Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δουλειά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δουλειά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Εργασιακός εγωισμός...

Χθες πέρασα μια απόλυτα αντιπαραγωγική, ατελείωτη μέρα, ψάχνοντας να βρω λύση σε ένα πρόβλημα η οποία τελικά ήταν πολύ απλούστερη από ότι πίστευα και βρέθηκε μόνο μετά την σημαντική βοήθεια που μου δόθηκε από συνάδελφο sys admin... Μου έχει ανατεθεί ένα CRM project, η πρώτη μου φορά που ασχολούμαι με κάτι τέτοιο, και  πάω στα τυφλά... Με ενοχλεί η αίσθηση του να μην έχω γνώση και έλεγχο της δουλειάς μου, να είμαι junior και να ρωτάω διαρκώς τους άλλους... Η δουλειά που κάνω απαιτεί διαρκή επιμόρφωση, να ζεις σε ένα διαρκή κύκλο εξέλιξης από junior σε senior και πάλι πίσω αλλά η υπομονή μου ελαττώνεται όσο τα χρόνια περνάνε, ο εγωισμός μου προφανώς χρειάζεται χαλιναγώγηση αφού στο πίσω μέρος του μυαλού μου θεωρώ ότι "ρίχνω" τα μούτρα μου όταν δεν γνωρίζω κάτι και πρέπει να ρωτήσω...

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Lay back...

Τώρα που οι διακοπές τελείωσαν, τα σχολεία σιγά σιγά ανοίγουν και η καθημερινότητα γίνεται ξανά απαιτητική αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω, να κατεβάσω ταχύτητα, να πάω όπου με πάει το κύμα... Το ασταμάτητο άγχος, η ένταση που ποτέ δεν αποκλιμακώνεται, το κυνήγι του περισσότερου δεν οδηγεί πουθενά ή μάλλον οδηγεί σε πολύ συγκεκριμένα μέρη, σκιερά και χλοερά... Καλά τα φράγκα κι οι δουλειές αλλά τα σημαντικά είναι άλλα... Κυνήγησα πολύ τα φράγκα, την εξέλιξη, την προσωπική επιβράβευση και επιβεβαίωση τα τελευταία τρία χρόνια και ευτυχώς για μένα πέτυχα πολλά αυτό το διάστημα, τώρα όμως νιώθω ότι θέλω να ηρεμήσω λίγο, να πατήσω λίγο φρένο... Ο έντονος ρυθμός έχει αρχίσει να με εξαντλεί, τα λεφτά μου είναι ok, τις αυτοεπιβεβαιώσεις μου τις πήρα, δεν έχω να αποδείξω κάτι ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν άλλο... Τώρα, όσα έρθουν κι όσα πάνε, άλλωστε αν πασχίζεις πάρα πολύ για κάτι στο τέλος το γκαντεμιάζεις, ίσως μια πιο χαλαρή αντιμετώπιση κάποιων καταστάσεων να οδηγήσει σε ακόμα καλύτερα αποτελέσματα...

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Status report...

Χθες, Παρασκευή, έκλεισα 10 μέρες στην καινούργια δουλειά... Ήταν αρκετά περίεργες αυτές οι 10 μέρες... Κατά κύριο λόγο ήταν ένα συναισθηματικό roller coaster, μια έτσι και μια αλλιώς... Υπήρχαν μέρες που γυρνούσα στο σπίτι με κέφι, υπήρχαν κι άλλες που γυρνούσα με τα μούτρα κατεβασμένα... Δεν κρύβω ότι σε κάποιες από τις μέρες της δεύτερης περίπτωσης περάσαν από το μυαλό μου σκέψεις ως προς την ορθότητα της απόφασης που πήρα να αλλάξω δουλειά... 

Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος στην όποια κριτική κάνω, τόσο στον εαυτό μου όσο και στους άλλους και στο περιβάλλον... Βασικά προσπαθώ να μην κάνω κριτική, είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο και δεν είναι δίκαιο για κανέναν... Πιστεύω ότι επί της ουσίας μόνο σε ένα χρόνο από τώρα θα μπορώ να εξάγω κάποια ασφαλή συμπεράσματα... Το πως έχει η κατάσταση είναι αρκετά σαφές, ως προς τα δεδομένα τουλάχιστον... 

Η αλλαγή του industry απαιτεί από εμένα να κάνω μια πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αλλάξω τον τρόπο που σκεφτόμουν τη δουλειά τα τελευταία 11 χρόνια και να προσαρμοστώ σε ένα περιβάλλον πολύ πιο δυναμικό... Οι άνθρωποι που έχω συναντήσει και γνωρίσει είναι μέχρι τώρα συμπαθείς κι ευγενικοί και με έχουν κάνει να νιώσω αρκετά άνετα... Έχω διαγνώσει ήδη κάποια χαρακτηριστικά στην λειτουργία της εταιρείας τα οποία είναι κοινά στις περισσότερες ελληνικές εταιρείες τόσο θετικά όσο και αρνητικά... 

Όσον αφορά το καθαρά δικό μου κομμάτι έχω εντοπίσει τα σημεία που διαφωνώ αλλά δεν γνωρίζω, λόγω άγνοιας ακόμα του business model, κατά πόσον είναι εφικτό να τα αλλάξω προς μια κατεύθυνση που στο δικό μου το μυαλό φαίνεται σωστή... Το management δείχνει να εννοεί όσα λέγαμε πριν την πρόσληψή μου, δείχνει να έχει διάθεση να επενδύσει πάνω σε αυτό που είμαι και μπορώ να προσφέρω...Η σκέψη του αν θα τα καταφέρω να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες τους και κερδίσω τον σεβασμό και την εκτίμηση τους δεν κρύβω ότι είναι το μεγαλύτερό μου άγχος... 

