Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζόρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζόρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Χωρίς τίτλο...

Υπάρχουν τόσα πολλά για τα οποία μπορώ να γράψω αλλά όλα έχουν μπουκώσει το μέσα μου και τίποτα δεν μπορεί να βγει προς τα έξω... Τα γεγονότα της περιόδου σπρώχνονται το ένα με το άλλο για το ποιο θα είναι το πιο σημαντικό, το πιο επιτακτικό, αυτό που σε αγχώνει περισσότερο, αυτό που σε μαυρίζει λίγο ακόμα... Κάνω υπομονή και περνάω μέρα την μέρα, χωρίς σχέδια και πλάνα, πού χρόνος άλλωστε για τέτοια, ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ξεκλέβω λίγο χρόνο δουλεύοντας από το σπίτι... Το 2018 είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο και το δυσκολότερο από όλα είναι  ότι κλυδωνίζονται σχεδόν όλες οι βεβαιότητες μου, αν δεν υπήρχε και η άγκυρα μου που λέγεται οικογένεια, η γυναίκα και τα δυο μου παιδιά, δεν ξέρω πραγματικά αν θα ήμουν σε θέση να bloggάρω έτσι απλά τον πόνο μου και να μην βρίσκομαι σε έξαλλη κατάσταση...

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο βατήρας...

Διάβασα πρόσφατα το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Jorge Bucay «Ο Δρόμος της Συνάντησης» :


Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου. Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή. Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Το σπίτι που εγώ έζησα την παιδική μου ζωή και οι άνθρωποι που μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή δεν ήταν αυτός ο βατήρας... Μου έδωσαν αγάπη, δεν το αμφισβήτησα ποτέ αυτό, αλλά δεν μου έδωσαν κανένα από τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζεται ένα παιδί για να βγει έξω και να αντιμετωπίσει τον κόσμο... Ούτε πως να αγαπάς και να σέβεσαι πρώτα απ' όλα τον εαυτό σου, ούτε το πως να κυνηγάς τα όνειρά σου, ούτε το να μην φοβάσαι την αλήθεια και να την αντιμετωπίζεις κατάματα, ούτε το πως να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, ούτε πως να φτιάχνεις σχέσεις με άλλους ανθρώπους... 

Νιώθω και με συντρίβει να το σκέφτομαι, ότι οι άνθρωποι που με μεγάλωσαν χρησιμοποίησαν, άθελά τους, εμένα και τον αδερφό μου σαν συναισθηματικά σωσίβια μιας ζωής και μιας σχέσης που την κατάπιε και την ξεζούμισε η καθημερινότητα καθιστώντας την άνευρη και ανούσια... Αναπόφευκτα, από αυτή την οικογένεια μεγάλωσαν δύο άντρες σε αρκετά πράγματα δυσλειτουργικοί με προβλήματα επαναλαμβανόμενα με κοινή πάντοτε αιτία... 

Η ζωή όμως προχώρησε, εγώ κοντεύω τα 40 κι αδερφός μου τα 36, φτιάξαμε δικές μας οικογένειες και αυτές έχουν σημασία, αυτές μόνο μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή μας... Ήμουν πολύ τυχερός ότι γνώρισα πολύ νέος την Μ. και μεγάλωσα μαζί της και με βοήθησε πολύ να αλλάξω σε πολλά πράγματα, αυτό της το χρωστάω... Νιώθω ότι έχει έρθει η ώρα να κλείσω κάποια θέματα στο μυαλό μου για πάντα και να βοηθήσω όσο μπορώ και τον αδερφό μου να κάνει το ίδιο γιατί ξέρω πως το θέλει κι αυτός... Είναι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στην γη που μπορεί να καταλάβει και να νιώσει όλα όσα έχω μέσα στο μυαλό μου και να ερμηνεύσει τις αναμνήσεις του κοινού μας παρελθόντος...

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον αδερφό μου και την Μ. ...

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Αδιέξοδο...

Αυτό είναι το feeling...
Προσωπικό, επαγγελματικό, ψυχολογικό αδιέξοδο...
Διαρκή βήματα μπρος και πίσω, τίποτα δεν αλλάζει απλά η επιβεβαίωση της μη επιβεβαίωσης για άλλη μια φορά...
Ανεπάρκεια σε όλα...

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Γολγοθάς...

Στο καράβι της επιστροφής από Αίγινα, καθόμαστε στο σαλόνι... Έχω βάλει μια ταινία στα παιδιά στο laptop γιατί δεν έχω κουράγιο να τους κυνηγάω, πονάει η μέση μου, κάθομαι δίπλα τους και απαντάω σε ευχετήρια μηνύματα στο Facebook από το κινητό μου, είναι τα γενέθλιά μου...

Παραδίπλα κάθεται μια παρέα από δύο οικογένειες που μιλούν αγγλικά... Έχουν, κι οι δυο μαζί, αρκετά παιδάκια που κάνουν την σχετική φασαρία αλλά τίποτα το ιδιαίτερο... Το ένα παιδάκι από όλα έχει μια δυσμορφία στο πρόσωπο πολύ έντονη που του αλλοιώνει εντελώς το δεξί μισό του προσώπου του... Δεν φαίνεται να έχει κάποιο άλλο πρόβλημα, νοητικό ή κάτι άλλο ας πούμε αλλά το πρόσωπό του είναι μαγνήτης για το βλέμμα... Ο Σ. το προσέχει και μου τον δείχνει ρωτώντας με τι έχει αυτό το παιδάκι και είναι έτσι... Προσπαθώ να του εξηγήσω ότι κάτι έπαθε και δεν είναι ωραίο να το δείχνουμε με το δάχτυλο διότι θα αισθανθεί άσχημα... Σκέφτομαι πόσες φορές θα έχει ήδη και πόσες ακόμα θα αντιμετωπίσει αυτό το αγοράκι και οι γονείς του αυτά τα βλέμματα της συμπόνοιας/έκπληξης/απέχθειας/κτλ , πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστείς ότι οι άλλοι άνθρωποι κατά κανόνα στην πρώτη επαφή μαζί σου θα σε αντιμετωπίζουν σαν αξιοπερίεργο... Δεν ξέρω τι θα μου κόστιζε σαν άνθρωπο, συναισθηματικά, ένας τέτοιος Γολγοθάς, να μεγαλώνω ένα παιδί με πρόβλημα... Προφανώς θα είχε όλη την αγάπη μου και την συμπαράστασή μου αλλά δεν ξέρω τι θα χρειαζόταν να κάνω για να διατηρήσω μια άλφα συναισθηματική και ψυχική ισορροπία μέσα μου, για το παιδί πρώτα απ' όλα και για μένα...

