Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δουλειά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δουλειά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Προστατεύοντας τα κεκτημένα μου...

Βρίσκομαι σε μια περίεργη κατάσταση όσον αφορά τα επαγγελματικά μου... Η τοποθέτησή μου στο νέο πόστο από αρχές Ιανουαρίου, από την μία μου άνοιξε ένα καινούργιο κόσμο, τόσο τεχνολογικά όσο και σαν τρόπος δουλειάς, από την άλλη όμως με ξανάφερε στο επίπεδο του junior developer καθώς πλέον δεν κάνω σχεδόν τίποτα από όσα έκανα στα προηγούμενα 9 χρόνια επαγγελματικής πορείας...

Δεν κρύβω ότι αυτό με έχει ρίξει πολύ καθώς είναι δυσβάσταχτο για μένα να ξεκινήσω πάλι από το μηδέν στα 36, να αποδείξω τι είμαι από την αρχή ενώ το επαγγελματικό παρελθόν μου απουσιάζει από την εξίσωση, φαίνεται να μην αφορά και να μην ενδιαφέρει αυτούς που βρίσκονται στις θέσεις πιο πάνω από εμένα...

Οι καιροί είναι περίεργοι, ο κλάδος που εργάζομαι πρωταγωνιστεί σε κάθε δυσοίωνη φημολογία κι εγώ νιώθω ότι πρέπει να προστατευτώ από πιθανές επαναλήψεις όσων έζησα πριν από ένα χρόνο και κάτι... Πρέπει να κρατήσω επαφή με τα όσα έχω κάνει τόσα χρόνια, να τα πιστοποιήσω και να τα χρησιμοποιήσω υπέρ μου, να δείξω προς τα έξω ποιος είμαι και τι έχω κάνει...

Με λίγα λόγια... MCSA

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Ενημέρωση...

Συμβαίνουν πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω δυο σκέψεις στην σειρά και να τις γράψω στο blog... Είμαι σε εγρήγορση όλο κάτι κάνω, όλο κάπου τρέχω... Καλώς ή κακώς (κακώς), ο κόσμος μου είναι αυτός στον οποίο κινούμαι, η οικογένεια, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όσα με αφορούν, ο υπόλοιπος πλανήτης είναι ερμητικά κλεισμένος απ' έξω είτε από επιλογή είτε λόγω έλλειψης χρόνου... 

Στη δουλειά έχω μπει σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο και κάνω πολλά πράγματα καινούργια... Έχει προβλήματα η φάση, υπάρχουν διαδικασίες και συμπεριφορές που ενίοτε με εξοργίζουν αλλά από την άλλη το βλέπω σαν πρόκληση, γουστάρω ρε παιδί μου... Τις προάλλες έγραψα ένα πρόγραμμα που παίρνει αυτόματα backup κάποιων αρχείων και τα μεταφέρει σε ένα άλλο server την τελευταία εργάσιμη κάθε μήνα και αφού τσεκάρει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο δίσκο, αν όχι ή αν κάτι πάει στραβά, στέλνει mail για ενημέρωση σε συγκεκριμένους χρήστες... Όσο το έγραφα, αφοσιώθηκα 100% σε αυτό... Πρώτη φορά ασχολήθηκα με system administration και μου άρεσε πάρα πολύ που έκανα κάτι νέο και διαφορετικό για μένα... Μετά έφαγα τρεις ώρες να βγάλω ένα report με ένα εργαλείο που δεν κάνει για αυτή την δουλειά και ξενέρωσα αλλά είπαμε, μία κρύο μία ζέστη...

Όποτε βρίσκω χρόνο διαβάζω τα βιβλία μου, χρόνος για γυμναστική πλέον δεν υπάρχει και το έχω αποδεχτεί, από την άλλη προσπαθώ να συμμαζέψω την όρεξή μου διότι είμαι συν 10 κιλά από το καλοκαίρι... Μερικές φορές σκέφτομαι να ξαναρχίσω το τσιγάρο για να σταματήσω το φαΐ αλλά γρήγορα απορρίπτω αυτή την σκέψη...

Η Μ. γύρισε στη δουλειά και ενώ πραγματικά συμφωνώ που έκατσε μαζί με τα παιδιά μας και πήρε την άδεια λοχείας από την άλλη ανακουφίστηκα που τελείωσε γιατί στις τσέπες μου πια είχε μόνο χνούδια κι ένα σβουράκι που μου έδωσε ο Σ. ...

Οι αποκριάτικες στολές των παιδιών μου είναι οι πιο ωραίες που υπάρχουν, το υπογράφω... Δώρα και οι δύο από διαφορετικό άνθρωπο αλλά παραγγελμένες και οι δύο από Αμερική... Buzz Lightyear ο μεγάλος, πιθηκάκι ο μικρός... :)

Γενικά βρίσκομαι σε δημιουργική φάση, καταστρώνω σχέδια, έχω ενέργεια και διάθεση, ελπίζω όλη αυτή η διάθεση να μην στερέψει ξαφνικά ούτε να υπάρξει κάποιος παράγοντας που θα μου κόψει τα φτερά...

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Έξω από τη βολή μου...

Οι Αμερικάνοι έχουν μια επιτυχημένη έκφραση όταν θέλουν να περιγράψουν μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος νιώθει ασφαλής και οικειότητα, "in the comfort zone", εμείς εδώ στην Ελλάδα το λέμε, έχω την βολή μου... Όταν έχω την βολή μου ξέρω τι θα αντιμετωπίσω, ξέρω πως να αντιδράσω, ξέρω τι να περιμένω... Αν ελπίζω για κάτι παραπάνω θα διαψευσθώ στις 9 από τις 10 περιπτώσεις...

