Τρίτη, 16 Ιουλίου 2019

"Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" της Harper Lee

"Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" της Harper Lee
Αγάπησα το διάβασμα γιατί πάντα μου άρεσαν οι ιστορίες... Μια καλή ιστορία μπορεί να σου μάθει πράγματα, να σου χαρίσει συναισθήματα, να σε ταξιδέψει σε μέρη που δεν είχες ποτέ φανταστεί... Ο σκοπός της ιστορίας είναι να ταξιδέψει από στόμα σε αυτί και από μυαλό σε μυαλό, να δουλευτεί μέσα στις σκέψεις, τότε μόνο ζει πραγματικά... Τι νόημα έχει μια ιστορία που καταλαβαίνει μόνο ο συγγραφέας της ή πολύ λίγοι άνθρωποι, τι νόημα έχει μια ιστορία αν δεν ταξιδέψει... Το αμερικάνικο μυθιστόρημα έχει πολλές δυνατές ιστορίες να επιδείξει, ιστορίες ευθείς και απλοϊκές με την πρώτη επαφή αλλά που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά και το μυαλό... Το αγαπώ πολύ το αμερικάνικο μυθιστόρημα ακριβώς για αυτή την ευθύτητα και τον συναισθηματισμό του και το "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια"  ίσως είναι το καλύτερο που διάβασα ποτέ μου...

Στην Αλαμπάμα της δεκαετίας του 1930, δύο παιδιά, η Scout και ο Jem, μεγαλώνουν σε μια μικρή πόλη και ζουν μαζί με τον πατέρα τους Atticus Finch που είναι δικηγόρος... Η ζωή τους είναι ανέμελη και ξένοιαστη, γεμάτη παιχνίδι και περιπέτειες, ο κόσμος τους όλος είναι η μικρή τους πόλη... Αγαπημένη τους ενασχόληση το να ξετρυπώσουν από το σπίτι του ή έστω να τον δουν στα κλεφτά, τον γείτονά τους Arthur Radley, τον επονομαζόμενο Βοο Radley, ένα άνθρωπο που μετά από κάποιες μικρής σημασίας εφηβικές ατασθαλίες, κλείστηκε μέσα στο σπίτι του και από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και κανείς δεν τον έχει δει... Η καλύτερη τους είναι όταν με τον ερχομό του καλοκαιριού έρχεται στη μικρή τους πόλη κάθε χρόνο ο φίλος τους ο Dill για να μείνει με την θεία του μέχρι να ξανανοίξουν τα σχολεία... Ένα από αυτά τα καλοκαίρια κι ένα που αποδείχτηκε πιο "καυτό" από τα άλλα, όταν ο  Atticus Finch αναλαμβάνει να υπερασπιστεί ένα νέο μαύρο που κατηγορείται για τον βιασμό και τον ξυλοδαρμό μιας λευκής κοπέλας... Εκείνο το καλοκαίρι θα σημάνει τον πρώιμο θάνατο της παιδικής αθωότητας για τα τρία παιδιά που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα ζήσουν την υπόθεση από πολύ κοντά και θα αντιληφθούν την ασχήμια που κρύβεται στις καρδιές των ανθρώπων...

Το βραβευμένο με Pulitzer αριστούργημα της Harper Lee είναι ένα βιβλίο με πολλές αναφορές στην παιδική της ηλικία καθώς και η ίδια μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη της Αλαμπάμα... Είναι ένα καταπληκτικό ηθογραφικό βιβλίο που ακτινογραφεί την ψυχοσύνθεση του Αμερικανικού Νότου εστιάζοντας στο θέμα των φυλετικών διακρίσεων... Είναι ένα βαρύ κατηγορώ στον ρατσισμό, συμπέρασμα στο οποίο ο αναγνώστης καταλήγει φυσιολογικά όπως καταλήγει και η Scout καθώς η ιστορία εξελίσσεται μέσα από τα παιδικά της μάτια και η οποία καταλήγει ότι είναι παράλογο να διακρίνεις τους ανθρώπους από το χρώμα του δέρματος τους, μια σκέψη που όμως δεν μοιράζονται πολλοί από τους συμπολίτες της... Οι συμπολίτες της που κρύβονται πίσω από την αδιαφορία, την θρησκοληψία, την υποκρισία και την ανούσια ηθικολογία τους, που επιλέγουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο παρά το δίκιο, που κρύβουν πολύ προσεκτικά τους δικούς τους σκελετούς, που είναι ικανοί για φρικτά εγκλήματα αν νιώσουν ότι απειλούνται... Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι συμπαγείς και πολυδιάστατοι, αυτό που φαίνεται δεν είναι πάντα αυτό που είναι, η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση κρύβει μια τεράστια βεντάλια χαρακτηριστικών και συναισθημάτων... Το φινάλε του βιβλίου είναι συγκλονιστικό αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα χωρίς να κάνω σοβαρό spoiler, η σκέψη όμως που έμεινε καρφωμένη στο μυαλό μου κλείνοντας το ήταν το πόσο τυχερός ήμουν που το διάβασα... 

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2019

"Μάκβεθ" του Jo Nesbo

"Μάκβεθ" του Jo Nesbo
Μια πόλη πνιγμένη στη διαφθορά, την ανεργία και την εγκληματικότητα που ο ήλιος δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ... Ένας ικανότατος αξιωματικός της αστυνομίας με σκοτεινό παρελθόν και δίψα για εξουσία, χωρίς κανένα ηθικό ή άλλο φραγμό... Ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας γραμμένο από τον William Shakespeare, διαχρονικό σχόλιο πάνω στην διαφθορά της εξουσίας και την καταστροφική δύναμη που έχει ενίοτε η αγάπη, για να αποτελέσει βάση και εφαλτήριο...Η συνταγή είχε όλα τα κατάλληλα υλικά για να δημιουργηθεί ένα μεγάλο βιβλίο αλλά κάτι δεν πήγε εντελώς καλά και το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που έπρεπε... 

Είναι γνωστό για όποιον διαβάζει το blog εδώ και καιρό ότι μόνο αμερόληπτος δεν είμαι όταν μιλάμε για τα βιβλία του Jo Nesbo αλλά  στο "Μάκβεθ" κάτι δεν δούλεψε όπως έπρεπε... Το αποτέλεσμα ήταν αμήχανο και μερικές φορές αφελές, ειδικά στο πρώτο μισό του βιβλίου... Ο ήδη έτοιμος σκελετός του βιβλίου που βασιζόταν στο ομώνυμο βιβλίο του Shakespeare φαινόταν κάποιες φορές να λειτουργεί σαν να περιόριζε την πλοκή, σαν να ευνούχιζε την πένα του Νορβηγού συγγραφέα... Στο δεύτερο μισό η πλοκή απέκτησε μεγαλύτερη ζωντάνια και εκεί φάνηκαν (επιτέλους) τα γνωστά λογοτεχνικά χαρίσματα του  Jo Nesbo αλλά ακόμα και τότε το βιβλίο δεν κινήθηκε σε υψηλά στάνταρ, ενώ κάποιες "σεκάνς" ήταν υπέρ το δέον "σκηνοθετημένες", προεξοφλούσαν προκλητικά μια πιθανή κινηματογραφική μεταφορά...

