Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

"Νυχτερινό σχολείο" του Lee Child

"Νυχτερινό σχολείο" του Lee Child
Οι Εκδόσεις Bell είναι συνδεδεμένες στο μυαλό μου με το βιβλίο σε pocket/paperback μορφή και το καλοκαίρι... Όσο και αν πλέον η αντίστοιχη pocket σειρά των εκδόσεων Μεταίχμιο είναι περισσότερο του γούστου μου κυρίως από άποψη αισθητικής, τα βιβλιαράκια με τον κίτρινο σηματάκι θα είναι πάντα στην καρδιά μου...

Αγόρασα το "Νυχτερινό σχολείο" από το κέντρο τύπου στην Αίγινα κατά τη διάρκεια των διακοπών μου, ήθελα μια λύση φθηνή και αξιόπιστη για να καλύψω τις όχι απαιτητικές, φέτος το καλοκαίρι, αναγνωστικές μου ανάγκες... Ο Lee Child και ο ήρωάς του ο Jack Reacher δεν με είχαν απογοητεύσει στο παρελθόν, το βιβλίο είναι το τελευταίο του συγγραφέα που κυκλοφορεί στην Ελλάδα, είναι φθηνό, είναι Bell , ήμουν διακοπές, όλα τέλεια...

Αντιγράφω την υπόθεση από το οπισθόφυλλο:

Ο Τζακ Ρίτσερ επιστρέφει. Στο παρελθόν…

Βρισκόμαστε στο 1996, και ο Ρίτσερ είναι ακόμη στο στρατό. Το πρωί τον παρασημοφορούν και το απόγευμα τον ξαναστέλνουν στο σχολείο. Στην ίδια τάξη είναι κι άλλοι δύο άντρες –ένας πράκτορας του FBI και ένας αναλυτής της CIA. Και οι δύο είναι πρώτης τάξεως στελέχη, έχουν σημειώσει πρόσφατα μια μεγάλη επιτυχία στους τομείς τους και αναρωτιούνται τι στα κομμάτια γυρεύουν εκεί πέρα.

Και μετά το μαθαίνουν: Ένας εν υπνώσει πυρήνας τζιχαντιστών στο Αμβούργο δέχεται μια απροσδόκητη επίσκεψη –ένα Σαουδάραβα αγγελιοφόρο που αναζητεί ασφαλές καταφύγιο μέχρι να συναντηθεί με κάποια άγνωστα πρόσωπα. Ένας πράκτορας της CIA έχει διεισδύσει στον πυρήνα, και πιάνει το αυτί του το ανατριχιαστικό μήνυμα του αγγελιοφόρου: «Ο Αμερικανός θέλει εκατό εκατομμύρια δολάρια».

Για ποιο πράγμα θέλει τόσα λεφτά; Και από ποιον τα θέλει;
Ο Ρίτσερ και οι δυο καινούργιοι φίλοι του παίρνουν εντολή να βρουν τον Αμερικανό. Και πρέπει να βιαστούν. Γιατί αν δεν πιάσουν τον άνθρωπό τους, ο κόσμος θα υποστεί μια τρομοκρατική ενέργεια επικών διαστάσεων.

