Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευπαθείς Ομάδες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευπαθείς Ομάδες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Ο θρίαμβος της ζωής...

Πέρα από μνημόνια, καταθέσεις, επιλεκτικές ή μή χρεωκοπίες και άγχη για το αύριο, αυτή είναι η είδηση που έκλεψε την προσοχή μου περισσότερο τις τελευταίες μέρες... Ένας ύμνος στη ζωή και στην ομορφιά της...

Το σύνδρομο του πανκ: Ένα ντοκιμαντέρ για μια διαφορετική μπάντα

The punk syndrome

Στο ντοκιμαντέρ Το σύνδρομο του πάνκ, ο φακός ακολουθεί μια πανκ μπάντα της Φινλανδίας από τον καιρό που ήταν άγνωστοι μέχρι που έγιναν ευρύτερα γνωστοί στο κοινό. Το αξιοσημείωτο είναι πως οι Pertti Kurikan Nimipäivät πάσχουν από νοητική στέρηση. Αυτό δεν τους εμποδίζει να κάνουν αυτό που αγαπούν, δηλαδή να παίζουν μουσική.

Ο Πέρτι, ο Κάρι, ο Τόνι και ο Σάμι μιλούν εκ βαθέων, γράφουν οι ίδιοι τους στίχους και τη μουσική τους και διαμαρτύρονται μέσα από αυτά για την αντιμετώπιση που δέχονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Είναι αληθινοί εκπρόσωποι της πανκ μουσικής, με ό,τι βέβαια αυτό συνεπάγεται.

Η μπάντα ταρακούνησε τους θεατές του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όπου παίχτηκε και τους έκανε να καταλάβουν ότι εάν έχεις θέληση και αγάπη, τίποτα μπροστά σου δε μπορεί να σταθεί τροχοπέδη.

Ο Τζέι Πι Πάσι που μαζί με τον Γιούκα Κάρκαϊνεν σκηνοθέτησαν την ταινία, έδωσε το παρόν στη Θεσσαλονίκη και μίλησε για το κινηματογραφικό του εγχείρημα.

«Την ταινία έχουμε σκηνοθετήσει εγώ και ο Γιούκα Κάρκαϊνεν, ο οποίος είχε δει τη μπάντα μετά τη δεύτερη συναυλία της σε ένα μικρό σποτ στην τηλεόραση. Νομίζω ότι αυτό που τράβηξε και τους δυο μας στο συγκεκριμένο συγκρότημα ήταν η ενέργεια των μελών του» τόνισε ο σκηνοθέτης.

«Υπάρχει κάτι αληθινά θετικό σε αυτούς. Τσακώνονται, ένας από εκείνους έχει αυτοκτονικές τάσεις, υπάρχει πολύ θυμός αλλά και θλιβερές στιγμές, ωστόσο κυριαρχεί η θετική στάση». «Ακολουθήσαμε τη μπάντα για περίπου 18 μήνες. Η προσέγγιση ήταν πολύ εύκολη και αρχίσαμε αμέσως τα γυρίσματα» συμπλήρωσε.

Όσο για την πλευρά της διασημότητας που απολαμβάνει το συγκρότημα, ο σκηνοθέτης επεσήμανε: «Έχουν επίγνωση της δημοφιλίας τους, όμως επειδή ζουν σε ιδρύματα, με τους γονείς τους ή σε ειδικά διαμερίσματα, διαθέτουν περιορισμένη ανεξαρτησία για να χαρούν αυτή τη δημοσιότητα. Είχαμε ξαναβρεθεί στο παρελθόν με άτομα με αναπηρία και ξέραμε ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τους Pertti Kurikan Nimipäivät».
Πηγή: TVXS

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down...

Ο θρίαμβος της ζωής, της θέλησης, της επιμονής και της αυταπάρνησης... Ένα χαστούκι στα μούτρα όσων επιμένουν να διαχωρίζουν τους ανθρώπους βάζοντάς τους ταμπέλες και σε όσους καταδικάζουν σε Καιάδες, ακόμα και μέσα στην μήτρα, όσους δεν ανήκουν στον μέσο όρο...

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος. Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο. Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την “καθυστέρηση” και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.

Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot....
Διαβάστε όλη την συνέντευξη εδώ κι εδώ...

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Πολιτικά ορθές μαλακίες...

Έχω ένα θέμα με την πολιτική ορθότητα, μου την σβουρίζει διότι πιστεύω ότι κατά βάση είναι ένας εύσχημος τρόπος να καμουφλαριστεί η υποκρισία... Υπάρχουν δύο πολιτικά ορθές εκφράσεις που με εκνευρίζουν αφάνταστα...