Σίγουρα δεν μπορεί κάθε βιβλίο να κινείται στα ίδια υψηλά στάνταρ, ίσως κι ο Nesbo να έχει γίνει μια μηχανή παραγωγής χρήματος που απλά πρέπει κάθε χρόνο να κυκλοφορεί καινούργιο βιβλίο, πολλά μπορεί να ισχύουν και τίποτα... Η ουσία είναι ότι το "Μάκβεθ" ήταν "λίγο"... κι εδώ σταματάμε...

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

MVP...

Κάθε φορά που παρακολουθώ τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να κατακτά ακόμα μια κορυφή σκέφτομαι πάντα το πόσο σπουδαίοι άνθρωποι, πόσο καταπληκτικοί γονείς θα πρέπει να ήταν οι γονείς του... Δύο άνθρωποι όταν καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια τέτοια οικογένεια, τόσο δεμένη και αγαπημένη, παιδιά τόσο αφοσιωμένα στην επιτυχία και την σκληρή δουλειά αλλά με τα πόδια τους στη γη, παιδιά που δείχνουν τόση αγάπη για την χώρα που γεννήθηκαν παρά το γεγονός ότι αυτή δεν τους αγάπησε εξίσου μέχρι να γίνουν διάσημοι, σημαίνει ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι, παρά τις τρομακτικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν για να στήσουν αυτή την οικογένεια στα πόδια της, έκαναν κάτι πάρα πολύ σωστά...

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

Ενδοσκόπηση...

Ο τρόπος μου για να αντιμετωπίσω το άγχος, την ασχήμια του κόσμου που με περιβάλλει, τις μικρές καθημερινές κηδείες, τα προβλήματα που δεν τελειώνουν και διαρκώς διαφοροποιούνται σαν τους ιούς που προσαρμόζονται στα αντιβιοτικά, ήταν να κλείσω τον κόσμο απ' έξω, να γίνω αναίσθητος σε πολλά πράγματα...

 Αυτό ο τρόπος απέτυχε να με βοηθήσει... 

Αφενός δεν είμαι ευχαριστημένος που πολλές φορές είμαι και συμπεριφέρομαι σαν ένα εγωιστικό καθίκι, αφετέρου ο τρόπος αυτός δεν δούλεψε, το άγχος, η ένταση, τα αρνητικά συναισθήματα με έχουν νικήσει... 

Πολύ άσχημο είναι ότι συχνά πιάνω τον εαυτό μου να ξεσπά στους πρόχειρους μπόσικους που βρίσκω μπροστά μου που στις 99,9% των περιπτώσεων είναι μέλη της οικογένειάς μου και ειλικρινά φοβάμαι για το τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την μελλοντική μας σχέση αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να το ελέγξω... Η συνειδητοποίηση αυτή γεννά περισσότερα άσχημα συναισθήματα και ο κύκλος ξαναρχίζει... 

Κάποιος θα μου πει, κι ενδεχομένως κι εγώ αυτό θα συμβούλευα κάποιον άλλο σε αντίστοιχη περίπτωση, να μιλήσω σε κάποιον ειδικό... Το έχω κάνει σε δύο διαφορετικές περιόδους της ζωής μου και δεν νιώθω ότι το χρειάζομαι... Πώς μπορείς να "θεραπευτείς" με μία ώρα κουβέντα την εβδομάδα όταν οι παράγοντες που γεννούν τη δυσφορία παραμένουν ζωντανοί στην καθημερινότητά σου; Είναι σαν να κάνεις μια τρύπα στο νερό... 

Πόσο γενναίες αποφάσεις μπορώ να πάρω για να αντιδράσω ουσιαστικά σε αυτά που με ταλανίζουν και τι κόστος έχουν αυτές οι αποφάσεις, μπορώ να το αντέξω; Αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα που οφείλω να απαντήσω στον εαυτό μου...

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

"Το Αυτό" του Stephen King

"Το Αυτό" του Stephen King
Τα σπουδαιότερα πράγματα τα είπαμε στα αστεία, τραγουδούσε πριν αρκετά χρόνια ο Χρήστος Θηβαίος και είναι μια κουβέντα που δεν πρέπει να την πάρουμε ελαφριά όταν μιλάμε για τον Stephen King, ένα συγγραφέα που μέσα από τα βιβλία του μίλησε για τα πιο σημαντικά πράγματα μέσα από το "ευτελές" format της λογοτεχνίας της φαντασίας και του τρόμου... 

Τι είναι το Αυτό; Τι είναι αυτό που παραμονεύει τα παιδιά μέσα στους υπονόμους και στοιχειώνει τον ύπνο τους; Επτά παιδιά, έξι αγόρια κι ένα κορίτσι, θα σταθούν απέναντί του το καλοκαίρι του 1958 για να το πολεμήσουν και θα κάνουν ένα ταξίδι ζωής και ενηλικίωσης που θα τους φέρει πιο κοντά και θα τους κάνει να ωριμάσουν... Εικοσιεπτά χρόνια μετά θα επιστρέψουν στην πόλη που ζούσαν όταν ήταν παιδιά και συγκρούστηκαν με το Αυτό για να τελειώσουν ότι είχε μείνει ημιτελές... 

Αριστουργηματικό δείγμα λογοτεχνίας του τρόμου, το Αυτό είναι ένα αληθινά τρομακτικό βιβλίο με συμπαγέσταστη πλοκή και πολλαπλά επίπεδα ανάπτυξης... Η απειλητική εικόνα του Pennywise βαραίνει ολόκληρη την πόλη η οποία φαίνεται υπνωτισμένη, ανίκανη να αντιληφθεί το βαρύ φόρο αίματος που πληρώνει... Το Derry είναι μια ειδυλλιακή πόλη που κρύβει όμως πολλούς σκελετούς στην ντουλάπα της... Αδικία, μίσος, ρατσισμός, τρέλα και φόνος είναι κάποια από τα  κρυφά χαρακτηριστικά της που μοιάζουν να πηγάζουν από την ύπαρξη του Pennywise, μιας ύπαρξης αιώνιας, από την αρχή του χρόνου... Τα παιδιά εξαιτίας της αθωότητάς τους είναι αυτά που μπορούν να διακρίνουν την ύπαρξη του αλλά είναι και αυτά που την τρέφουν, κυριολεκτικά... Τα επτά παιδιά θα πολεμήσουν τον Pennywise, θα αντιμετωπίσουν τον μεταφυσικό τρόμο και τους εαυτούς τους, τη ζωή που τους περιβάλλει και τους καλεί να ωριμάσουν για να μην τους συνθλίψει... Θα ανακαλύψουν ότι η αγάπη είναι το μεγαλύτερο όπλο όταν πολεμάς οποιοδήποτε τέρας (πραγματικό ή όχι) και την πρώτη και τη δεύτερη φορά που αναμετρήθηκαν με το Αυτό, η αγάπη που μόνο αγνή μπορεί να είναι ειδικά η παιδική...

