Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Αυτοπροσδιορισμοί (που είναι της μόδας) - αναδημοσίευση από το Solaris...

Αναδημοσίευση από το Solaris ενός εξαιρετικού post...
Χωρίς περαιτέρω σχόλια...

Αυτοπροσδιορισμοί (που είναι της μόδας)


Γεννήθηκα στη Σαλονίκη (όπως λέει και ο Σαββόπουλος). Ζω στην Αθήνα τα τελευταία 33 χρόνια κι έζησα και στην Πάτρα άλλα οκτώ χρόνια. Όταν με ρωτούν από που είμαι απαντώ πως είμαι μια σαλονικιά σε εσωτερική μετανάστευση. Οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μου γεννήθηκαν στην Ανατολική Θράκη και στη Μικρασία. Οι δύο από τους τέσσερις ήρθαν στην Ελλάδα πρόσφυγες το ’22, η μια γιαγιά έφτασε στη Θεσσαλονίκη, πρόσφυγας κι αυτή το ’12 κι ο άλλος παππούς ήρθε κι αυτός το ’12 να πολεμήσει εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους, ξαναγύρισε στον τόπο του και μετά ήρθε πάλι πρόσφυγας το ’22. Οι δύο τελευταίοι έμειναν στη Θεσσαλονίκη και οι δύο πρώτοι πήγαν σ’ ένα χωριό του νομού Πέλλας, κοντά στα φρεσκοφτιαγμένα σύνορα με…… αλήθεια, δεν ξέρω πως τον έλεγαν εκείνο τον τόπο τότε και μέχρι να φτιάξει ο Τίτο την ενωμένη Γιουγκοσλαβία. Αν ρωτούσες τη γιαγιά σου απαντούσε πως είναι Θρακιώτισσα, τους παππούδες δεν τους γνώρισα και την άλλη γιαγιά της Σαλονίκης την έχασα όταν ήμουν μικρή για να έχω τέτοιες απορίες.

Η γιαγιά πάντα ξεχώριζε τους πρόσφυγες από τους ντόπιους και ντόπιους αποκαλούσε αυτούς που μιλούσαν σλαβομακεδόνικα τα οποία τα καταλάβαινε και αυτή και η μαμά μου. Όλοι μαζί στον ίδιο τόπο ζούσαν φυσικό να καταλαβαίνουν ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Άλλωστε δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από τον καιρό που σ’ αυτό τον τόπο ζούσαν όλοι μαζί, ανακατωμένοι, ως υπήκοοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η γιαγιά καταλάβαινε και τα τούρκικα, άσχετα αν δεν ήθελε ούτε να τα μιλήσει ποτέ ούτε να τα μεταφράσει.

Τα τοπωνύμια και τα ονόματα των χωριών τα έμαθα στα ελληνικά, ήμουν μεγάλη πλέον όταν συνειδητοποίησα πως όλα αυτά τα χωριά άλλαξαν τα ονόματά τους για να μη θυμίζουν σε τίποτε το ανακάτωμα των λαών που ζούσαν εκεί, και των γλωσσών που μιλιόνταν μέχρι την χάραξη συνόρων και την προσπάθεια ομογενοποίησης των ανθρώπων υπό μια γλώσσα, μια θρησκεία κι ένα έθνος. Μόνο τα κεράσια Βοδενών παρέμειναν αλλά πολύ αργά συνειδητοποίησα πως Βοδενά λεγόταν η Έδεσσα κι εγώ έτρωγα κεράσια από την Έδεσσα κι όχι από κάποιο εξωτικό μέρος. Μεγάλη, επίσης, έμαθα πως απαγορευόταν στους ντόπιους να μιλάνε το ντόπιο ιδίωμα ή να κάνουν αναφορά στο παλιό όνομα του χωριού τους. Παρ’ όλα αυτά σε κανέναν δεν έκανε εντύπωση πως όλα τα χρόνια της σχολικής μας ζωής τα βιβλία της Γεωγραφίας (χουντικά ή μεταπολιτευτικά) στο κεφάλαιο για τη Γιουγκοσλαβία ανέφεραν τη Δημοκρατία της Μακεδονίας σαν ένα από τα ομόσπονδα κράτη που την αποτελούσαν. Στην Ιστορία μαθαίναμε για τις τρεις Μακεδονίες (την Ελληνική, τη Γιουγκοσλάβικη και τη Βουλγάρικη) και μας φαινόταν απολύτως φυσιολογικός αυτός ο χωρισμός. Με μπέρδευαν λίγο οι ιστορίες και οι ταινίες για τους κομιτατζήδες αλλά το προσπερνούσα.

Αν με ρωτήσεις τι είμαι απαντώ πως είμαι Σαλονικιά, Ελληνίδα, με καταγωγή από πρύσφυγες, όνομα βυζαντινό και επίθετο ρουμανοβλάχικο αρκετά κοινό σε σλαβόφωνες χώρες. Ένα mix είμαι όπως όλοι όσοι ζούσαν σ’ εκείνα τα μέρη μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μόνο που εγώ δεν αναγκάστηκα να είμαι κάτι, ευτυχώς.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Τα διδάγματα της μνήμης...

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός στην Ανατολική Ευρώπη και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από αυτές τις χώρες ξεχύθηκαν στη Δυτική Ευρώπη για να βρουν μια καλύτερη τύχη... Δεν ήταν κυνηγημένοι από τις βόμβες, έψαχναν ένα καλύτερο αύριο για αυτούς και τα παιδιά τους... Έκαναν ότι δουλειά βρήκαν, αυτές που δεν ήθελαν ή σνόμπαραν οι Δυτικοί, οι γυναίκες τους έγιναν καθαρίστριες και καμπαρετζούδες, κυνηγήθηκαν από νεοναζί και υπερεθνικιστές πολιτικούς... Σήμερα κάποιες από τις χώρες αυτές που τροφοδότησαν τις μεταναστευτικές ροές των ανατολικοευρωπαίων στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι χώρες του Βίσενγκραντ (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία), καθοδηγούμενες από μια απάνθρωπη, ευθυνόφοβη και εθνικιστική πολιτική κλείνουν τα σύνορά τους στους πρόσφυγες, αρνούνται να δώσουν χείρα βοηθείας, κατηγορούν την Ελλάδα που δεν θέλει να επωμιστεί μονάχη την φροντίδα των δυστυχισμένων... Μοιάζουν να μην διδάχτηκαν τίποτα από τη δική τους εμπειρία και να αγνοούν ότι η ιστορία κάνει κύκλους και ότι κάλλιστα μπορεί να ξαναβρεθούν σε παρόμοιες καταστάσεις και τότε να ζητούν την βοήθεια και την αλληλεγγύη των άλλων....