Το  "Νυχτερινό σχολείο" ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου και συνόδεψε άψογα τα διαβάσματα μου πριν το ευεργετικό μεσημεριανό ύπνο ή τις βραδυνές μου αναγνώσεις συνοδεία μιας μπύρας ή ενός ποτηριού κρασιού στη βεράντα... Είναι ένα κλασσικό ανθρωποκυνηγητό σε γρήγορους ρυθμούς και με ωραία δουλεμένη πλοκή... Ο Lee Child είναι ένας συγγραφέας που σέβεται τον αναγνώστη του και δεν "καταδέχεται" να παρουσιάσει μια πλοκή τραβηγμένη από τα μαλλιά ή με κενά... Η περίοδος που διαδραματίζεται το βιβλίο είναι μια ενδιαφέρουσα, ιστορικά, μεταβατική περίοδος που ο Ψυχρός Πόλεμος είχε τελειώσει και νέοι "κακοί" έρχονταν να πάρουν την θέση τους σε ένα κόσμο που είχε μάθει να ζει στην περιβόητη ισορροπία του τρόμου για δεκαετίες... Το γεγονός ότι η υπόθεση διαδραματίζεται το 1996 κάνει το βιβλίο old school, το κυνηγητό δεν διεξάγεται με παρακολουθήσεις κινητών τηλεφώνων, ψηφιακών ιχνών και δειγμάτων dna, όπως γίνεται σήμερα, είναι ένα παραδοσιακό παιχνίδι γάτας και ποντικού όπου κερδίζει ο πιο έξυπνος κι όχι ο τεχνολογικά προηγμένος... Το βιβλίο φυσικά και ακολουθεί μια μανιέρα με στοιχεία που επαναλαμβάνονται από προηγούμενα βιβλία αλλά στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος (γνώμη μου είναι ότι) σημαντικό ρόλο παίζει το κυνήγι και η έξαψη που μπορεί να χαρίσει στον αναγνώστη και όχι τόσο η πρωτοτυπία... Ο Jack Reacher  είναι ένας συμπαγής χαρακτήρας, δουλεμένος εδώ και χρόνια, που είτε τον αγαπάς είτε τον μισείς, ακριβώς διότι είναι ακραίος, είναι ο άνθρωπος που επιβάλλει τον ηθικό του κώδικα χωρίς τύψεις και αμφιβολίες, συχνά κόντρα στην κοινά αποδεκτή ηθική...

Σε γρήγορους ρυθμούς αλλά χαλαρά το βιβλίο διαβάστηκε και οι διακοπές τελείωσαν...
Σήμερα είναι η πρώτη μέρα στο γραφείο μετά την άδεια... 😢

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

"Οι Καλοί" της Hannah Kent

"Οι καλοί" της Hannah Kent
Το post γράφεται την έβδομη μέρα των διακοπών μου στην Αίγινα κι ενώ το βιβλίο το έχω τελειώσει πριν φύγω από την Αθήνα... Πάντα λέω ότι για να γράψεις την άποψή σου για ένα βιβλίο είναι καλό να έχουν περάσει πρώτα κάποιες μέρες έτσι ώστε το βιλίο να "κάτσει" μέσα σου... Η αλήθεια βέβαια ότι εκτός από την (όποια) εσωτερική επεξεργασία ρόλο έπαιξε και η διάθεση για διακοπές από όλα...

Το πρώτο βιβλίο της Hannah Kent, το "Έθιμα Ταφής" , πραγματικά το λάτρεψα και ήταν σίγουρα το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς εκείνης... Το "Οι Καλοί" άργησα να το πιάσω στα χέρια μου, όχι εσκεμμένα αλλά καθαρά από θέμα τύχης... Η υπόθεση διαραματίζεται στην αγροτική Ιρλανδία του 1825... Η χήρα Λίχι αναλαμβάνει την φροντίδα του εγγονού της όταν η κόρης της πεθαίνει... Το παιδί ενώ φαινόταν να μεγαλώνει κανονικά μέχρι την ηλικία των δύο έτών, πλέον στα τέσσερά του δεν μιλάει, δεν περπατάει, είναι παντελώς αβοήθητο... Το γεγονός αυτό γεμίζει απελπισία και θυμό την χήρα που κρύβει το εγγόνι της από τα μάτια του κόσμου από ντροπή... Προσλαμβάνει μια δεκαεξάχρονη κοπέλα για να την βοηθήσει με την ανατροφή του παιδιού που  κατάσταση του απαιτεί εικοσιτετράωρη φροντίδα... Σιγά σιγά ριζώνει μέσα της η πεποίθηση ότι το ανήμπορο παιδί δεν είναι το εγγόνι της, ότι είναι ένα τελώνιο που της άφησαν οι "Καλοί" στην θέση του για να την βασανίζει... Οι "Καλοί" είναι τα πνεύματα και τα ξωτικά των ιρλανδικών παραδόσεων που ζουν στην ύπαιθρο και βασανίζουν τους ανθρώπους κατά πως τους αρέσει... Βρισκόμαστε σε μια εποχή που παρά την επικράτηση του καθολικισμού, οι παγανιστικές δοξασίες και αντιλήψεις δεν έχουν ακόμα διαγραφεί από την συλλογική συνείδηση των ανθρώπων της υπαίθρου... Όταν κακοτυχία και αναποδιές πέφτουν στην κοιλάδα που ζει η χήρα Λίχι τα κουτσομπολιά φουντώνουν μεταξύ των ανθρώπων για το αλλόκοτο παιδί που κρύβει στο σπίτι της και του αποδίδουν όλη τους την κακή τύχη... Μην αντέχοντας άλλο την κατάσταση, η χήρα αποφασίζει να αναζητήσει βοήθεια από μια πρακτική γιάτρισσα, την Νανς, που έχει το "χάρισμα" και ξέρει τους τρόπους των "Καλών" και από και πέρα το δράμα οδηγείται στην κορύφωσή του... 