Το σίγουρο είναι ότι η δουλειά είναι πολύ και θέλει μεγάλη προσπάθεια... Ίσως αφελώς να πίστευα ότι τα πράγματα θα ήταν πιο στρωτά... Μιλώντας σήμερα με ένα φίλο μου είπε όταν του είπα για την πολύ δουλειά ότι δεν πήγα στην νέα δουλειά για να αράξω... Είχε απόλυτο δίκιο και κατάλαβα ότι επί της ουσίας δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι όντως τώρα δεν θα αράξω, ότι δεν θα φέρω την κατάσταση στα μέτρα μου, εγώ πρέπει να έρθω στα μέτρα της κατάστασης... Σίγουρα θα περάσω από διάφορες φάσεις αυτή την χρονιά κι η προσαρμογή δεν θα είναι εύκολη για μια τόσο μεγάλη αλλαγή... Ελπίζω μόνο να διατηρώ όσο γίνεται περισσότερο την ψυχραιμία μου... 

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ποδαρικό για το 2017...

Η ημερομηνία έχει πάει 8 Ιανουαρίου (11:05 μ.μ. η ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) και δεν έχω γράψει κάποιο νέο post μέσα στο 2017... Ο λόγος είναι ότι οι μέρες που μεσολαβήσαν μεταξύ του προηγούμενου post και του παρόντος ήταν εξαιρετικά γεμάτες, τόσο πολύ που δεν βρήκα χρόνο και διάθεση να κάτσω να γράψω κάτι στο blog μου... 

Περάσαμε πολύ καλά οικογενειακώς, πήγαμε βόλτες, δυο φορές σινεμά, πήγαμε σε φίλους, ήρθαν φίλοι στο σπίτι μας, πήγαμε στα χιόνια και φέτος για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια κάναμε ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς, εμείς και τα παιδιά, μακρυά από το σπίτι μας, καλεσμένοι στο σπίτι του κουμπάρου μας... Επίσης βρήκαμε τον χρόνο και τον τρόπο, να βγούμε και δυο φορές οι δύο μας, εγώ κι η Μ., γεγονός που οφείλεται σχεδόν εξ' ολοκλήρου στην Μ. ... Κώλο δεν βάλαμε κάτω...

Από τις 3/1 έχω ξεκινήσει στην νέα μου δουλειά... Παρά τη δωδεκαετή εργασιακή εμπειρία μου, η αλλαγή κλάδου βιομηχανίας, όχι αντικειμένου, προϋποθέτει ένα χρονικό διάστημα προσαρμογής σε ένα εντελώς διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλο από αυτό που γνώριζα τόσα χρόνια όπως επίσης και μια διαδικασία εξοικείωσης με τους νέους συναδέλφους για τους οποίους οφείλω να πω ότι μέχρι τώρα μόνο θετικές εντυπώσεις έχω... Δεν κρύβω ότι στις τρεις αυτές πρώτες μέρες στη δουλειά το γεγονός ότι δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα με πανικόβαλε ελαφρώς κι έκανε να περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις του τύπου μήπως έκανα ολέθριο λάθος που άφησα την τράπεζα... Προσπαθώ να μην κρίνω καταστάσεις κι ανθρώπους τόσο νωρίς, είναι άδικο τόσο για τους άλλους όσο και για μένα, όπως επίσης προσπαθώ να μην έχω πολύ υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου τώρα που είναι τόσο αρχή, το πράγμα γενικά θέλει τον χρόνο του...

Το 2016 ήταν μια δύσκολη χρονιά με αρκετά νεύρα και στενοχώριες σε προσωπικό επίπεδο,έκλεισε όμως με πολύ θετικό τρόπο για μένα, με τρόπο που με έκανε να αισθανθώ πολύ δικαιωμένος για μια σειρά αποφάσεων που έχω πάρει εδώ και χρόνια για κάποιες από τις οποίες είχα δεχτεί κριτική και πιέσεις από το φιλικό μου περιβάλλον για να αλλάξω γνώμη... Το 2016 ήταν επίσης μια χρονιά στην οποία αποδείχτηκε αληθινή η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου στις 31/12/2015 καπνίζοντας το τελευταίο μου τσιγάρο... Μετά από 1 χρόνο εκείνο το τσιγάρο ήταν όντως το τελευταίο μου και προχωράμε... 

Για το 2017 η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου κι ελπίζω και αυτή να την κρατήσω είναι να χάσω τα 15 επιπλέον κιλά που κουβαλάω εδώ και ένα χρόνο και βάλε... Σίγουρα το κόψιμο του τσιγάρου έπαιξε τον ρόλο του αλλά το κακό είχε ξεκινήσεις από πιο παλιά... Το ζήτημα είναι ότι η ζυγαριά έδειξε σε κάποια φάση 99,3 κιλά, αυτή την στιγμή δεν γνωρίζω πόσα κιλά είμαι, έχω να ζυγιστώ από αρχές Δεκέμβρη και τώρα κατόπιν εορτών το αποφεύγω... Ο στόχος είναι το φετινό καλοκαίρι να πάω στην παραλία χωρίς να ανησυχώ για το αν φαίνεται πολύ η κοιλιά μου ή όχι...

Η σημαντικότερη ευχή που μπορώ να κάνω για το 2017 είναι η υγεία, για μένα, την οικογένειά μου, τον κόσμο όλο...

Καλή χρονιά να έχουμε!

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Τελευταία ημέρα...

Έχω έρθει νωρίς νωρίς κι έχω φέρει και κέρασμα... Κάποιοι που θα λείψουν σήμερα με χαιρέτησαν από χθες... Οι υπόλοιποι από όσο έχω καταλάβει από τα συμφραζόμενα μου ετοιμάζουν κάποια έκπληξη για αποχαιρετισμό... Είμαι ευδιάθετος και το ίδιο φαίνονται και οι συνάδελφοι αλλά θα στενοχωρηθώ όταν περάσω την πόρτα το απόγευμα για τελευταία φορά... Σήμερα είναι η τελευταία μέρα στο γραφείο...