Όσο κάνω αυτές τις σκέψεις είμαι σκυμμένος στην οθόνη του κινητού μου και στέλνω ευχαριστήρια μηνύματα...  Χωρίς να το αντιληφθώ, ένα κοριτσάκι από τα παιδάκια της διπλανής μας παρέας, το οποίο μέχρι εκείνη την ώρα καθόταν αμίλητο στην θέση του, έρχεται δίπλα μου και με το δάχτυλο του χτυπάει σχετικά δυνατά την οθόνη του κινητού μου... Ξαφνιάζομαι, αρχικά νομίζω ότι θέλει να παίξει με το τηλέφωνό μου αλλά το κοριτσάκι δείχνει να είναι σε ένταση, ξαναχτυπάει με το δάχτυλο την οθόνη του κινητού μου και σηκώνει τα χέρια του στα πλάγια του κεφαλιού του (μου έρχονται φλασιές από το "Rainman") ενώ η μαμά του έχει ήδη σηκωθεί από την θέση της, την έχει πάρει αγκαλιά και προσπαθεί να την ηρεμήσει... Η δεύτερη κυρία της παρέας, μου λέει με σπαστά ελληνικά ότι την ενοχλεί που καθόμαστε όλοι προσηλωμένοι σε οθόνες, καλά κάνει το παιδί της λέω, προσπαθώντας να είμαι όσο πιο χαμογελαστός γίνεται και βάζω το κινητό στην τσέπη... Σε λίγο ο μπαμπάς της μικρούλας που βρισκόταν κάπου έξω με τα υπόλοιπα παιδάκια, επιστρέφει και παίρνει στην βόλτα μαζί και το κοριτσάκι που ακολουθεί ήρεμα, κρατώντας το χέρι του πατέρα της... Όταν φεύγουν η μαμά του κοριτσιού, κι αυτή με σπαστά ελληνικά, μου ζητάει συγνώμη για το συμβάν... Προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν πρέπει να στενοχωριέται κι ότι δεν συνέβη τίποτε σημαντικό...

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Εμπόδια...

Το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος που πολεμάει το άγχος και την κατάθλιψη , συνειδητά, είναι ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του... Όχι ως προς τον τομέα της αυτοπεποίθησης και του αυτοσεβασμού αλλά ως προς το ότι δυσκολεύεται να ερμηνεύσει τις αντιδράσεις του... 

Δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν μια συγκεκριμένη αντίδραση, μια έκρηξη οργής, μια κακή διάθεση είναι αποτέλεσμα μιας αντίδρασης του οργανισμού στις δυσκολίες, τις στενοχώριες, τις απογοητεύσεις που όλοι λίγο πολύ βιώνουν ή οφείλονται στην "πάθησή" του... Μπαίνει στη διαδικασία να ζυγίζει αίτια, αφορμές και αντιδράσεις, αν υπήρχε λογική ποσόστωση συναισθήματος στην αντίδραση ή αν η αδρεναλίνη έρευσε παραπάνω από το κανονικό... 

Ακόμα δυσκολότερο να αποφανθεί για το τις πταίει είναι η περίοδος που για ακόμα μια φορά προσπαθεί να ελαττώσει και να κόψει τελικά την όποια φαρμακευτική αγωγή λαμβάνει, εφόσον έχει δώσει ο γιατρός το ok...  Γνωρίζει ότι η διαδικασία οφείλει να είναι αργή και ότι οι αντιδράσεις του οργανισμού στην μη χορήγηση των φαρμάκων παρουσιάζονται σταδιακά, όχι από την μια μέρα στην άλλη... Κάθε πρωί ξυπνάει και σκέφτεται αν αισθάνεται καλά, αν τον απασχολεί κάτι, αν είναι αρκετά σημαντικό αυτό το κάτι ώστε να δικαιολογεί την ενδεχόμενη κακή του διάθεση και αυτό συνεχίζεται και επαναλαμβάνεται καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας μέχρι να πέσει για ύπνο... 

Είναι μια διαδικασία, εξουθενωτική, που τον αποξενώνει κάποιες φορές από τους γύρω του διότι κάνει focus διαρκώς στον εαυτό του, θέλει προσπάθεια να μην εγκλωβιστεί στον κόσμο του...

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν πάω σε κηδείες...

Χθες το μεσημέρι στις 3:30, στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου έγινε η κηδεία του συναδέλφου Γ.Δ. ... Σχεδόν το σύνολο των συναδέλφων, πλην κάποιων που έπρεπε να παραμείνουν στον γραφείο για λειτουργικούς λόγους και αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία, τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία όπως συνηθίζεται να λέμε... Εγώ δεν πήγα, ήμουν μεταξύ αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία... 

Δεν πηγαίνω ποτέ σε κηδείες παρά μόνο αν είναι απολύτως απαραίτητο για να στηρίξω κάποιον δικό μου άνθρωπο που με χρειάζεται να είμαι εκεί και αυτό γίνεται με βαρύ προσωπικό κόστος... Είμαι ένας άνθρωπος με διάφορα θέματα μέσα στο κεφάλι μου οπότε δεν θέλω να ζορίζω τον εαυτό μου σε κάποια θέματα, ειδικά όταν μπορώ να το αποφύγω... Με καταρρακώνει η απόγνωση των αγαπημένων που μένουν πίσω και η απελπισία του αποχωρισμού, δεν θέλω να το βιώνω ούτε σαν παρατηρητής...