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

Η δύναμη μιας φωτογραφίας: August Landmesser...

Διαβάζοντας σήμερα το πρωί το πολύ καλό νέο post του Sraosha, θυμήθηκα την πασίγνωστη φωτογραφία του August Landmesser που τραβήχτηκε στις 13 Ιουνίου του 1936 κατά τη διάρκεια της καθέλκυσης του πλοίου "Horst Wessel" σε ναυπηγείο του Αμβούργου, παρουσία του ίδιου του Χίτλερ...

August Landmesser_June_13th_1936

Η ιστορία της φωτογραφίας είναι λίγο πολύ γνωστή, έχει αναπαραχθεί πολλές φορές, αν θέλετε να τη διαβάσετε μπορείτε τόσο στο λήμμα της Wikipedia στα αγγλικά ή εδώ στα ελληνικά... Αυτό που με έκανε να "κολλήσω" με την φωτογραφία αυτή είναι το πόσο έντονος είναι η ο συμβολισμός της, μνημείο προσωπικής βούλησης και ανυπακοής, αλλά και η ανατριχίλα που προκαλεί η γνώση του μετά στη ζωή αυτού του ανθρώπου και της οικογένειάς του που ισοπεδώθηκε κυριολεκτικά...

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Αναμνήσεις πολέμου...

Χθες το απόγευμα έπινα καφέ με δυο φίλους κι άκουσα την παρακάτω ιστορία:

Φίλος φίλου, Ισραηλίτης, που έχει πολεμήσει στον Λίβανο το 1982 κατά την πρώτη εισβολή του Ισραήλ εκεί, υπηρετώντας την θητεία του, αντιμετωπίζει πρόβλημα να κοιμηθεί πολλά βράδια και βλέπει σε εφιάλτη την ίδια σκηνή που την έζησε τότε... Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν μαζέψει άνδρες, γυναίκες και παιδιά και τους έχουν κλείσει σε ένα τζαμί... Επικρατεί ταραχή, κάποιος από τους αιχμαλώτους παρακαλάει για λίγο νερό και τότε εκείνος προσφέρει το παγούρι του... Η χειρονομία του εξοργίζει κάποιον συνάδελφό του που τον χτυπάει στο κεφάλι με τον υποκόπανο του όπλου και τον ρίχνει αναίσθητο... Όταν ανοίγει τα μάτια του είναι ξαπλωμένος ανάμεσα σε πτώματα, όλοι οι αιχμάλωτοι μέσα στο τζαμί έχουν εκτελεστεί...

Η όλη ιστορία μου έφερε κατευθείαν στο μυαλό την πολύ καλή ταινία "Walz whith Bashir" για την οποία είχα γράψει το 2010 όταν την πρωτοείδα (link)... 

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Τα εν οίκω μη εν δήμω...

Στην Ελλάδα λέμε, "τα εν οίκω μη εν δήμω", δηλαδή ότι γίνεται μεσα στο σπίτι, μένει μέσα στο σπίτι...

Στην Ολλανδία η συντριπτική πλειοψηφία των σπιτιών έχει τεράστια παράθυρα, χωρίς παντζούρια, οι κουρτίνες είναι δε σπάνια κλειστές... Ο κουνιάδος μου μού είπε ότι αυτό οφείλεται τόσο στην προσπάθεια να εκμεταλλευτούν κάθε αχτίδα ήλιου όσο και στο γεγονός ότι στην Ολλανδία, μια κάποτε θαλασσοκράτειρα χώρα, οι γυναίκες των ναυτικών που έλειπαν σε μακροχρόνια ταξίδια, έπρεπε να αποδεικνύουν καθημερινά την τιμιότητά τους αποδεικνύοντας ότι δεν είχαν τίποτα να κρύψουν...

Με εντυπωσίασε πολύ αυτή η ιστορία, το πόσο διαφορετικές αντιλήψεις και συνήθειες δημιουργούνται σε κάθε χώρα ανάλογα με τις αντικειμενικές ανάγκες και συνθήκες...

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Το πέρασμα στην αιωνιότητα...

Σκέψεις ελέω Αμφίπολης και παιδικού ονείρου...

Αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο να θελήσει να ασχοληθεί με την αρχαιολογία πέρα από την αγάπη για την ιστορία και την μελέτη της, την επιθυμία για ανακαλύψεις κι επίλυση γρίφων είναι η ματαιοδοξία και η κρυφή ελπίδα ότι θα αποτελέσει κι ο ίδιος κομμάτι της ιστορίας, ότι θα κάνει την ανακάλυψη εκείνη που θα επιτρέψει το να περάσει το όνομά του στην αιωνιότητα... 

Στο παρακάτω βίντεο ο Μανώλης Ανδρόνικος μιλάει για την ανακάλυψη του τάφου του Φιλίππου Β΄στη Βεργίνα... Εύχομαι στην κυρία Περιστέρη να καταφέρει και αυτή να γράψει το όνομά της στην ιστορία όπως έκανε ο Μανώλης Ανδρόνικος με μια ανακάλυψη, αν όχι τόσο σημαντική όσο αυτή της Βεργίνας, επίσης σπουδαία και μεγάλη...


Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή...

Η καταγωγή μου από την πλευρά της μητέρας μου είναι από την Κύπρο... Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, μου είχε κάνει εντύπωση μια ιστορία που μου έλεγε η Κύπρια γιαγιά μου, όταν στα παλιά χρόνια κάποιοι χωρικοί για να σωθούν από μια επιδρομή Τούρκων (έλεγε η γιαγιά) κρύφτηκαν σε μια σπηλιά και το κλάμα ενός μωρού κόντεψε να τους προδώσει... Ένας βιολιστής Κύπριος που είχαν πάρει μαζί τους οι επιδρομείς, σκάρωσε ένα αυτοσχέδιο τραγουδάκι, όταν άκουσε τα κλάματα του μωρού, στο οποίο επαναλάμβανε διαρκώς το δίστιχο "Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή..." για να προειδοποιήσει τους φυγάδες... Στην προσπάθεια να του κλείσουν το στόμα το παιδί όντως πνίγηκε αλλά οι χωρικοί σώθηκαν...