Οι άνθρωποι νιώθουν ασφάλεια σε καταστάσεις που γνωρίζουν και δεν είναι κακό φτάνει η συνήθεια να μην ωραιοποιεί το παρελθόν και φτάνει να μην αποτελεί φρένο για την εξέλιξη... Το να βγεις από την βολή σου, να κάνεις κάτι άλλο, να βουτήξεις σε άγνωστα νερά, είναι ένα ρίσκο, περιέχει πάντα τον παράγοντα της αποτυχίας και της κακής εκτίμησης, δεν γίνεται όμως να μείνεις κολλημένος σε ένα μέτριο παρελθόν μόνο και μόνο επειδή σου είναι οικείο... Η ζωή πάει μπροστά και κάποιες φορές πρέπει να κάνεις επιλογές, να πάρεις ρίσκα και να βγεις από το comfort zone σου...

Στη δουλειά μου κι εγώ και οι συνάδελφοι μου περνάμε μια κατάσταση περίεργη... Καινούργια πρόσωπα, καινούργια κτίρια, καινούργιο αντικείμενο για πολλούς από εμάς... Πολλές φορές χάνεις την υπομονή σου, θυμώνεις, απελπίζεσαι, πολλοί αναπολούν συχνά το παρελθόν... Είπαμε, δεν υπάρχει πρόβλημα με αυτό, φτάνει να μην το ωραιοποιείς... Η αλλαγή δεν είναι εύκολη, θέλει χρόνο και προσπάθεια και το παρελθόν μοιάζει πολλές φορές σαν καταφύγιο αλλά εγώ δεν μπορώ να το δω έτσι... Προτιμώ να πάω μπροστά ακόμα και αν η επιλογή μου με οδηγήσει στα βράχια... Δεν μπορώ να μπω στην λογική του να επιλέξω κάτι που δεν μου αρέσει μόνο και μόνο επειδή το σήμερα και το μέλλον είναι ακόμα ασαφές... Ξέρω ότι το παρελθόν δεν μου άρεσε οπότε θα πάρω τα ρίσκα μου, επαγγελματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά, όποια και αν είναι αυτά και θα δω που θα με βγάλει... Ακόμα και αν αποτύχω δεν θα έχω να σκέφτομαι ότι δεν τόλμησα...

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

A night to remember...

Όπως ίσως θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του blog, δουλεύω στον τραπεζικό κλάδο, είμαι προγραμματιστής... Στα αρκετά χρόνια εμπειρίας που έχω, οι στιγμές που μου άφησαν "σημάδια" ήταν αυτές που έζησα κατά τη διάρκεια των δύο projects πιστωτικού ελέγχου στα οποία συμμετείχα, στον έλεγχο των κυπριακών τραπεζών από την Pimco το 2012 και στον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών από την Black Rock το 2013... Ειδικά ο έλεγχος της Pimco ήταν μια εξοντωτική τρίμηνη σχεδόν εμπειρία με 18ωρες βάρδιες, χωρίς σαββατοκύριακα και αργίες, απίστευτο άγχος, πίεση και ένταση... Συζητούσα χθες με μια συνάδελφο με την οποία δουλεύαμε μαζί στα εν λόγω projects και της έλεγα χαριτολογώντας ότι αν ποτέ γράψω τα απομνημονεύματά μου σίγουρα ο έλεγχος της Pimco και ειδικά το παρακάτω περιστατικό θα έχει θέση σε αυτά:

Το project του ελέγχου από την Pimco διαρκούσε ήδη περίπου δυο μήνες και μετά από πολλές δύσκολες μέρες και νύχτες και πολλά δοκιμαστικά exports των δεδομένων είχε έρθει η ώρα για την παράδοση του πρώτου επίσημου παραδοτέου στην ελεγκτική εταιρεία... Η ομάδα στην οποία ανήκα είχε αναλάβει και το consolidation των δεδομένων από όλα τα διαφορετικά συστήματα της τράπεζας πριν τους τελικούς υπολογισμούς και το export αλλά επειδή τα δεδομένα ακόμα και στο σημείο στο οποίο βρισκόμασταν δεν είχαν μια απόλυτα ενιαία δομή για να μην σκάνε τα προγράμματα έπρεπε να φορτώνονται και να τροποποιούνται on the fly ένα - ένα... Αυτό ήταν ένα task που είχα αναλάβει εγώ και όπως είναι κατανοητό ήταν απόλυτα σημαντικό να μην γίνει κανένα απολύτως λάθος στην φόρτωση των δεδομένων διότι η μοίρα της τράπεζας (και η δική μας) εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα του ελέγχου, όπως οδυνηρά επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες μετά...

Η ώρα είχε πάει 2:30 π.μ. και δόθηκε το ok απ' όλα τα συστήματα να ξεκινήσει η διαδικασία φόρτωσης των δεδομένων και παραγωγής των τελικών αρχείων, η δουλειά μου ξεκινούσε... Όπως είναι εύκολα κατανοητό, το άγχος, η κούραση, η ανυπομονησία είχαν χτυπήσει κόκκινο, όλα όμως έπρεπε να γίνουν όπως είχαν σχεδιαστεί... Προσπαθούσα να είμαι προσεκτικός και ψύχραιμος, να ολοκληρώνω κάθε task όπως το είχα προγραμματίσει, να μην γίνει κανένα λάθος, καμιά απροσεξία, δυστυχώς όμως υπήρχαν παράγοντες που δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ στη δουλειά... 

