Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Μια ιστορία οδηγικής τρέλας...

Αυτό το post είναι σχόλιο που έκανα σε άλλο post μου από το μακρινό 2010 το οποίο διάβασα ξανά κατά τύχη σήμερα... Μια μικρή ιστορία οδηγικής τρέλας ταιριαστή, πιστεύω, στο πνεύμα της καλοκαιρινής ραστώνης που με έχει κυριεύσει... Μία και σήμερα... 

Είμαι στο Χαλάνδρι, σε εμπορικό δρόμο με πολλά αυτοκίνητα και όλοι ψάχνουν πάρκινγκ... Μπροστά μου κινείται αυτοκίνητο με γυναίκα οδηγό και γυναίκα συνοδηγό (θα το λέμε female mobile για λόγους ευκολίας), μεγάλης σχετικά ηλικίας, σίγουρα άνω των 55...

Κάποια στιγμή, το αυτοκίνητο μπροστά από αυτό με τις δύο γυναίκες βρίσκει πάρκινγκ, ανάβει αλάρμ εγκαίρως και αρχίζει να παρκάρει... Πριν περάσουν 10 δευτερόλεπτα ακούγεται η συνοδηγός του female mobile να φωνάζει από το ανοικτό παράθυρο:

"Άντε μαλάκα, τελείωνε"...

Ο οδηγός του αυτοκινήτου που παρκάρει δεν απαντά όλως περιέργως (μάλλον είναι κουφός) αλλά ένας πεζός που περνούσε από εκεί λέει στην "κυρία" που συνεχίζει να βρίζει:

"Γιατί κάνετε έτσι, γιατί δεν αφήνετε τον άνθρωπο να παρκάρει, δεν χάθηκε ο κόσμος"

Η επόμενη σκηνή είναι βγαλμένη από ταινία του Αλμοδοβάρ...

Οδηγός και συνοδηγός του female mobile εκρήγνυνται, κρέμονται από τα παράθυρα και χειρονομώντας ουρλιάζουν στον αποσβολωμένο περαστικό:

"Άντε γαμήσου μαλάκα, γαμώ το σπίτι σου" και άλλα πολλά...

Ο περαστικός δεν απαντά ( μάλλον ήταν δάσκαλος του Ζεν) και φεύγει κι εγώ έχω μείνει άναυδος με την έντονη διάθεση να "καθαρίσω" για πάρτυ του ανεβαίνοντας στο καπό του female mobile και διαλύοντας το παρμπρίζ χρησιμοποιώντας τα κεφάλια των δύο "κυριών" που απλά αν ήταν άντρες, με αυτή την συμπεριφορά είτε θα είχαν σκοτωθεί από καιρό είτε το μοναδικό τροχοφόρο που θα καβαλούσαν θα ήταν η αναπηρική καρέκλα...

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Κελεπούρια...

Για τις γυναίκες που στέκονται δίπλα στον άντρα τους, που είναι βράχοι που σκάνε τα κύματα πάνω και τοίχος να ακουμπήσεις να πάρεις μια ανάσα...

Για τις γυναίκες που είναι καλές μάνες, καλές νοικοκυρές, καλοί φίλοι και καλές ερωμένες σε μια συσκευασία...

Για τις γυναίκες που γίνονται όταν χρειαστεί ψυχολόγοι, life coaches, γιατροί και νοσοκόμες...

Για τις γυναίκες που τρέχουν σαν τον Βέγγο, δουλεύουν και φέρνουν βόλτα κι ένα σπίτι...

Για τις γυναίκες που ενσαρκώνουν όλους αυτούς τους ρόλους ή κάποιους από αυτούς και θεωρούνται και είναι "κελεπούρια" από εμάς τους άντρες αλλά κυρίως για τη δική μου...

Σε αυτές αφιερώνω αυτό το post με ένα μεγάλο ευχαριστώ...

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Είναι τραγικό...

Σπρώχνω το καρότσι του Σ. στον ανήφορο της Αγίου Ιωάννου... Σε αντίθετη κατεύθυνση με εμένα κινείται χαριτόβρυτος δεσποινίς μεταξύ 25 και 30 που μιλάει στο hands-free και δείχνει πολύ σοβαρή... Κρυφακούω την συνομιλία:

Κοίτα, έχει γίνει κάτι...
...
Εεεε...βασικά μου τελείωσε το...make up (!!!)

Σκέφτομαι: "Αχ, δύσμοιρη τι σε βρήκε..."

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Τσόλια στο τιμόνι...