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Στα 12 χρόνια της επαγγελματικής μου εμπειρίας έχω συμμετάσχει σε διάφορα projects, άλλα πολύ σημαντικά και άλλα μηδαμινής σημασίας και έχω συνεργαστεί με business users όλων των πιθανών levels, από τον τελευταίο υπάλληλο μέχρι τον CFO... Ποτέ, κανένας από αυτούς τους χρήστες δεν έφερε αντίρρηση όταν τους απάντησα ότι το αίτημα τους δεν μπορεί να υλοποιηθεί όπως το θέλουν, τους εξήγησα απλά και κατανοητά τους λόγους και τους εξήγησα ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις... Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, κανένας δεν δυσανασχέτησε, ίσα ίσα ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι όταν παραλάμβαναν το προϊόν που είχαμε συμφωνήσει... 

Η πλειονότητα του ελληνικού management δεν συμφωνεί με την λογική μου... Θεωρεί απόλυτα λογικό να "χτυπάει προσοχή" και να αποδέχεται ασυζητητί οποιοδήποτε λογικό ή παράλογο αίτημα φτάνει σε αυτούς (συνήθως από τα υψηλά κλιμάκια των εταιρειών) για να επιβαρύνουν με την σειρά τους τους developers με την ευθύνη να υλοποιήσουν τα αδύνατα, γεγονός που οδηγεί πολύ συχνά σε εξουθενωμένες development teams με σπασμένα νεύρα και κακής ποιότητας προϊόντα... Η όλη νοοτροπία, κατά τη γνώμη μου, έχει σίγουρα να κάνει με την διαστροφική αντίληψη των περισσοτέρων ότι η δουλειά του IT γίνεται κατά κύριο λόγο με το πάτημα ενός κουμπιού και την συνολικότερη απαξίωση του developer που φτάνει να θεωρείται, στην πράξη, ως ένας εξειδικευμένος εργάτης...

Ανέκαθεν θεωρούσα ότι ο καλός επαγγελματίας οφείλει να καταθέτει την εμπειρία του και τη γνώση του στη δουλειά του, να διαφωνεί δημιουργικά με τον χρήστη/πελάτη του με στόχο πάντα το καλύτερα δυνατό προϊόν και την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση... Ανέκαθεν πίστευα ότι ο καλός επαγγελματίας εκπαιδεύει τον χρήστη/πελάτη του, τον μαθαίνει να σκέφτεται με διαφορετικό τρόπο, να προσαρμόζεται στις εξελίξεις τις εποχής αλλά και στις αντικειμενικές συνθήκες του κάθε περιβάλλοντος... 

Αυτή την εμπειρία, τη γνώση και το attitude δεν υποτίθεται ότι ψάχνει μια εταιρεία όταν προσλαμβάνει ένα senior developer/solution architect; Για αυτό τον λόγο δεν τον πληρώνει καλύτερα από ένα junior developer; 

Γιατί δεν τον αφήνουν λοιπόν να κάνει τη δουλειά του;

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Τέλος εποχής...

Σήμερα είναι μια μεγάλη και περίεργη μέρα για μένα... 

Σήμερα έκλεισα ένα κύκλο 12 σχεδόν χρόνων, μεγάλο και σημαντικό για τη ζωή μου και αυτό που είμαι... 

Πριν από μισή ώρα υπέβαλα την παραίτηση μου, η τελευταία μου μέρα στην Τράπεζα θα είναι η 16/12... 

Μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω ένα νέο ξεκίνημα, σε μια εντελώς διαφορετική εταιρεία, με αμοιβή κατά πολύ καλύτερη από αυτή που παίρνω τώρα... 

Νιώθω ένα κατακλυσμό συναισθημάτων αυτή την στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω... 

Είμαι ενθουσιασμένος και ανυπόμονος για όσα πρόκειται να έρθουν, για όσα μπορώ να επιτύχω στην νέα μου δουλειά αλλά και αρκετά σαστισμένος καθώς θα βγω από την τόσο οικεία καθημερινότητά μου, με τα καλά και τα κακά της, για να ξεκινήσω να χτίσω μια καινούργια καθημερινότητα με νέους ανθρώπους και νέες προκλήσεις αλλά νιώθω σίγουρα έτοιμος...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Τελικά χωράνε οι 30-άρηδες στις startup;

Μεγάλη κουβέντα γίνεται τα τελευταία χρόνια για τις startup και τους startuppers, έχουν γίνει τα απόλυτα buzzwords στον επιχειρηματικό κόσμος κι όχι μόνο... Ευαγγελίζονται το φρέσκο, το καινοτόμο, έχουν να προσφέρουν μια πιο agile φιλοσοφία, όχι μόνο στο τρόπο ανάπτυξης του software αλλά και στις κλασσικότερες έννοιες όπως αυτή της φυσικής παρουσίας στον εργασιακό χώρο, το τι σημαίνει και περιλαμβάνει αυτό ο εργασιακός χώρος, την πλήρη απουσία dress code και διαφόρων άλλων παραδοσιακών συμβάσεων του εταιρικού κόσμου κτλ... Πολλές φορές προσφέρουν επιπλέον benefits, όπως δωρεάν πρωινό ή δωρεάν βιβλία και υλικό για επιμόρφωση καθώς και άλλα πιο πρωτότυπα από το κλασσικό laptop, κινητό και στο τσακίρ κέφι αυτοκίνητο... 