Στις κηδείες με ενοχλούν (με εξοργίζουν) και αυτοί που τις αντιμετωπίζουν σαν κοινωνικό δρώμενο, που νιώθουν την υποχρέωση να φορέσουν το λυπημένο τους πρόσωπο, τα καλά τους ρούχα και να κάνουν κλισέ σχόλια του τύπου "τι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είναι..." ... Αυτοί που υπερβάλλουν στις εκδηλώσεις του πόνου τους διότι πιστεύουν ότι "έτσι πρέπει", που συναγωνίζονται σε σπαραγμό τους πραγματικά οικείους του εκλιπόντος... Αυτοί, συνήθως ηλικιωμένοι, που επί της ουσίας πάνε στις κηδείες με μια κρυφή κι ανομολόγητη χαρά που ο Χάρος τους προσπέρασε, που την γλύτωσαν κι αυτή την φορά...

Όταν ήμουν 19 χρονών ο καλύτερος μου φίλος για όλη την παιδική κι εφηβική μου ηλικία σκοτώθηκε με μηχανάκι... Η κηδεία του ήταν από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου και ακόμα πιο δύσκολη όταν πήγα να δω την μάνα του όταν έμαθα το νέο... Έκτοτε δεν πήγα ποτέ ξανά στο νεκροταφείο, δεν ήθελα και δεν μπορούσα, είχα πει το αντίο μου και δεν μπορούσα να μπω πάλι σε αυτή τη διαδικασία του πίσω μπρος... Από τότε έχω πάει σε δύο μόνο κηδείες, η μία ήταν όταν η (καρδιοπαθής) κουμπάρα μου, μητέρα της βαφτιστήρας μου, κήδευε την μάνα της και όταν πέθανε ο παππούς της Μ., που μου το ζήτησε σαν χάρη... Στην κηδεία του νονού μου που κηδεύτηκε στην Κύπρο δεν πήγα και μπορεί όντως να υπήρχε ένα θέμα υγείας του γιου μου του Σ. εκείνες τις μέρες και το οποίο επικαλέστηκα σαν αιτία που δεν πήγα, όμως αυτό είχε αρχίσει να βελτιώνεται, η πραγματική αιτία ήταν ότι δεν ήθελα να πάω, δεν άντεχα να μπω σε εκείνο τον κυκεώνα του πόνου και της απόγνωσης που προκάλεσε ο εντελώς απροσδόκητος θάνατός του...

Τρέμω στην σκέψη ότι θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα να κηδέψω τους γονείς μου...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μούδιασμα...

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10:30 ένας συνάδελφος έπαθε ανακοπή καρδιάς... Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες άλλων συναδέλφων που προσπάθησαν να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες αλλά και των διασωστών του ΕΚΑΒ και του Ιατρικού Κέντρου (τους καλέσαμε και αυτούς επειδή είναι πολύ κοντά μας) ο συνάδελφος πέθανε... Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορικό καρδιοπάθειας, υπολογίζω γύρω στα 55, ανύπαντρος, κλειστός και ντροπαλός... Όταν εξέπνευσε οι συνάδελφοι που δούλευαν στην ίδια ομάδα με εκείνον έψαξαν το κινητό του μήπως και βρουν κάποιον που να φαίνεται από την επαφή ότι είχε μια σχέση πιο στενή για να τον ενημερώσουν... Μου φάνηκε τόσο στενάχωρο αυτό... Αυτό που γυρνάει στο μυαλό μου είναι το ποιος τελικά θα τον αναζητήσει... Ο Γ.Δ. έφυγε το πρωί από το σπίτι του χωρίς να ξέρει ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πια, δεν είναι τρομερό αν το καλοσκεφτείς; 

Η διοίκηση κάλεσε άμεσα ψυχολόγο για να μιλήσουν όσοι θέλουν μαζί του... Αυτή την στιγμή ο όροφος είναι σχεδόν άδειος, όλοι σχεδόν έχουν πάει στην ομαδική συνεδρία που γίνεται... Εγώ δεν πήγα, νιώθω ότι δεν έχει να μου προσφέρει κάτι άλλωστε δεν νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το γεγονός πόσο μάλλον σε μια ομαδική συνεδρία... Απλά νιώθω ένα μούδιασμα μέσα μου από την ώρα που συνέβη το περιστατικό... Σίγουρα δεν θα χάσω την αποψινή μου προπόνηση, ότι κι αν γίνει θα πάω για τρέξιμο...

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Εξομολογήσεις...

Της είπες ότι πίνεις 3 με 4 ποτήρια κρασί κάθε βράδυ για να χαλαρώσεις κι αυτή σου είπε ότι πρέπει να το ελαττώσεις γιατί δεν κάνει καλό ούτε στην ψυχική υγεία ούτε και στην σωματική... Σε άκουσε και σου είπε ότι ίσως πρέπει να ξανακάνεις ψυχοθεραπεία αφού η αιτία της δυστυχίας σου είναι πάντα επαναλαμβανόμενη, ότι δεν είσαι αρκετά καλός...

Αυτό που σε κυνηγάει πάντα είναι ότι η σχέση που είχες με τον πατέρα σου δεν ήταν αυτή που έπρεπε να είναι, εσύ νόμιζες ότι αυτός σε απέρριπτε και κατά πως φαίνεται, ρίχνεις όλο το φταίξιμο στον εαυτό σου... Αυτό που σου στοιχειώνει την σκέψη όμως είναι να μην γίνει ο Σ. ότι ήσουν εσύ, να είναι σίγουρος για τον εαυτό του και να νιώθει ότι τον αγαπούν... Προσπαθείς υπερβολικά όμως και πρέπει να σταματήσεις διότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να πληγώσεις ένα παιδί... 