Οι υπόλοιποι συνάδελφοι που είχαν ολοκληρώσει τη δουλειά τους και πλέον περίμεναν το export, μαζεύονταν στον χώρο που βρισκόταν το γραφείο μου, μια μεγάλη αίθουσα με γραφεία που είχε στηθεί το στρατηγείο του project... Όλοι ήταν άυπνοι, κουρασμένοι, αγχωμένοι και χρειάζονταν να βγάλουν την πίεση που ένιωθαν... Άρχισαν να μιλούν και να αστειεύονται μεταξύ τους, να γελάνε δυνατά, να κάνουν θόρυβο και όλα αυτά πάνω από το κεφάλι μου... Κάποιοι, ειδικά μια συγκεκριμένη συνάδελφος, ερχόντουσαν και με ρωτούσαν διαρκώς αν τα δικά τους δεδομένα ήταν εντάξει, αν όλα πήγαιναν καλά, μην καταλαβαίνοντας πόσο πολύ με ζόριζαν, πόσο περισσότερο δυσκόλευαν την προσπάθειά μου να συγκεντρωθώ και να κάνω τη δουλειά μου σωστά... Το άγχος συσσωρευόταν, η πίεση μου προκαλούσε πονοκέφαλο και γύρω μου γινόταν πανηγύρι ενώ εγώ προσπαθούσα να δουλέψω... 

Ήμουν έτοιμος να ουρλιάξω από τα νεύρα όταν ξαφνικά μια συνάδελφος (η ίδια με την οποία συζητούσα χθες για τα...απομνημονεύματά μου) έβαλε σε όλους την φωνή και τους ζήτησε να βγάλουν τον σκασμό και να με αφήσουν να δουλέψω απερίσπαστος για να μην γίνει κάποιο λάθος... Κανένας δεν αντέδρασε και όλοι σώπασαν, απλά ήθελαν να ξεδώσουν, δεν το έκαναν επίτηδες... Περιττό να πω ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη για αυτή την παρέμβαση που έσωσε την ψυχική μου ηρεμία και μου επέτρεψε να ολοκληρώσω τη δουλειά μου χωρίς λάθη εκείνη την νύχτα... 

Δυστυχώς όλος αυτός ο κόπος δεν έπιασε τόπο και σε μερικούς μήνες η τράπεζα, η κυπριακή οικονομία και όλοι εμείς οι εργαζόμενοι μπήκαμε σε ένα κυκεώνα που έφερε τα πάνω κάτω αλλά αυτά είναι ήδη γνωστά...

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση 2013...

Δεν θα αποφύγω τα κλισέ και θα επιχειρήσω μια ανασκόπηση της χρονιάς που τελειώνει σε λίγες ώρες, όχι τόσο για όσους διαβάσουν αυτό το post όσο για μένα για να έχω κάπου καταγεγραμμένες τις σκέψεις μου και να μπορώ στο μέλλον να ανατρέχω σε όσα έχω γράψει...

Το 2013, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν μια κακή και δύσκολη χρονιά... Ήταν κακή και δύσκολη διότι ξεκίνησε με ένα θέμα υγείας, συνεχίστηκε με τρομερή αναστάτωση σε ότι αφορά τα επαγγελματικά μου, ακολούθησε δουλειά, δουλειά, κι άλλη δουλειά, απλήρωτη, σε κακό κλίμα και ξεχειλωμένα ωράρια μέχρι που φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση αδράνειας και στασιμότητας η οποία δεν ξέρω ακριβώς που θα καταλήξει... Κάπου μέσα σε αυτό το διάστημα δοκιμάσαμε να πάμε διακοπές αλλά κουραστήκαμε πολύ περισσότερο απ' όσο καλά περάσαμε ενώ και οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μας δεν ήταν όπως τις ονειρευτήκαμε αφού τα υπόλοιπα τρία μέλη της οικογένειας αρρώστησαν...

Μέσα σε όλες αυτές τις αναποδιές, στα τέλη του Απρίλη, γεννήθηκε και ο δεύτερος γιος μου, ένα υπέροχο, στρουμπουλό, μελαχρινό μωράκι, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., αξιαγάπητος και γλύκας, για τον οποίο σκέφτομαι διαρκώς ότι δεν του δίνω την ίδια φροντίδα που έδινα στον Σ. όταν ήταν αυτός μωρό... Κρατώ τη γέννηση του δεύτερου παιδιού μου σαν το σημαντικότερο γεγονός του 2013, όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς θα ήταν αλλά και γιατί δυστυχώς δεν μου έρχεται κάτι άλλο θετικό στο μυαλό να θυμηθώ...

Το 2013 με έφερε αρκετά βήματα πίσω σε πολλούς τομείς, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά και οικονομικά, βήματα που είχα πασχίσει πολύ να κάνω και τώρα είμαι υποχρεωμένος να καταβάλω την ίδια και περισσότερη προσπάθεια για να ξανακερδίσω το χαμένο έδαφος... Αυτό ουσιαστικά είναι και το μοναδικό resolution που θέτω για τον καινούργιο χρόνο, να ξαναβρώ όλα όσα έχασα τόσο από τον εαυτό μου όσο και από όλους υπόλοιπους τομείς...

