Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκκλησία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκκλησία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2020

Το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης ηθικής χρεοκοπίας...

Όλη η σειρά των γεγονότων που οδήγησαν στην χθεσινή  αναστολή λειτουργίας των χώρων λατρείας αποδεικνύει κάτι το οποίο στα μάτια πιστών και μη ήταν πασιφανές εδώ και χρόνια, η ολοκληρωτική και απόλυτη ηθική χρεοκωπία της Ορθόδοξης Ελλαδικής εκκλησίας... Οι "πατέρες" της εκκλησίας απέδειξαν το πόσο τρομακτικά και επικίνδυνα είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, το ότι επιμένουν να ζουν σε ένα Μεσαίωνα και με ένα πλέγμα αντιλήψεων το οποίο παραπέμπει στα χειρότερα σκοτάδια της ανθρώπινης ιστορίας... Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2020 ιεράρχης να βγαίνει από άμβωνος και να προτείνει αγιασμό για την καταπολέμηση του κορονοιού... Τι διαφορά έχει αλήθεια από τον επιτήδειο που πουλούσε βυζαντινές κηραλοιφές για την καταπολέμηση της νόσου; 

Ενώ όλες οι οργανωμένες θρησκείες του πλανήτη ανέλαβαν την ηθική και κοινωνική τους ευθύνη και προέτρεψαν τους πιστούς τους να συμμορφωθούν με τις υποδείξεις της επιστημονικής κοινότητας, ενώ το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης έπραξε το ίδιο όπως και η Αρχιεπισκοπή Βορείου Αμερικής, η Ελλαδική εκκλησία πρωτοτύπησε παγκοσμίως, δεν ανέστειλε καμία δραστηριότητά της και επέμεινε ότι το να χρησιμοποιούν πολλοί άνθρωποι το ίδιο κουταλάκι και να συνωστίζονται στις εκκλησίες θα τους αφήσει ανεπηρρέαστους από την νόσο... Υπάρχουν βέβαια και οι άπιστοι και κακοπροαίρετοι σαν κι εμένα που θα σκεφτούν ότι η στάση της Ελλαδικής εκκλησίας δεν εξηγείται μόνο με θρησκευτικά κριτήρια... Υπάρχουν κι αυτοί που θα σκεφτούν ότι δεν θέλει ίσως να χάσει την high season της Ορθοδοξίας,  την Σαρακοστή και το Πάσχα, που τα έσοδα της πολλαπλασιάζονται... Πόσο άδικο θα έχουν...;

Φυσικά δεν είναι άμοιρή ευθυνών και η κυβέρνηση για αυτή την ιλαροτραγωδία που ζήσαμε και ακόμα ζούμε... Δεν είναι δυνατόν ένα συντεταγμένο κράτος το οποίο πληρώνει από τα ταμεία του τους μισθούς των ιερωμένων να "παρακαλάει" την Ιεαρά Σύνοδο για να προστατευτεί η δημόσια υγεία... Δεν είναι δυνατόν να κάνουμε debate για τα αυτονόητα, δεν με απασχολεί αν υπάρχει πολιτικό κόστος ή όχι, η δημόσια υγεία είναι υπεράνω κάθε άλλης παραμέτρου κι όποιος πολιτικός δεν μπορεί να το κατανοήσει αυτό καλύτερα να πάει (ή να τον στείλει ο λαός με την ψήφο του) στο σπίτι του...

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Η ρίζα του φόβου...