Αυτό που δεν προσφέρουν (από την μέχρι τώρα εμπειρία μου και μιλώντας πάντα για την Ελλάδα) είναι ανταγωνιστικούς μισθούς και όταν λέω ανταγωνιστικούς εννοώ πάντα για τον χώρο των εξειδικευμένων και έμπειρων επαγγελματιών της Πληροφορικής οι οποίοι κατά κανόνα είναι άνω των 30 και ενδεχομένως, όπως εγώ, οικογενειάρχες με παιδιά... Η μέχρι τώρα εμπειρία μου μου αποδεικνύει ότι θέτουν ένα νοητό ταβάνι 1200, βία 1300€ καθαρά και από εκεί και πέρα take it or leave it... Ή ακόμα πιο απλά δεν καταλήγουν καν σε πρόταση αν έχεις εκφράσει ήδη τις οικονομικές σου απαιτήσεις οι οποίες ενδεχομένως ξεπερνούν τα προαναφερθέντα ποσά... 

Ναι μεν αυτά τα ποσά είναι πλουσιοπάροχα για πιτσιρικάδες που βγαίνουν τώρα από τα πανεπιστήμια, αν και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι οι προτάσεις που κάνουν σε αυτούς δεν ξεπερνούν τα 1000€ και πολλά λέω, αν όμως είσαι στην ηλικία μου και παίρνεις ήδη αυτά τα λεφτά κι έχεις οικογένεια με δυο παιδιά, πληρώνεις νοίκι, παιδικό σταθμό και κοπέλα που κρατάει τα παιδιά σου όταν γυρνάνε από το σχολείο μέχρι να επιστρέψεις τότε το μισθολογικό ταβάνι που θέτουν οι startup δεν σου φτάνει ούτε για ζήτω... Στο τέλος της ημέρας αυτό που σε ενδιαφέρει δεν είναι ούτε τα open space γραφεία, ούτε οι wide οθόνες, ούτε το free πρωινό και το τραπέζι του μπιλιάρδου στην κουζίνα, ούτε τα παρασκευιάτικα barbeque, ούτε τα free vouchers στο Amazon... Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να στηρίξεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσους και όσα πραγματικά σε ενδιαφέρουν και να βελτιώσεις το βιοτικό σου επίπεδο όσο μπορείς παραπάνω...

Την Παρασκευή πολύ καλός μου φίλος και συνάδελφος παρέλαβε email από γνωστή ελληνική startup με διεθνή παρουσία στο οποίο τον ενημέρωναν ότι δεν θα συνεργαστούν διότι κρίθηκε overqualified... Το βιογραφικό του τους είχε προκαλέσει κύματα ενθουσιασμού όταν πρωτοσυναντήθηκαν ο οποίος όμως προφανώς μετριάστηκε όταν έμαθαν τις οικονομικές του απαιτήσεις οι οποίες κυμαίνονταν στα 1300€ καθαρά...

Τον Ιούνιο εγώ ο ίδιος απορρίφθηκα τελικά για μια πολύ συγκεκριμένη θέση σε μιαν άλλη πολύ γνωστή ελληνική startup, μετά από τρεις συνεντεύξεις κι ένα επιτυχημένο skill test και ο λόγος μου αποκαλύφθηκε χωρίς περιστροφές: "Εσένα θέλαμε αλλά αποφασίσαμε να πάμε σε μια πιο φτηνή λύση"...

Υπάρχει μια έκφραση στα αγγλικά σχετική με την περίπτωση που συζητάμε: "When you feed them peanuts you get monkeys"... Ίσως τα monkeys να είναι τελικά αυτό που θέλουν, ίσως η όλη συζήτηση περί startup να είναι ένα ωραίο περιτύλιγμα για να δικαιολογήσουμε μια επιχειρηματικότητα που στηρίζεται σε κακοπληρωμένους υπαλλήλους...

Σήμερα το απόγευμα έχω μια συνέντευξη με μια άλλη startup που με προσέγγισε... 
Ίδωμεν... 

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Ownership...

Υπάρχει μια έκφραση που λέμε στην δουλειά, ίσως να την λένε και σε άλλα εργασιακά περιβάλλοντα που έχουν σχέση με την Πληροφορική... Όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιος πρέπει να πέσει με τα μούτρα πάνω σε ένα project, να το αναλάβει και να κάνει το καλύτερο που μπορεί να γίνει, λέμε ότι "πρέπει να πάρει ownership" που επί της ουσίας πάει να πει να το κάνει δικό του... 

Την θυμήθηκα αυτή την έκφραση την Κυριακή, καθισμένος σε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι και ακούγοντας ιστορίες για δικούς μου ανθρώπους, λεπτομέρειες από ζωές που κάποιοι από αυτούς δεν πήραν ποτέ τους το ownership, τις ζήσανε και τις ζούνε στον αυτόματο πιλότο, εκχωρήσανε τα δικαιώματα χρήσης τους σε άλλους που συχνά τους απογοητεύουν αλλά δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό γι' αυτό, απλά γκρινιάζουν και συνεχίζουν να συντηρούν όλες τις (συναισθηματικές τους) εξαρτήσεις αναρωτόμενοι, ενδεχομένως, αν και γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι...

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

11 χρόνια banking...

Ήταν και τότε Μεγάλη Δευτέρα, 11 χρόνια πριν, η πρώτη μέρα που έπιασα δουλειά στην Τράπεζα Κύπρου... Ήμουν 26 χρονών και 8 μηνών, junior σε όλα και στη δουλειά και σαν άνθρωπος... 

Πέρασαν 11 χρόνια, άλλαξα τράπεζα με τον τρόπο που την άλλαξα, πλέον έχω οικογένεια, 2 παιδιά, μούσια και αρκετά κιλά παραπάνω... 

Σε αυτά τα 11 χρόνια είχα καλές και κακές, επαγγελματικά, στιγμές, πέρασα πολλά, έμαθα πολλά, άλλαξα πολύ, πάρα πολύ, από τον 26χρονο junior developer που ανέβηκε γραβατωμένος και τέζα ψαρωμένος στον 6ο όροφο του κτιρίου στο νούμερο 170 της Λεωφόρου Αλεξάνδρας... 