Υπό άλλες συνθήκες, (αν δεν βαριόμουνα) θα έγραφα και κάποιο post για τα καλύτερα και τα χειρότερα βιβλία που διάβασα το 2013... Μέσα στον χρόνο αυτό διάβασα αρκετά βιβλία, τα περισσότερα πολύ καλά, θα κρατήσω στην μνήμη μου όμως σαν πιο σημαντικό αναγνωστικά γεγονός την γνωριμία μου με το αναγνωστικό σύμπαν της μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστη σε μένα, Margaret Atwood... Τα "Όρυξ και Κρέικ" και κυρίως "Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" ήταν τα δύο καλύτερα βιβλία που διάβασα το 2013, αυτά που πέτυχαν περισσότερο απ' όλα να με τραβήξουν στον κόσμο τους...

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι... 
Μακάρι το 2014 να αποδειχτεί καλύτερο από το 2013...

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Το μετά...

Η μεταστέγαση έγινε τη Δευτέρα εν μέσω κακοκαιρίας και κοσμοχαλασιάς και η ζωή μου (υποτίθεται ότι) μπαίνει πάλι σε μια σειρά...

Πέρα από τα προβλήματα που υπάρχουν σχετικά με την μετακίνηση από και προς στη δουλειά, δεδομένου ότι χρησιμοποιώ τις δημόσιες συγκοινωνίες, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ήρεμη, εκνευριστικά θα έλεγα... Δεν κάνω απολύτως τίποτα και απλά περιμένω να περάσει η μέρα και να γυρίσω στο σπίτι...

Ίσως θα έπρεπε να το απολαμβάνω αυτό το διάστημα ραχατιού αλλά δεν το βλέπω έτσι... Όχι γιατί δεν μου έχει λείψει ο ελεύθερος χρόνος, ούτε γιατί δεν ξέρω πως να τον αξιοποιήσω...

Το πρόβλημα είμαι εγώ...

Εγώ δεν θέλω να είμαι εδώ που είμαι...

Εγώ δεν θέλω πια να δουλεύω με αυτούς τους όρους και αυτές τις συνθήκες...

Εγώ δεν ανέχομαι πια τις μικρές, καθημερινές συμβάσεις και υποχωρήσεις, την καθημερινή υποκρισία που ορίζει τον αξιόλογο εργαζόμενο του σήμερα...

Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είμαι μόνος μου σε όλο αυτό το θέατρο που παίζεται καθημερινά, ότι εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι υφίστανται καθημερινά τις ίδιες (και χειρότερες) πιέσεις με μένα και επιβιώνουν, τις αφήνουν πίσω τους την ώρα που βάζουν το κλειδί στην πόρτα για να μπουν στο σπίτι...

Εγώ δεν μπορώ να το κάνω, όχι πια...

Ίσως να μην σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, ίσως να είμαι απλά πιο απροσάρμοστος από τον μέσο όρο...

Η κλασσική ερώτηση που σου κάνουν είτε κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής αξιολόγησης είτε κατά τη διάρκεια κάποιας συνέντευξης για δουλειά, είναι το πως βλέπεις τον εαυτό σου μετά από κάποια χρόνια...

Κάποτε μπορούσα να την απαντήσω αυτή την ερώτηση... Πίστευα ότι επαγγελματικά η πορεία μου ήταν προδιαγεγραμμένη, αν όχι στον ίδιο εργοδότη σίγουρα στον ίδιο κλάδο και με τον ίδιο τρόπο...

Πλέον δεν μπορώ να απαντήσω... Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μετά, πού θα είμαι και τι θα κάνω σε μερικά χρόνια... Όχι μόνο γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά και γιατί δεν ξέρω τι θέλω και τι είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω για να το αποκτήσω πια...

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ανακυκλώνοντας το παρελθόν...

Ανακυκλώνω, ανακυκλώνεις, ανακυκλώνει.... 

Πακετάρω, πακετάρεις, πακετάρει... 

Αυτό κάνω κατά κύριο λόγο εδώ και δυο μέρες αφού η διαδικασία ενσωμάτωσης των υπηρεσιών στο οργανόγραμμα του νέου εργοδότη μπαίνει στην τελική ευθεία... Είμαστε υπ' ατμόν, ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να δοθεί το σύνθημα για την μεταστέγαση και από εκεί και πέρα ο σώζων εαυτόν σωθείτο, το πού θα καταλήξει ο καθένας κανείς δεν το ξέρει με σιγουριά... 

Υπάρχει μεγάλη μελαγχολία στο να βάζεις το παρελθόν σου σε κούτες που καταλήγουν στην ανακύκλωση, χαρτιά που μέχρι χθες αρχειοθετούσες διότι ήταν αποδείξεις και τεκμήρια της δουλειάς σου να αποτελούν πρώτη ύλη για το πράσινο προφίλ μιας εταιρείας...

Είναι αστείο το πως εξωραΐζουμε το παρελθόν, το πως ξεχνάμε όλα αυτά που μας στενοχώρησαν/εξόργισαν/έβγαλαν από τα ρούχα μας, μπροστά στην αβεβαιότητα του αύριο... Είναι ίδιον του ανθρώπου, μάλλον, να κρατάει μόνο  τις καλές αναμνήσεις από το παρελθόν του όταν διακυβεύεται η ομαλότητα της καθημερινότητάς του...

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Σκέψεις για ένα θολό επαγγελματικό αύριο...

Η σιγή του "Ψαροκόκαλου" για μια εβδομάδα δεν ήταν τυχαία... Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν πλήρης γεγονότων τόσο σε προσωπικό όσο κυρίως σε επαγγελματικό επίπεδο... Την πέρασα σε παρουσιάσεις και σεμινάρια με τα νέα "αφεντικά", την ομάδα όπου κατά πως φαίνεται θα καταλήξω... 

Οι εντυπώσεις, όχι καλές... 