Αποφάσισες πάλι να κάνεις restart (ποιο είναι άραγε αυτό, έχεις χάσει το μέτρημα), να σταματήσεις να πίνεις πολύ, να το πάρεις αλλιώς και προσπαθείς να σκεφτείς όσο πιο ήρεμα γίνεται για τα σημαντικά πράγματα της ζωής σου... 

Σκέφτεσαι ότι από τους λίγους που σε διαβάζουν οι περισσότεροι θα νομίσουν ότι γράφεις στο δεύτερο ενικό για να δώσεις λογοτεχνίζον (my ass) ύφος στο post σου αλλά η αλήθεια είναι ότι για κάποιο ακατανόητο λόγο  σε κάνει να νιώθεις καλύτερα να γράφεις στο δεύτερο κι όχι στο πρώτο ενικό...

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Φαύλος κύκλος...

Πίνεις ένα ποτό παραπάνω γιατί θες να μουδιάσεις λίγο μέσα σου, να χαλαρώσεις από το πνίξιμο... Δεν θες να καταλήξεις να παίρνεις Xanax κάθε φορά που νιώθεις ένταση... Το αλκοόλ όμως επιβραδύνει και αδρανοποιεί την επήρεια των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων οπότε το πνίξιμο παραμένει... Οπότε εσύ πίνεις άλλο ένα ποτό γιατί δεν καταφέρνεις να πείσεις τον εαυτό σου να ηρεμήσει από μόνος του και να αφήσεις τα αντικαταθλιπτικά να κάνουν τη δουλειά τους... Αναρωτιέσαι αν τελικά θα έπρεπε να πάρεις εκείνο το Xanax και να συμβουλευτείς τη γιατρό σου... Όχι τίποτε άλλο, το αλκοόλ παχαίνει κιόλας...

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Οι δυο δεκάρες μου (my two cents)...

Είναι αλήθεια ότι από το 2010 είχα πολλές ευκαιρίες και πολλούς λόγους να γράψω αυτό το post αλλά το ανέβαλλα διαρκώς και χρειάστηκε η προχθεσινή ψυχολογική και σωματική κατάρρευση μιας συναδέλφου και φίλης για να κάτσω στο laptop και να γράψω αυτές τις γραμμές... Να γράψω πάνω κάτω αυτά που είπα και στην ίδια όταν κουβεντιάζαμε προσπαθώντας να την ηρεμήσω... 

Ότι δηλαδή δεν είναι ντροπή που την κατέβαλλε το άγχος και οι δυσκολίες της ζωής, ότι συμβαίνει σε πάρα πολλούς καθημερινά και χρειάζεται να ζητήσουν υποστήριξη, ψυχολογική κι ενδεχομένως φαρμακευτική... 

Ότι  είναι normal να λυγίζεις, ότι μόνο οι πολύ δυνατοί ή οι αναίσθητοι παραμένουν αλώβητοι από τις συμπληγάδες της καθημερινότητας... 

Ότι πρέπει να ζητήσει βοήθεια αφού δεν μπορεί να λύσει μόνη της τα προβλήματά της, ότι είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει για τον εαυτό της, πρώτα από όλα, κι έπειτα για αυτούς που αγαπά... 

Ότι όλα θα περάσουν, ότι μόνο ο θάνατος είναι μη αναστρέψιμος, ότι για όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση, απλά κάθε λύση έχει ένα κόστος... 

Ότι υπήρξα στην θέση της κάποτε, ότι διαγνώστηκα με στρες και κατάθλιψη, ότι έκανα ψυχανάλυση για ένα χρόνο, ότι πήρα και συνεχίζω να παίρνω κάποια φάρμακα που με βοηθάνε να ελέγξω τα συναισθήματά μου... 

Ότι ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα στη ζωή μου όταν αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια, η απόφαση που με έκανε πιο ευτυχισμένο, καλύτερο άνθρωπο, καλύτερο πατέρα, καλύτερο σύντροφο, καλύτερο επαγγελματία...

Δεν ξέρω γιατί δεν έγραψα αυτό το post τόσα χρόνια, ίσως να ντρεπόμουν παρά τα όσα αντίθετα έλεγα σε συζητήσεις με τους δικούς μου... Η ουσία είναι ότι η κατάθλιψη και το στρες βασανίζουν πολλούς ανθρώπους που δεν πρέπει να ντρέπονται για αυτό που περνάνε αλλά να καταλαβαίνουν ότι είναι κάτι που συμβαίνει και ότι πρέπει να ζητάνε βοήθεια για να νιώσουν καλύτερα όταν τα πράγματα σκουραίνουν αδιαφορώντας αν κάποιος τους θεωρήσει αδύναμους ή τρελούς... Προτεραιότητα πρέπει να έχει η ευτυχία του καθενός και όχι τα κλισέ και η στενομυαλιά που ενδεχομένως υπάρχουν στο περιβάλλον που ζούμε... Λέω ενδεχομένως γιατί μερικές φορές οι φόβοι για την επίκριση και την χλεύη βρίσκονται στην πραγματικότητα μόνο μέσα στο κεφάλι αυτού που υποφέρει από την μάχη που δίνει με τον εαυτό του...

Θα ήθελα αυτό το post να είναι οι δυο δεκάρες μου (my two cents) για την αφύπνιση του κόσμου σχετικά με το στρες και την κατάθλιψη ως ασθένεια και φαινόμενο του καιρού μας αλλά και αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και πάλι εγώ νιώθω καλά που το έγραψα, είναι ένας λογαριασμός που ξοφλάω απόψε...

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Mood of the day...

Κάθε μέρα στη δουλειά καταπίνω τον εγωισμό και την περηφάνια μου, συνεργάζομαι (;;;) με ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν, που δεν νιώθουν...
Κάθε μέρα στο σπίτι με τα παιδιά μου και τους δικούς μου ανθρώπους κάνω, οικειοθελώς, όλες αυτές τις μικρές και μεγάλες παραχωρήσεις που σημαίνουν οικογένεια...
Κάθε μέρα εγώ όπως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να παλέψω με τον παραλογισμό και την σκληρότητα της πραγματικότητας...
Έρχονται όμως και κάτι μέρες που δεν θέλω να προσπαθήσω για τίποτα, που θέλω να κοιτάξω μόνο την πάρτη μου, είναι οι μέρες εκείνες που η κατσαρόλα έχει πετάξει το καπάκι και ξεχειλίζει...