Πολύ σημαντικό ότι δεν έμεινα ούτε ένα μήνα απλήρωτος αυτά τα 11 χρόνια, δεν μπήκα ποτέ στην στρατιά των ανέργων... 

Οι συνθήκες έχουν αλλάξει πάρα πολύ από εκείνη την μέρα του Απριλίου του 2005... Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα φίλο μου ακούγοντας την είδηση της πρόσληψης μου να μου λέει ότι θα πάρω σύνταξη από την Τράπεζα Κύπρου... Πλέον η Τράπεζα Κύπρου δεν υπάρχει στην Ελλάδα και δεν ξέρω αν τελικά θα πάρω σύνταξη και πόση θα είναι αυτή... 

Αρκετές φορές περνάει από το μυαλό μου ότι συναισθηματικά (και σε αρκετούς τομείς και πρακτικά) ο κύκλος μου στον τραπεζικό χώρο έχει κλείσει, όσο όμως το επόμενο βήμα δεν γίνεται, παραμένω με το συναίσθημα μου παραμάσχαλα...

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Hey! Teacher! Leave them kids alone!

Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο η ιδέα του να διδάξω με τρόμαζε και με απωθούσε ταυτόχρονα, πίστευα ότι δεν κάνει για μένα η διδασκαλία κι εγώ δεν κάνω γι' αυτήν... 

Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου χρειάστηκε αρκετές φορές να εκπαιδεύσω συναδέλφους στην χρήση εφαρμογών, γεγονός που δεν μου ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο αλλά μπορούσα να το διαχειριστώ, ήταν η δουλειά μου... 

Πριν από ούτε δύο εβδομάδες μπήκα επίσημα για πρώτη φορά σε κανονική αίθουσα με μαθητές για να δώσω μια διάλεξη σχετικά με το επαγγελματικό αντικείμενο, μια εμπειρία ευχάριστη για την οποία έχω γράψει στο σχετικό post... 

Χθες το μεσημέρι έλαβα μια πρόσκληση να διδάξω ένα course για Βάσεις Δεδομένων σε ολόκληρο το εαρινό εξάμηνο, στο New York College, μια κανονική δουλειά, έμμισθη, απογευματινή, παράλληλα με την πρωινή μου δουλειά... Η πρόκληση είναι μεγάλη κι όχι τόσο για τα επιπλέον χρήματα που θα μπούνε στο σπίτι όσο για την εμπειρία και την έμπρακτη εκτίμηση των άλλων σε αυτό που είμαι κι αυτό που έχω καταφέρει αυτά τα χρόνια στον επαγγελματικό στίβο... 

Δεν έχω πάρει την τελική μου απόφαση ακόμα, ούτε και την τελική έγκριση από τη δουλειά μου, διότι με τρομάζει λίγο να προσθέσω άλλη μια επιτακτική δραστηριότητα στο ήδη στριμωγμένο πρόγραμμά μου αλλά σίγουρα θα το σκεφτώ πολύ πριν αποφασίσω...

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Για τις αλλαγές της χρονιάς που πέρασε...

Όταν ένα χρόνο πριν τοποθετήθηκα στην θέση που είμαι τώρα έπεσα να πεθάνω...

Ένα εντελώς νέο για μένα αντικείμενο, η εμπειρία 9 χρόνων πήγαινε στράφι, ήμουν πάλι junior developer στα 36...

 Η χρονιά ήταν ζόρικη, είχε πολύ δουλειά, πολύ άγχος, αρκετές συγκρούσεις, πολλά ψυχολογικά ups and downs κοιτώντας όμως προς τα πίσω αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα ότι ήταν μια πολύ καλή χρονιά... 

Το νέο αντικείμενο μου άρεσε πολύ και είναι το πλέον hot στον χώρο της Πληροφορικής με πολύ μεγάλη ζήτηση... 

Έμαθα και έκανα πολλά καινούργια πράγματα, βούτηξα στα βαθιά, κολύμπησα και μου άρεσε... 

Τόσο πολύ που αν πλέον μου πεις να επιστρέψω σε αυτό που έκανα μέχρι πριν ένα χρόνο πιθανότατα θα απαντήσω αρνητικά... 

Τόσο πολύ που κάθισα ξανά στα θρανία (έστω και εικονικά) μετά από τόσα χρόνια και παρακολουθώ κάποια courses online που θα μου δώσουν εξειδίκευση και επιπλέον skills για τη δουλειά μου... 

Παράλληλα βρίσκομαι σε μια ευρύτερη φάση δραστηριοποίησης, ξεκίνησα γυμναστήριο, ξαναβρήκα παλιούς φίλους, βρήκα νέους φίλους, ασχολήθηκα με πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με δουλειά και λεφτά αλλά με προσφορά και καλή διάθεση, νιώθω πιο ζωντανός και δραστήριος από ποτέ... 

Όσα μου συμβαίνουν οφείλονται στον παράγοντα τύχη, στα ναι και κυρίως στα όχι που είπα αυτή την χρονιά... 

Σκέφτομαι ότι τελικά τα πράγματα εξελίσσονται πολύ διαφορετικά από ότι φαίνονται στην αρχή αν έχεις υπομονή να τα αφήσεις να κυλήσουν και αν είσαι έτοιμος να δεις την αλλαγή χωρίς προκατάληψη...  

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Ποδαρικό της νέας χρονιάς στο γραφείο...

Η πρώτη μέρα στο γραφείο για την καινούργια χρονιά ήρθε να μου χαρίσει ένα ωραιότατο υπόσφαγμα, πολύ δουλειά, μια καλή αναποδιά που δεν θα μου επιτρέψει να σχολάσω για αρκετές ώρες ακόμα κι ένα γερό πονοκέφαλο από την ένταση... 

