Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζόρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζόρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Πώς να πολεμήσεις το άγχος...

Το άγχος είναι η ασθένεια της εποχής, λίγο πολύ όλοι υποφέρουν από αυτό... Κάποιοι από εμάς έχουμε υποφέρει και εξακολουθούμε να υποφέρουμε πολύ από αυτό σε βαθμό που να επηρεάζει τη ζωή μας και την σχέση μας με τους γύρω μας και τον εαυτό μας... Πριν χτυπήσει κάποιος την πόρτα του ψυχίατρου/ψυχαναλυτή για να αναζητήσει επιστημονική βοήθεια υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει μόνος του για να βοηθήσει τον εαυτό του...

Σύμφωνα με τη Wikipedia το άγχος ορίζεται ως εξής: 

Ο όρος άγχος (ή στρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή η σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Όταν νιώθεις στρες το σώμα σου είναι σε ένταση και ο εγκέφαλος σου πυροδοτείται από πολλαπλές σκέψεις. Ο καθένας μας εκτίθεται καθημερινά σε στρες καταστάσεις. Το στρες μάλιστα μπορεί να είναι και θετικό - το λεγόμενο ευ στρες - όταν καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε σπάνια (ή μόνο μερικές φορές) και σε περιορισμένο βαθμό. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί σαν καταλύτης και μας ενεργοποιεί για να αντεπεξέλθουμε στις όποιες καταστάσεις. Όσο ποιο συχνό και έντονο είναι το στρες, τόσο πιο δύσκολο μας είναι να αντιμετωπίσουμε της καθημερινές μας υποχρεώσεις.

Συναισθήματα, θυμού, απογοήτευσης και φόβου, όπως επίσης, οξυθυμία, κούραση και κατάθλιψη, μας κυριαρχούν και δεν μας επιτρέπουν να λειτουργήσουμε έτσι όπως θα θέλαμε. Το στρες μας κάνει ιδιαίτερα απαιτητικούς, ανυπόμονους και ευερέθιστους με ιδιαίτερα χαμηλή διάθεση για συνεργασία. Διατρέχουμε μάλιστα κίνδυνο να κακοποιήσουμε λεκτικά η ακόμη και σωματικά τα παιδιά μας. Λειτουργώντας κάτω από στρες έχουμε την τάση να παρεξηγούμε συμπεριφορές των παιδιών μας, πιστεύοντας ότι για παράδειγμα έκαναν κάτι από πρόθεση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απλή απροσεξία.

Το άγχος μπορεί να έχει ψυχογενή προέλευση ή μπορεί να είναι συνέπεια σωματικής πάθησης. Επιπλέον, εξαρτάται από τις γνωστικές, συναισθηματικές διεργασίες, τον τρόπο ζωής του ατόμου και τον τρόπο αντίληψης του. Κάθε άτομο έχει ένα ορισμένο βαθμό άγχους, ο οποίος θεωρείται φυσιολογικός κάτω από ορισμένες περιστάσεις. Σε κάποιες άλλες όμως περιπτώσεις αυξημένου άγχους, προξενεί κακό και συντελεί στο να υπολειτουργεί το άτομο στις δραστηριότητες του και στο να επηρεάζεται αρνητικά η υγεία του.

Διαβάζοντας το άρθρο της Wikipedia παρακάτω θα δούμε ότι υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να διαχειριστούμε και να πολεμήσουμε το άγχος... Τα κίνητρα είναι πολλά, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό... Καταπολέμηση του άγχους σημαίνει καλύτερη υγεία, καλύτερες σχέσεις με τους γύρω και τον εαυτό μας, πιο γαλήνια κι ευτυχισμένη ζωή... Οι μέθοδοι είναι αρκετές...

Η σωματική άσκηση είναι μια από αυτές, ίσως και η πιο "εύκολη" και οικονομική... Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες ( link1 , link2 , link3 ) που αποδεικνύουν την άμεση, αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ άγχους και σωματικής άσκησης... Τι πιο εύκολο από το να φορέσεις ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και να βγεις για περίπατο ή και τρέξιμο; Σίγουρα σε κάποιο γυμναστήριο, έναντι αντιτίμου, θα γυμναστείς με τρόπο πιο σωστό υπό την επίβλεψη ειδικευμένου προσωπικού αλλά ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά ο δρόμος και τα πάρκα ανήκουν σε όλους και είναι τζάμπα, πάρε την απόφαση και βγες έξω...