Επιβιβάζομαι στο αυτοκίνητο με Μ. και μπέμπη και βγαίνω αργά αργά από την πυλωτή... Ελέγχω τον δρόμο προσεκτικά και δεν τολμώ να ξεμυτίσω πριν βεβαιωθώ ότι δεν φαίνεται άλλο αυτοκίνητο στον ορίζοντα... Δεν προλαβαίνω να κάνω μισό μέτρο και ακούω κόρνα αυτοκινήτου λες και κάποιος έχει γονατίσει επάνω της... Γυρνάω απορημένος και βλέπω ένα μαύρο αυτοκίνητο, Citroen C1 νομίζω, σε απόσταση τουλάχιστον 50 μέτρων να έρχεται επιταχύνοντας και κορνάροντας... Όταν αυτό πλησιάζει και περνά από μπροστά μου, βλέπω απορημένος μια κοπέλα (το εν λόγω τσόλι), βία 25 χρονών, να με κοιτάζει περιφρονητικά και αγανακτισμένα με ένα ύφος, "Μα πόσο μαλάκας είσαι;"... O θυμός έχει αρχίσει να βράζει μέσα μου αλλά δεν βρίζω, δεν μιλάω, απλά κορνάρω κι εγώ καθώς περνάει από μπροστά μου και τότε, το τσόλι βγάζει το χέρι από το παράθυρο και μου κάνει την γνωστή χειρονομία της μαλακίας... Θόλωσα και από το στόμα μου βγήκε κάτι σαν "Γμτ$ρ%ηδβ#ργκ@@@ρρρρρρ" κι ενώ η πρώτη μου σκέψη ήταν να πατήσω γκάζι και να την εμβολίσω τελικώς αποφάσισα πιο συνετά να συνεχίσω για τον αρχικό μου προορισμό...

Δεν με πείραξε που με έβρισε... Με πείραξε ο παραλογισμός, "Όλος ο δρόμος είναι δικός μου, μην τολμήσετε να βγείτε στο διάβα μου" και με πείραξε η ευκολία με την οποία, αυτή και αρκετές άλλες γυναίκες βρίζουν στο δρόμο (πολύ περισσότερο από τους άντρες) , οχυρωμένες προφανώς πίσω από το σκεπτικό, "Είμαι γυναίκα, τι θα μου κάνει, θα με δείρει;" ... Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε και μια "κυρία", καμιά πενηνταριά ετών πρέπει να ήταν, πέρυσι το καλοκαίρι στην Μαραθώνος, στο ύψος του Alex Pack, που όταν άκουσε το κορνάρισμα μου, αφού είχε παραβιάσει τον κόκκινο σηματοδότη σε διασταύρωση, έβγαλε το κεφάλι από το παράθυρο και μου φώναξε, "Γαμώ την μάνα σου μαλάκα"... Και να σκεφτείς ότι το κορνάρισμα δεν ήταν κανένα παρατεταμένο, γεμάτο τσαντίλα, ήταν ένα απλό μπιπ, του στυλ, "Επ, κατεργάρα, σε έπιασα στα πράσα"... 

Οι άντρες μεταξύ μας ξέρουμε ότι δεν μπορείς να βρίζεις σαν λιμενεργάτης όποιον σου γουστάρει στο δρόμο εκτός και αν είσαι  διατεθειμένος να παίζεις μπουνιές αρκετά συχνά... Οι "κυρίες" όμως (πιο σωστά, κάποιες από αυτές) θεωρούν ότι έχουν ασυλία λόγω του φύλου τους να στολίζουν τους άλλους οδηγούς... Σε αυτές τις κυρίες λοιπόν και στο χθεσινό τσόλι/τσουλί whatever, εύχομαι την επόμενη φορά που θα επαναλάβουν αυτό το κακό τους συνήθειο να μην έχουν απέναντί τους κάποιον που έχει στο αυτοκίνητο γυναίκα και παιδί αλλά κάποιον αρκετά ψυχάκια που θα το πάρει προσωπικά και θα αποφασίσει να ξεπλύνει την προσβολή που του έγινε αναίτια... Δεν εύχομαι να τις δείρει αλλά θα μου άρεσε πολύ να τις τρομοκρατήσει λιγάκι (να τους κανιβαλίσει και λίγο το αμαξάκι τους, γιατί όχι;) για να μάθουν ότι, ότι λέμε και ότι κάνουμε μπορεί να έχει και δυσάρεστες συνέπειες μερικές φορές, άσχετα αν ανήκουμε στο "ασθενές φύλο"... 

Έτσι κορίτσια;