Η διαφαινόμενη τοποθέτηση θα σημάνει ένα τεχνολογικό πισωγύρισμα, μια επιστροφή σε πρακτικές και λογικές που συνάντησα πριν από 9 περίπου χρόνια όταν ξεκίνησα τη δουλειά που κάνω...Η εμπειρία και η τεχνογνωσία που απέκτησα αυτά τα χρόνια θα παραμεριστεί για να επιστρέψω σε legacy συστήματα και υπερεξειδικευμένες τεχνολογίες τις οποίες νόμισα ότι άφησα πίσω μου πριν κάποια χρόνια για τα καλά, κάτι που φυσικά δεν με ικανοποιεί καθόλου... 

Τα πρόσωπα που συνάντησα μου προκάλεσαν διφορούμενα συναισθήματα, κάποια καλά και κάποια άσχημα, το δυστύχημα είναι ότι τα άσχημα συναισθήματα προκλήθηκαν κυρίως από τους ψηλά στην ιεραρχία... Καμιά διάθεση για brainstorming, για όσμωση του παλιού με το νέο, όπως μας είχαν πει, απλά μια διάθεση και μια νοοτροπία που λέει εμμέσως πλην σαφώς , "η κατάσταση είναι παγιωμένη και συγκεκριμένη, take it or leave it" ...  

Ομολογώ ότι με έχει πιάσει μεγάλη νευρικότητα και τάση φυγής... Η αλλαγή επαγγελματικού περιβάλλοντος είναι πάντα μια διαδικασία που απαιτεί προσπάθεια και υπομονή πόσο μάλλον όταν αυτή η αλλαγή δεν έχει περάσει από το χέρι σου με κανένα τρόπο και σου έχει επιβληθεί από τις καταστάσεις... Προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου και να εξετάζω τις καταστάσεις όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένα αλλά στα σίγουρα, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, είμαι διατεθειμένος να ανοίξω την πόρτα της εξόδου αν μου δοθεί η ευκαιρία...

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Νυχτερινή βάρδια...

Η βάρδια ξεκίνησε στις 12... Είναι έκτακτη περίπτωση, όπως και οι εποχές που ζούμε... Έχει απόλυτη ησυχία, το μόνο που ακούγεται είναι τα ανεμιστηράκια των pc και τα δάχτυλά μου που πληκτρολογούν... Είμαι μόνος μαζί με άλλους δύο ανθρώπους σε ένα κτίριο επτά ορόφων, ο καθένας σε ξεχωριστό όροφο... Έχω ξαναδουλέψει τέτοιες ώρες αλλά ποτέ εντελώς μόνος μου όπως απόψε... Ήπια ένα Red Bull που έφερα μαζί μου και τώρα πίνω την πρώτη γουλιά καφέ, του πρώτου της ημέρας, η νύχτα (και η μέρα) θα είναι μεγάλη...

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Τηλεγράφημα από το μέτωπο...

Χθες δούλευα μέχρι τις 21:45... 

Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα τον Σ. αφηνιασμένο και την Μ. εξουθενωμένη... Ο μικρός βρίσκεται σε φοβερή υπερένταση κι έχει εκρήξεις εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά... Ίσως να φταίει και που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι...  Η Μ. έχει επωμιστεί όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών και αυτό είναι δύσκολο, οι αντοχές της λιγοστεύουν μέρα με την μέρα... 

Εν τέλει, ο Σ. κοιμάται, ο Θ. κοιμόταν ήδη, καταφέρνω να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να ξεραθώ στον ύπνο... Στις 4:30 ο Θ. ξυπνάει... Είναι το δεύτερο συνεχόμενο βράδυ εκεί που κοιμόταν σερί όλο το βράδυ εδώ και μια εβδομάδα... Τάισμα, άλλαγμα, κοίμισμα, ξανακοιμήθηκα στις 5:45 και ξύπνησα τελικά στις 7:15 όταν ξύπνησε κι ο Σ. ... 

Είμαι πολύ κουρασμένος αλλά σφίγγω τα δόντια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 15... Ξέρω ότι όλη αυτή η πίεση κάπου θα μου βγει και θα κάνει κρότο... Πονάει η μέση μου, πονάει η ουλή της κοίλης μου, πονάει το αριστερό μου πόδι... Κάνω υπομονή, η άλλη επιλογή είναι να γκρινιάζω και να βρίζω όλη την ώρα αλλά δεν θα με βοηθήσει σε τίποτα...

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Status update...

Περνάω δεύτερο τραπεζικό διαγνωστικό έλεγχο μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, από Pimco σε Black Rock, ενδιάμεσα ένας επιπλέον έλεγχος από την Clayton, συν μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου... Δουλεύω πάλι σε καταιγιστικούς ρυθμούς, δεν υπάρχουν ωράρια, ούτε σαββατοκύριακα, ίσως ούτε και άδεια αν επαληθευτεί το worst case σενάριο... Είμαι πια μπαρουτοκαπνισμένος, βετεράνος αυτών των projects, έχω εμπειρία που γράφει πολύ καλά στο cv μου, το πρόβλημα είναι ότι δεν θέλω να την πουλήσω, δεν θέλω να γίνει καθημερινότητα όλη αυτή η τρέλα... Ο χρόνος που περνάει δεν εξαγοράζεται κι εγώ θέλω ξεκούραση και διακοπές...

Υ.Γ. Εννοείται πως ποστάρω από το γραφείο...

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Η επόμενη μέρα...

Στην πραγματικότητα δεν έχει έρθει ακόμα... Κάνουμε ότι τίποτε δεν συμβαίνει και ότι η ζωή κυλάει όπως και πριν... με μικρές διαφορές... Υπάρχουν πράγματα που έχουν παγώσει εντελώς και άλλα που έχουν επιταχυνθεί και κινούνται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες...

Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν διαβεβαιώσεις ότι καμιά θέση εργασίας δεν κινδυνεύει, η ανασφάλεια υπάρχει και καλύπτει τα πάντα σαν αόρατο πέπλο... Όλες οι συζητήσεις από όπου και αν ξεκινούν καταλήγουν πάντα στο ίδιο σημείο, στο μετά και στο αύριο... Ψάχνουμε να βρούμε πληροφορίες για το πως δουλεύουν στο αντίστοιχο τμήμα του νέου μας εργοδότη, τι τεχνολογίες χρησιμοποιούν, να διασταυρώσουμε φήμες και γνωριμίες... Επεξεργαζόμαστε σενάρια που μας βρίσκουν είτε να εργαζόμαστε, χωρίς όμως να έχουμε κατανοήσει το πλαίσιο ακόμα, είτε στο ταμείο ανεργίας...

Όσο για μένα, όπως έλεγα και σε προηγούμενη ανάρτηση, προσπαθώ να προετοιμαστώ για κάθε ενδεχόμενο... Έχω στο μυαλό μου το χειρότερο σενάριο και προσπαθώ να βρω τρόπους να είμαι όσο καλύτερα προετοιμασμένος... Πιστεύω ότι αν συμβεί το χειρότερο, να χάσω τη δουλειά μου, αυτό δεν θα γίνει, πριν περάσουν κάποιοι μήνες οποτε σκοπεύω να τους εκμεταλλευτώ όσο γίνεται καλύτερα...

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Για το κυπριακό ΟΧΙ...

Δεν μπορώ να μην φουσκώσω από υπερηφάνεια για την εξ ημισείας κυπριακή καταγωγή μου και να μην χαιρετίσω το ΟΧΙ της κυπριακής βουλής στο πρωτάκουστο σχέδιο "διάσωσης" που θέλησε να επιβάλλει το Eurogroup και η Γερμανία... Είναι ένα λαμπρό παράδειγμα του πως το πολιτικό σύστημα συμπορεύεται με την λαική βούληση σε καταστάσεις κρίσης και δεν πάει κόντρα σε αυτή... Οι Κύπριοι βουλευτές και τα κυπριακά πολιτικά κόμματα δεν "μάσησαν" από εκβιαστικά διλλήματα και καταστροφολογικές θεωρίες και επέλεξαν, έστω και από πολιτικό τακτικισμό, να εισακούσουν τον κυπριακό λαό που στάθηκε εξαρχής ενάντιος στην συμφωνία της Παρασκευής... Δεν μπορεί να μην σκεφτεί κάποιος το πόσο διαφορετική στάση κράτησε το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε παρόμοιες καταστάσεις που ζήσαμε πριν από τρία χρόνια εδώ στην Ελλάδα και το πως μπέρδεψε εσκεμμένα την έννοια της τυφλής υποταγής με αυτή της διαπραγμάτευσης...

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν ακόμα καλοπροαίρετοι υποστηρικτές της ιδέας της ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωζώνης, είναι είτε αφελείς είτε καλά αμειβόμενοι να υποστηρίζουν αυτή την ιδέα... Η οικονομική αποικιοκρατία που επιβάλλει ο βιομηχανικός βορράς στον όλο και πιο εξαθλιωμένο νότο επ' ουδενί δεν συνιστά ένωση ελευθέρων κρατών με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις... Η Γερμανία, πλέον ξεκάθαρα και με αλαζονεία κατακτητή, δείχνει ότι στόχος της είναι να μαζέψει όλο το "χαρτί" σε τράπεζες που αυτή ελέγχει και να μην επιτρέψει την ύπαρξη τραπεζικών παραδείσων που δεν ελέγχει... Προσπαθεί προφανώς να καθυστερήσει μια δικιά της ενδεχόμενη κρίση ρευστότητας η οποία λογικά θα έρθει αφού ένας ένας οι αγοραστές των γερμανικών προϊόντων εξαθλιώνονται και χρεωκοπούν... Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχει ένα μεταφυσικό στοιχείο στην επιρροή που ασκεί η Γερμανία στην ευρωπαική και την παγκόσμια ιστορία... Είναι ενάντια στην κοσμοθεωρία μου αλλά σκέφτομαι ότι κάτι πρέπει να συμβαίνει με το γερμανικό DNA καθώς σε ούτε 100 χρόνια η Γερμανία έχει καταστρέψει την Ευρώπη τρεις φορές...

Από εδώ και πέρα ο δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα... Η τρόικα άρχισε ήδη να απειλεί ενώ μια συμφωνία με την Ρωσία που αυτή την στιγμή φαντάζει σαν σωτηρία δεν μπορεί και δεν πρόκειται να μην περιλαμβάνει το στοιχείο της υποτέλειας κάποιας μορφής... Μέσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις που γίνονται αυτές τις μέρες καμιά ουσιστική κουβέντα δεν γίνεται για τους εργαζόμενους των κυπριακών τραπεζών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο... Το θέμα δεν είναι φλέγον... Σε κάθε περίπτωση εμείς θα είμαστε οι χαμένοι της υπόθεσης καθώς κάθε μελλοντικό σχήμα θα απαιτήσει να θυσιαστούν θέσεις εργασίας και μισθοί... Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν περίμενα αυτές τις εξελίξεις, ούτε και κανένας άλλος συνάδελφος πιθανότατα... Όλοι γνωρίζαμε ότι η λήξη των συλλογικών συμβάσεων θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας σφοδρής επίθεσης στα κεκτημένα μας αλλά αυτό το σενάριο κανείς μας δεν το είχε φανταστεί, ότι ξαφνικά θα είμασταν εργαζόμενοι φαντάσματα σε μια τράπεζα φάντασμα, να μην γνωρίζεις αν έχεις δουλειά ή όχι...