Ένας άλλος τρόπος είναι μέσω της διατροφής... Πέραν του γεγονότος ότι μια σωστή διατροφή προστατεύει και θωρακίζει τον οργανισμό, τα θετικά της αποτελέσματα φαίνονται και στην καταπολέμηση του άγχους... Η μεσογειακή διατροφή προφυλάσσει από την κατάθλιψη ενώ υπάρχουν τροφές που βοηθούν στην μείωση των ποσοστών αδρεναλίνης και κορτιζόλης στο αίμα ενώ παράλληλα αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης , της ορμόνης της ευτυχίας... Τέτοιες τροφές είναι οι σύνθετοι υδατάνθρακες (δημητριακά ολικής αλέσεως,ψωμί και ζυμαρικά ολικής αλέσεως,καστανό ρύζι, πλιγούρι βρώμης), τα πορτοκάλια και κάθε φρούτο πλούσιο σε βιταμίνη C, το σπανάκι, τα λιπαρά ψάρια (σολομός, σαρδέλα, τόνος), οι ανάλατοι ξηροί καρποί, τα ωμά λαχανικά, το κοτόπουλο, η γαλοπούλα, το άπαχο κόκκινο κρέας και πολλές άλλες... Για να μάθετε περισσότερα για τις αγχολυτικές τροφές μπορείτε να επισκεφτείτε τα παρακάτω links ( link4 , link5 ) ή απλά να ψάξετε στο internet, θα βρείτε πολύ πληροφορία...

Υπάρχουν και άλλοι μικροί κι εύκολοι τρόποι να πολεμήσεις το άγχος, μικρά καθημερινά κόλπα ... Απόφυγε τις αγχωτικές καταστάσεις, εφόσον αυτό είναι δυνατόν... Σε αγχώνουν οι ειδήσεις των 8; Μην τις δεις, υπάρχει και το internet για να ενημερωθείς... Κάνε πράγματα που σου αρέσουν, ασχολήσου με τα χόμπι σου, δες τους φίλους σου, δες κωμωδίες, απόφυγε τις ταινίες δράσεις και αγωνίας αν έχει παρατηρήσει ότι σου προκαλούν ταραχή και γέλα, γέλα όσο περισσότερο μπορείς, το γέλιο είναι υγεία λέγανε παλιά και είχαν απόλυτο δίκιο...

Υπάρχει η περίπτωση όμως ενώ κάποιος γυμνάζεται τακτικά και ακολουθεί μια σωστή διατροφή να μην μπορεί να απαλλαγεί από τα συμπτώματα του άγχους... Τότε πρέπει άμεσα να αναζητήσει επιστημονική, εξειδικευμένη βοήθεια από γιατρούς και ψυχαναλυτές που θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του... Υπογραμμίζω την αναγκαιότητα αναζήτησης επιστημονικής βοήθειας διότι ζούμε σε μια χώρα που τουλάχιστον μέχρι πριν λίγα χρόνια τα ψυχικά νοσήματα αντιμετωπίζονταν με ειρωνικό μειδίαμα από τον κοινωνικό περίγυρο και ο ψυχίατρος και ο ψυχαναλυτής ήταν συμψηφιστικά ο "τρελογιατρός" με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι που αντιμετώπισαν προβλήματα ψυχικής φύσεως να ντρέπονται να το ομολογήσουν στον κύκλο τους... Η καταπολέμηση του άγχους έχει να κάνει με την υγεία και με την ποιότητα ζωής, δεν πρέπει να την αναβάλλουμε για κανένα λόγο...

Το συγκεκριμένο post δεν είναι γραμμένο από γιατρό ούτε από ειδικό, αν θέλετε επιστημονική καθοδήγηση μην ψάχνετε τα blogs... Το post αυτό γράφτηκε σαν παρότρυνση σε όσους υποφέρουν από το άγχος, να ψάξουν να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημά τους για να ζήσουν μια καλύτερη και πιο υγιή ζωή... Εγώ ο ίδιος έχω περάσει αρκετές περιόδους της ζωής μου που άφησα το άγχος να με πλακώσει και ξέρω ότι υπάρχουν τρόποι να λυθούν τα προβλήματα φτάνει να κατανοείς και να αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και να είσαι διατεθειμένος να προσπαθήσεις για να τα λύσεις... :)

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Το μετά...

Η μεταστέγαση έγινε τη Δευτέρα εν μέσω κακοκαιρίας και κοσμοχαλασιάς και η ζωή μου (υποτίθεται ότι) μπαίνει πάλι σε μια σειρά...

Πέρα από τα προβλήματα που υπάρχουν σχετικά με την μετακίνηση από και προς στη δουλειά, δεδομένου ότι χρησιμοποιώ τις δημόσιες συγκοινωνίες, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ήρεμη, εκνευριστικά θα έλεγα... Δεν κάνω απολύτως τίποτα και απλά περιμένω να περάσει η μέρα και να γυρίσω στο σπίτι...