Η ιστορία αυτή ήταν κρυμμένη πολλά χρόνια μέσα στο μυαλό μου όταν χωρίς σημαντικό λόγο και αιτία την ξαναθυμήθηκα... Έψαξα λίγο στο internet και ανακάλυψα ότι η ιστορία αυτή αναφέρεται σε μια λαϊκή παράδοση ενός χωριού στα ορεινά της Λευκωσίας, τον Άγιο Θεόδωρο Σολέας, από την ιστοσελίδα του χωριού το σχετικό απόσπασμα:

...Σε μια απόκρημνη πλαγιά στα βουνά της Καθολικής, βρίσκεται ένας τεράστιος βράχος που και σήμερα λέγεται «Ρότσος του Μωρού». Κάτω από το βράχο, σύμφωνα με την παράδοση, κατέφυγαν σε μια σπηλιά οι χωριανοί μας, για να γλιτώσουν, σε μια από τις πολλές επιδρομές των Σαρακηνών. Οι Σαρακηνοί αγγάρεψαν ένα βιολάρη, για να τους δείχνει το δρόμο να φτάσουν στη σπηλιά, μ’ αυτός προσπαθούσε, με διάφορους τρόπους, να τους παραπλανήσει. Όταν κόντεψαν τη σπηλιά, ο βιολάρης που ήταν μπροστά-μπροστά, άκουσε κλάμα μωρού και φοβούμενος πως, αν το κλάμα συνεχιζόταν, θα πρόδιδε τη σπηλιά και θα χάνονταν τόσες ψυχές, άρχισε να παίζει, δυνατά, το βιολί του, για να καλύψει από τη μια το κλάμα του μωρού κι από την άλλη για να προειδοποιήσει τους κρυμμένους χωριανούς μας. Η παράδοση λέει, μάλιστα, πως τραγουδούσε κι αυτό το δίστιχο:

«Πνίξε, μάνα το παιδί
να γλιτώσεις τη ζωή....»

Η μαύρη μάνα, προσπαθώντας να κλείσει το στόμα του μωρού της, για να μην κλαίει, το’ πνίξε στ’ αληθινά. Σώθηκαν, βέβαια οι χωριανοί μας από τους Σαρακηνούς, μα το μωρό που χάθηκε, έδωσε τ’ όνομά του στο βράχο, που’ μείνε να θυμίζει μέρος της ιστορίας του χωριού μας και του τόπου μας, γενικά...

Το χωριό της γιαγιάς μου είναι το τελευταίο χωριό της επαρχίας Λεμεσού προς την Πάφο πράγμα που σημαίνει ότι η ιστορία αυτή διένυσε μεγάλη απόσταση, ειδικά για τα δεδομένα της εποχής, για να γίνει γνωστή από την μια μεριά της Κύπρου μέχρι την άλλη και τέλος να φτάσει σε μένα... Παρόμοιες ιστορίες αναφέρονται σε πολλές λαϊκές παραδόσεις, όχι μόνο της Κύπρου αλλά και άλλων τόπων, όπως η παρακάτω:

...Μαρτυρούνται και ιστορικά γεγονότα: Η παράδοση αναφέρεται ότι κατά «Το πάρσιμο της Κίου» οι άντρες σκόρπισαν, οι νέες γυναίκες και τα μικρά κρύφτηκαν σε υπόγεια, ενώ οι εχθροί έβαλαν με τη βία τις γριές γυναίκες να χορέψουν. Κάποια στιγμή ακούστηκε κλάμα μωρού. Υπήρχε κίνδυνος να το ακούσουν και να βρουν την κρυψώνα. Και τότε οι γριές γυναίκες άρχισαν να τραγουδούν χορεύοντας και να λένε:

Ή σφάξε το, ή πνίξε το ή δώσ’ το το βυζί σου,

οπότε και θα σταματούσε να κλαίει...
Δεν γνωρίζω πόσες και ποιες από αυτές τις ιστορίες είναι αληθινές... Ενδεχομένως να είναι και απλά αναπαραγωγές του λαϊκού θυμικού αν και πιστεύω ότι δεν μπορεί να μην περιέχουν στοιχεία αλήθειας... Εντύπωση μου κάνει και το πόσο "εύκολα" θυσιάζεται η ζωή του παιδιού για την επιβίωση των υπολοίπων... Η ζωή του ανθρώπου ήταν πιο "φτηνή" τα παλιά χρόνια, παιδιά έκανες πολλά, πολλά μπορεί έτσι κι αλλιώς να σου πέθαιναν, είτε από αρρώστιες είτε από πείνα, είτε από άλλα αίτια... Σήμερα στην χώρα μας, έχουμε την πολυτέλεια, η ζωή του ανθρώπου και ειδικά του παιδιού να έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από ότι στο παρελθόν...

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Ο πρώτος web server ή κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα...

Ψάχνοντας πληροφορίες για την ταινία "Jobs" βρέθηκα από link σε link σε αυτό το λήμμα της Wikipedia όπου είδα την παρακάτω φωτογραφία:

First Web Server

Αντιγράφω από την Wikipedia:

This NeXT workstation (a NeXTcube) was used by Tim Berners-Lee as the first Web server on the World Wide Web. It is shown here as displayed in 2005 at Microcosm, the public science museum at CERN (where Berners-Lee was working in 1991 when he invented the Web).

The document resting on the keyboard is a copy of "Information Management: A Proposal," which was Berners-Lee's original proposal for the World Wide Web.

The partly peeled off label on the cube itself has the following text: "This machine is a server. DO NOT POWER IT DOWN!!"

Just below the keyboard (not shown) is a label which reads: "At the end of the 80s, Tim Berners-Lee invented the World Wide Web using this Next computer as the first Web server."

The book is probably "Enquire Within upon Everything", which TBL describes on page one of his book Weaving the Web as "a musty old book of Victorian advice I noticed as a child in my parents' house outside London".
Στο μυαλό μου δίνω μυθικές διαστάσεις σε ανθρώπους και καταστάσεις κάποιες φορές και είναι χρήσιμο να παίρνεις μια γεύση από την πραγματικότητα έστω και μέσω μιας φωτογραφίας... Η εφεύρεση του World Wide Web από τον Tim Berners-Lee ήταν καθοριστική για το μέλλον της ανθρωπότητας και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε σήμερα τις τηλεπικοινωνίες, την ενημέρωση, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία και τόσα άλλα κι όμως βλέπουμε ότι όλα ξεκίνησαν από ένα άνθρωπο και ένα υπολογιστή με ένα σκισμένο χαρτάκι κολλημένο πάνω του που προειδοποιεί να μην τον κλείσουν!!! Μια εικόνα που συναντάς σε χώρους εργασίας, εργαστήρια πανεπιστημίων ή και υπνοδωμάτια και που ίσως να αποτελεί φωτογραφικό ενσταντανέ για μελλοντικές ιδιοφυίες και απίστευτες ιδέες που περιμένουν να υλοποιηθούν...

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Για ένα καφέ...

