Εξαιρετική νουβέλα, μικρή σε μέγεθος για τα μέτρα του Stephen King, 237 σελίδες, με έντονες επιρροές από τον Lovecraft  ... Κλειστοφοβική, εκτυλίσσεται σχεδόν ολόκληρη μέσα σε ένα super market, εκφράζει ένα έντονο προβληματισμό για το τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος και μέχρι πού μπορεί να φτάσει αν βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις... Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος υποκύπτει πολύ εύκολα στα πρωταρχικά του ένστικτα και στους δαίμονες του μυαλού του, φτάνει να κλονιστούν οι βεβαιότητές του... Εκφράζει την δυσπιστία του απέναντι σε απρόσωπους οργανισμούς  όπως το κράτος και ο στρατός των οποίων τα συμφέροντα έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων καθώς φαίνεται ότι η ομίχλη είναι ένα πείραμα που έγινε στην  "Αιχμή του Βέλους" και πήγε στραβά... Στο φινάλε δίνει πάσα στον αναγνώστη και του ζητά να επιλέξει αυτός πώς θα τελειώσει η ιστορία , θα επιβιώσει ο άνθρωπος από την φρίκη που απελευθερώθηκε και τον εαυτό του; 

Κάθε απάντηση δεκτή...

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Κοινοποίηση ενός "κυρίου"...

Κάποτε, πίσω στα φοιτητικά μου χρόνια, εγώ κι η Μ. είχαμε εργαστεί για ένα διάστημα 2 μηνών το πολύ, part time, σε μια εταιρεία για ένα project one off το οποίο όμως είχε προοπτική, αν ολοκληρωνόταν στην ώρα του και με επιτυχία, να οδηγήσει σε μια μόνιμη σχέση εργασίας... Είχαμε συμφωνήσει με τον διευθυντή και ιδιοκτήτη της εταιρείας για μια αμοιβή 50.000 δραχμών έκαστος, με την ολοκλήρωση του project... Ο εν λόγω "κύριος" είχε το πορτραίτο του Che Guevara πάνω από το γραφείο του και γενικά "πουλούσε" ένα προφίλ ανθρώπου αριστερού, διανοούμενου κτλ... 

Τον αποκαλώ "κύριο" κι όχι κύριο διότι η ολοκλήρωση του project πριν την λήξη της προθεσμίας που μας είχε θέσει δεν σήμανε την πληρωμή μας αλλά ένα γελοίο κρυφτό από μέρους του "κυρίου" για ένα μήνα στη διάρκεια του οποίου η μια αναβολή πληρωμής διαδεχόταν την άλλη... Το ζήτημα λύθηκε μόνο όταν η κατάσταση χόντρυνε και τον απειλήσαμε με καταγγελία στο ΙΚΑ οπότε και μας κάλεσε και με ένα δήθεν μου υπεράνω και πατερναλιστικό στυλ προσπάθησε να μας αποδείξει γιατί δεν είμαστε καθόλου επαγγελματίες και γιατί δεν θα συνεργαζόταν έτσι κι αλλιώς μαζί μας... Όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής έβγαλε από την τσέπη ένα τεράστιο πάκο δεκαχίλιαρα και μας μέτρησε από 6, το ένα επιπλέον ήταν λέει από αυτόν γιατί είμαστε νέοι και άμαθοι και μας το έκανε δώρο... Πήρα τα 2 επιπλέον δεκαχίλιαρα και του τα επέστρεψα λέγοντας του ότι δεν θέλω ούτε δώρα, ούτε ελεημοσύνες από αυτόν, ότι έκανα μια δουλειά όπως μου ζητήθηκε και ήθελα να πληρωθώ για τον κόπο μου, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...  

Από τότε δεν τον ξανασυνάντησα ποτέ μου αν και μάθαινα νέα του αφού ο χώρος που δραστηριοποιείται έχει μιντιακή προβολή και σε κάποιους συγκεκριμένους κύκλους είναι γνωστός και αυτός και η εταιρεία του... Συνεχίζει πάντα να "πουλάει" το προφίλ του αριστερού, του διανοούμενου, κτλ...

Προχθές το βράδυ είδα στο time line μου στο Facebook μια κοινοποίηση ενός post του συγκεκριμένου "κυρίου"... Την κοινοποίηση την είχε κάνει ο πεθερός του αδερφού μου, ένας καλός άνθρωπος, ένας άνθρωπος που έγινε κομμουνιστής μέσα από τη ζωή και τις επιλογές του, εργάτης σε όλη του τη ζωή, όχι διανοούμενος, πολύτεκνος, άνθρωπος δραστήριος και ζωντανός ακόμα και τώρα που είναι συνταξιούχος... Είχα ξαναδεί κοινοποιήσεις βαθυστόχαστων post του "κυρίου" αλλά η συγκεκριμένη με εξόργισε... 