Ίσως θα έπρεπε να το απολαμβάνω αυτό το διάστημα ραχατιού αλλά δεν το βλέπω έτσι... Όχι γιατί δεν μου έχει λείψει ο ελεύθερος χρόνος, ούτε γιατί δεν ξέρω πως να τον αξιοποιήσω...

Το πρόβλημα είμαι εγώ...

Εγώ δεν θέλω να είμαι εδώ που είμαι...

Εγώ δεν θέλω πια να δουλεύω με αυτούς τους όρους και αυτές τις συνθήκες...

Εγώ δεν ανέχομαι πια τις μικρές, καθημερινές συμβάσεις και υποχωρήσεις, την καθημερινή υποκρισία που ορίζει τον αξιόλογο εργαζόμενο του σήμερα...

Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είμαι μόνος μου σε όλο αυτό το θέατρο που παίζεται καθημερινά, ότι εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι υφίστανται καθημερινά τις ίδιες (και χειρότερες) πιέσεις με μένα και επιβιώνουν, τις αφήνουν πίσω τους την ώρα που βάζουν το κλειδί στην πόρτα για να μπουν στο σπίτι...

Εγώ δεν μπορώ να το κάνω, όχι πια...

Ίσως να μην σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, ίσως να είμαι απλά πιο απροσάρμοστος από τον μέσο όρο...

Η κλασσική ερώτηση που σου κάνουν είτε κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής αξιολόγησης είτε κατά τη διάρκεια κάποιας συνέντευξης για δουλειά, είναι το πως βλέπεις τον εαυτό σου μετά από κάποια χρόνια...

Κάποτε μπορούσα να την απαντήσω αυτή την ερώτηση... Πίστευα ότι επαγγελματικά η πορεία μου ήταν προδιαγεγραμμένη, αν όχι στον ίδιο εργοδότη σίγουρα στον ίδιο κλάδο και με τον ίδιο τρόπο...

Πλέον δεν μπορώ να απαντήσω... Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μετά, πού θα είμαι και τι θα κάνω σε μερικά χρόνια... Όχι μόνο γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά και γιατί δεν ξέρω τι θέλω και τι είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω για να το αποκτήσω πια...

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ανακυκλώνοντας το παρελθόν...

Ανακυκλώνω, ανακυκλώνεις, ανακυκλώνει.... 

Πακετάρω, πακετάρεις, πακετάρει... 

Αυτό κάνω κατά κύριο λόγο εδώ και δυο μέρες αφού η διαδικασία ενσωμάτωσης των υπηρεσιών στο οργανόγραμμα του νέου εργοδότη μπαίνει στην τελική ευθεία... Είμαστε υπ' ατμόν, ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να δοθεί το σύνθημα για την μεταστέγαση και από εκεί και πέρα ο σώζων εαυτόν σωθείτο, το πού θα καταλήξει ο καθένας κανείς δεν το ξέρει με σιγουριά... 

Υπάρχει μεγάλη μελαγχολία στο να βάζεις το παρελθόν σου σε κούτες που καταλήγουν στην ανακύκλωση, χαρτιά που μέχρι χθες αρχειοθετούσες διότι ήταν αποδείξεις και τεκμήρια της δουλειάς σου να αποτελούν πρώτη ύλη για το πράσινο προφίλ μιας εταιρείας...

Είναι αστείο το πως εξωραΐζουμε το παρελθόν, το πως ξεχνάμε όλα αυτά που μας στενοχώρησαν/εξόργισαν/έβγαλαν από τα ρούχα μας, μπροστά στην αβεβαιότητα του αύριο... Είναι ίδιον του ανθρώπου, μάλλον, να κρατάει μόνο  τις καλές αναμνήσεις από το παρελθόν του όταν διακυβεύεται η ομαλότητα της καθημερινότητάς του...

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Τηλεγράφημα από το μέτωπο...

Χθες δούλευα μέχρι τις 21:45... 

Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα τον Σ. αφηνιασμένο και την Μ. εξουθενωμένη... Ο μικρός βρίσκεται σε φοβερή υπερένταση κι έχει εκρήξεις εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά... Ίσως να φταίει και που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι...  Η Μ. έχει επωμιστεί όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών και αυτό είναι δύσκολο, οι αντοχές της λιγοστεύουν μέρα με την μέρα... 

Εν τέλει, ο Σ. κοιμάται, ο Θ. κοιμόταν ήδη, καταφέρνω να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να ξεραθώ στον ύπνο... Στις 4:30 ο Θ. ξυπνάει... Είναι το δεύτερο συνεχόμενο βράδυ εκεί που κοιμόταν σερί όλο το βράδυ εδώ και μια εβδομάδα... Τάισμα, άλλαγμα, κοίμισμα, ξανακοιμήθηκα στις 5:45 και ξύπνησα τελικά στις 7:15 όταν ξύπνησε κι ο Σ. ... 