Η ανάρρωση προχωράει καλά (απ' ότι φαίνεται) και αύριο κόβω τα ράμματα... Θα βγω έξω από το σπίτι μετά από μια εβδομάδα... Μπορώ να κινούμαι πλέον μέσα στο σπίτι και να αυτοεξυπηρετούμαι αλλά δεν μπορώ να μένω όρθιος ή καθιστός σε καρέκλα για πολύ ώρα, πονάω... 

Περνάω την μέρα κατά κύριο λόγο ξάπλα, στο κρεβάτι ή τον καναπέ... Δεν λέω, ωραίο πράγμα η ξάπλα αλλά πρέπει να περνάει κι ευχάριστα η ώρα... Κάνω ότι μπορώ να σπρώξω τον χρόνο... Έχω "συγυρίσει" το blog μου, έχω δει ταινίες (χθες είδα το The Dark Knight Rises το οποίο είναι ΦΟΒΕΡΟ!), μελετάω C# (προσπαθώ να εκπληρώσω το resolution μου), διαβάζω τα βιβλία μου κι εξερευνώ την Wikipedia για τον Bradley Manning... 

Δόξα τον Θεό που υπάρχει το Internet και οι υπολογιστές διότι θα είχα τινάξει τα μυαλά μου στον αέρα από την βαρεμάρα... Αυτό που θέλω πραγματικά όμως είναι να βγω μια βόλτα έξω, να πάω να πιω ένα καφέ, να δω άλλους ανθρώπους βρε αδερφέ...

Θα μου πει κάποιος ότι είμαι υπερβολικός, ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι με πολύ σοβαρότερες επεμβάσεις και πολύ δυσκολότερη και μακρόχρονη ανάρρωση από εμένα... Θα του απαντήσω ότι έχει απόλυτο δίκιο... αλλά αν δεν γκρινιάξω λίγο στο blog μου, πού θα το κάνω...; 

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Γαμώ τον εθνάρχη μου...

Που να χέσω στον τάφο του που θα έλεγε κι ένας φίλος μου... Ο ρόλος του Καραμανλή στο Κυπριακό, τα πάρε δώσε με την CIA και με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και άλλες ομορφιές... Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο HOT DOC Σεπτεμβρίου, εγώ το πήρα χαμπάρι τώρα αλλά δεν έχω ακούσει και κανένα πούστη να θορυβηθεί, να διαψεύσει, να πει κάτι ρε αδερφέ...

Το άρθρο είναι μεγάλο αλλά αξίζει να διαβαστεί, διαβάστε το στο Κουτί της Πανδώρας...

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Καλύτεροι από εμένα...

Διαβάζω το post του //Παραλληλογράφου// για τον Robert Capa και με συγκλονίζει η δύναμη των φωτογραφιών, η ωμή τους αλήθεια, όπως αυτή που δείχνει τον στρατιώτη των Δημοκρατικών που πολεμάει με κράνος και τουφέκι αλλά δεν φοράει παπούτσια, όχι κανονικά τουλάχιστον... 

Βλέπω τα πρόσωπα αυτών των ανδρών που ξεκίνησαν από τα χωριά τους από την άκρες το κόσμου και πήγαν σε μια ξένη χώρα να πολεμήσουν για ένα ιδανικό... 

Το ξέρω ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω, να παρατήσω γυναίκα και παιδί, οικογένεια και φίλους και να διακινδυνεύσω τη ζωή μου για κάτι τόσο μακρινό από την καθημερινότητά μου, τόσο επικίνδυνο, θαυμάζω όμως τους άντρες και τις γυναίκες αυτούς που βάλανε στην άκρη την λογική, που πολέμησαν για ένα σκοπό ανώτερο, που ήταν καλύτεροι από εμένα...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Η ενότητα δράσης της Αριστεράς είναι απαραίτητη...

Η αντίδραση στα νέα μέτρα που απαιτεί η νέα δανειακή σύμβαση εκφράστηκε χθες το απόγευμα σε πρώτη φάση, έστω και εν μέσω νεροποντής, σε τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις... Το ΚΚΕ στην Ομόνοια, ο ΣΥΡΙΖΑ στα Προπύλαια, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στην Κλαυθμώνος... Τρεις συγκεντρώσεις αντί για μία...

Το ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν, θα πουν ότι το κάθε κόμμα και ο κάθε πολιτικός χώρος έχει διαφορετική πολιτική και διαφορετικά συνθήματα, κι εγώ μαζί σας... Όμως φτάσαμε στο νυν και αεί... Αν πραγματικά θέλει η Αριστερά να πάρει ο λαός την μοίρα του στα χέρια του πρέπει να ενωθεί σε ένα minimum πολιτικό πλαίσιο και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το "Όχι στο μνημόνιο"... Να ενωθεί, όχι πολιτικά σε επίπεδο κομμάτων αλλά σε επίπεδο κοινής δράσης... Πρέπει να υπάρξει σαφής στοχοθέτηση των εχθρών του λαού και συντονισμένη δράση για να πέσουν από την εξουσία τα κόμματα και οι μηχανισμοί που στηρίζουν το μνημόνιο και να καταργηθεί στην πράξη αυτή η ληστρική συμφωνία... Αν θέλει η Αριστερά να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, να δείξει ότι μπορεί και θέλει να πάρει την πολιτική κατάσταση στα χέρια της, να εμπνεύσει και να ξεσηκώσει τον μουδιασμένο και φοβισμένο Έλληνα που παρακολουθεί λουφάζοντας, πρέπει να κάνει αυτό το μεγάλο βήμα... Όταν ξεμπερδέψει με τους μνημονιακούς και τα συμφέροντά τους, έχει όλο τον χρόνο να λύσει τις εσωτερικές διαφορές της...

Η Ρωσική Επανάσταση ξεκίνησε πρώτα τον Φεβρουάριο του 1917 με όλες τις αντιτσαρικές δυνάμεις συνασπισμένες απέναντι στον κοινό εχθρό και κορυφώθηκε με την Οκτωβριανή του ιδίου χρόνου οπότε και οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία, αφού είχαν ενισχύσει την θέση τους μέσα στο εργατικό κίνημα και είχαν πάρει υπό τον έλεγχό τους τα Σοβιέτ... Η ιστορία μας προσφέρει πολύτιμα διδάγματα, οφείλουμε να τα αξιοποιήσουμε αν θέλουμε να ελπίζουμε σε ένα άλλο κόσμο...

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Ο φετιχισμός του ασύλου...