Δεν το λες και ιδανικό ποδαρικό, αν ισχύει  ότι η κάθε χρονιά είναι σαν την πρώτη μέρα της (στο γραφείο στην προκειμένη περίπτωση), το 2015 δεν θα είναι καθόλου ευοίωνο... 

Αντιπαρέρχομαι, παρ' όλα αυτά, του κύματος κακοτυχίας που με κουκούλωσε και εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και αγάπη... Θα την παλέψουμε και φέτος, θα τα καταφέρουμε... :)

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Απολογισμός 2014...

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και ως είθισται τέτοιες μέρες, μπαίνω στη διαδικασία να την αξιολογήσω και να την κατατάξω... Μια πρώτη σκέψη που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι ότι το 2014 ήταν για μένα μια δύσκολη αλλά πολύ καλή χρονιά... Συνέβησαν πολλά, άλλαξαν πολλά, κατάλαβα πολλά και το τελικό πρόσημο είναι θετικό...

Μετά το το πολύ δύσκολο δεύτερο μισό του 2012 και το απαίσιο 2013, το 2014 ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολλές προκλήσεις και πολλές δυσκολίες... Επαγγελματικά το 2014 ήταν για μένα ένα βήμα μπροστά... Μπορεί αυτό να φανεί περίεργο σε κάποιους που με ξέρουν αλλά έτσι είναι... Πολλές φορές στην πορεία λιποψύχησα και απελπίστηκα αλλά στο τέλος στάθηκα στα πόδια μου και τα κατάφερα μόνος μου χωρίς δίχτυα ασφαλείας... Η επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση έχει ανέβει πάρα πολύ και τώρα ξέρω με αποδείξεις τι και πόσο "μετράω" τόσο μέσα στον χώρο εργασίας μου όσο και εκτός αυτού...

Μέσα στο 2014 η οικογένειά μου πέρασε από διάφορα σκαμπανεβάσματα... Ο περιορισμένος χρόνος, η κούραση, το άγχος της καθημερινότητας, η αγωνία για τα παιδιά οδήγησαν μερικές φορές σε έκρυθμες καταστάσεις... Καταφέραμε και ξεπεράσαμε τα όποια προβλήματα προέκυψαν μεθοδικά και με αγάπη... Ήρθαμε πιο κοντά, ξαναβρήκαμε κάποια πράγματα που είχαν χαθεί στην πορεία και δεν το είχαμε καταλάβει...

Σε προσωπικό επίπεδο το 2014 ήταν αποκαλυπτικό... Συγκρούστηκα τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους, κατάλαβα τι έχει πραγματικά σημασία για μένα, ξεδιάλυνα τι θέλω και κυρίως τι δεν θέλω... Πέρασα από πολλά πάνω κάτω και ακόμα περνάω με αποτέλεσμα κάποιες φορές να νιώθω ότι δεν τα βγάζω πέρα κι ότι θα χρειαστώ βοήθεια αλλά δεν βαρυγκωμώ διότι νιώθω ότι είναι ένα τίμημα που αξίζει  να πληρώσω για να φτάσω εκεί που θέλω... 

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να θυμάμαι τα καλά και τα κακά της χρονιάς που πέρασαν και ότι αυτή η χρονιά στο σύνολο της ήταν καλή διότι εγώ κατάφερα να την κάνω να είναι καλή παρά τα ζόρια που πέρασα και αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα...

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Memo...

Πριν από μια ώρα περίπου απέρριψα μια επαγγελματική πρόταση... Οι κυριότεροι λόγοι ήταν το ότι δεν ήθελα να διαταράξω την καθημερινότητα της οικογένειάς μου η οποία δοκιμάστηκε σε κάποιον βαθμό τον τελευταίο καιρό και το ότι η προσφορά δεν με κάλυπτε οικονομικά... Ο λόγος που το καταγράφω στο blog μου είναι γιατί θέλω να θυμάμαι ότι ο χρόνος είναι πολύ πολύτιμος για να τον πουλήσεις σε χαμηλότερη τιμή από αυτή που σκοπεύεις όταν μάλιστα θα τον στερήσεις από την οικογένειά σου και τον εαυτό σου... Πάμε για άλλα, καλύτερα και πιο μεγάλα και δεν μιλάω μόνο για το ύψος των απολαβών...

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Το προλεταριακό μαύρισμα...

Τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στη δουλειά, το μάτι μου πέφτει πάνω σε αυτή την αφίσα, κάπου στο Χαλάνδρι... Μου θυμίζει μια σκηνή από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών... 

Ήμασταν στην Κύπρο για καλοκαιρινές διακοπές και μέναμε στο σπίτι του αδερφού της μάνας μου, του θείου μου του Μήτσου... Ο θείος μου δούλευε σε βενζινάδικο όλη του τη ζωή, 12ωρα και 14ωρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, μέχρι που πήρε την σύνταξή του... Αν και έχει πράσινα μάτια και τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα καστανά, είναι μαυρισμένος σαν παλιωμένο δέρμα... Ένα απόγευμα γύρισε πιο νωρίς από τη δουλειά και πήρε τα ξαδέρφια μου κι εμάς και μας πήγε για μπάνιο... Όταν φτάσαμε στην θάλασσα τα παιδιά μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα, αυτός έκατσε για λίγο στην πετσέτα, φορώντας την μπλούζα του... Μετά την έβγαλε και μπήκε και αυτός μέσα στο νερό... Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα χωρίς μπλούζα και αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό... Ο κατάμαυρος, ηλιοκαμένος θείος μου κάτω από την μπλούζα του ήταν κάτασπρος σαν γάλα, πιο άσπρος και από εμένα που είμαι ο ορισμός του ασπρουλιάρη, με ασπριδερά μανίκια στα μπράτσα του, ηλιοκαμένους πήχεις και το χαρακτηριστικό μαυρισμένο V κάτω από τον λαιμό... 