Το Αυτό είναι ένα υπέροχο βιβλίο, ίσως και το καλύτερο που εγώ έχω διαβάσει από τα γραπτά του Stephen King... 1023 σελίδες απόλαυσης, δεν βαρέθηκα ούτε στιγμή, τα πρωινά ξυπνούσα νωρίτερα για να προλάβω να διαβάσω λίγες ακόμα σελίδες... Σχολιάζει καυστικά την υποκρισία του μικροαστικού επαρχιωτισμού, τον δολοφονικό πολλές φορές συντηρητισμό του... Καταφέρνει να ασχοληθεί με ένα θέμα (δικαίως) taboo, αναφέρομαι στην ερωτική σκηνή μεταξύ των παιδιών στον υπόνομο αλλά επιτυγχάνει να το προστατέψει από κάθε ίχνος χυδαιότητας και ασχήμιας και να το αναδείξει σαν μια πράξη απόλυτης αγάπης που σώζει ζωές, στην κυριολεξία ... Θα μπορούσα να γράφω πολλά ακόμα για το Αυτό και άκρη να μην βγαίνει, το παθαίνω συχνά όταν ένα βιβλίο μου αρέσει τόσο πολύ, ο ενθουσιασμός μπλοκάρει την ικανότητά μου να εκφράσω πραγματικά τι νιώθω... Κάποια πράγματα δεν έχουν γίνει τυχαία, το Αυτό είναι αριστούργημα, διαβάστε το...

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

Puzzle...

Αυτό που είμαστε είναι ένα puzzle με χιλιάδες κομμάτια...

Γεννιόμαστε με αυτό αλλά την στιγμή της γέννησής μας όλα τα κομμάτια είναι λευκά... Όσο μεγαλώνουμε τα κομμάτια αντικαθίστανται με τα κομμάτια των εμπειριών μας και των γεγονότων της ζωής που ζούμε... Κάποια από τα καινούργια κομμάτια έχουν φωτεινά χρώματα και κάποια άλλα πιο σκοτεινά ή είναι λερωμένα... Επίσης κάποια από τα καινούργια κομμάτια μπορεί να μην έχουν το ίδιο μέγεθος με τα υπόλοιπα, μπορεί είναι πολύ μεγάλα και να αντικαθιστούν όχι ένα αλλά περισσότερα λευκά... Κάποια στιγμή όλα τα λευκά θα αντικατασταθούν από άλλα χρωματιστά... 

Αν οι εμπειρίες και τα κομμάτια σωρεύονται και είναι παραπάνω από όσα χρειάζεται το puzzle για να συμπληρωθεί, δεν χάνονται, μπαίνουν κάτω από αυτό, μπορεί να μην φαίνονται με την πρώτη ματιά αλλά είναι εκεί και πάντα επηρεάζουν την τελική εικόνα του puzzle... Αν ένα από τα κάτω κομμάτια έχει υγρασία αυτή θα βγει στην επιφάνεια και αν ένα από τα κάτω κομμάτια μυρίζει άσχημα, η μυρωδιά θα γίνει αισθητή... 

Δεν μπορείς να ξεφορτωθείς τα κομμάτια που δεν σου αρέσουν, πρέπει να τα ταιριάξεις με τα άλλα, να υπομείνεις την ασχήμια τους και να τα βάλεις δίπλα σε ομορφότερα έτσι ώστε το τελικό αποτέλεσμα του puzzle  να είναι είναι όσο το δυνατόν ομορφότερο... Το χτίσιμο αυτού του puzzle κρατάει μια ολόκληρη ζωή, δεν μας πέφτει λόγος για τα κομμάτια που μας έρχονται στα χέρια αλλά μας πέφτει λόγος για το που θα τα τοποθετήσουμε...

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

Αιμοδοσία...

Χθες το πρωί, για πρώτη φορά στα 41 μου χρόνια, έδωσα αίμα για κάλυψη αναγκών των συνανθρώπων μου... Αποφάσισα ότι πρέπει έμπρακτα να υποστηρίζω αυτά που στην θεωρία πρεσβεύω, να ξεπεράσω τις όποιες φοβίες μου και τις αναστολές μου ή ακόμα και την βαρεμάρα μου και να αποτελέσω ζωντανό παράδειγμα για τα παιδιά μου...

Το απόγευμα επιστρέφοντας στο σπίτι πήγα να το μοιραστώ με τα αγόρια αφενός γιατί ένιωθα πολύ περήφανος και αφετέρου γιατί (εντελώς εγωιστικά το παραδέχομαι) θα ήθελα να νιώσουν και τα αγόρια μου περήφανα για τον μπαμπά τους και να πάρουν ένα μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης για τον συνάνθρωπο... Η αλήθεια είναι ότι δεν αντέδρασαν με μεγάλο ενθουσιασμό όταν τους είπα τα νέα μου αφού εκείνη την ώρα τους αποσπούσε την προσοχή ο Alvin στο Nickelodeon... 

Μου κακοφάνηκε λίγο, είναι αλήθεια, η Μάρα όμως μου είπε ότι τίποτε δεν πάει χαμένο με τα παιδιά, ότι όλα καταγράφονται και επεξεργάζονται σε δεύτερο και τρίτο χρόνο...

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2019

Qlikview - How to extract the file name out of a full path name...

Συνεχίζοντας από αυτό το post, θα προκύψει μια μεταβλητή (vSelectedFile)  η οποία θα περιέχει το file name του αρχείου με το οποίο θέλουμε να δουλέψουμε... Το περιεχόμενο της μεταβλητής όμως θα είναι το full path name το οποίο ενδεχομένως δεν μας είναι χρήσιμο και χρειαζόμαστε απλά το όνομα του αρχείου και μόνο...