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Μια σκέψη για τον αδελφό μου...

Σκέφτομαι τον αδελφό μου που περνάει ζόρια για ακόμα μια φορά, γιατί η τύχη του γύρισε άλλη μια φορά την πλάτη... 

Έχει κάνει κι αυτός τα λάθη του αλλά είναι κι άτυχος, πολύ άτυχος... 

Θα μπορούσε κι έπρεπε, να του κάτσει αυτή την φορά η μπίλια στην σωστή θέση... 

Δεν ήταν παράλογη η επιθυμία ούτε και απίθανη ακόμα και για τους κωλοκαιρούς που ζούμε... 

Τον σκέφτομαι και σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να μισήσεις τα πάντα γύρω σου, την κοινωνία, τους άλλους, τον ίδιο σου τον εαυτό όταν σου στερούν τη δυνατότητα να κάνεις σχέδια για το μέλλον... 

Είναι εύκολο, απλά αφήνεσαι και συμβαίνει αλλά δεν πρέπει να το αφήσεις να συμβεί γιατί πέφτεις στην λακκούβα της μιζέριας κι άντε μετά να ξαναβγείς... 

Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, σφίγγεις τα δόντια, σηκώνεσαι και συνεχίζεις, γιατί αυτό σου μένει και αυτό πρέπει να κάνεις...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Επιλογές...

Υπάρχουν περιπτώσεις που θα ήθελα να μην έχω επιλογές και να μην χρειάζεται να διαλέξω αυτό ή εκείνο... 

Να μην χρειάζεται να πάρω την καλύτερη απόφαση, αυτή που μακροπρόθεσμα θα ωφελήσει εμένα και την οικογένειά μου, αυτήν που θα μας εξασφαλίσει όσο γίνεται περισσότερο... 

Να μην βασανίζομαι από την σκέψη τι θα γινόταν αν έπαιρνα αυτή την απόφαση ή την άλλη απόφαση... 

Να μην έχω φίλους και γνωστούς να μου λένε τι θα έπρεπε να κάνω και τι θα έκαναν αυτοί στην θέση μου... 

Κάθε μέρα κάνω επιλογές, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές, δεν χρειάζομαι κι άλλες...

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Απολογισμός ημέρας...

Όλη την ημέρα ακροβατείς πάνω σε ένα σχοινί... 

Ανέχεσαι την κακή συμπεριφορά, την αγένεια, την άγνοια, την ηλιθιότητα... Έτσι πρέπει να κάνεις, είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις χωρίς να αποξενωθείς... Ανέχεσαι όλη την αταξία που έχει αυτός ο κόσμος διότι δεν μπορεί να κάνεις αλλιώς... Κρατιέσαι από την σκέψη ότι στον δικό σου μικρόκοσμο υπάρχει αρμονία και τάξη, έστω στα βασικά, και εκεί θα καταφύγεις στο τέλος της μέρας για να πάρεις δυνάμεις, για να κάνεις κουράγιο και την επόμενη μέρα... 

Όταν αυτή η αρμονία και η τάξη του μικρόκοσμου σου διαταράσσεται, έστω και σε πράγματα ασήμαντα, έρχεται η έκρηξη... Το μυαλό σου δεν μπορεί να δεχτεί ότι ούτε μέσα στον μικρόκοσμό σου, στο καταφύγιο σου, δεν θα ξεκουραστεί και εξεγείρεται... Το στόμα σου λέει πράγματα που δεν τα εννοεί αλλά είναι άσχημα και πληγώνουν... 

Όταν ηρεμήσεις νιώθεις χειρότερα από πριν και σε βασανίζει η σκέψη ότι κάποια λάθη ίσως να μην διορθώνονται...

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση 2013...

Δεν θα αποφύγω τα κλισέ και θα επιχειρήσω μια ανασκόπηση της χρονιάς που τελειώνει σε λίγες ώρες, όχι τόσο για όσους διαβάσουν αυτό το post όσο για μένα για να έχω κάπου καταγεγραμμένες τις σκέψεις μου και να μπορώ στο μέλλον να ανατρέχω σε όσα έχω γράψει...

Το 2013, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν μια κακή και δύσκολη χρονιά... Ήταν κακή και δύσκολη διότι ξεκίνησε με ένα θέμα υγείας, συνεχίστηκε με τρομερή αναστάτωση σε ότι αφορά τα επαγγελματικά μου, ακολούθησε δουλειά, δουλειά, κι άλλη δουλειά, απλήρωτη, σε κακό κλίμα και ξεχειλωμένα ωράρια μέχρι που φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση αδράνειας και στασιμότητας η οποία δεν ξέρω ακριβώς που θα καταλήξει... Κάπου μέσα σε αυτό το διάστημα δοκιμάσαμε να πάμε διακοπές αλλά κουραστήκαμε πολύ περισσότερο απ' όσο καλά περάσαμε ενώ και οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μας δεν ήταν όπως τις ονειρευτήκαμε αφού τα υπόλοιπα τρία μέλη της οικογένειας αρρώστησαν...

Μέσα σε όλες αυτές τις αναποδιές, στα τέλη του Απρίλη, γεννήθηκε και ο δεύτερος γιος μου, ένα υπέροχο, στρουμπουλό, μελαχρινό μωράκι, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., αξιαγάπητος και γλύκας, για τον οποίο σκέφτομαι διαρκώς ότι δεν του δίνω την ίδια φροντίδα που έδινα στον Σ. όταν ήταν αυτός μωρό... Κρατώ τη γέννηση του δεύτερου παιδιού μου σαν το σημαντικότερο γεγονός του 2013, όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς θα ήταν αλλά και γιατί δυστυχώς δεν μου έρχεται κάτι άλλο θετικό στο μυαλό να θυμηθώ...