Ο παιδικός εφιάλτης που με βασάνιζε για χρόνια, που τον θυμάμαι από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, είναι ο εξής: 

Ένα ανθρωπόμορφο πλάσμα με γαμψά νύχια στα πόδια και τα χέρια, με κέρατα και μυτερά δόντια, έρχεται πάνω από το κρεβάτι μου την νύχτα ή πετιέται μέσα από τις πρασιές, πίσω από το άγαλμα, στην πλατεία που με έχουν πάει οι γονείς μου βόλτα... Η εικόνα του με κυνηγούσε για χρόνια στον ύπνο και στον ξύπνιο μου σε βαθμό που μεγαλώνοντας μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να σκεφτώ αν ήταν όντως πλάσμα του υποσυνείδητου μου ή όχι... Εξαιτίας του φοβόμουν για χρόνια το σκοτάδι, κυρίως μέσα στο σπίτι και ακόμα και τώρα που έχω γίνει ο ίδιος πατέρας νιώθω άβολα όταν είμαι σε εντελώς σκοτεινά δωμάτια...

Πριν από λίγες μέρες κι εντελώς τυχαία, συνειδητοποίησα ποια ήταν η πηγή του φόβου μου, τι γέννησε αυτόν τον εφιάλτη... Στο πατρικό μου υπήρχαν διάφορες μικρές εικονίτσες αγίων από αυτές που πολλές φορές βάζουν στα δωμάτια των παιδιών για να τα "φυλάνε", μπορεί ακόμα να βρεις καμιά καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι... Σε μια από αυτές απεικονιζόταν η Αγία Μαρίνα να ταπεινώνει τον δαίμονα σε μια εικόνα παρόμοια με αυτή... Όταν κάποια στιγμή ανασύρθηκε από την μνήμη μου η ανάμνηση της ύπαρξης αυτής της εικόνας, έψαξα στο internet να βρω κάποια εικόνα της Αγίας Μαρίνας και τότε μπροστά μου εμφανίστηκε ο φόβος των παιδικών μου, και όχι μόνο, χρόνων... 

Η αιτία του φόβου μου ήταν μια εικόνα που η μάνα μου, η γιαγιά μου, δεν θυμάμαι ποιος, είχε φέρει στο σπίτι, είχε βάλει στο δωμάτιό μου για να με "φυλάει", που εξαιτίας της όμως το παιδικό μου μυαλό δημιούργησε εικόνες που με ταλαιπώρησαν για χρόνια...

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Εγώ και ο Θεός...

Η σχέση μου με τον Θεό είχε πάντα τις ιδιαιτερότητές της... Προέρχομαι από μια οικογένεια που η μητέρα πιστεύει αλλά η σχέση της με το χριστιανικό τελετουργικό είναι περιορισμένη, δεν πάει συχνά στην εκκλησία, και ο πατέρας είναι επί της ουσίας άθεος αλλά δεν το παραδέχτηκε ποτέ, ούτε καν στον εαυτό του... Δεν πήγα ποτέ κατηχητικό και οι παππούδες γκρινιάζανε που δεν πηγαίναμε εγώ και ο αδελφός μου εκκλησία... Ειδικά αν πηγαίναμε το Πάσχα στο χωριό και δεν πηγαίναμε εκκλησία ήταν σίγουρο ότι θα μούτρωναν...

Μεγαλώνοντας η σχέση μου με την θρησκεία ήταν μάλλον εθιμοτυπική αλλά στηριζόταν στον φόβο που είχα (και έχω) για τον θάνατο και το "μετά"... Όντας μάλλον ορθολογιστής, δεν μπορούσα να δώσω λογική εξήγηση σε κάποια πράγματα τα οποία περιέχονται στην χριστιανική πίστη γι' αυτό και είχα αποφασίσει να απομονώσω τα θετικά, κατ' εμέ, κομμάτια της χριστιανικής διδασκαλίας και να τα χρησιμοποιήσω για να δομήσω το δικό μου προσωπικό δόγμα... Η πίστη μου στην ύπαρξη του θείου στηριζόταν επίσης στο γεγονός ότι έχω μια μεταφυσική πίστη για την ύπαρξη κάτι άλλου πέρα από τον υλικό κόσμο, την οποία δεν μπορώ να αιτιολογήσω, και στο γεγονός ότι πάντοτε ζήλευα τους ανθρώπους που πιστεύουν δυνατά σε κάτι χωρίς αμφιβολίες, που έχουν την πολυτέλεια/κατάρα να έχουν βεβαιότητες και μπούσουλες στη ζωή τους...