Κανένα άσυλο δεν προστάτεψε τους φοιτητές του Πολυτεχνείου και της Νομικής το 1973, δεν υπήρχε άσυλο... Αυτό δεν τους εμπόδισε να καταλάβουν τις σχολές τους σε εποχές δυσκολότερες και πιο επικίνδυνες από τις σημερινές... Αναγάγουμε το άσυλο σε τοτέμ ενώ η ουσία της αγωνιστικής κινητοποίησης δεν περιλαμβάνει καβάντζες ούτε κι αυταπάτες... Φαντάζεται κανένας ότι η εξουσία, αν βρεθεί στην ανάγκη, θα εμποδιστεί από το όποιο άσυλο για να επιβάλλει την θέλησή της; Η ιστορία αποδεικνύει το αντίθετο... Είμαι αντίθετος στην κατάργησή του αλλά δεν καταλαβαίνω και τον φετιχισμό του πανεπιστημιακού ασύλου... Άσε που κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξει και η κουβέντα για το πόσα έκανε και πόσα δεν έκανε το κίνημα για να φτάσουμε στο σημείο να μπουκάρουν οι διμοιρίες των ΜΑΤ στο ΑΠΘ για γεγονότα, αντικειμενικά ασήμαντα, συγκριτικά με άλλες χρονιές...

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Τα σύνορα...

Διαβάζοντας σήμερα τα feeds του reader μου έπεσα πάνω στην είδηση του θανάτου του Μιχρί Μπελί, του "Καπετάν Κεμάλ"... Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμά από το βιβλίο του, "Καπετάν Κεμάλ: Αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο" το οποίο διάβασα στο ρεπορτάζ του TVXS και μου άρεσε πολύ...

Τα σύνορα

Με τον Λασσάνη ξανασυναντήθηκα ελάχιστες φορές. Δεν είχαμε τα ίδια καθήκοντα. Εκείνος, ως διοικητής, βρισκόταν πιο πολύ στην Ανατολική Μακεδονία, ενώ εγώ στη Θράκη. Τον πρώτο καιρό ξαναβρεθήκαμε μαζί σε μια πορεία, αυτή τη φορά με μια μεγάλη ομάδα ανταρτών. Τη μέρα είχε ήλιο και έκανε ζέστη. Τη νύχτα φύσαγε παγωμένο αγιάζι. Φορούσα τα πολιτικά ρούχα και δεν με ζέσταιναν. Ο Λασσάνης φορούσε χοντρή στρατιωτική στολή και χλαίνη. Ήρθε η ώρα να κοιμηθούμε. «Ελαφρά είσαι ντυμένος» είπε, «να κοιμηθούμε πλάτη με πλάτη, η χλαίνη φτάνει και για τους δύο». Έτσι κάναμε. Το «πλάτη με πλάτη» είχε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά τι να σου κάνει μία χλαίνη, δεν έφτανε να σκεπαστούν καλά δύο άνθρωποι. Το κρύο δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Σηκώθηκα κι έκοβα βόλτες. Ο Λασσάνης τον είχε πάρει. Έσκυψα και άγγιξα τον γύψο στο χέρι του. Ήταν παγωμένος. Τον σκέπασα καλά με την χλαίνη. Ξάπλωσα ξανά με την πλάτη μου στην πλάτη του. Μια-δυο φορές που με πήρε λίγο ο ύπνος και ξύπνησα, είδα τη χλαίνη πάνω μου. Την έριξα με τρόπο πάνω του. Αυτό επαναλήφθηκε κάμποσες φορές. Τον σκέπαζα με την χλαίνη και, μόλις το 'παιρνε είδηση, την έριχνε στη δική μου πλάτη. Στο τέλος υπερίσχυσα εγώ ή, τουλάχιστον, έτσι νόμισα. Η χλαίνη, πάντως, δεν ήταν πάνω μου. Χάραξε η μέρα. Σηκωθήκαμε. Είδα τη χλαίνη: ένα κουβάρι ανάμεσά μας. «Σε κάτι χρησίμεψε, δεν μπορείς να πεις, χάραξε τα σύνορα ανάμεσά μας» είπε γελώντας ο Λασσάνης».

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Ο νόμος του Lynch...

Κοίτα τι μου φέρνει στο μυαλό η επικαιρότητα...

Λυντσάρισμα ή κατ' ευφημισμό Νόμος του Λυντς ή Λύντσειος νόμος ονομάζεται η συνοπτική διαδικασία που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ, κατά την οποία ο όχλος προβαίνει αμέσως και χωρίς καμία νομική διατύπωση στην εκδίκαση εγκληματία, καθώς και στην άμεση και "επί τόπου" (χώρου του εγκλήματος) εκτέλεση του ενόχου. Πρόκειται για μια μορφή αυτοδικίας και είναι παράνομη.

Το όνομα της παράνομης αυτής τιμωρίας πιθανολογείται ότι προέρχεται από κάποιον γαιοκτήμονα (W. Lynch: 1742-1820) με το όνομα Λυντς, κάτοικο της πολιτείας Βιρτζίνια των ΗΠΑ, ο οποίος και είχε οργανώσει παράνομες ομάδες με σκοπό την άμεση τιμωρία με εκτέλεση των εγκληματιών και ιδιαίτερα των συμπαθούντων (loyalists) τους Άγγλους, κατά την Αμερικανική επανάσταση.

Αρχική εφαρμογή του Νόμου του Λυντς έγινε στις ΗΠΑ σε περίοδο έλλειψης τακτικών δικαστηρίων. Έτσι κατά το 1889 συνέβησαν περίπου 4000 λυντσαρίσματα στις νότιες πολιτείες και μία μόνο στην περιοχή της Νέας Αγγλίας. Τα 4/5 των θυμάτων ήταν μαύροι. Τα εγκλήματα για τα οποία λυντσαρίστηκαν τα θύματα αυτά ήταν 38% για ανθρωποκτονίες, 23% για απαγωγές ή απόπειρες απαγωγής, 7% για κλοπές, 6% για άδικες επιθέσεις, 2% για ύβρεις και 24% για άλλα αδικήματα.
Η συμμετοχή σε λυντσάρισμα τιμωρείται κατά τον αμερικανικό νόμο, αν και οι καταδίκες δεν έφθασαν το 1% των περιπτώσεων.

Κατά τα έτη 1882 - 1900 τα λυντσαρίσματα στις ΗΠΑ έφθαναν, κατ΄ έτος, από 96 μέχρι 231. Το 1945 σημειώθηκε ένα, ενώ το 1946 έφθασαν τα 6. Οι επανειλημμένες προσπάθειες όμως για την εξάλειψη αυτής της τιμωρίας με νομοθετικά μέτρα έβρισκαν την έντονη αντίδραση της αμερικανικής Γερουσίας. Το 1947 31 άτομα που είχαν προσαχθεί σε δίκη, τα οποία συμμετείχαν σε λυντσάρισμα στην πόλη Γκρίνσβιλ της Νότιας Καρολίνας, αθωώθηκαν, αν και κάποια από αυτά είχαν ομολογήσει τη συμμετοχή τους.