Ας υποθέσουμε ότι το full path name είναι της μορφής:

\\serverName\Folder1\Folder2\Folder3\FileName

Το παρακάτω statement θα έχει σαν αποτέλεσμα το κομμάτι τoυ full path name που αντιστοιχεί στο FileName:

Right(vSelectedFile,Len(vSelectedFile)-Index(vSelectedFile,'\',SubStringCount(vSelectedFile,'\')))

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2019

Αναζήτηση μιας τιμής οπουδήποτε στη Database - SQL Server

Έστω ότι δουλεύεις πάνω σε μια analytics εφαρμογή κάνοντας reverse engineering στη βάση και ψάχνεις να βρεις σε ποιούς πίνακες βρίσκονται συγκεκριμένες τιμές... Το παρακάτω T-SQL script θα σκανάρει όλη τη βάση και θα βρει σε ποιους πίνακες υπάρχουν οι τιμές αυτές....


To παραπάνω script το βρήκα στο Stack Overflow...

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2019

"Κούτζο" του Stephen King

"Κούτζο" του Stephen King
Περνάω φάση σοβαρού αναγνωστικού black out... Ξεκίνησα το "Μάκβεθ" του Nesbo και το παράτησα (άκουσον, άκουσον) διότι δεν μπορούσα να συγκεντρωσω το μυαλό μου... Σκέφτηκα ότι μόνη λύση για την αντιμετώπιση του black out αφού ακόμα και ο αγαπημένος Nesbo δεν κατάφερε να με συνεπάρει, είναι η επιστροφή στο αναγνωστικό μου comfort zone, σε ένα συγγραφέα που ποτέ δεν με απογοητεύει, ένα ικανότατο παραμυθά και προέκυψε ο Κούτζο...

Στο (πολύπαθο) Castle Rock του Maine, την φανταστική κωμόπολη που διαδραματίζονται αρκετά από τα βιβλία του Stephen King, οι κάτοικοι είναι διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο αλλά όλοι έχουν σκελετούς κρυμμένους στις ντουλάπες τους (μεταφορικά το λέω)... Ιστορίες ανθρώπινων αδυναμιών, παθών και ανομολόγητων πόθων, φόβων που τους κρατούν άγρυπνους τη νύχτα... Σε αυτή την πόλη ζει κι ο Κούτζο , ένα θηριώδες αλλά ήρεμο και φιλικό σκυλί του Αγίου Βερνάρδου, κατοικίδιο στο σπίτι των Κάμπερ... Το σκυλί αυτό είναι ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας καθώς ένα απόγευμα κυνηγώντας ένα λαγό στο δάσος θα δαγκωθεί από μια νυχτερίδα μολυσμένη με τον ιό της λύσσας και το γεγονός αυτό θα πυροδοτήσει μια σειρά τραγικών γεγονότων...  

Το βιβλίο δεν κινείται στον χώρο του μεταφυσικού horror που έχει διαπρέψει ο Stephen King, ο τρόμος είναι χειροπιαστός, τετράποδος και με παχύ τρίχωμα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν κλείνει λίγο το μάτι και στο υπερπέραν βάζοντας τον αναγνώστη σε ένα trip να σκεφτεί μηπως και κάτι άλλο συμβαίνει, μήπως αυτό που κρύβεται στην ντουλάπα του μικρού Ταντ δεν ζει μόνο στην φαντασία του πιτσιρικά... To horror βέβαια είναι απλά ένα πρόσχημα για τον Stephen King, όπως σε πολλά άλλα του βιβλία... Κεντρικό θέμα της ιστορίας, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, οι επιλογές που κάνουμε στη ζωή και το κόστος που έχουν, ο φόβος για τον χρόνο που περνάει για τα γηρατειά που πλησιάζουν κάθε μέρα που περνάει... Βρίσκω αληθινά μαγικό τον τρόπο που καταφέρνει ο Stephen King να πει τα σημαντικότερα πράγματα καμουφλάροντάς τα με ιστορίες φαινομενικά "φτηνές" και εύπεπτες, είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του πολυαγαπημένου συγγραφέα από το Maine... Το "Κούτζο" διατηρεί μια εξαιρετικά σφιχτοδεμένη γραμμή πλοκής που κρατάει τον αναγνώστη σε απόλυτη εγρήγορση ανίκανο να αφήσει το βιβλίο, η δε "πολιορκία" του Ford Pinto της Ντόνα κάτω από τον καυτό ήλιο είναι από τα δυνατότερα δείγματα γραφής του Stephen King που προσωπικά έχω διαβάσει... 

Απόλαυσα το "Κούτζο", το διάβασα απνευστί μέχρι την τελευταία σελίδα... Όσο για το αναγνωστικό μου black out... 

Τι είναι αυτό;

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

Θάνος ετών 6...

Περάσανε τα χρόνια κεφτεδάκι, μεγάλωσες κι εσύ... Ήταν πάλι μια ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη μέρα η 26η Απριλίου του 2013 όπως σήμερα, που λες και περίμενε ο καιρός τα γεννέθλια σου για να ζεστάνει... Σε αντίθεση με τη γέννηση του αδελφού σου που είχαμε ένα άγχος, όπως και να το δεις, η δική σου γέννα ήταν μια εκδρομή, μια γιορτή χαράς που είχε ξεκινήσει πριν σε συναντήσουμε αλλά πήρε εντελώς τα πάνω της όταν σε αντίκρισε η μαμά σου και σκέφτηκε: "Τι καταπληκτικό, μελαχρινό μωρό!"...

Σε αγαπώ πολύ, αγόρι μου, χρόνια σου πολλά!

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Επάγγελμα γυναίκα...

Να σέβεστε και να αγαπάτε τις γυναίκες σας που σας φροντίζουν και σας προσέχουν... Μόνο όταν μπεις στα παπούτσια τους και ζήσεις ότι ζουν καθημερινά καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να είσαι νοικοκυρά με παιδιά...




Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

QlikView - Ένα script με κάποιες χρήσιμες τεχνικές για folder/file manipulation...