Η πρώτη είναι ο "έγχρωμος" όταν αναφέρεται κάποιος σε άνθρωπο μη-λευκό / Καυκάσιο και ειδικά σε μαύρους... Τι πάει να πει έγχρωμος, για άνθρωπο μιλάμε όχι για τηλεόραση... Υπάρχουν λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι, γιατί τους λευκούς τους λέμε λευκούς και τους υπόλοιπους έγχρωμους; Για να μην φανούμε ρατσιστές; Από πότε είναι ρατσιστικό να λες την αλήθεια; Είναι ντροπή να λες ότι κάποιος είναι μαύρος; Το τραγούδι του James Brown και μετέπειτα moto της Black Power έλεγε "Say it loud, i 'm black and i 'm proud" δεν έλεγε "Say it loud, i 'm coloured and i 'm proud"... Το να αποκαλείς κάποιον μη-λευκό έγχρωμο δεν επιδεικνύει ευαισθησία και σεβασμό στη διαφορετικότητα αλλά τύψεις που ενδεχόμενα νιώθει ο λευκός για ότι του έχει κάνει και μια υποκριτική, τάχα μου ανθρωπιστική στάση, "να δείτε με, σέβομαι όλους τους ανθρώπους, σέβομαι το διαφορετικό, δεν τους λέω μαύρους τους λέω έγχρωμους"... Μη χέσω...

Η δεύτερη πολιτικά ορθή έκφραση που με εκνευρίζει είναι το να ονομάζεις τους ανθρώπους με αναπηρία, "άτομα με ειδικές ικανότητες"... Ok, καλή η θετική σκέψη αλλά το να βαφτίζεις το ψάρι κρέας, δεν καλυτερεύει κάτι στις ζωές αυτών των ανθρώπων... Υπάρχουν άνθρωποι που είτε γεννήθηκαν έτσι είτε τους συνέβη να έχουν κάποια αναπηρία, είναι υποχρέωση της κοινωνίας μας να τους αποδεχτεί και να τους βοηθήσει να ενταχθούν σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες, στην εκπαίδευση, την εργασία, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό... Το να προσπαθείς να λειάνεις τις γωνίες τις αναπηρίας ονομάζοντάς την "ειδική ικανότητα" είναι σκέτη υποκρισία, ένα όνομα δεν κάνει τη διαφορά, ησυχάζει απλά τον τρόμο που νιώθουν οι υπόλοιποι, μη - ανάπηροι, στο άκουσμα ή στην θέα ενός ανάπηρου ανθρώπου και τις τύψεις για την κρυφή, άγρια χαρά που νιώθουν γιατί δεν συνέβη σε αυτούς και τους αγαπημένους τους, στη ζωή του πραγματικά ενδιαφερόμενου δεν αλλάζει κάτι... Είμαι σίγουρος ότι ένας ανάπηρος θα προτιμούσε να έχει συμπολίτες που σέβονται την ύπαρξή του, δεν παρκάρουν στα πεζοδρόμια πάνω στις ράμπες διέλευσης αμαξιδίων, ούτε παρκάρουν στις θέσεις πάρκινγκ ειδικά για αυτόν στα πολυκαταστήματα και ένα κράτος που δεν είναι αδιάφορο, για να μην πω εχθρικό, απέναντί του, που δεν τον αντιμετωπίζει σαν στατιστική και σαν βάρος του συστήματος υγείας... Είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε όλα αυτά χωρίς δεύτερη σκέψη με τον τίτλο "άτομο με ειδικές ικανότητες"... όπως είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε τις "ειδικές ικανότητες" του εν μια νυκτί για να έχει την υγεία του και την αρτιμέλεια του... Αν είχε περιεχόμενο το ενδιαφέρον και ο ανθρωπισμός, οι λέξεις δεν θα έπαιζαν ρόλο...

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Οργή...

Θα ήθελα να σπάσω τα μούτρα αυτών των υπανθρώπων που με την αδιαφορία τους βασανίζουν απροστάτευτα παιδιά... Αν δεν γουστάρετε ή δεν μπορείτε να κάνετε μια δουλειά ρε κωλόζωα, να μην την κάνετε, εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, όχι για υπογραφές και πρωτόκολλα... Αει στο διάολο, σιχάματα...


Ζωές δεμένες με ιμάντες

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ 

Ενα αγόρι δεμένο για πολλά χρόνια στο κρεβάτι του. Δυο κορίτσια τρέφονται ακόμη μέσα στο κλουβί τους. Ανήλικα με αναπηρία, ταλαιπωρημένα και παρατημένα, χωρίς κανένας να ενδιαφέρεται. 