Είμαι πολύ κουρασμένος αλλά σφίγγω τα δόντια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 15... Ξέρω ότι όλη αυτή η πίεση κάπου θα μου βγει και θα κάνει κρότο... Πονάει η μέση μου, πονάει η ουλή της κοίλης μου, πονάει το αριστερό μου πόδι... Κάνω υπομονή, η άλλη επιλογή είναι να γκρινιάζω και να βρίζω όλη την ώρα αλλά δεν θα με βοηθήσει σε τίποτα...

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Status update...

Περνάω δεύτερο τραπεζικό διαγνωστικό έλεγχο μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, από Pimco σε Black Rock, ενδιάμεσα ένας επιπλέον έλεγχος από την Clayton, συν μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου... Δουλεύω πάλι σε καταιγιστικούς ρυθμούς, δεν υπάρχουν ωράρια, ούτε σαββατοκύριακα, ίσως ούτε και άδεια αν επαληθευτεί το worst case σενάριο... Είμαι πια μπαρουτοκαπνισμένος, βετεράνος αυτών των projects, έχω εμπειρία που γράφει πολύ καλά στο cv μου, το πρόβλημα είναι ότι δεν θέλω να την πουλήσω, δεν θέλω να γίνει καθημερινότητα όλη αυτή η τρέλα... Ο χρόνος που περνάει δεν εξαγοράζεται κι εγώ θέλω ξεκούραση και διακοπές...

Υ.Γ. Εννοείται πως ποστάρω από το γραφείο...

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

Νέμεση...

Το άγχος ψάχνει και βρίσκει μέσα μου όλα τα τρωτά μου σημεία... Τα λάθη μου, τις παραλείψεις μου, τα κρίματα μου, τα βρίσκει και μου τα τρίβει στην μούρη... Με πάει σε μέρη που δεν θέλω να πηγαίνω, με κάνει να κάνω σκέψεις που μου κάνουν κακό... Με κάνει να γίνομαι όλα όσα αντιπαθώ, όλα όσα προσπαθώ να ξεφύγω τόσα χρόνια αλλά τελικά δεν τα καταφέρνω... Είναι ο δαίμονας που με κυνηγά, η νέμεση μου...

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Τέλος εποχής...

Η αυριανή ημέρα θα είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας μου ζωής... Η επιστροφή στη δουλειά μετά από 10 μέρες συνοδεύεται από πολλά ερωτηματικά... Ότι γνώριζα για 8 χρόνια δεν υπάρχει πια... Το τι υπάρχει στην θέση του δεν το ξέρω ακόμα ή μάλλον το ξέρω αλλά μόνο στην θεωρία, σαν λεζάντα... Τι θα γίνει αύριο, τι θα μας πούνε, τι θα γίνει με τις δουλειές μας, με τους μισθούς μας, με τα δικαιώματά μας, πού θα δουλεύουμε, πάνω σε τι θα δουλεύουμε, είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που γυρνάνε στο μυαλό μου...Το φοβάμαι το αύριο, δεν το κρύβω, γιατί είναι άγνωστο... 

Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα που δεν έχουν προλάβει να κάτσουν μέσα μου... Προσπαθώ να αυξήσω τα skills μου, τον ελεύθερο χρόνο αυτών των ημερών τον αξιοποίησα, όταν δεν έτρεχα με τον σύλλογο μας, διαβάζοντας πυρετωδώς, γράφοντας κώδικα και επεξεργαζόμενος διάφορα προσωπικά projects... Παρά το γεγονός ότι προτιμώ την ανωνυμία που απολαμβάνω αυτή την στιγμή ως blogger σκέφτομαι σοβαρά την πιθανότητα να την απωλέσω εκούσια, στην λογική της συνολικής και σφαιρικής παρουσίας του εαυτού μου διαδικτυακά, ένα self promotion το οποίο δυνητικά θα μου εξασφαλίσει περισσότερες ευκαιρίες... 

Προσπαθώ να είμαι έτοιμος και καλυμένος, οτιδήποτε και αν φέρει η επόμενη μέρα... Η ευκολία με την οποία ανατράπηκε η επαγγελματική μου ζωή εν μία νυκτί και το άγχος όλης αυτής της αβεβαιότητας είναι κάτι από το οποίο πρέπει να θωρακίσω και να προστατέψω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου  όσο περνάει από το χέρι μου, δεν μπορώ να το επιτρέψω να ξανασυμβεί...

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Για το κυπριακό ΟΧΙ...