Μόλις ανέβει αυτό το post κλείνω τον υπολογιστή και φεύγω για το κέντρο, το σωματείο μας έχει καλέσει συνέλευση... Μακάρι να είμαστε περισσότεροι σήμερα απ' ότι τις άλλες φορές, αν όχι σήμερα πότε; Δεν ξέρω ούτε τι θα πούμε ούτε πού θα καταλήξουμε... Ξέρω όμως ότι φοβάμαι τόσο πολύ για το αύριο που έχω μουδιάσει, πλέον δεν έχω άγχος...  

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Αναμονή...

Από χθες το πρωΐ,  αν εργάζεσαι σε κυπριακή τράπεζα, όπως εγώ,  δεν βρίσκεις ύπνο... Παρακολουθείς τις ειδήσεις, ψάχνεις στο internet, μιλάς με συναδέλφους στο τηλέφωνο και περιμένεις... Σκέφτεσαι ότι ήρθε ίσως η ώρα να ζήσεις αυτό που εκατομμύρια άλλοι έζησαν πριν από σένα... Ζυγίζεις την κατάσταση, υπολογίζεις, σκέφτεσαι εναλλακτικές, παρακαλάς να κερδίσει το δελτίο του ΤΖΟΚΕΡ που έχεις κολλημένο με μαγνητάκι στο ψυγείο και τρέμεις για το τι θα γίνει από την Τρίτη το πρωΐ στη δουλειά...

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ένα ελαφρώς καθυστερημένο new year's resolution...

Το παρόν post δεν θα έχει κανένα απολύτως νόημα για τους περισσότερους αναγνώστες αυτού του blog διότι δεν συνηθίζω να αναφέρομαι σε τεχνικά θέματα και τη δουλειά μου συχνά... Άλλοι αναγνώστες που ίσως να έχουν επαφή με το αντικείμενο μπορεί να παραξενευτούν διότι θα τους φανώ ίσως ανακόλουθος... Αυτό το post παίζει τον ρόλο μιας δημόσιας δέσμευσης απέναντι στον εαυτό μου, ένας λόγος να μην τα παρατήσω στα μισά, όπως συνήθως κάνω...

Όντας BI Developer δεν υπήρχε απόλυτη ανάγκη να ασχοληθώ με κάποια high level γλώσσα προγραμματισμού... Οι λίγες γραμμές κώδικα που ήταν απαραίτητες μπορούσαν να καλυφθούν από τις αποσπασματικές γνώσεις μου τις οποίες δεν μπήκα στη διαδικασία να αναπτύξω τόσα χρόνια... Οι λόγοι ήταν διάφοροι... Από την μία η φυσική μου απέχθεια για τον πατροπαράδοτο προγραμματισμό, από την άλλη το αντικείμενό μου που απαιτεί γνώσεις στις βάσεις δεδομένων, τα χρόνια πέρασαν και εγώ παρέμεινα στις γνώσεις πασαλείμματα περί προγραμματισμού...

Με την πάροδο των χρόνων τα πράγματα άλλαξαν... Ωρίμασα κι εγώ τόσο σαν επαγγελματίας όσο και σαν άνθρωπος και είδα ότι η ουσιαστική άγνοια κάποιας γλώσσας προγραμματισμού μου στερεί ευκαιρίες τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο... Τα όρια της δημιουργικότητας ουσιαστικά ορίζονται μόνο από την φαντασία του developer,  δημιουργικότητα που μπορεί να εξαργυρωθεί τόσο σε προσωπική ικανοποίηση όσο και σε χρήμα...

Κάποιες απόπειρες που έκανα αρχικά, έπεσαν στο κενό... Αρχικά δοκίμασα να κινηθώ στον χώρο του Open Source, Python για την ακρίβεια, τόσο για ιδεολογικούς όσο και για προσωπικούς λόγους... Την ζάλισα την Python για δυο χρόνια αλλά δεν είδα προκοπή... H καταραμένη μου lack of commitment (που λένε και στο χωριό μου), η δυσκολία μου να βρω χρόνο για να αφιερώσω, οι δυσκολίες που συνάντησα λόγω του ότι όλα τα IDE που χρησιμοποίησα δεν με ικανοποίησαν αλλά κυρίως η δυσκολία που είχα να βρω κάποιο πρακτική εφαρμογή για την Python δεδομένου ότι δεν χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη τεχνολογία στη δουλειά μου, ήταν οι κυριότεροι λόγοι που το "Operation Python" απέτυχε...

Ήρθε λοιπόν η ώρα για τη δέσμευση... Τα χρόνια περνούν, οι ευκαιρίες λιγοστεύουν, οι υποχρεώσεις αυξάνονται... Η κατάσταση έτσι όπως είναι στο μυαλό μου είναι now or never...

Το όνομα αυτής: C# !!!

Δουλεύω τόσα χρόνια με Microsoft τεχνολογίες και λειτουργικά συστήματα και έχω πολύ μεγάλη εξοικείωση με το Visual Studio μέσω του BIDS ... H C# είναι μια γλώσσα που σου επιτρέπει να δημιουργήσεις σχεδόν τα πάντα, έχει πολύ μεγάλη υποστήριξη από την Microsoft, μεγάλο community από πίσω της, δυνατότητα να δουλέψεις και σε άλλα λειτουργικά συστήματα όπως Linux ή Android και επιπροσθέτως έχει εφαρμογή στον χώρο εργασίας μου...