Εικόνες ντροπής με παιδιά δεμένα με ιμάντες πάνω στα κρεβάτια τους, στην «αποθήκη παιδικών ψυχών» του ΚΕΠΕΠ (Κέντρου Περίθαλψης Παίδων) Λεχαινών Ηλείας, ήρθαν χθες στη δημοσιότητα, μετά την επιστολή και τις φωτογραφίες που έστειλε φοιτήτρια εθελόντρια στην τοπική ενημερωτική ιστοσελίδα www.iliatora.gr

Το γεγονός επιβεβαίωσε στην «Ε» και η διοικήτρια του ιδρύματος Αννα Μαζαράκη, υποστηρίζοντας ότι το δέσιμο των παιδιών με ιμάντες στα κρεβάτια γίνεται για την ασφάλειά τους, μετά τη γραπτή οδηγία του ψυχιάτρου που συνεργάζεται με το ίδρυμα.
Οι εικόνες που περιγράφει η νεαρή φοιτήτρια από το εξωτερικό που βρέθηκε μαζί με άλλους εθελοντές το 2009 στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, προσφέροντας εθελοντική εργασία για περίπου έξι μήνες, δεν τιμούν κανέναν και κυρίως το υπουργείο Υγείας, που ανέχεται αυτή την απαράδεκτη κατάσταση που ντροπιάζει τη χώρα μας διεθνώς.
«Πολλοί εργαζόμενοι στο ΚΕΠΕΠ έχουν τη νοοτροπία, όπως και η υπόλοιπη κοινωνία, ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά με διανοητική αναπηρία ως ανθρώπινα όντα. Η δουλειά τους είναι απλά να τα κρατήσουν ζωντανά...», αναφέρει η εθελόντρια και τονίζει:
«Πολλοί "κανονικοί" άνθρωποι δεν θέλουν να καταλάβουν πως αναπηρία δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι "φυτό", ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Πολλά από αυτά τα παιδιά στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών είναι σε θέση να κάνουν πράγματα που δεν θα πιστεύετε: ένα αγόρι, το οποίο είναι δεμένο για πολλά χρόνια στο κρεβάτι του, φαίνεται ότι είναι σε θέση να περπατήσει ή να οδηγήσει μια αναπηρική καρέκλα πολύ καλά (ειδικά προς τα έξω από την πόρτα).
Αλλά δεν του επιτρέπεται, καθώς το ίδιο εξακολουθεί να περιμένει (για περίπου δύο χρόνια) εξέταση για την ασθενή καρδιά του. Ενα κορίτσι είναι σε θέση να ζωγραφίσει (παρ' όλο που δεν μπορεί να ελέγξει τα χέρια της πολύ καλά) και αυτό της αρέσει πολύ. Δύο επτάχρονα κορίτσια με αυτιστικό σύνδρομο μπορούν να καθίσουν στο τραπέζι και να φάνε με το κουτάλι, όμως τρέφονται ακόμη μέσα στο κλουβί τους...
Πολλά από τα παιδιά φαίνονται αποκρουστικά, αλλά δεν είναι δικό τους λάθος: κανείς δεν νοιάζεται να τα ντύσει με ρούχα του μεγέθους τους, καθαρά και χωρίς σχισίματα, να κόψει τα μαλλιά τους στην ώρα τους, να τα βοηθήσει να πλύνουν τα δόντια τους, να βάλουν κάποια ενυδατική λοσιόν στα πόδια και τα χέρια, να κάνουν ντους όταν χρειάζεται... Το νοσηλευτικό προσωπικό βάζει την υπηρεσιακή στολή του μόνο όταν έρχεται κάποια επιθεώρηση από το υπ. Υγείας».
Σημειώνεται ότι στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών περιμένουν ακόμα την κάλυψη των κενών θέσεων σε νοσηλευτικό προσωπικό, που υποσχέθηκε πριν από καιρό δημόσια ο υπουργός Υγείας, μετά την αποκάλυψη της «Ε» για τον ξυλοδαρμό τροφίμου από το προσωπικό του ιδρύματος. Η συγκεκριμένη υπόθεση ερευνάται ακόμα με ΕΔΕ, ενώ από την Εισαγγελία της Αμαλιάδας έχει διαταχθεί η διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης.

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Κράτος Καιάδας...

Ζούμε σε ένα κράτος  Καιάδα, που αδιαφορεί πλήρως για όλους εκείνους του πολίτες που ανήκουν σε ειδικές κοινωνικές ομάδες είτε μιλάμε για γέρους, είτε μιλάμε για άτομα με ειδικές ανάγκες, είτε μιλάμε για γονείς με μικρά παιδιά, είτε μιλάμε για άπορους... 

Δεν αδιαφορεί απλά για τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων αλλά με προκλητικό τρόπο και σαδισμό που φτάνει στη διαστροφή, κάνει και ότι μπορεί για να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τη ζωή τους...

Στα πλαίσια καμίας απολύτως εξυγίανσης δεν χωράει η κατάπτυστη απόφαση να καταργηθεί το μειωμένο εισιτήριο για τους τυφλούς πολίτες στον ΟΣΕ, όπως επίσης δεν χωράνε όλα τα παρόμοια μέτρα, τόσο στο παρελθόν όσο και στο μέλλον... 

Αυτό που φαίνεται εξόφθαλμα και προκλητικά είναι η άποψη που έχουν οι κυβερνώντες για το "κράτος πρόνοιας" και την αντιμετώπιση των ευπαθών ομάδων που τις αντιμετωπίζουν στην καλύτερη περίπτωση σαν "βάρος" και στην χειρότερη σαν χαλάκι για τα πόδια...