Σήμερα με τον όρο Λυντσάρισμα χαρακτηρίζεται η δολοφονία εγκληματία από πλήθος παρισταμένων συγγενών του θύματος ή άλλων προσώπων, πριν ακόμη επιληφθεί η δικαιοσύνη, δηλαδή προτού ολοκληρωθεί η δίκη.

Κατά τις μεταγωγές εγκληματιών ή κατά τις προσαγωγές τους σε δικαστήρια, απόλυτη ευθύνη προστασίας τους από πιθανό λυντσάρισμα φέρουν οι κατά τόπο και καθ΄ ύλη αρμόδιες διωκτικές αρχές που έχουν επιληφθεί και τους κρατούν.

Από την Βικιπαίδεια

Το post διαβάζεται καλύτερα συνοδεία του τραγουδιού "Strange Fruit" της Billie Holiday...

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Η μάχη της οδού Cable (The Battle of Cable Street)

Αναμνηστική πλακέτα των γεγονότων της Cable Street
Αντίθετα με όσα μπορεί να πιστεύουν οι περισσότεροι, οι Άγγλοι δεν είναι ένας λαός ο οποίος μόλις πρόσφατα ανακάλυψε την διαμαρτυρία και την σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής... Η ιστορία του αγγλικού εργατικού κινήματος έχει να επιδείξει μια σειρά από γεγονότα κατά τα οποία στάθηκε απέναντι και συγκρούστηκε τόσο με τις δυνάμεις της αστυνομίας όσο και με φασίστες και νεοναζί... Ένα τέτοιο γεγονός είναι και η μάχη της οδού Cable που συνέβη στις 4 Οκτωβρίου του 1936...

Στις αρχές της δεκαετίας του '30 ο φασισμός και ο ναζισμός, λόγω και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, γνωρίζουν τεράστια ανάπτυξη και καταφέρνουν όχι μόνο να καταλάβουν την εξουσία, όπως στην Ιταλία και τη Γερμανία, αλλά και να "εμπνεύσουν" μιμητές σε πολλές χώρες της Ευρώπης... Η Αγγλία δεν μπορούσε να διαφέρει κι έτσι οι φασιστικές ιδέες γνώρισαν άνθηση κι εκεί και είχαν κύριο εκφραστή  το κόμμα του Oswald Mosley , τη Βρετανική Ένωση Φασιστών (British Union of Fascists)... Η συνθηματολογία και η πρακτική του BUF ήταν ξεκάθαρα φασιστική... Εμπνευσμένο από το φασιστικό κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι, με κύριους ιδεολογικούς άξονες τον αντικομμουνισμό, τον αντισημιτισμό και τον αντικοινοβουλευτισμό, με τους οπαδούς του να παρελαύνουν στους δρόμους φορώντας ομοιόμορφα μαύρα πουκάμισα, κατάφερε να συγκινήσει και να συμπαρασύρει τόσο κάποια κομμάτια της μεσαίας τάξης που είδε τη ζωής της να χειροτερεύει λόγω της οικονομικής κρίσης όσο και της εργατικής τάξης η οποία μαστιζόταν από την ανεργία και την φτώχεια...

Αφίσα που καλεί σε αντισυγκέντρωση στην πλατεία Trafalgar
Στις αρχές του Οκτώβρη του 1936 το  BUF ανακοινώνει ότι θα κάνει πορεία μέσα στο East End, στην Cable Street, την Κυριακή στις 4 του μήνα... Η πορεία αυτή είχε στόχο μόνο την πρόκληση... Το East End είναι μια εργατική περιοχή όπου ζουν πάρα πολλοί Εβραίοι, Ιρλανδοί και οπαδοί του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς, σοσιαλιστές, κομμουνιστές και αναρχικοί... Παρά τις αντιδράσεις της Ισραηλιτικής κοινότητας που κατήγγειλε την πορεία ως αντισημιτική αλλά και των κομμάτων της Αριστεράς και των συνδικάτων, η αστυνομία  δεν απαγορεύει την πορεία... Το Ισραηλιτικό Συμβούλιο καλεί τους Εβραίους του Λονδίνου να αποφύγουν την περιοχή την συγκεκριμένη ημέρα ενώ το Βρετανικό Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί σε συγκέντρωση-διαμαρτυρία  στην πλατεία Trafalgar (πολύ μακρυά από την Cable Street) την ίδια μέρα για να καταγγείλει την πορεία των φασιστών... Τα γεγονότα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν ούτε ο Mosley και η αστυνομία αλλά ούτε και τα κόμματα της Αριστεράς...

Την ημέρα της πορείας οι Blackshirts του BUF κατέβηκαν στους δρόμους υπό την προστασία περίπου 10.000 αστυνομικών, εκ των οποίων περίπου 4.000 έφιππων, οι οποίοι ανέλαβαν να διαλύσουν οποιαδήποτε αντισυγκέντρωση και να κρατήσουν την Cable Street ανοιχτή, αυτό που αντιμετώπισαν όμως δεν το περίμεναν καθώς ένα τεράστιο ετερόκλητο πλήθος από Εβραίους, Ιρλανδούς Καθολικούς, σοσιαλιστές, κομμουνιστές και αναρχικούς ύψωσαν οδοφράγματα και χρησιμοποιώντας πέτρες, ξύλα και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τους φασίστες... Οι συγκρούσεις κράτησαν αρκετή ώρα και είναι χαρακτηριστικό ότι η αστυνομία δεχόταν επιθέσεις ακόμα και από νοικοκυρές οι οποίες εκτόξευαν σάπια φρούτα και λαχανικά από τα παράθυρα των σπιτιών τους κατά μήκος της Cable Street όπου λάμβαναν χώρο οι συγκρούσεις... Μετά από αρκετή ώρα συγκρούσεων ο Mosley   συμφώνησε να σταματήσει η πορεία για να αποφευχθεί η αιματοχυσία και οι οπαδοί του BUF  κατευθύνθηκαν προς το Hyde Park όπου και διαλύθηκαν... Πίσω στην Cable Street οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα 150 συλλήψεις και εκατοντάδες τραυματίες, μεταξύ αυτών και 100 αστυνομικοί... Οι συλληφθέντες κατήγγειλαν αργότερα την αστυνομία για κακομεταχείριση...