Η Kent έχει κάνει φοβερή δουλειά ως προς την ιστορική έρευνα και την απεικόνιση της εποχής... Οι περιγραφές και οι λεπτομέρειες είναι συγκλονιστικές, σχεδόν μυρίζεις την μυρωδιά της σβουνιάς και της τύρφης που καίγεται, της απλυσιάς των σωμάτων των ανθρώπων, της πρωινής υγρασίας στην Κοιλάδα...Οι χαρακτήρες είναι ολοκληρωμένοι, άνθρωποι εξαιρετικά απλοικοί κι αγράμματοι αλλά τρομερά σύνθετοι, εγκλωβισμένοι στα δεσμά της αμάθειας,της δεισιδαιμονίας και πάνω από όλα της φτώχειας τους... Η τοπική κοινωνία απεικονίζεται με αδρές, σχεδόν βίαιες γραμμές, η ανθρώπινη μικρότητα και η υποκρισία, η ταξικη διαστρωμάτωση ακόμα και μεταξύ των εξαθλιωμένων... 

Όλα αυτά και φυσικά η εξαιρετική πλοκή έφταναν για να αναγάγουν το "Οι Καλοί"  σε ένα αριστούργημα στα μάτια κάθε αναγνώστη... αν δεν είχε προηγηθεί το  "Έθιμα Ταφής"  όπου όλα όσα περιέγραψα πιο πάνω είχαν ήδη γίνει... Η Kent στο "Οι Καλοί" όπως και στο "Έθιμα Ταφής" , πλάθει μια ιστορία εποχής στηριγμένη σε πραγματικά γεγονότα, τοποθετημένη στις εσχατιές τις Ευρώπης, με εξαιρετική ερευνητική δουλειά που κάνει focus στο ηθογραφικό και κοινωνικό στοιχείο, στο μωσαικό που απεικονίζει την κάθε εποχή... Αν το κάνει καλά; Η απάντηση είναι άμεση και κατηγορηματική: Το κάνει εξαιρετικά! Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για μια συγγραφέα που έκανε ένα τόσο εξαιρετικό συγγραφικό ντεμπούτο όπως το "Έθιμα Ταφής" ... Από μια τέτοια συγγραφέα περιμένεις, άπληστα σκεπτόμενος σίγουρα, να κάνει ένα βήμα παρακάτω και να βρει και πάλι τον τρόπο να σε εκπλήξει... Αυτό το βήμα δεν έγινε, χρησιμοποιήθηκε η ίδια επιτυχημένη συνταγή του πρώτου βιβλίου η οποία είχε σαν αποτέλεσμα ένα πολύ καλό βιβλίο, μέχρι εκεί όμως... Το στοιχείο της έκπληξης δεν υπήρξε ποτέ και αυτό είναι το μόνο μειονέκτημα που θα βρω στο "Οι Καλοί" δεδομένου ότι ο αναγνώστης δεν διαβάζει πρώτη φορά Hannah Kent...