Δεν μπορώ να μην φουσκώσω από υπερηφάνεια για την εξ ημισείας κυπριακή καταγωγή μου και να μην χαιρετίσω το ΟΧΙ της κυπριακής βουλής στο πρωτάκουστο σχέδιο "διάσωσης" που θέλησε να επιβάλλει το Eurogroup και η Γερμανία... Είναι ένα λαμπρό παράδειγμα του πως το πολιτικό σύστημα συμπορεύεται με την λαική βούληση σε καταστάσεις κρίσης και δεν πάει κόντρα σε αυτή... Οι Κύπριοι βουλευτές και τα κυπριακά πολιτικά κόμματα δεν "μάσησαν" από εκβιαστικά διλλήματα και καταστροφολογικές θεωρίες και επέλεξαν, έστω και από πολιτικό τακτικισμό, να εισακούσουν τον κυπριακό λαό που στάθηκε εξαρχής ενάντιος στην συμφωνία της Παρασκευής... Δεν μπορεί να μην σκεφτεί κάποιος το πόσο διαφορετική στάση κράτησε το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε παρόμοιες καταστάσεις που ζήσαμε πριν από τρία χρόνια εδώ στην Ελλάδα και το πως μπέρδεψε εσκεμμένα την έννοια της τυφλής υποταγής με αυτή της διαπραγμάτευσης...

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν ακόμα καλοπροαίρετοι υποστηρικτές της ιδέας της ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωζώνης, είναι είτε αφελείς είτε καλά αμειβόμενοι να υποστηρίζουν αυτή την ιδέα... Η οικονομική αποικιοκρατία που επιβάλλει ο βιομηχανικός βορράς στον όλο και πιο εξαθλιωμένο νότο επ' ουδενί δεν συνιστά ένωση ελευθέρων κρατών με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις... Η Γερμανία, πλέον ξεκάθαρα και με αλαζονεία κατακτητή, δείχνει ότι στόχος της είναι να μαζέψει όλο το "χαρτί" σε τράπεζες που αυτή ελέγχει και να μην επιτρέψει την ύπαρξη τραπεζικών παραδείσων που δεν ελέγχει... Προσπαθεί προφανώς να καθυστερήσει μια δικιά της ενδεχόμενη κρίση ρευστότητας η οποία λογικά θα έρθει αφού ένας ένας οι αγοραστές των γερμανικών προϊόντων εξαθλιώνονται και χρεωκοπούν... Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχει ένα μεταφυσικό στοιχείο στην επιρροή που ασκεί η Γερμανία στην ευρωπαική και την παγκόσμια ιστορία... Είναι ενάντια στην κοσμοθεωρία μου αλλά σκέφτομαι ότι κάτι πρέπει να συμβαίνει με το γερμανικό DNA καθώς σε ούτε 100 χρόνια η Γερμανία έχει καταστρέψει την Ευρώπη τρεις φορές...

Από εδώ και πέρα ο δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα... Η τρόικα άρχισε ήδη να απειλεί ενώ μια συμφωνία με την Ρωσία που αυτή την στιγμή φαντάζει σαν σωτηρία δεν μπορεί και δεν πρόκειται να μην περιλαμβάνει το στοιχείο της υποτέλειας κάποιας μορφής... Μέσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις που γίνονται αυτές τις μέρες καμιά ουσιστική κουβέντα δεν γίνεται για τους εργαζόμενους των κυπριακών τραπεζών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο... Το θέμα δεν είναι φλέγον... Σε κάθε περίπτωση εμείς θα είμαστε οι χαμένοι της υπόθεσης καθώς κάθε μελλοντικό σχήμα θα απαιτήσει να θυσιαστούν θέσεις εργασίας και μισθοί... Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν περίμενα αυτές τις εξελίξεις, ούτε και κανένας άλλος συνάδελφος πιθανότατα... Όλοι γνωρίζαμε ότι η λήξη των συλλογικών συμβάσεων θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας σφοδρής επίθεσης στα κεκτημένα μας αλλά αυτό το σενάριο κανείς μας δεν το είχε φανταστεί, ότι ξαφνικά θα είμασταν εργαζόμενοι φαντάσματα σε μια τράπεζα φάντασμα, να μην γνωρίζεις αν έχεις δουλειά ή όχι...

Μόλις ανέβει αυτό το post κλείνω τον υπολογιστή και φεύγω για το κέντρο, το σωματείο μας έχει καλέσει συνέλευση... Μακάρι να είμαστε περισσότεροι σήμερα απ' ότι τις άλλες φορές, αν όχι σήμερα πότε; Δεν ξέρω ούτε τι θα πούμε ούτε πού θα καταλήξουμε... Ξέρω όμως ότι φοβάμαι τόσο πολύ για το αύριο που έχω μουδιάσει, πλέον δεν έχω άγχος...  

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Αναμονή...