Όταν το είπα στην μάνα μου (είναι κι αυτή πολύ λευκή στο χρώμα του δέρματος) φυσικά δεν εξεπλάγη, το ήξερε, και με πληροφόρησε ότι και η κατάμαυρη γιαγιά μου που δούλευε στο χωράφι κάθε μέρα από 10 χρονών, ήταν ακριβώς έτσι, μαυρισμένη στο πρόσωπο και στα χέρια αλλά κατάλευκη στο κορμί... Φυσικά δεν είδα ποτέ τη γιαγιά μου με μαγιό, η γιαγιά μου, αν και νησιώτισσα, δεν μπήκε ποτέ της στην θάλασσα...

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας...

Όταν έπιασα για πρώτη φορά δουλειά πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, είχα την τύχη να έχω για συνάδελφο και άμεσο συνεργάτη έναν άνθρωπο, τον Β., στον οποίο οφείλω πολύ μεγάλο κομμάτι της (όποιας) επαγγελματικής μου επιτυχίας και της εξέλιξης μου σαν προγραμματιστής... Έμαθα πολλά τα χρόνια που δουλέψαμε μαζί και κυρίως έμαθα να σκέφτομαι με συγκεκριμένο τρόπο... Ήξερα ότι όπου και αν κολλούσα, ότι στραβή και να γινόταν αυτός αυτός θα έβρισκε την λύση, θα έκανε το λάθος να χαθεί, όπως και έκανε σε δεδομένη στιγμή όταν χρειάστηκε, ψύχραιμα και αβίαστα, χωρίς να αναφέρει το θέμα ξανά ποτέ από τότε... Ο άνθρωπος αυτός ήταν το δίχτυ ασφαλείας μου...

Εδώ και μισό χρόνο περίπου δεν είμαστε άμεσοι συνεργάτες, εξακολουθούμε να είμαστε συνάδελφοι αλλά πλέον δουλεύουμε σε ξεχωριστές ομάδες... Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν αρχικά συνειδητοποίησα αυτό που συνέβαινε πανικοβλήθηκα διότι πια δεν θα ήταν εκεί ο Β. για να με στηρίζει στην στραβή, να με βοηθάει εκεί που τα έβρισκα μπαστούνια, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνος μου και μάλιστα σε μια εντελώς καινούργια και άγνωστη για μένα τεχνολογία... Είχα χάσει το δίχτυ ασφαλείας μου...

Τα πράγματα έχουν πάει πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα πριν από έξι μήνες... Βούτηξα στα βαθιά και κολύμπησα αρκετά καλά... Έμαθα και έκανα πολλά νέα πράγματα, δοκίμασα να φτιάξω πράγματα, έφαγα την μούρη μου,  ξαναδοκίμασα, άλλα τα πέτυχα, άλλα όχι... Έγινα πιο πεισματάρης και πιο μαχητικός στην προσπάθεια να βρω μια λύση για το όποιο πρόβλημα με ταλαιπωρεί... Ξέρω ότι η λύση του προβλήματος εξαρτάται από μένα, ότι δεν θα βρεθεί κανείς να απλώσει το δίχτυ του να με σώσει... Συνειδητοποιώ ότι τόσα χρόνια ήμουν αρκετά τεμπέλης κι εφησυχασμένος από την ιδέα ότι ό,τι και αν συμβεί η λύση θα βρεθεί αν όχι από μένα, από τον Β. ... Τώρα η λύση πρέπει να βρεθεί από μένα και αυτό τελικά δεν είναι τόσο κακό...

Προσπαθώ να θυμηθώ αν του έχω πει ποτέ ευθέως ένα ευχαριστώ για όση βοήθεια μου έδωσε όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν θυμάμαι κάτι, πιστεύω πάντως ότι με τον τρόπο μου του έχω δώσει να το καταλάβει...

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Προστατεύοντας τα κεκτημένα μου...

Βρίσκομαι σε μια περίεργη κατάσταση όσον αφορά τα επαγγελματικά μου... Η τοποθέτησή μου στο νέο πόστο από αρχές Ιανουαρίου, από την μία μου άνοιξε ένα καινούργιο κόσμο, τόσο τεχνολογικά όσο και σαν τρόπος δουλειάς, από την άλλη όμως με ξανάφερε στο επίπεδο του junior developer καθώς πλέον δεν κάνω σχεδόν τίποτα από όσα έκανα στα προηγούμενα 9 χρόνια επαγγελματικής πορείας...

Δεν κρύβω ότι αυτό με έχει ρίξει πολύ καθώς είναι δυσβάσταχτο για μένα να ξεκινήσω πάλι από το μηδέν στα 36, να αποδείξω τι είμαι από την αρχή ενώ το επαγγελματικό παρελθόν μου απουσιάζει από την εξίσωση, φαίνεται να μην αφορά και να μην ενδιαφέρει αυτούς που βρίσκονται στις θέσεις πιο πάνω από εμένα...

Οι καιροί είναι περίεργοι, ο κλάδος που εργάζομαι πρωταγωνιστεί σε κάθε δυσοίωνη φημολογία κι εγώ νιώθω ότι πρέπει να προστατευτώ από πιθανές επαναλήψεις όσων έζησα πριν από ένα χρόνο και κάτι... Πρέπει να κρατήσω επαφή με τα όσα έχω κάνει τόσα χρόνια, να τα πιστοποιήσω και να τα χρησιμοποιήσω υπέρ μου, να δείξω προς τα έξω ποιος είμαι και τι έχω κάνει...

Με λίγα λόγια... MCSA

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Ενημέρωση...

Συμβαίνουν πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω δυο σκέψεις στην σειρά και να τις γράψω στο blog... Είμαι σε εγρήγορση όλο κάτι κάνω, όλο κάπου τρέχω... Καλώς ή κακώς (κακώς), ο κόσμος μου είναι αυτός στον οποίο κινούμαι, η οικογένεια, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όσα με αφορούν, ο υπόλοιπος πλανήτης είναι ερμητικά κλεισμένος απ' έξω είτε από επιλογή είτε λόγω έλλειψης χρόνου... 