Το 2013 με έφερε αρκετά βήματα πίσω σε πολλούς τομείς, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά και οικονομικά, βήματα που είχα πασχίσει πολύ να κάνω και τώρα είμαι υποχρεωμένος να καταβάλω την ίδια και περισσότερη προσπάθεια για να ξανακερδίσω το χαμένο έδαφος... Αυτό ουσιαστικά είναι και το μοναδικό resolution που θέτω για τον καινούργιο χρόνο, να ξαναβρώ όλα όσα έχασα τόσο από τον εαυτό μου όσο και από όλους υπόλοιπους τομείς...

Υπό άλλες συνθήκες, (αν δεν βαριόμουνα) θα έγραφα και κάποιο post για τα καλύτερα και τα χειρότερα βιβλία που διάβασα το 2013... Μέσα στον χρόνο αυτό διάβασα αρκετά βιβλία, τα περισσότερα πολύ καλά, θα κρατήσω στην μνήμη μου όμως σαν πιο σημαντικό αναγνωστικά γεγονός την γνωριμία μου με το αναγνωστικό σύμπαν της μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστη σε μένα, Margaret Atwood... Τα "Όρυξ και Κρέικ" και κυρίως "Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" ήταν τα δύο καλύτερα βιβλία που διάβασα το 2013, αυτά που πέτυχαν περισσότερο απ' όλα να με τραβήξουν στον κόσμο τους...

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι... 
Μακάρι το 2014 να αποδειχτεί καλύτερο από το 2013...

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Να σε περιμένω;

Γύρω στις 9:30 σήμερα το πρωί αφού έχω πάει τον Σ. στον παιδικό σταθμό, βρίσκομαι στο πάρκινγκ του Σκλαβενίτη στην Χαλανδρίου, έχω παρκάρει και κατευθύνομαι πεζός στην είσοδο... 

Λίγο πριν κάθεται μια έφηβη κοπέλα, τσιγγάνα, μαζί με ένα μικρό αγοράκι σε ένα καροτσάκι...

Σηκώνεται και με πλησιάζει, την βλέπω και σκέφτομαι ότι το πορτοφόλι μου είναι άδειο, πρέπει να πάω στο ATM για να ψωνίσω και ότι δεν είναι σπάνιο ένας τσιγγάνος να στέκεται στην είσοδο ενός super market και να ζητάει λεφτά... 

Ναι το ξέρω, είναι κλισέ και υποτιμητικό για τους τσιγγάνους συνολικά αλλά το σκέφτηκα... 

Για να αισθανθώ εντελώς μαλάκας, μου λέει: "Καλημέρα, δεν θέλω να μου δώσεις λεφτά... Μπορείς να μου πάρεις κανένα λάδι, κανένα ρύζι για να μαγειρέψω να φάνε τα αδέρφια μου; Να σε περιμένω;"... 

Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, λίγο πριν βγω, έδειχνε 8,5 βαθμούς θερμοκρασία περιβάλλοντος και ψιχάλιζε, σχεδόν χιονόνερο... 

Αυτή όμως με περίμενε...

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Πώς να πολεμήσεις το άγχος...

Το άγχος είναι η ασθένεια της εποχής, λίγο πολύ όλοι υποφέρουν από αυτό... Κάποιοι από εμάς έχουμε υποφέρει και εξακολουθούμε να υποφέρουμε πολύ από αυτό σε βαθμό που να επηρεάζει τη ζωή μας και την σχέση μας με τους γύρω μας και τον εαυτό μας... Πριν χτυπήσει κάποιος την πόρτα του ψυχίατρου/ψυχαναλυτή για να αναζητήσει επιστημονική βοήθεια υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει μόνος του για να βοηθήσει τον εαυτό του...

Σύμφωνα με τη Wikipedia το άγχος ορίζεται ως εξής: 

Ο όρος άγχος (ή στρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή η σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Όταν νιώθεις στρες το σώμα σου είναι σε ένταση και ο εγκέφαλος σου πυροδοτείται από πολλαπλές σκέψεις. Ο καθένας μας εκτίθεται καθημερινά σε στρες καταστάσεις. Το στρες μάλιστα μπορεί να είναι και θετικό - το λεγόμενο ευ στρες - όταν καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε σπάνια (ή μόνο μερικές φορές) και σε περιορισμένο βαθμό. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί σαν καταλύτης και μας ενεργοποιεί για να αντεπεξέλθουμε στις όποιες καταστάσεις. Όσο ποιο συχνό και έντονο είναι το στρες, τόσο πιο δύσκολο μας είναι να αντιμετωπίσουμε της καθημερινές μας υποχρεώσεις.

Συναισθήματα, θυμού, απογοήτευσης και φόβου, όπως επίσης, οξυθυμία, κούραση και κατάθλιψη, μας κυριαρχούν και δεν μας επιτρέπουν να λειτουργήσουμε έτσι όπως θα θέλαμε. Το στρες μας κάνει ιδιαίτερα απαιτητικούς, ανυπόμονους και ευερέθιστους με ιδιαίτερα χαμηλή διάθεση για συνεργασία. Διατρέχουμε μάλιστα κίνδυνο να κακοποιήσουμε λεκτικά η ακόμη και σωματικά τα παιδιά μας. Λειτουργώντας κάτω από στρες έχουμε την τάση να παρεξηγούμε συμπεριφορές των παιδιών μας, πιστεύοντας ότι για παράδειγμα έκαναν κάτι από πρόθεση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απλή απροσεξία.