Το παρακάτω script γράφτηκε για να εξυπηρετήσει μια ανάγκη που προέκυψε στη δουλειά... Όταν το ολοκλήρωσα μου άρεσε πολύ και σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να το μοιραστώ... Το script φτιάχτηκε για την δική μου ανάγκη αλλά οι τεχνικές που περιέχονται μπορούν άνετα να χρησιμοποιηθούν και για άλλους λόγους, όποιος θέλει μπορεί να ρωτήσει... :)

Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

"Ατέλειωτες ιστορίες" του J. R. R. Tolkien

"Ατέλειωτες ιστορίες" του J. R. R. Tolkien
Το λέει ξεκάθαρα στην σύνοψη του βιβλίου (αντιγράφω από την Πολιτεία):

Όσοι από σας που έχετε απολαύσει τις ιστορίες του Τόλκιν και δεν είστε από τους αναγνώστες που κυνηγούν μόνο την πλοκή, προσπερνώντας γρήγορα τις σκηνές με τους γνωστούς σας ήρωες, θα βρείτε ενδιαφέρον εδώ γνωρίζοντας τις λεπτομέρειες για τους λόγους που καθόρισαν τις συμπεριφορές όλων αυτών των ηρώων, γνωρίζοντας ιστορικά και γεωγραφικά τη Μέση-γη και το Νούμενορ, γνωρίζοντας τους βασιλιάδες του Νούμενορ, γνωρίζοντας περισσότερα για τις μάχες και τους σχηματισμούς διαφόρων πολεμιστών, για τα Ξωτικά, τους Παρανόμους, τους Άγριους Ανθρώπους, τους Πούκελ, τους Ιστάρι, τα παλαντίρι και όλα όσα συνθέτουν τη μαγεία του κόσμου του Τόλκιν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Στον Tolkien ανέκαθεν αγαπούσα την πλοκή, την ιστορία αυτή καθεαυτή, το παραμύθι, πάντα αυτό είχε, πάντα αυτό θα έχει προτεραιότητα... Μου αρέσει να ερευνώ το "παρασκήνιο" κάθε ιστορίας αλλά αφού ολοκληρωθεί η ανάγνωση, στον δικό μου χρόνο και κυρίως από το internet... Οι  "Ατέλειωτες ιστορίες" δεν ήταν για μένα... Σημειώσεις επί σημειώσεων, ερμηνείες αποσπασμάτων επιστολών, ατελείωτες παραπομπές και αστερίσκοι, υπονόμευαν την πλοκή των ιστοριών, δεν άφηναν το συναίσθημα της κάθε αφήγησης να με συνεπάρει... Πίστευα ότι η αγάπη μου για τις ιστορίες του Tolkien ήταν αρκετό εφόδιο για την ανάγνωση του "Ατέλειωτες ιστορίες" αλλά ήμουν λάθος... Το βιβλίο δεν απευθύνεται σε λάτρεις του Tolkien αλλά σε μελετητές του Tolkien ιδιότητα που μπορείς να έχεις χωρίς να είσαι λάτρης του... Είναι για αυτούς που αντλούν ικανοποίηση από την λεπτομέρεια, από την ετοιμολογία των λέξεων, από την πληθώρα των ονομάτων και των τοπωνυμίων... Εμένα με ενδιαφέρει η ιστορία, το παραμύθι και μόνο αυτό... 

Έκανα υπερβολικά πολύ καιρό να το διαβάσω, κάποιες μέρες ήταν αληθινή αγγαρεία και ομολογώ ότι υπήρξαν σελίδες που παρέλειψα... Επίσης ήρθε αρκετές φορές στο μυαλό μου η σκέψη ότι το βιβλίο αυτό ήταν μια ευκαιρία για αρπαχτή από τον γιο του Tolkien που επιμελήθηκε το βιβλίο αλλά προσπάθησα  να την απομακρύνω κάθε φορά που θυμόμουν ότι ο ίδιος επιμελήθηκε το "Σιλμαρίλλιον" που λάτρεψα... Για να είμαι απόλυτα ήσυχος με τη συνείδησή μου κατέληξα ότι όντως το "Ατέλειωτες ιστορίες" δεν ήταν για μένα... 

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Ο τελευταίος των Μοικανών...

Με τον θάνατο του Θανάση Γιαννακόπουλου κλείνει ένας κύκλος παραγόντων που έγραψαν ιστορία στο ελληνικό μπάσκετ, που συνέδεσαν το όνομα τους με μεγάλες στιγμές του ελληνικού αθλητισμού, που συνδύασαν τον επαγγελματισμό με μια ρομαντική αγάπη προς την ομάδα τους που κάποιες φορές μπορεί να ξέφευγε αλλά και πάλι αν ήσουν τίμιος με τον εαυτό σου δεν του κράταγες κακία ακόμα και αν ήσουν "αλλόθρησκος".... 

Τώρα πια ξεμείναμε με παράγοντες, όλων των χρωμάτων, πολύ μικρούς σαν ανθρώπους, που δεν μπορούν να κάτσουν καν οι μεν απέναντι από τους δε στο ίδιο τραπέζι, που καταστρέφουν το μπάσκετ που τους έθρεψε διαλύοντας το ελληνικό πρωτάθλημα, που ζουν μέσα από τα stories του Instagram και τις ανακοινώσεις... 

Αλίμονο...

Καλό ταξίδι, Θανάση Γιαννακόπουλε...

Υ.Γ. Ένα ωραίο αντίο στον "τυφώνα"...

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

RIP, Keith Flint...

Διάβασα πριν από λίγο με μεγάλη μου λύπη για τον θάνατο του Keith Flint των Prodigy, σε ηλικία 49 χρονών... Οι Prodigy ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα, τους παρακολουθούσα ήδη από το 91 με 92, μεγαλώσαμε μαζί... 

Ήμουν παρών στην περίφημη συναυλία στο Θέατρο Βράχων που διακόπηκε λόγω επεισοδίων... Εκείνη η ημέρα ήταν η πρώτη φορά που είδα τον Keith Flint χωρίς τα χαρακτηριστικά (για τα πρώτα χρόνια του group) μακρυά ξανθά μαλλιά του... Εμφανίστηκε με κόκκινα fluo, spiked μαλλιά και δεν τον κατάλαβε κανένας, παρόλο που στεκόμουν στην πρώτη σειρά, μέχρι να ξεκινήσει η συναυλία... Αυτός είχε βγει νωρίτερα στην σκηνή για να μπει μέσα σε μια τεράστια φουσκωτή, διαφανή μπάλα μέσα στην οποία εισέβαλε στην σκηνή όταν ξεκίνησε το πρώτο κομμάτι της συναυλίας το οποίο ήταν το "Break and Enter"...

Ο θάνατός του Keith Flint είναι ακόμα μια μικρή κηδεία της νεότητάς μου αν και η μικρή του ηλικία τον κάνει ακόμα πιο τρομακτικό, έχουν αρχίσει και καλούν την κλάση μας πια...


Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

Άγνωστα, πολύχρωμα πουλιά...