Αυτή την φορά δεν θα επιτρέψω στην συνηθισμένη μου lack of commitment (που λένε και στο χωριό μου) να με εμποδίσει να πετύχω τον στόχο μου... Σε ένα χρόνο από τώρα θα έχω πρόοδο να αναφέρω...!!!

Υ.Γ. Το post αυτό γράφτηκε κατά τη διάρκεια κάποιων ημερών και οι τελευταίες εξελίξεις στην δουλειά μου και κάποιες απροσδόκητες αποχωρήσεις μπορεί να απαιτήσουν να μάθω...Java τελικά και όχι C# !!! 

Βλέποντας και κάνοντας...

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Ευχές 2013...

Ο χρόνος τελειώνει κι εγώ είμαι στη δουλειά και βλέπω το inbox μου να γεμίζει με email αποχωρήσεων... Από την Τετάρτη τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά και το μέλλον σίγουρα θολό...

Δεν μπορώ να κάνω κάτι αυτή την στιγμή, προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι την χρονιά που έρχεται διότι μπαίνω σε ένα loop κακών σκέψεων και άγχους... Όλα είναι αβέβαια και δυσοίωνα αλλά πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να την παλέψουμε αν όχι για μας αλλά γι' αυτούς που αγαπάμε...

Καλή χρονιά με υγεία εύχομαι σε όλους... Μακάρι το 2013 αν δεν μπορεί να μας χαρίσει περισσότερες χαρές από το 2012, να μας χαρίσει τουλάχιστον περισσότερη ελπίδα...

Στον εαυτό μου εύχομαι να συνεχίσει να περπατάει στο μονοπάτι που έχει ήδη ανοίξει και που μακάρι να γίνει δρόμος...

Καλά να είμαστε όλοι!

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Burnout...

Και πάνω εκεί που λες ότι τίποτα δεν πάει χειρότερα κάτι μπορεί να συμβεί και να στραβώσουν κι άλλο τα πράγματα... Να σε θεωρήσουν μαλάκα και δεδομένο και να σου βγάζουν και τη γλώσσα από πάνω κοροϊδευτικά...  

Προσπαθώ να μην "πέφτω" αλλά το burnout δείχνει κανονικά τα σημάδια του... Νιώθω ότι είμαι σε φάση που έχει κλείσει ένας κύκλος και πρέπει να ανοίξει ένας νέος αλλά πάλι αυτό είναι το συναίσθημα που έχω πάντα μετά από περιόδους μεγάλης πίεσης... Από την άλλη ίσως όντως να έχει έρθει η ώρα για γενναίες αποφάσεις... 

Παλεύω απεγνωσμένα να βρω κάτι να κρατάω το μυαλό μου ξύπνιο, να βρω κάτι νέο και ενδιαφέρον... Έγραψα PHP για πρώτη φορά, επαγγελματικά και όχι σαν προσωπική άσκηση και μου άρεσε, ένιωσα καλά... Κυνηγάω την Python, μήπως βρω μια άκρη, αυτή η γλώσσα μου κρατάει το ενδιαφέρον καιρό τώρα, είναι καρμική η σχέση μας... 

Δεν ξέρω αν η περαιτέρω εμβάθυνση στον κόσμο της Πληροφορικής είναι η σανίδα της ψυχολογικής μου σωτηρίας  αλλά δεν ξέρω κι άλλο τρόπο που να πληρώνει και τους λογαριασμούς μου... 

Η συνέχεια... επί της οθόνης!

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Η Κραυγή...

Η Κραυγή - Edvard Munch
Χθες το βράδυ (Κυριακή, 28η Οκτωβρίου) κι ενώ πάλι δούλευα, ερχόταν διαρκώς στο μυαλό μου η "Κραυγή" του Edvard Munch, ένας πίνακας που αποτυπώνει τον ανθρώπινο τρόμο και την απελπισία... Η ψυχική μου διάθεση και η σωματική μου κόπωση, προφανώς, έψαχναν να βρουν μια εικόνα να εκφραστούν και αυτή ήταν η ιδανική... 

Περιμένοντας να τρέξουν αμέτρητες stored procedures ζωγράφιζα με κόκκινο στυλό σχεδιάκια που άλλοτε προσπαθούσαν να μοιάζουν στην "Κραυγή" και άλλοτε στον Κθούλου... Έφυγα πιο νωρίς από τους άλλους γύρω στις 8:30 γιατί δεν άντεχα άλλο... Τα σχεδιάκια μου έγιναν αντικείμενο συζήτησης και προσοχής... Κάποια κοπέλα μου είπε σήμερα ότι αν δείχναμε τα σχέδια σε ψυχολόγο, αυτός θα συμβούλευε να κλειδώσουμε τον ζωγράφο και να πετάξουμε το κλειδί...Δεν θα είχε και πολύ άδικο ο ψυχολόγος...

Η πλάκα είναι ότι τα σχέδια άρεσαν σε όλους και ότι πήρα επαίνους που δεν περίμενα ποτέ να πάρω για τις καλλιτεχνικές μου επιδόσεις...

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Twitter-like posts #3...

Έκπληξη!!! 

Είμαι στη δουλειά πάλι Σαββατιάτικο...

Φεύγοντας (ποιος ξέρει τι ώρα) λέω να πάω να πάρω το HOT DOC, να συμμετάσχω κι εγώ στο έγκλημα...

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012