Τα γεγονότα της οδού Cable έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην θέσπιση του νόμου Public Order Act 1936 σύμφωνα με τον οποίο οποιαδήποτε πολιτική συγκέντρωση πρέπει να έχει την συγκατάθεση της αστυνομίας καθώς και την απαγόρευση της οποιαδήποτε στολής από τα μέλη των κομμάτων όταν βρίσκονται σε δημόσιους χώρους... Η απαγόρευση της κομματικής στολής έκανε το προφίλ των μελών του  BUF  πιο ελκυστικό στην μεσαία τάξη που τρόμαζε από την παραστρατιωτική τους εμφάνιση και την ανέδειξε ως τον κυριότερο χώρο άντλησης οπαδών μέχρι το 1940 οπότε και το κόμμα απαγορεύτηκε με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου...

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Για την Πηνελόπη Δέλτα

Πηνελόπη Δέλτα
Θέλω καιρό τώρα να γράψω κάτι για την Πηνελόπη Δέλτα αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς... Σκέφτηκα να παρουσιάσω κάποια από τα βιβλία της αλλά τα χρόνια έχουν περάσει από τότε που τα διάβασα και δεν θυμάμαι λεπτομέρειες... Αποφάσισα ότι το καλύτερο που είχα να κάνω είναι να γράψω για τα συναισθήματα που μου προκάλεσαν τα βιβλία της τα οποία όσα χρόνια και αν περάσουν δεν σβήνουν...

Η Πηνελόπη Δέλτα είναι η συγγραφέας που συντρόφευε με τα βιβλία της τα παιδικά μου χρόνια... Δεν υπήρχε κάτι άλλο να με συναρπάζει περισσότερο από τις ιστορίες που διηγείται μέσα από τις σελίδες τους... Κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές διάβασα τα "Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου" και "Τα μυστικά του Βάλτου", πάνω από 10 φορές το καθένα ολόκληρα!!! Πόσο παθιαζόμουν με τις ιστορίες ηρωισμού και αυτοθυσίας των πρωταγωνιστών, πόσο με έθλιβε το λυπηρό φινάλε τους, η θυσία για μια ιδέα...

Πρωτοήρθα σε επαφή μαζί της... τηλεοπτικά!!! Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου της "Παραμύθι χωρίς όνομα" που μετέδιδε πριν πολλά χρόνια η κρατική και πρωταγωνιστούσε ο νεαρός, τότε, Άλκης Κούρκουλος... Η τηλεοπτική μεταφορά δεν με ενθουσίασε αλλά λίγο καιρό μετά έπεσε στα χέρια μου ο "Βουλγαροκτόνος" κι εκεί έγινε το κλικ... Στη συνέχεια διάβασα κι άλλα βιβλία της και πάντα ήμουν ενθουσιασμένος κάθε φορά που έκλεινα την τελευταία σελίδα... Εδώ να συμπληρώσω ότι όλα τα βιβλία της Δέλτα που διάβασα ήταν από τις εκδόσεις Εστία που είχαν κάνει μια καταπληκτική δουλειά με υπέροχα εξώφυλλα, έξοχη εσωτερική εικονογράφηση και πολύ καλή σελιδοποίηση και στοιχειοθεσία...

Τα χρόνια πέρασαν, τα γούστα μου άλλαξαν και σταμάτησα πια να διαβάζω τα βιβλία της... Πάντοτε την αγαπούσα αλλά την είχα κλειδώσει στο κουτάκι των παιδικών μου αναμνήσεων και την κρατούσα εκεί, καλά φυλαγμένη αλλά ξεχασμένη... 

Παρά το γεγονός ότι έχω διαβάσει πολλά από τα έργα της δεν είχα ασχοληθεί ποτέ να μάθω λεπτομέρειες για τη ζωή της μέχρι πριν από μερικούς μήνες όταν διάβασα ένα άρθρο που μου κέντρισε την περιέργεια κι έτσι έμαθα για την ιστορία αυτής της γυναίκας, για τα τραγικά παιχνίδια που της έπαιξε η μοίρα, για τον λόγο που φορούσε πάντα μαύρα, για τον ανικανοποίητο έρωτα της, για το φινάλε που έδωσε μόνη της στη ζωή της... Η γνώση όλων αυτών των λεπτομερειών για την ζωή της με έκανε να τη δω και από την ανθρώπινη πλευρά της πέρα από αυτήν της δημιουργού και με έκανε να την ανασύρω από το κουτάκι που την είχα κλειδωμένη και να την αγαπήσω περισσότερο, αυτή, την Πηνελόπη Δέλτα , την θλιμμένη συγγραφέα που ήθελε να λέει ιστορίες στα Ελληνόπουλα...

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας (The Gunpowder Treason)...

Remember, remember, the 5th of November
The Gunpowder Treason and plot;
I know of no reason why Gunpowder Treason
Should ever be forgot.

Δημοφιλείς μέχρι και σήμερα μεταξύ των μικρών παιδιών, οι στίχοι αυτοί εξακολουθούν να υπενθυμίζουν στους Άγγλους γιατί το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου σε κάθε πόλη και χωριό της Βρετανίας πυροτεχνήματα λάμπουν στον αέρα. Η 5η Νοεμβρίου γιορτάζεται στη Βρετανία ως η Νύχτα του Γκάι Φωκς (Guy Fawkes Night ή Bonfire Night), σε ανάμνηση της αποτυχημένης προσπάθειας του Φωκς να ανατινάξει το Βρετανικό Κοινοβούλιο στις 5 Νοεμβρίου 1605 και να οργανώσει τη "Συνωμοσία της Πυρίτιδας" σαν αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α' και στα σκληρά μέτρα του προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους Καθολικούς.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, στα προάστια της πόλης του Λονδίνου, τρεις Καθολικοί Βρετανοί συναντώνται μυστικά για να αποφασίσουν τη δράση τους. Ο βασιλιάς Ιάκωβος Α' της Αγγλίας είχε μόλις αναλάβει την εξουσία της χώρας. Παρότι είχε υποσχεθεί χαλάρωση των αντικαθολικών νόμων, φαινόταν ότι ο νέος βασιλιάς θα αποδεικνυόταν ακόμη περισσότερο αυστηρός στην εκτέλεσή τους από τον προκάτοχό του.

Οι Ρόμπερτ Κάτεσμπι, γνωστός Καθολικός του Νορθαμπτονσάιρ, ο ξάδερφός του Τόμας Ουίντουρ, και ο φίλος του Ράιγκτ, αποφάσισαν να οργανώσουν ένα σχέδιο που περιλάμβανε την ανατροπή του βασιλιά και την ανατίναξη της Βουλής των Λόρδων, κατά την έναρξη της Βουλής στις 5 Νοεμβρίου 1605, με σκοπό να προκαλέσουν μια γενική εξέγερση που θα επέτρεπε την επιστροφή του καθολικισμού στη χώρα.