Μετά το τρίτο Jack η πραγματικότητα αποκτά τις πραγματικές της διαστάσεις και η σκατίλα αναδύεται σαν από ανοιχτό βόθρο...
Θυσιάζουμε την δημιουργικότητά μας, τα καλύτερα μας χρόνια στους βωμούς της καθημερινότητας, της επιβίωσης και των κούφιων εγωισμών που μας φύτεψαν πονηρά στο μυαλό...
Παίζουμε ένα παιχνίδι που είναι από την αρχή χαμένο, ένα Matrix που παίζεται ξανά και ξανά, μέχρι τον θάνατό μας, με κρίσης ταυτότητας, καταθλίψεις και εκρήξεις γιατί όλα στο τέλος είναι μάταια και πάλι κυνηγάμε τις ουρές μας...  
Δεν θα κερδίσεις ποτέ , δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν θα κερδίσεις το παιχνίδι τους γιατί το ξέρουν καλύτερα από σένα, θα καταλήξεις χοντρός, ψυχασθενής και μόνος γιατί αυτή είναι  τιμωρία αν αρνηθείς την λήθη, ο πόνος... 
Είμαστε άγνωστα, πολύχρωμα πουλιά;


Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

"Οι Νυχτερίτες" του Stephen King

"Οι Νυχτερίτες" του Stephen King
Η λέξη "Νυχτερίτες" δεν υπάρχει... Πρόκειται για μια λεξιπλασία του μεταφραστή του αυθεντικού τίτλου του βιβλίου "The Tommyknockers" ο οποίος με την σειρά του είναι ένα "δάνειο" από την λαική παράδοση της Ουαλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών...  

Το βιβλίο αφορά τα παραφυσικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στο Χέιβεν, μια φανταστική κωμόπολη του Μέην, το καλοκαίρι του 1988, όταν μια από τις κατοίκους, η συγγραφέας βιβλίων γουέστερν Μπόμπι Άντερσον, ανακαλύπτει κάτι τυχαία θαμμένο στο δάσος και αποφασίζει να το ξεθάψει... Αυτό το κάτι φαίνεται να μην προέρχεται από αυτόν τον πλανήτη κι επίσης η έναρξη της ανασκαφής πυροδοτεί μια σειρά από περίεργα γεγονότα στην μικρή επαρχιακή πόλη... Η πόλη ολόκληρη αλλάζει, οι κάτοικοί της σιγά σιγά αποκτούν ικανότητες και δεξιότητες πέρα από κάθε φαντασία ενώ και η όψη τους σταδιακά αλλάζει... Παρατηρητής των δραματικών γεγονότων και βασικός πρωταγωνιστής ο Γκαρντ, φίλος και πρώην εραστής της Μπόμπι, αλκοολικός και παραιτημένος από τη ζωή, θα βοηθήσει την φίλη του στην επίμονη ανασκαφή της, ψάχνοντας νόημα σε αυτό που κάνει, πιστεύοντας ότι αυτό που θα ξεθάψουν θα βοηθήσει την ανθρωπότητα και ότι θα δώσει νόημα στη ζωή του που σπατάλησε αλόγιστα... Έχει δίκιο; Φυσικά δεν θα σας πω...

Το "Οι Νυχτερίτες"  είναι ένα συμπαθέστατο δείγμα sciense fiction/horror λογοτεχνίας το οποίο έχει πάρα πολλές αναφορές στις old school ταινίες του είδους της δεκαετίας του '50... Όπως και σε άλλα βιβλία του Stephen King, αποτελεί ένα τρόπο του συγγραφέα να επικοινωνήσει στον έξω κόσμο θέματα που τον απασχολούν και τον προβληματίζουν... Το κεντρικό θέμα εδώ, πίσω από την αλληγορία, είναι η ραδιενέργεια κι η τεχνολογία συνολικότερα και η αλόγιστη χρήση της, η χρήση χωρίς φραγμούς και ηθικές αναστολές... Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αφιερώνονται αρκετές σελίδες του βιβλίου στην περιγραφή της επεισοδιακής συνάντησης του Γκάρντ με τον Τεντ τον Πυρηνικό Άνθρωπο, υπάρχουν πολλές αναφορές στην εσφαλμένη χρήση της ραδιενέργειας και σε πυρηνικά ατυχήματα όπως το Τσερνόμπιλ... Διατυπώνονται με πολλούς τρόπους οι ανησυχίες και οι σκέψεις του Stephen King για την ικανότητα ή μη, του ανθρώπου να διαχειριστεί όλη την δύναμη που του έδωσε η επιστήμη και η τεχνολογία χωρίς να καταστρέψει τον εαυτό του και τον πλανήτη...   

Το βιβλίο έχει όλα τα προτερήματα της γραφής του Stephen King ως προς την ανάπτυξη της πλοκής και των χαρακτήρων οφείλω να πω όμως ότι θεωρώ ότι πλάτειασε αρκετά σε πολλά σημεία χωρίς λόγο και αιτία κάνοντας κατά διαστήματα κουραστική την ανάγνωση... Φυσικά τον συγχωρώ και δεν του κρατάω κακία (:P) αλλά για πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι αυτό που λένε αρκετοί για τον Stephen King, ότι τους κουράζει... 

Μου άρεσε πολύ το φινάλε του βιβλίου, ένιωσα ότι το μήνυμα που θέλει να περάσει στο τέλος είναι κάτι το οποίο πιστεύω κι εγώ ο ίδιος... Ότι η ζωή ενός και μόνο παιδιού είναι σημαντική και ικανή να αλλάξει τον κόσμο... 

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Κάπως έτσι ξεκινάει το ταξίδι...

Ο Σπύρος είναι 9 χρονών και είναι ένα τυπικό παιδάκι της ηλικίας του... Δεν τον λες βιβλιοφάγο αλλά διαβάζει περισσότερο από τον μέσο όρο και σε αυτό έχει βοηθήσει πολύ και η κοπέλα που τον παίρνει από το σχολείο εδώ και 3 χρόνια, η Κατερίνα, η οποία πάει και αυτόν και τον Θάνο κάθε εβδομάδα στην δημοτική βιβλιοθήκη... 

Τελευταία, ο Σπυράκος ψάχνει να βρει πιο ενδιαφέροντα πράγματα γι' αυτόν να διαβάσει, τα καθαρά παιδικά αναγνώσματα του φαίνονται βαρετά... Στην βιβλιοθήκη του σπιτιού μας, ανακάλυψε κάποια από τα παιδικά βιβλία μου που έφερα μαζί μου από το πατρικό μου, Πηνελόπη Δέλτα, Στρατή Μυριβήλη, και άλλα... Διάλεξε να διαβάσει τον "Αργοναύτη" και τον πήρε στο κρεβάτι του πριν κοιμηθεί... Διάβαζε μια ώρα πριν κοιμηθεί και μου είπε σήμερα το πρωί ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να το διαβάζει! 

Χάρηκα πάρα πολύ, μου θύμισε την δική μου παιδική ηλικία όταν ο "Αργοναύτης" ήταν ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά βιβλία που διάβασα και με έκανε να κολλήσω με τον κόσμο του βιβλίου... Μακάρι να επαναληφθεί η ιστορία, να ξεκινήσει και γι' αυτόν αυτό το υπέροχο ταξίδι χωρίς τέλος...