Από χθες το πρωΐ,  αν εργάζεσαι σε κυπριακή τράπεζα, όπως εγώ,  δεν βρίσκεις ύπνο... Παρακολουθείς τις ειδήσεις, ψάχνεις στο internet, μιλάς με συναδέλφους στο τηλέφωνο και περιμένεις... Σκέφτεσαι ότι ήρθε ίσως η ώρα να ζήσεις αυτό που εκατομμύρια άλλοι έζησαν πριν από σένα... Ζυγίζεις την κατάσταση, υπολογίζεις, σκέφτεσαι εναλλακτικές, παρακαλάς να κερδίσει το δελτίο του ΤΖΟΚΕΡ που έχεις κολλημένο με μαγνητάκι στο ψυγείο και τρέμεις για το τι θα γίνει από την Τρίτη το πρωΐ στη δουλειά...

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Αν είχε η μέρα περισσότερες ώρες...

Πόσο βολικό θα ήταν αν η μέρα δεν είχε 24 ώρες αλλά περισσότερες, 36 ας πούμε ή 48... Πώς να χωρέσω όλα αυτά που πρέπει και θέλω να κάνω σε 24 μόνο ώρες; Ακόμα δεν το έχω καταφέρει... 

Μέσα στο 24ώρο πρέπει να στριμώξω 8 ώρες το λιγότερο που βρίσκομαι στη δουλειά και 5 με 6 ώρες ύπνου για να μπορώ να λειτουργώ χωρίς να κουτουλάω στα ντουβάρια από την νύστα... 

Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με το παιδί μου, να παίξω μαζί του, να μην χάσω τις στιγμές μαζί του που δεν ξαναγυρνάνε πίσω... 

Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με την Μ., την σύντροφο, τον άνθρωπό μου, την φίλη μου, γιατί πριν και πάνω απ' όλα η ζωή μας ξεκίνησε από εμας τους δυο μαζί μόνους μας κι εκεί θα καταλήξει, φτάνει να προσπαθούμε για αυτή... 

Πρέπει να βρω χρόνο για μένα, για τον εαυτό μου, να δω τους φίλους μου, να διαβάσω το βιβλίο μου, να δω κάποια ταινία, να γυμναστώ...

Πρέπει να βρω χρόνο να μελετήσω, να αποκτήσω επιπλέον skills που ίσως να με βοηθήσουν και να μην μείνω άνεργος ή αν μείνω άνεργος να βρω "εύκολα" κάτι άλλο... 

Πρέπει να βρω χρόνο για όλες τις καθημερινές υποχρεώσεις super market, λογαριασμούς κτλ...

Πρέπει μέσα σε όλα αυτά να βρω επιπλέον χρόνο για να γνωρίσω και να ασχοληθώ με το δεύτερο παιδί μου που έρχεται σε δυο μήνες... 

Χρειάζομαι χρόνο, κάθε μέρα και περισσότερο και δεν τον έχω... Πρέπει κάθε μέρα να θυσιάζω κάτι απ' όλα αυτά που πρέπει και θέλω να κάνω για να μπορέσω να κάνω κάτι άλλο που είναι πιο ψηλά στην λίστα... Ξέρω όμως ότι όλα είναι σημαντικά, όλα έχουν νόημα... Καταλήγω συνήθως να θυσιάζω τον προσωπικό μου χρόνο και την μελέτη αλλά ξέρω ότι είναι λάθος και αυτό με στενοχωρεί και με αγχώνει αλλά τι άλλο να κάνω; Δεν μπορώ να σταματήσω να δουλεύω ούτε να στερηθώ την Μ. και το γιο μου... Όλο αυτό συνεχίζεται και συνεχίζεται, είναι κύκλος και δεν τελειώνει... Γι' αυτό σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν αν είχε η μέρα περισσότερες ώρες... Οι 24 είναι τόσο λίγες...

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Η ποδηλατάδα έμεινε στην μέση...

Έμαθα σήμερα ότι ένας γνωστός με τον οποίο κάποτε είχαμε βρεθεί σε μια παρέα, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα οδηγώντας το ποδήλατό του στον γυρισμό από τη δουλειά... Κατευθείαν σκέφτηκα την χήρα γυναίκα του που δεν πρέπει να είναι ούτε τριάντα και το τρίχρονο παιδάκι τους, ίδια ηλικία με τον Σ. μου...

Το δικό μου ποδήλατο κάθεται στην αποθήκη εδώ και πολύ καιρό... Αυτές τις μέρες όλο μου περνούσε από το μυαλό να το πουλήσω... Δεν κατάφερα ποτέ να το εντάξω στην καθημερινότητά μου είτε σαν μέσο μεταφοράς είτε σαν όργανο γυμναστικής... Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ένιωσα άνετα να οδηγώ στους δρόμους και ο χρόνος ήταν και είναι εξαιρετικά περιορισμένος για ποδηλατάδες σε δάση και εξοχές...