Τον Μάιο του 1604, στο σχέδιο εντάχθηκε και ο Γκάι Φωκς, μισθοφόρος από το Γιορκσάιρ, ο οποίος είχε διακριθεί στον Ισπανικό Στρατό. Λόγω της εμπειρίας του, ο Φωκς θα μετατραπεί στον "εγκέφαλο" της δράσης της ομάδας, η οποία διευρυνόταν διαρκώς.

Αρχικά, ο Κάτεσμπι νοίκιασε ένα διαμέρισμα κοντά στο Παλάτι του Ουέστμονστερ και η ομάδα άρχισε τη διάνοιξη μιας σήραγγας κάτω από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Η πρόοδος, ωστόσο, ήταν αργή για τους κυρίους, οι οποίοι δεν ήταν συνηθισμένοι σε σκληρή χειρωνακτική εργασία. Τελικά, το Μάρτιο του 1605, ο Τόμας Πέρσι κατάφερε να εκμεταλλευτεί τις διασυνδέσεις του στην Αυλή για να νοικιάσει ένα κελάρι κάτω από τη Βουλή των Λόρδων. Το σχέδιο του τούνελ εγκαταλείφθηκε γρήγορα και σύντομα ο Φωκς κατάφερε να γεμίσει την υπόγεια αποθήκη με περίπου 30 βαρέλια πυρίτιδας, που κρύφτηκαν κάτω από άνθρακα και κομμάτια ξύλου. Τα πάντα ήταν έτοιμα για να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο.

Ενδεχομένως να είχαν προετοιμαστεί πολύ νωρίς, διότι ορισμένα από τα μέλη άρχισαν να αμφιβάλλουν για το σχέδιο, εκφράζοντας ανησυχίες για τους Καθολικούς που θα βρίσκονταν παρόντες στο Κοινοβούλιο την ώρα της έκρηξης. Δέκα ημέρες πριν τη σχεδιαζόμενη επίθεση, ο Λόρδος Μοντίγκλ, ένας μεταρρυθμιστής Καθολικός, έλαβε ένα σημαντικό γράμμα, που τον συμβούλευε για τη δική του ασφάλεια να βρει μια δικαιολογία για να βρει μια δικαιολογία να απουσιάσει από το Κοινοβούλιο την 5η Νοεμβρίου. Ο συγγραφέας της επιστολής ουδέποτε ταυτοποιήθηκε, ωστόσο, ο Λόρδος ήταν γαμπρός του Φράνσις Τρέσμαν, μέλος της ομάδας της Πυρίτιδας.

Ο Μοντίγκλ έδειξε αμέσως το γράμμα στον Ρόμπερτ Σέσιλ, υπουργό της κυβέρνησης. Παρότι με σημαντική καθυστέρηση, οι στοές κάτω από το Κοινοβούλιο ερευνήθηκαν την 4η Νοεμβρίου και η πυρίτιδα ανακαλύφθηκε.

Μόλις ενημερώθηκαν ότι τα σχέδιά τους είχαν αποκαλυφθεί, ο Ρόμπερτ Κάτεσμπι και ο Τόμας Ουίντουρ εγκατέλειψαν το Λονδίνο και συναντήθηκαν με την υπόλοιπη ομάδα στο Ουαρουικσάιρ, χωρίς να εξασφαλίσουν την υποστήριξή της. Κατάφεραν να ταξιδέψουν, μένοντας σε φίλους και σε υποστηρικτές, αλλά τρεις μόλις ημέρες μετά συνελήφθησαν. Ο Κάτεσμπι, ο Πέρσι και ο Ράιγκτ σκοτώθηκαν, ενώ ο τραυματισμένος Ουίντουρ μεταφέρθηκε στο Λονδίνο. Οι υπόλοιποι συνελήφθησαν λίγες ημέρες αργότερα. Όλοι οι συνωμότες, εκτός από τον Τρέσμαν, εκτελέστηκαν.

Πώς μπόρεσαν αυτοί οι άνδρες να διεισδύσουν τόσο εύκολα στα άδυτα της αγγλικής κυβέρνησης; Και γιατί τα κελάρια ερευνήθηκαν τόσο καθυστερημένα; Ενδέχεται ο Ρόμπερτ Σέσιλ να είχε οργανώσει όλη τη συνωμοσία για να εκφοβίσει τον βασιλιά, ώστε να αναγνωρίσει την καθολική απειλή; Μία δημοφιλής θεωρία υποστηρίζει ότι ο Γκάι Φωκς ήταν ένας προβοκάτορας, όπως και οι άλλοι συνωμότες, όπως ο Τρέσμαν, που δρούσε ως διπλός πράκτορας. Είναι πιθανό, ωστόσο, οι πράκτορες του Σέσιλ να μην διαπίστωσαν ποτέ ότι επρόκειτο για μια ήδη σχεδιασμένη συνωμοσία. Ο τελευταίος αποκάλυψε τη συνωμοσία μόλις την τελευταία στιγμή, προσδίδοντας δραματικότερο τόνο στην επιχείρηση. Στην πραγματικότητας, ο βασιλιάς μπορεί να μην βρέθηκε καμία στιγμή σε πραγματικό κίνδυνο.

Πηγή: britannia.com

Αναδημοσίευση από TVXS

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Sacco και Vanzetti: 83 χρόνια από την εκτέλεσή τους...

Κατά τη διάρκεια της δίκης των Sacco και Vanzetti, ο πρόεδρος του δικαστηρίου φέρεται να είπε το εξής:

«Αυτός ο άνδρας, (ο Vanzetti) αν και μπορεί να μην διέπραξε το έγκλημα που του αποδίδεται, είναι παρόλα αυτά ένοχος, επειδή είναι εχθρός των θεσμών μας»

Σήμερα, 83 χρόνια μετά, οι δύο Ιταλοί μετανάστες δεν έχουν ακόμα δικαιωθεί και υπάρχουν ακόμα δικαστές και άνθρωποι με εξουσία σαν τον πρόεδρο εκείνου του δικαστηρίου...

Αφιέρωμα στην υπόθεση Sacco και Vanzetti, από το TVXS, εδώ.

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

100 χρόνια προπαγάνδας: Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος...

Το τελευταίο post του Smashing Magazine είναι ένα αφιέρωμα στην προπαγάνδα και τα πρόσωπα πίσω από αυτήν, τις τάσεις που υπήρξαν καθώς και η επιρροή που άσκησαν στα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα. Συνοδεύεται από πλούσιο υλικό από συλλεκτικά vintage posters και όχι μόνο...

Το απευθείας link για το άρθρο βρίσκεται εδώ...

Πάρτε μια μικρή γεύση και πηγαίνετε να δείτε και τα υπόλοιπα, αξίζει...

proles-unite

difendilo

handcut