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

"Στην ίδια πόλη υπό βροχή" του Paco Ignacio Taibo II

"Στην ίδια πόλη υπό βροχή" του Paco Ignacio Taibo II
Η πρώτη εμπειρία ανάγνωσης βιβλίου με την υπογραφή του Paco Ignacio Taibo II μου είχε αφήσει θετικά συναισθήματα οπότε δεν δίστασα να ξαναδιαβάσω κάτι δικό του... Η δεύτερη εμπειρία χωρίς να είναι κακή δεν ήταν αυτή που ήθελα εγώ να είναι... Νομίζω ότι δεν έχει να κάνει ούτε με την ποιότητα της γραφής του Μεξικανού συγγραφέα ούτε με την δική μου αντιληπτική ικανότητα ή το λογοτεχνικό μου κριτήριο, πιστεύω απλά ότι ο Paco Ignacio Taibo II  δεν μου ταιριάζει κι ούτε εγώ σε αυτόν... 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Ο Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν, ιδιωτικός ντετέκτιβ, μονόφθαλμος, κάτοικος της Πόλης του Μεξικό, επιστρέφει από τους νεκρούς... Η τόσο κοντινή ματιά που έριξε με το μοναδικό του μάτι στο υπερπέραν του έχουν προκαλέσει απίστευτη ταραχή και φόβους που τον καθηλώνουν... Ούτε ο ίδιος δεν ξέρει αν θέλει να συνεχίσει την ζωή του ντετέκτιβ, για την ακρίβεια δεν έχει απολύτως καμία ιδέα για το μέλλον του... Στο δρόμο του εμφανίζεται μια επίμονη κοπέλα που προσπαθεί να τον πείσει να αναλάβει την υπόθεση της ανεύρεσης ενός μυστήριου τύπου τον οποίο η κοπέλα κατηγορεί ότι είναι ο πρώην άντρας και δολοφόνος της αδερφής της.... Ο Μπελασκοαράν προσπαθεί να την αποφύγει αλλά στο τέλος υποκύπτει, ίσως γιατί θέλει να υποκύψει και μπλέκεται σε μια ιστορία με μυστικές υπηρεσίες, εμπόρους ναρκωτικών, πολιτικές συνωμοσίες και φαντάσματα από μια επανάσταση που δεν έγινε ποτέ... Θα πάει κόντρα στους φόβους του και θα ακολουθήσει την καρδιά του σε ένα επικίνδυνο ταξίδι το οποίο είναι γι' αυτόν επί της ουσίας η επιστροφή του στην ζωή, η αποδοχή αυτού που είναι προορισμένος να κάνει...

Όπως είπα και πιο πάνω, δεν τίθεται θέμα ποιότητας της γραφή του  Paco Ignacio Taibo II ... Ο Μεξικανός είναι ένας πολύ καλός συγγραφέας, με στυλ απόλυτα διακριτό... Ο Μπελασκοαράν είναι ένας καταραμένος ήρωας που βασανίζεται από τους δαίμονες του αλλά κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να τους πολεμήσει... Νιώθω ότι είναι ένα alter ego του συγγραφέα, κουβαλάει όλες εκείνες τις μελαγχολίες, τις απογοητεύσεις, τις ιστορικές καταβολές που διακρίνονται στην γραφή του, τόσο σε αυτό το βιβλίο όσο και στο  "Η σκιά της σκιάς" .... Το πρόβλημα, για εμένα πάντα, είναι ότι και τα δυο βιβλία του μου έδωσαν την αίσθηση της απελπισίας, για όλα αυτά που δεν έγιναν, για τις προσωπικές και συλλογικές αποτυχίες που σημάδεψαν τον συγγραφέα... Άσχετα αν το "καλό" νικάει στο τέλος, μοιάζει να είναι μάταιο αφού ο κόσμος έχει πάρει λάθος δρόμους... Μου φαίνεται ότι αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας τελικά είναι ότι δεν μπορείς να κερδίσεις τον πόλεμο αλλά πρέπει να πολεμάς τις μάχες και ίσως να κερδίσεις κάποιες... Το βιβλίο είναι για μένα ένα χαρακτηριστικό δείγμα αυτού που έχω στο μυαλό μου ως λογοτεχνία της ήττας, είδους που έχει βαθιές ρίζες στις πένες συγγραφέων που αυτοπροσδιορίζονται στην ευρύτερη Αριστερά και έχουν βιώσει την ματαίωση των οραμάτων τους με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την καπιταλιστική λαίλαπα που ακολούθησε και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν είναι ένα είδος που απολαμβάνω... Είναι ένα συμπαθέστατο βιβλίο με έντονη πλοκή που θα κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αλλά έχει τα χαρακτηριστικά που περιέγραψα πιο πάνω οπότε σκεφτείτε καλά πριν το πιάσετε στα χέρια σας... Προσωπικά δεν νομίζω να δοκιμάσω να ξαναδιαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο του Paco Ignacio Taibo II...

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

10 χρόνια Ψαροκόκαλο!

10 χρόνια... 

Απίστευτο μου φαίνεται... Πόσα πράγματα έχουν συμβεί μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια, πόσα έχουν αλλάξει... 

Το Ψαροκόκαλο την Παρασκευή 18/12 ολοκλήρωσε το δικό του #10YearChallenge... Επέζησε της οικονομικής κρίσης, των πολλαπλών αλλαγών εργοδοτών, της δημιουργίας οικογένειας, των πολλαπλών συναισθηματικών ups and downs, το πολύ δύσκολο (να πάει και να μην ξαναγυρίσει) 2018... Είναι ακόμα εδώ, το πνευματικό μου παιδί, το ψηφιακό μου alter ego...

Στην επέτειο των 10 χρόνων ζωής του Ψαροκόκαλου, τι πιο ταιριαστό να θυμηθώ τις διαχρονικά, 10 πιο δημοφιλείς αναρτήσεις αυτής της δεκαετίας... Κάποιες από αυτές με κάνουν περήφανο, κάποιες απλά αποδεικνύουν τη σημασία της επιλογής σωστών keywords σχετικά με τα αποτελέσματα που επιστρέφουν οι μηχανές αναζήτησης... Θα ήθελα σε αυτή την λίστα να υπήρχαν και κάποια άλλα posts, αυτά που εγώ αγάπησα, αυτά στα οποία κατέθεσα την ψυχή και το συναίσθημά μου αλλά από ότι φαίνεται τόσο οι αναγνώστες (;;;) όσο και οι μηχανές αναζήτησης είχαν διαφορετική άποψη από εμένα...