Επιμένω, και από σήμερα ακόμα περισσότερο, ότι η Αθήνα τόσο από άποψη γεωγραφικού αναγλύφου, όσο και από άποψη ποιότητας δρόμων και συνολικής απουσίας της ποδηλατικής κουλτούρας, είναι ακατάλληλη για ποδηλάτες... Μακάρι τα πράγματα να ήταν όπως στο Άμστερνταμ ή ακόμα και στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα από την εδώ πλευρά των συνόρων όπου, το ποδήλατο είναι κουλτούρα που έχει υιοθετηθεί από όλους αλλά δεν είναι και δεν φαίνεται να μπορούν να γίνουν... Δεν φτάνει απλά η θέληση, υπάρχουν και αντικειμενικές συνθήκες που εμποδίζουν την ασφαλή χρήση του ποδηλάτου στους αθηναϊκούς δρόμους...

Το δικό μου ποδήλατο αν τελικά δεν πουληθεί, θα μείνει για πολύ καιρό ακόμα στην αποθήκη... Ο λόγος απλός, φοβάμαι τι μπορεί να μου συμβεί και δεν μπορώ να σκέφτομαι την Μ. και τα παιδιά μου στην κατάσταση που είναι σήμερα η γυναίκα και το παιδί του φουκαρά του Χ. ...

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Twitter-like posts #3...

Έκπληξη!!! 

Είμαι στη δουλειά πάλι Σαββατιάτικο...

Φεύγοντας (ποιος ξέρει τι ώρα) λέω να πάω να πάρω το HOT DOC, να συμμετάσχω κι εγώ στο έγκλημα...

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Η χρυσή τομή...

Στο post της 29ης Δεκεμβρίου 2011 έγραφα κάνοντας ένα απολογισμό της χρονιάς που τελείωνε:

Ελάττωσα το άγχος, έγινα πιο ψύχραιμος, πιο επίμονος, πιο υπομονετικός, μπράβο μου (εγκάρδιο χτύπημα επιβράβευσης στην πλάτη)...
Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις... 

Κάτι το αβέβαιο αύριο για μένα, τους άλλους και την χώρα, κάτι που την εβδομάδα που μας πέρασε μας ανακοίνωσαν περικοπές, κάτι κάποιες οικογενειακές προστριβές και καυγάδες, κάτι που βρήκα ένα εξωτερικό πελάτη και κλείσαμε μια δουλειά και έτρεχα να προετοιμαστώ καλά γιατί θέλω να τον κρατήσω και για το μέλλον, κάτι που ο Σ. έχει γίνει σκέτος διάολος και αρνείται να κοιμηθεί με αποτέλεσμα να μην βρίσκουμε ησυχία μέσα στο σπίτι... 

Αγχώθηκα... Με πήρε από κάτω, ένιωθα σαν να ήμουν εγκλωβισμένος κάπου και δεν μπορούσα να βγω, παράλυτος, ανίκανος να διαχειριστώ και την πιο απλή κατάσταση... 

Σήμερα είναι μια καλύτερη μέρα, αν και αντιμετώπισα μια mini κρίση ερχόμενος στο γραφείο, βγήκα παλικάρι...

Με προβληματίζει κάτι πάντοτε όταν έρχονται και φεύγουν τέτοιες φάσεις... Την ώρα της έντασης κάνω πάντα σκέψεις οι οποίες σίγουρα έχουν μια μεγάλη δόση υπερβολής αλλά φαίνονται, ακόμα και όταν τις "ξεψαχνίζω" μετά με την ηρεμία μου, να έχουν αρκετή αλήθεια μέσα τους... Είναι συνήθως σκέψεις που ρίχνουν μια ξεκάθαρη ματιά πάνω στα πράγματα και δεν χαρίζουν κάστανα, ούτε σε μένα ούτε στους άλλους... Ξαναλέω, σίγουρα περιέχουν πολύ υπερβολή, διάθεση για καυγά και αυτομαστίγωμα αλλά δεν μπορώ να κάνω ότι δεν βλέπω την αλήθεια τους, έστω και αν είναι λιγοστή... 

Στην φάση της ηρεμίας και της ευδαιμονίας στρογγυλεύω τις γωνιές, είμαι γενναιόδωρος με τον εαυτό μου και τους άλλους, αποφεύγω τις κακοτοπιές (=σκέψεις και καταστάσεις που θα μου χαλάσουν την ηρεμία) αλλά είμαι ψυχραιμότερος, μπορώ να κρίνω ανθρώπους και καταστάσεις χωρίς συναισθηματική φόρτιση...