Το άγχος μπορεί να έχει ψυχογενή προέλευση ή μπορεί να είναι συνέπεια σωματικής πάθησης. Επιπλέον, εξαρτάται από τις γνωστικές, συναισθηματικές διεργασίες, τον τρόπο ζωής του ατόμου και τον τρόπο αντίληψης του. Κάθε άτομο έχει ένα ορισμένο βαθμό άγχους, ο οποίος θεωρείται φυσιολογικός κάτω από ορισμένες περιστάσεις. Σε κάποιες άλλες όμως περιπτώσεις αυξημένου άγχους, προξενεί κακό και συντελεί στο να υπολειτουργεί το άτομο στις δραστηριότητες του και στο να επηρεάζεται αρνητικά η υγεία του.

Διαβάζοντας το άρθρο της Wikipedia παρακάτω θα δούμε ότι υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να διαχειριστούμε και να πολεμήσουμε το άγχος... Τα κίνητρα είναι πολλά, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό... Καταπολέμηση του άγχους σημαίνει καλύτερη υγεία, καλύτερες σχέσεις με τους γύρω και τον εαυτό μας, πιο γαλήνια κι ευτυχισμένη ζωή... Οι μέθοδοι είναι αρκετές...

Η σωματική άσκηση είναι μια από αυτές, ίσως και η πιο "εύκολη" και οικονομική... Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες ( link1 , link2 , link3 ) που αποδεικνύουν την άμεση, αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ άγχους και σωματικής άσκησης... Τι πιο εύκολο από το να φορέσεις ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και να βγεις για περίπατο ή και τρέξιμο; Σίγουρα σε κάποιο γυμναστήριο, έναντι αντιτίμου, θα γυμναστείς με τρόπο πιο σωστό υπό την επίβλεψη ειδικευμένου προσωπικού αλλά ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά ο δρόμος και τα πάρκα ανήκουν σε όλους και είναι τζάμπα, πάρε την απόφαση και βγες έξω...

Ένας άλλος τρόπος είναι μέσω της διατροφής... Πέραν του γεγονότος ότι μια σωστή διατροφή προστατεύει και θωρακίζει τον οργανισμό, τα θετικά της αποτελέσματα φαίνονται και στην καταπολέμηση του άγχους... Η μεσογειακή διατροφή προφυλάσσει από την κατάθλιψη ενώ υπάρχουν τροφές που βοηθούν στην μείωση των ποσοστών αδρεναλίνης και κορτιζόλης στο αίμα ενώ παράλληλα αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης , της ορμόνης της ευτυχίας... Τέτοιες τροφές είναι οι σύνθετοι υδατάνθρακες (δημητριακά ολικής αλέσεως,ψωμί και ζυμαρικά ολικής αλέσεως,καστανό ρύζι, πλιγούρι βρώμης), τα πορτοκάλια και κάθε φρούτο πλούσιο σε βιταμίνη C, το σπανάκι, τα λιπαρά ψάρια (σολομός, σαρδέλα, τόνος), οι ανάλατοι ξηροί καρποί, τα ωμά λαχανικά, το κοτόπουλο, η γαλοπούλα, το άπαχο κόκκινο κρέας και πολλές άλλες... Για να μάθετε περισσότερα για τις αγχολυτικές τροφές μπορείτε να επισκεφτείτε τα παρακάτω links ( link4 , link5 ) ή απλά να ψάξετε στο internet, θα βρείτε πολύ πληροφορία...

Υπάρχουν και άλλοι μικροί κι εύκολοι τρόποι να πολεμήσεις το άγχος, μικρά καθημερινά κόλπα ... Απόφυγε τις αγχωτικές καταστάσεις, εφόσον αυτό είναι δυνατόν... Σε αγχώνουν οι ειδήσεις των 8; Μην τις δεις, υπάρχει και το internet για να ενημερωθείς... Κάνε πράγματα που σου αρέσουν, ασχολήσου με τα χόμπι σου, δες τους φίλους σου, δες κωμωδίες, απόφυγε τις ταινίες δράσεις και αγωνίας αν έχει παρατηρήσει ότι σου προκαλούν ταραχή και γέλα, γέλα όσο περισσότερο μπορείς, το γέλιο είναι υγεία λέγανε παλιά και είχαν απόλυτο δίκιο...

Υπάρχει η περίπτωση όμως ενώ κάποιος γυμνάζεται τακτικά και ακολουθεί μια σωστή διατροφή να μην μπορεί να απαλλαγεί από τα συμπτώματα του άγχους... Τότε πρέπει άμεσα να αναζητήσει επιστημονική, εξειδικευμένη βοήθεια από γιατρούς και ψυχαναλυτές που θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του... Υπογραμμίζω την αναγκαιότητα αναζήτησης επιστημονικής βοήθειας διότι ζούμε σε μια χώρα που τουλάχιστον μέχρι πριν λίγα χρόνια τα ψυχικά νοσήματα αντιμετωπίζονταν με ειρωνικό μειδίαμα από τον κοινωνικό περίγυρο και ο ψυχίατρος και ο ψυχαναλυτής ήταν συμψηφιστικά ο "τρελογιατρός" με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι που αντιμετώπισαν προβλήματα ψυχικής φύσεως να ντρέπονται να το ομολογήσουν στον κύκλο τους... Η καταπολέμηση του άγχους έχει να κάνει με την υγεία και με την ποιότητα ζωής, δεν πρέπει να την αναβάλλουμε για κανένα λόγο...

Το συγκεκριμένο post δεν είναι γραμμένο από γιατρό ούτε από ειδικό, αν θέλετε επιστημονική καθοδήγηση μην ψάχνετε τα blogs... Το post αυτό γράφτηκε σαν παρότρυνση σε όσους υποφέρουν από το άγχος, να ψάξουν να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημά τους για να ζήσουν μια καλύτερη και πιο υγιή ζωή... Εγώ ο ίδιος έχω περάσει αρκετές περιόδους της ζωής μου που άφησα το άγχος να με πλακώσει και ξέρω ότι υπάρχουν τρόποι να λυθούν τα προβλήματα φτάνει να κατανοείς και να αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και να είσαι διατεθειμένος να προσπαθήσεις για να τα λύσεις... :)

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Το μετά...