Στη δουλειά έχω μπει σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο και κάνω πολλά πράγματα καινούργια... Έχει προβλήματα η φάση, υπάρχουν διαδικασίες και συμπεριφορές που ενίοτε με εξοργίζουν αλλά από την άλλη το βλέπω σαν πρόκληση, γουστάρω ρε παιδί μου... Τις προάλλες έγραψα ένα πρόγραμμα που παίρνει αυτόματα backup κάποιων αρχείων και τα μεταφέρει σε ένα άλλο server την τελευταία εργάσιμη κάθε μήνα και αφού τσεκάρει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο δίσκο, αν όχι ή αν κάτι πάει στραβά, στέλνει mail για ενημέρωση σε συγκεκριμένους χρήστες... Όσο το έγραφα, αφοσιώθηκα 100% σε αυτό... Πρώτη φορά ασχολήθηκα με system administration και μου άρεσε πάρα πολύ που έκανα κάτι νέο και διαφορετικό για μένα... Μετά έφαγα τρεις ώρες να βγάλω ένα report με ένα εργαλείο που δεν κάνει για αυτή την δουλειά και ξενέρωσα αλλά είπαμε, μία κρύο μία ζέστη...

Όποτε βρίσκω χρόνο διαβάζω τα βιβλία μου, χρόνος για γυμναστική πλέον δεν υπάρχει και το έχω αποδεχτεί, από την άλλη προσπαθώ να συμμαζέψω την όρεξή μου διότι είμαι συν 10 κιλά από το καλοκαίρι... Μερικές φορές σκέφτομαι να ξαναρχίσω το τσιγάρο για να σταματήσω το φαΐ αλλά γρήγορα απορρίπτω αυτή την σκέψη...

Η Μ. γύρισε στη δουλειά και ενώ πραγματικά συμφωνώ που έκατσε μαζί με τα παιδιά μας και πήρε την άδεια λοχείας από την άλλη ανακουφίστηκα που τελείωσε γιατί στις τσέπες μου πια είχε μόνο χνούδια κι ένα σβουράκι που μου έδωσε ο Σ. ...

Οι αποκριάτικες στολές των παιδιών μου είναι οι πιο ωραίες που υπάρχουν, το υπογράφω... Δώρα και οι δύο από διαφορετικό άνθρωπο αλλά παραγγελμένες και οι δύο από Αμερική... Buzz Lightyear ο μεγάλος, πιθηκάκι ο μικρός... :)

Γενικά βρίσκομαι σε δημιουργική φάση, καταστρώνω σχέδια, έχω ενέργεια και διάθεση, ελπίζω όλη αυτή η διάθεση να μην στερέψει ξαφνικά ούτε να υπάρξει κάποιος παράγοντας που θα μου κόψει τα φτερά...

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Έξω από τη βολή μου...

Οι Αμερικάνοι έχουν μια επιτυχημένη έκφραση όταν θέλουν να περιγράψουν μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος νιώθει ασφαλής και οικειότητα, "in the comfort zone", εμείς εδώ στην Ελλάδα το λέμε, έχω την βολή μου... Όταν έχω την βολή μου ξέρω τι θα αντιμετωπίσω, ξέρω πως να αντιδράσω, ξέρω τι να περιμένω... Αν ελπίζω για κάτι παραπάνω θα διαψευσθώ στις 9 από τις 10 περιπτώσεις...

Οι άνθρωποι νιώθουν ασφάλεια σε καταστάσεις που γνωρίζουν και δεν είναι κακό φτάνει η συνήθεια να μην ωραιοποιεί το παρελθόν και φτάνει να μην αποτελεί φρένο για την εξέλιξη... Το να βγεις από την βολή σου, να κάνεις κάτι άλλο, να βουτήξεις σε άγνωστα νερά, είναι ένα ρίσκο, περιέχει πάντα τον παράγοντα της αποτυχίας και της κακής εκτίμησης, δεν γίνεται όμως να μείνεις κολλημένος σε ένα μέτριο παρελθόν μόνο και μόνο επειδή σου είναι οικείο... Η ζωή πάει μπροστά και κάποιες φορές πρέπει να κάνεις επιλογές, να πάρεις ρίσκα και να βγεις από το comfort zone σου...

Στη δουλειά μου κι εγώ και οι συνάδελφοι μου περνάμε μια κατάσταση περίεργη... Καινούργια πρόσωπα, καινούργια κτίρια, καινούργιο αντικείμενο για πολλούς από εμάς... Πολλές φορές χάνεις την υπομονή σου, θυμώνεις, απελπίζεσαι, πολλοί αναπολούν συχνά το παρελθόν... Είπαμε, δεν υπάρχει πρόβλημα με αυτό, φτάνει να μην το ωραιοποιείς... Η αλλαγή δεν είναι εύκολη, θέλει χρόνο και προσπάθεια και το παρελθόν μοιάζει πολλές φορές σαν καταφύγιο αλλά εγώ δεν μπορώ να το δω έτσι... Προτιμώ να πάω μπροστά ακόμα και αν η επιλογή μου με οδηγήσει στα βράχια... Δεν μπορώ να μπω στην λογική του να επιλέξω κάτι που δεν μου αρέσει μόνο και μόνο επειδή το σήμερα και το μέλλον είναι ακόμα ασαφές... Ξέρω ότι το παρελθόν δεν μου άρεσε οπότε θα πάρω τα ρίσκα μου, επαγγελματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά, όποια και αν είναι αυτά και θα δω που θα με βγάλει... Ακόμα και αν αποτύχω δεν θα έχω να σκέφτομαι ότι δεν τόλμησα...