Και στις δύο καταστάσεις (ηρεμία - ένταση) υπάρχει υπερβολή και παραμόρφωση της αλήθειας αλλά υπάρχει αλήθεια!!! 

Το ζήτημα είναι να βρεθεί η χρυσή τομή, μια κατάσταση μεταξύ ηρεμίας και έντασης που θα επιτρέπει την αντικειμενικότερη θεώρηση των πραγμάτων με τον πιο ειλικρινή τρόπο...

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Κοκομπλόκο...

Να δω πως θα ξεμπλέξω με το μπαλάκι που μου ήρθε... Δεν είναι report αυτό μανούλα μου, κόλαση είναι... :(

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Ηρεμία, τάξη και... ανασφάλεια!

Έτσι απάντησα στην ερώτηση που μου έκανε η μάνα μου πριν καμιά ώρα στο τηλέφωνο όταν μιλήσαμε... Παλιά το έλεγα χάριν αστεϊσμού, τώρα το εννοώ...

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Λίγες μέρες "ξεκούρασης"...

Λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελά...

Μπορεί η συγκεκριμένη ατάκα να ανήκει στην λίστα με τα χίλια πιο ειπωμένα κλισέ αλλά μερικές φορές περιγράφει πολύ καλά την πραγματικότητα...

Κόλλησα μια μέρα άδεια την Παρασκευή για να κάτσω τέσσερις μέρες συνεχόμενες με την Μ. και το μωρό, να περάσουμε λίγο χρόνο οι τρεις μας...

Χρόνο περάσαμε αρκετό οι τρεις μας αλλά δεν ήταν και τόσο "καλός"...

Ο μικρός αρρώστησε από το δίχως κι έβηχε σαν γαϊδούρι και είχε καταρροή κι ενώ συνεννοηθήκαμε κατευθείαν με τη γιατρό και πήρε φαρμακευτική αγωγή δεν καταφέραμε να ξεμπερδεύουμε εύκολα και γρήγορα, ο μικρός δεν καλυτέρευε και όχι μόνο αυτό αλλά φαινόταν να χειροτερεύει και να το γυρνάει σε λαρυγγίτιδα με αποτέλεσμα να τρέχω μέσα στο Σαββατοκύριακο να βρω φαρμακείο για να αγοράσω άλλα φάρμακα...

Σίγουρα η αρρώστια έπαιξε ρόλο αλλά ο μικρός αποφάσισε να εξαντλήσει τα όρια της υπομονής μας και από εκεί που ήταν το πιο ήσυχο και συνεργάσιμο μωρό του κόσμου μεταμορφώθηκε μέσα σε λίγες μόνο μέρες σε ένα παιδί που δεν κάθεται στιγμή ήσυχο, ούτε στην αγκαλιά, ούτε στο κρεβάτι, ούτε στο καρότσι, κλαίει, γρυλίζει και απαιτεί να γίνεται το δικό του, δεν κοιμάται, ξυπνάει στις 4:00 τα ξημερώματα και...θέλει παιχνίδια!!!

4 μέρες μίρλας, γκρίνιας και μιζέριας με κερασάκι τον μικρό να ξυπνάει σήμερα ουσιαστικά από τις 4:00 το πρωί και να γκαρίζει σαν παλαβός κι εγώ να την κάνω από το σπίτι για τη δουλειά για να γλυτώσω από τις 6:40...

Μέσα σε όλα αυτά το Σάββατο το βράδυ περάσαμε και μια καλή λαχτάρα καθώς λόγω ενός βραχυκυκλώματος στον θερμοσίφωνα, ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας μας έπιασε φωτιά και ντουμανιάσαμε, τρελαθήκαμε από την αγωνία και την ταραχή και μέχρι να ηρεμήσουμε και να μας πάρει ο ύπνος, ξημερώσαμε...

Πραγματικά αν υπάρχει μια ανώτερη δύναμη εκεί ψηλά, την παρακαλώ να αγνοήσει τα μπινελίκια που της ρίχνω με μεγάλη συχνότητα και με πολλούς τρόπους και να με αφήσει λίγο να πάρω καμιά ανάσα γιατί τελευταία με έχει πάει γαμιώντας...

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Τρίτωσε το κακό...(;)

Μετά από τις λαχτάρες με τον μπέμπη και τον απροσδόκητο θάνατο του νονού μου (δείτε εδώ, εδώ κι εδώ) το κακό φαίνεται ότι τρίτωσε πια και σήμερα κηδεύεται η γιαγιά της Μ. ... Ελπίζω και θέλω η αλυσίδα των δυσάρεστων γεγονότων που μας συμβαίνουν από την αρχή αυτού του καλοκαιριού να πάρει ένα τέλος εδώ...