Με εξόργισε γιατί κορόιδεψε ένα άνθρωπο, τίμιο και ευθύ που δεν κρύβει την αλήθεια του, συνεπή στα λόγια και στα έργα του, που νόμισε ότι στο post του "κυρίου" κρύβεται αλήθεια και ιδέες σαν τις δικές του... Με εξόργισε γιατί είμαι σίγουρος ότι αν είχα πει την ιστορία αυτή στον πεθερό του αδερφού μου δεν θα καταδεχόταν ποτέ να κοινοποιήσει κάτι από τον "κύριο" , ακόμα και αν συμφωνούσε με το περιεχόμενο του post... Με εξόργισε γιατί υπάρχουν τόσο υποκριτές άνθρωποι, ψεύτικοι και κομπογιαννίτες, μικροπωλητές ιδεών και συνειδήσεων που απλά ψάχνουν τον επόμενο πελάτη τους για ότι και αν είναι αυτό που πουλάνε...

Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει...

Καραγκιόζης

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

"Χρήσιμα Αντικείμενα" του Stephen King

"Χρήσιμα Αντικείμενα" του Stephen King
Στα βόρεια των ΗΠΑ, στην πολιτεία του Maine, υπάρχει μια μικρή, επαρχιακή πόλη που λέγεται Castle Rock... Είναι μια όμορφη πόλη, με πολύ πράσινο, με λίγους κατοίκους που όλοι γνωρίζουν όλους, ήσυχη και ειδυλλιακή, εκ πρώτης όψεως, που όμως δεν είναι... Σε αυτή την πόλη, πολύ συχνά, συμβαίνουν πράγματα που οι άνθρωποι προτιμούν να μην γνωρίζουν γιατί δεν μπορούν να τα εξηγήσουν, η λογική τους δυσκολεύεται να τα ερμηνεύσει... Είναι συμβάντα που αμφισβητούν την αντίληψη που έχει ο μέσος άνθρωπος για την πραγματικότητα, την αλήθεια και το ψέμα και αυτό είναι πολύ τρομακτικό, η απώλεια των βεβαιοτήτων είναι σίγουρα πολύ τρομακτικό πράγμα... Ξέχασα να πω προηγουμένως ότι αυτή η πόλη, το Castle Rock, δεν θα το βρείτε σε κανένα χάρτη των ΗΠΑ γιατί υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό του Stephen King και είναι ο τόπος που διαδραματίζονται πολλές από τις ιστορίες του και τα "Χρήσιμα Αντικείμενα" είναι μια από αυτές...

Τα εγκαίνια ενός νέου καταστήματος με την επωνυμία "Χρήσιμα Αντικείμενα" είναι το σημαντικότερο θέμα συζήτησης για τους λιγοστούς κατοίκους της μικρής πόλης του Castle Rock... Κανένας δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς θα εμπορεύεται και η περιέργεια όλων είναι μεγάλη... Η ημέρα των εγκαινίων και η γνωριμία με τον ιδιοκτήτη του νέου καταστήματος, του κυρίου Λίλαντ Γκοντ θα είναι αποκαλυπτική για τους περίεργους επαρχιώτες... Ο γοητευτικός και ταυτόχρονα απόκοσμος κύριος Γκοντ φαίνεται να έχει στο stock του κάτι που ο κάθε ένας από τους πελάτες του πάντα έψαχνε και λαχταρούσε πάντα να αποκτήσει... Ο κύριος Γκοντ δεν ζητάει πολλά λεφτά αλλά κάθε πώληση ζητά να πληρώνεται και σε είδος, με φάρσες που υπαγορεύει ο ίδιος στον αγοραστή να κάνει... Τα πράγματα στην αρχή φαίνονται να είναι απλά κακόγουστα και σαχλά αλλά πολύ γρήγορα η κατάσταση θα ξεφύγει από κάθε έλεγχο... Τι είναι πραγματικά ο κύριος Γκοντ και ποιος είναι ο σκοπός του θα το μάθετε διαβάζοντας το βιβλίο...

Τα "Χρήσιμα Αντικείμενα" είναι μια όμορφη ιστορία, χαρακτηριστική του Stephen King... Δεν την κατατάσσω στα αριστουργήματά του γιατί ένιωσα σε κάποιες στιγμές ότι πλάτιασε, θα μπορούσαν κάλλιστα να λείπουν τουλάχιστον 100 σελίδες...  Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη φύση, τα μυστικά και τους ανομολόγητους πόθους που κρύβει ο καθένας... Αποδομεί την εικόνα της ειδυλλιακής επαρχιακής πόλης, καταρρίπτει τα κλισέ που αφορούν στις αρετές των ανθρώπων της υπαίθρου και αναδεικνύει το περιεχόμενο της ψυχής του καθενός ως το μοναδικό κριτήριο του "καλού ανθρώπου"... Δικαιολογεί βέβαια την ανθρώπινη φύση αφού ένα "πονηρό πνεύμα" είναι αυτό που εξωθεί τους ανθρώπους στο κακό αλλά στο τέλος μόνο οι πραγματικά ενάρετοι έχουν τη δύναμη, όχι να μην υποπέσουν στο λάθος, αλλά να το αναγνωρίσουν και να ζήσουν με αυτό...

Διαβάστε το, είναι Stephen King... 

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2018

Street...

Χθες το βράδυ κάνω τον Θ. μπάνιο και μου ζητάει να πούμε αγγλικές λέξεις...
Λέμε την γατούλα,  το σκυλάκι και κάποια στιγμή με ρωτάει πώς λέγεται στα αγγλικά ο δρόμος... Έχει δύο λέξεις, του λέω, street και road... Το σκέφτεται λίγο και με ρωτάει...

Θ.: Street λένε τους δρόμους που στρίβουν;

:)