Η γέννηση του παιδιού μου πίστευα ότι θα με έφερνε πιο κοντά στον Θεό, ίσως λόγω της μοναξιάς που νιώθει ο νέος γονιός όταν συνειδητοποιεί την ευθύνη του να βοηθήσει ένα πλάσμα που είναι ζωντανό κομμάτι του να ζήσει και να μεγαλώσει με υγεία και ευτυχία, ένα αποκούμπι είναι χρήσιμο, η βεβαιότητα ότι κάτι άλλο ανώτερο από σένα έχει απλώσει προστατευτικά τις φτερούγες του από πάνω σου... Τα πράγματα όμως δεν έγιναν ακριβώς έτσι... 

Κάποια προβλήματα υγείας του μπέμπη και μια γενικότερη περίοδος αναθεώρησης και εσωτερικών διεργασιών με απομάκρυναν πολύ από αυτό που λέγεται σχέση με το Θείο... Η σιωπή που ακούω από το υπερπέραν είναι εκκωφαντική και πραγματικά υπήρξαν στιγμές που ήθελα πάρα πολύ να ακούσω έστω και ένα ψίθυρο... Θα μου πει κάποιος, συνήγορος του Θεού, ότι ίσως δεν είχα τα αυτιά ανοιχτά για να ακούσω... Ίσως να είναι και έτσι... Από την την άλλη όμως περιμένεις από αυτή την πέρα από τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά δύναμη να σταθεί στο πλάι σου όταν την χρειαστείς χωρίς να είναι απαραίτητο να προηγηθεί ο όλεθρος, να σε συντρέξει άμεσα όπως θα συντρέξει ο γονιός το παιδί του... 

Σήμερα ξεκινάει η Μ. Εβδομάδα κι εγώ νιώθω πιο άθεος παρά ποτέ... Δεν είμαι σίγουρος για κάτι απόλυτα αλλά ξέρω ότι η απόσταση μου με τον Θεό μεγαλώνει...

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Υπέρ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας...

Υπέρ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ήταν ο δίσκος που κυκλοφόρησε μέσα στην εκκλησία χθες το πρωί της Κυριακής όταν πήγαμε για την πρώτη μετάληψη του Σ. (δεν φταίω εγώ, η Μ και οι παππούδες φταίνε)... Όπως μας ενημέρωσε ο παπάς από άμβωνος, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας κάνει μεγάλη φιλανθρωπική και ιεραποστολική δουλειά στις χώρες του Τρίτου Κόσμου... 

Τι  περίεργο πάτερ, πώς δεν έχει δραστηριοποιηθεί ακόμα το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και στην Ελλάδα; 

Χώρα του Τρίτου Κόσμου δεν είναι κι αυτή; Ok, ακόμα δεν βλέπουμε παιδάκια με τυμπανισμένες κοιλιές στους δρόμους αλλά πού θα πάει, θα το πετύχουμε...

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Γιατί να μην συνεισφέρει και η Εκκλησία;

Η Εκκλησία δεν θα συμμετάσχει στην "πανεθνική/πατριωτική" προσπάθεια αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης; Η περιουσία της φτάνει και περισσεύει όχι το χρέος της Ελλάδας να καλύψει αλλά και αυτό του Τρίτου Κόσμου αλλά απ' ότι φαίνεται οι εκπρόσωποι της Ελλαδικής Εκκλησίας σφυράνε κλέφτικα και προσβλέπουν στη σωτηρία των Ελλήνων στην ... άλλη ζωή! Μέχρι τότε αξιώνουν το κράτος να συνεχίσει να πληρώνει τους μισθούς των κληρικών, να συντηρεί τα εκκλησιαστικά σχολεία και να διατηρούν τίτλους ιδιοκτησίας με σουλτανικά χρυσόβουλα... Με λίγα λόγια, εδώ ο κόσμος καίγεται και η γενειάδα χτενίζεται...