Η μεταστέγαση έγινε τη Δευτέρα εν μέσω κακοκαιρίας και κοσμοχαλασιάς και η ζωή μου (υποτίθεται ότι) μπαίνει πάλι σε μια σειρά...

Πέρα από τα προβλήματα που υπάρχουν σχετικά με την μετακίνηση από και προς στη δουλειά, δεδομένου ότι χρησιμοποιώ τις δημόσιες συγκοινωνίες, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ήρεμη, εκνευριστικά θα έλεγα... Δεν κάνω απολύτως τίποτα και απλά περιμένω να περάσει η μέρα και να γυρίσω στο σπίτι...

Ίσως θα έπρεπε να το απολαμβάνω αυτό το διάστημα ραχατιού αλλά δεν το βλέπω έτσι... Όχι γιατί δεν μου έχει λείψει ο ελεύθερος χρόνος, ούτε γιατί δεν ξέρω πως να τον αξιοποιήσω...

Το πρόβλημα είμαι εγώ...

Εγώ δεν θέλω να είμαι εδώ που είμαι...

Εγώ δεν θέλω πια να δουλεύω με αυτούς τους όρους και αυτές τις συνθήκες...

Εγώ δεν ανέχομαι πια τις μικρές, καθημερινές συμβάσεις και υποχωρήσεις, την καθημερινή υποκρισία που ορίζει τον αξιόλογο εργαζόμενο του σήμερα...

Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είμαι μόνος μου σε όλο αυτό το θέατρο που παίζεται καθημερινά, ότι εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι υφίστανται καθημερινά τις ίδιες (και χειρότερες) πιέσεις με μένα και επιβιώνουν, τις αφήνουν πίσω τους την ώρα που βάζουν το κλειδί στην πόρτα για να μπουν στο σπίτι...

Εγώ δεν μπορώ να το κάνω, όχι πια...

Ίσως να μην σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, ίσως να είμαι απλά πιο απροσάρμοστος από τον μέσο όρο...

Η κλασσική ερώτηση που σου κάνουν είτε κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής αξιολόγησης είτε κατά τη διάρκεια κάποιας συνέντευξης για δουλειά, είναι το πως βλέπεις τον εαυτό σου μετά από κάποια χρόνια...

Κάποτε μπορούσα να την απαντήσω αυτή την ερώτηση... Πίστευα ότι επαγγελματικά η πορεία μου ήταν προδιαγεγραμμένη, αν όχι στον ίδιο εργοδότη σίγουρα στον ίδιο κλάδο και με τον ίδιο τρόπο...

Πλέον δεν μπορώ να απαντήσω... Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μετά, πού θα είμαι και τι θα κάνω σε μερικά χρόνια... Όχι μόνο γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά και γιατί δεν ξέρω τι θέλω και τι είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω για να το αποκτήσω πια...

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ανακυκλώνοντας το παρελθόν...

Ανακυκλώνω, ανακυκλώνεις, ανακυκλώνει.... 

Πακετάρω, πακετάρεις, πακετάρει... 

Αυτό κάνω κατά κύριο λόγο εδώ και δυο μέρες αφού η διαδικασία ενσωμάτωσης των υπηρεσιών στο οργανόγραμμα του νέου εργοδότη μπαίνει στην τελική ευθεία... Είμαστε υπ' ατμόν, ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να δοθεί το σύνθημα για την μεταστέγαση και από εκεί και πέρα ο σώζων εαυτόν σωθείτο, το πού θα καταλήξει ο καθένας κανείς δεν το ξέρει με σιγουριά... 

Υπάρχει μεγάλη μελαγχολία στο να βάζεις το παρελθόν σου σε κούτες που καταλήγουν στην ανακύκλωση, χαρτιά που μέχρι χθες αρχειοθετούσες διότι ήταν αποδείξεις και τεκμήρια της δουλειάς σου να αποτελούν πρώτη ύλη για το πράσινο προφίλ μιας εταιρείας...

Είναι αστείο το πως εξωραΐζουμε το παρελθόν, το πως ξεχνάμε όλα αυτά που μας στενοχώρησαν/εξόργισαν/έβγαλαν από τα ρούχα μας, μπροστά στην αβεβαιότητα του αύριο... Είναι ίδιον του ανθρώπου, μάλλον, να κρατάει μόνο  τις καλές αναμνήσεις από το παρελθόν του όταν διακυβεύεται η ομαλότητα της καθημερινότητάς του...

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Τηλεγράφημα από το μέτωπο...

Χθες δούλευα μέχρι τις 21:45... 

Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα τον Σ. αφηνιασμένο και την Μ. εξουθενωμένη... Ο μικρός βρίσκεται σε φοβερή υπερένταση κι έχει εκρήξεις εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά... Ίσως να φταίει και που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι...  Η Μ. έχει επωμιστεί όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών και αυτό είναι δύσκολο, οι αντοχές της λιγοστεύουν μέρα με την μέρα... 

Εν τέλει, ο Σ. κοιμάται, ο Θ. κοιμόταν ήδη, καταφέρνω να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να ξεραθώ στον ύπνο... Στις 4:30 ο Θ. ξυπνάει... Είναι το δεύτερο συνεχόμενο βράδυ εκεί που κοιμόταν σερί όλο το βράδυ εδώ και μια εβδομάδα... Τάισμα, άλλαγμα, κοίμισμα, ξανακοιμήθηκα στις 5:45 και ξύπνησα τελικά στις 7:15 όταν ξύπνησε κι ο Σ. ... 

Είμαι πολύ κουρασμένος αλλά σφίγγω τα δόντια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 15... Ξέρω ότι όλη αυτή η πίεση κάπου θα μου βγει και θα κάνει κρότο... Πονάει η μέση μου, πονάει η ουλή της κοίλης μου, πονάει το αριστερό μου πόδι... Κάνω υπομονή, η άλλη επιλογή είναι να γκρινιάζω και να βρίζω όλη την ώρα αλλά δεν θα με βοηθήσει σε τίποτα...