Οι 10 δημοφιλέστερες αναρτήσεις κατά την πρώτη δεκαετία ζωής του Ψαροκόκαλου, είναι οι παρακάτω:
  1. A.C.A.B.
  2. free-ebooks.gr - Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη
  3. "Namárië", ένα ποίημα στη γλώσσα των ξωτικών
  4. Διαβάστε δωρεάν βιβλία στο Read Book Online!!!
  5. "Το Σιλμαρίλλιον" του J. R. R. Tolkien
  6. "Ο λύκος της στέπας" του Hermann Hesse
  7. Διακοπές στην Αίγινα - The extended version...
  8. Banks not dead...
  9. Ο Αντώνης, η Ντόρα και ο... Δρακουμέλ!!!
  10. "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη


Y.Γ. Την Παρασκευή εκτός από το Ψαροκόκαλο, γιόρταζε και ο Θανίνος μου, το μικρό μου αγόρι! :)

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

"Κάρυ" του Stephen King

"Κάρυ" του Stephen King
Ήθελα το πρώτο βιβλίο του 2019 να είναι ένα καλό βιβλίο, να κάνω ένα αναγνωστικό ποδαρικό με το δεξί... Τι καλύτερο από το να διαβάσω ένα βιβλίο ενός συγγραφέα αγαπημένου όσο λίγοι... Αποφάσισα να διαβάσω το "Κάρυ" το βιβλίο που αποτέλεσε την ουσιαστική έναρξη της μεγαλειώδους καριέρας του Stephen King, αυτό που εκτόξευσε τη δημοτικότητα του και πιστέψτε με κάποια πράγματα δεν είναι καθόλου τυχαία...

Η Κάρυ είναι μια ντροπαλή κοπέλα που ζει μόνη με την θρησκόληπτη, στα όρια της παραφροσύνης, μητέρα της, σε  μια μικρή επαρχιακή πόλη του Μέην... Είναι ο στόχος των πειραγμάτων όλου του σχολείου, ένας κοινωνικός παρίας που ζει μια ζωή μέσα στην χλεύη και τον εξευτελισμό με αποκορύφωμα ένα περιστατικό που συμβαίνει στα αποδυτήρια των κοριτσιών όταν έχει την πρώτη της περίοδο... Αυτό που κανείς δεν ξέρει είναι ότι η Κάρυ έχει τηλεκινητικές δυνάμεις, των οποίων ούτε και η ίδια έχει αντίληψη της ισχύος τους... Η Σου Σνελ, μια συμμαθήτριά της που νιώθει ντροπή για την κοροϊδία και την απομόνωση που βιώνει η Κάρυ, σαν εξιλέωση για την δική της πρότερη κακή συμπεριφορά απέναντι της, πείθει το αγόρι της, τον δημοφιλή Τόμι Ρος, να καλέσει την Κάρυ στον χορό του σχολείου, μια προσωπική εξιλέωση για την ίδια, μια ευκαιρία για την Κάρυ να νιώσει ότι ανήκει κάπου... Τα πράγματα όμως δεν θα εξελιχθούν όπως έχει στο μυαλό της η Σου...

Το "Κάρυ" ακολουθεί ένα μοτίβο γνωστό στους πιστούς αναγνώστες του Stephen King, ιδιαίτερα στα πρώτα βιβλία της καριέρας του... Το μεταφυσικό και ο τρόμος είναι απλά ένα πρόσχημα για τον συγγραφέα για να μιλήσει για θέματα που τον απασχολούν και εξακολουθούν να είναι επίκαιρα, 40+ χρόνια μετά... Ο Stephen King θίγει τα ζητήματα του bullying, της θρησκοληψίας, τις αγκυλώσεις και την υποκρισία των μικρών κοινωνιών, της σεξουαλικότητας των εφήβων και το κάνει με τρόπο μεστό, περιεκτικό, δεν κουνάει δάχτυλο σε κανέναν, αφήνει την ιστορία του να μιλήσει... Να σημειώσω εδώ ότι θεωρώ εντυπωσιακό ότι θέματα όπως το bullying είχαν αναγνωριστεί και καταγραφεί ήδη από τη δεκαετία του 70 στην αμερικανική κοινωνία και είχαν περάσει σαν προβληματισμοί στην λογοτεχνία και το σινεμά ενώ στην Ελλάδα, με δυσκολία παραδεχόμαστε την  ύπαρξη τους και αυτό μόνο τα πολύ λίγα τελευταία χρόνια... Η πλοκή είναι δομημένη σε δύο χρόνους, μια που αφηγείται τα γεγονότα την στιγμή που συμβαίνουν και μια μελλοντική όπου παρουσιάζονται αποσπάσματα από βιβλία και άρθρα που γράφτηκαν μετά τα γεγονότα της βραδιάς του χορού και προσπαθούν να τα εξηγήσουν και να τα αναλύσουν... Η μία πλοκή λειτουργεί συμπληρωματικά και επεξηγηματικά για την άλλη, πολύ ενδιαφέρον είναι το κομμάτι της καταγραφής των μαρτυριών των γεγονότων από επιτροπές που έχουν συσταθεί όπου είναι ευδιάκριτη η διάθεση των αρχών να "κουκουλώσουν" τα γεγονότα και να αποδώσουν ευθύνες όπου μπορούν αλλά επί της ουσίας να μην αγγίξουν κανένα από τα ζητήματα που οδήγησαν στην τραγωδία αφού αν το έκαναν θα μέμφονταν την ηθική της ίδιας της κοινωνίας... Εκεί για μένα κρύβεται και όλη η ουσία του βιβλίου... Το "Κάρυ" είναι ένα βιβλίο που κατά την προσωπική μου αντίληψη είναι βαθιά κοινωνικό και θέτει ερωτήματα για την ποιότητα της κοινωνίας που χτίζουμε και κατ' επέκταση των παιδιών που μεγαλώνουμε μέσα σε αυτή την κοινωνία... Η οργή και η βία είναι αποτέλεσμα δεν είναι αίτιο, αυτό είναι το δικό συμπέρασμα...

Απόλαυσα την ανάγνωση του "Κάρυ" , το τελείωσα μέσα σε 2 ημέρες και το ευχαριστήθηκα όσο τίποτε άλλο... Βρήκα εξαιρετική και την μετάφραση που έγινε καθώς και την εκτύπωση, πραγματικά ενίσχυσαν την αναγνωστική μου απόλαυση και αυτό είναι ένα μεγάλο credit για τον εκδοτικό οίκο (Εκδόσεις Επιλογή)...

Δεν έχω να πω κάτι άλλο, είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, διαβάστε το...

Καλή χρονιά!