Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Μια ιστορία για την συγγραφή...

Η πρώτη δουλειά που έλεγα ότι ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω ήταν... να φτιάχνω τραπεζάκια! Μετά ήθελα να έχω δικό μου video club... Κατόπιν είπα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας... Τότε η μαμά μου μου είπε ότι αυτό δεν είναι δουλειά κι ότι δεν μπορείς να ζήσεις από την συγγραφή και ότι πρέπει να κάνω και κάτι άλλο... Τελικά έγινα προγραμματιστής και ίσως τελικά ήταν το καλύτερο αλλά η πετριά δεν μου έφυγε εντελώς ποτέ, ίσως και γι' αυτό να έγινα blogger... 

Μεγαλώνοντας ήξερα ότι δεν το είχα... Δεν μπορούσα να δομήσω μια ιστορία, να της δώσω σάρκα και οστά, βέβαια δεν διδάχτηκα ποτέ τον τρόπο... Κατά καιρούς έκανα διάφορες απόπειρες είτε με μικρές ιστορίες οι οποίες όμως έβριθαν κλισέ και κατά κανόνα δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανένα, είτε με ποιηματάκια που άνετα θα μπορούσαν να γίνουν καψουροτράγουδα... Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα γράφτηκαν την περίοδο που ήμουν στρατιώτης για την Μ. ... Της τα διάβαζα από το τηλέφωνο και σίγουρα της φαίνονταν σαχλά αλλά δεν μου είπε ποτέ τίποτα αρνητικό... 

Η τελευταία μου "συγγραφική" απόπειρα ήταν ένα διήγημα για ένα, κάτι σαν, on line διαγωνισμό η οποία αν και με έκανε να θέλω να γράψω κάτι μετά από πάρα πολύ καιρό, εξελίχθηκε σε ένα μικρό Τιτανικό... Το διήγημα απορρίφθηκε (με ευγένεια οφείλω να πω) γιατί θεωρήθηκε ρατσιστικού περιεχομένου εξαιτίας κάποιων εκφράσεων που περιείχε... Θέλησα να εξηγήσω ότι οι συγκεκριμένες εκφράσεις δεν αντανακλούν προσωπικές μου απόψεις αλλά είναι κλισέ εκφράσεις που ενδεχομένως ένα άτομο λούμπεν καταγωγής σε κατάσταση πανικού να ξεστομίσει αλλά δεν προσπάθησα πάρα πολύ... Ξέρω ότι η πένα μου δεν γοητεύει, ότι η όποια παρανόηση συμβεί είναι ευθύνη δικιά μου κι όχι του αναγνώστη... 

Από την άλλη, όταν μου ζητήθηκε να ξαναυποβάλλω την ιστορία μου, φιλτράροντας τις επίμαχες φράσεις αρνήθηκα... Η ιστορία μου ήμουν εγώ, αν την άλλαζα δεν θα ήταν δικιά μου, έστω και αν τελικά διαβαστεί μόνο από εμένα... 

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Το προλεταριακό μαύρισμα...

Τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στη δουλειά, το μάτι μου πέφτει πάνω σε αυτή την αφίσα, κάπου στο Χαλάνδρι... Μου θυμίζει μια σκηνή από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών... 

Ήμασταν στην Κύπρο για καλοκαιρινές διακοπές και μέναμε στο σπίτι του αδερφού της μάνας μου, του θείου μου του Μήτσου... Ο θείος μου δούλευε σε βενζινάδικο όλη του τη ζωή, 12ωρα και 14ωρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, μέχρι που πήρε την σύνταξή του... Αν και έχει πράσινα μάτια και τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα καστανά, είναι μαυρισμένος σαν παλιωμένο δέρμα... Ένα απόγευμα γύρισε πιο νωρίς από τη δουλειά και πήρε τα ξαδέρφια μου κι εμάς και μας πήγε για μπάνιο... Όταν φτάσαμε στην θάλασσα τα παιδιά μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα, αυτός έκατσε για λίγο στην πετσέτα, φορώντας την μπλούζα του... Μετά την έβγαλε και μπήκε και αυτός μέσα στο νερό... Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα χωρίς μπλούζα και αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό... Ο κατάμαυρος, ηλιοκαμένος θείος μου κάτω από την μπλούζα του ήταν κάτασπρος σαν γάλα, πιο άσπρος και από εμένα που είμαι ο ορισμός του ασπρουλιάρη, με ασπριδερά μανίκια στα μπράτσα του, ηλιοκαμένους πήχεις και το χαρακτηριστικό μαυρισμένο V κάτω από τον λαιμό... 

Όταν το είπα στην μάνα μου (είναι κι αυτή πολύ λευκή στο χρώμα του δέρματος) φυσικά δεν εξεπλάγη, το ήξερε, και με πληροφόρησε ότι και η κατάμαυρη γιαγιά μου που δούλευε στο χωράφι κάθε μέρα από 10 χρονών, ήταν ακριβώς έτσι, μαυρισμένη στο πρόσωπο και στα χέρια αλλά κατάλευκη στο κορμί... Φυσικά δεν είδα ποτέ τη γιαγιά μου με μαγιό, η γιαγιά μου, αν και νησιώτισσα, δεν μπήκε ποτέ της στην θάλασσα...

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Το φως της ζωής...

Γυρνάω χθες το απόγευμα από τη δουλειά και βρίσκω τον Σ. μουτρωμένο, η Μ. τον έχει μαλώσει για κάτι που έκανε... Λίγο αργότερα ενώ βγάζω τα παπούτσια μου τον βλέπω στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας μου να με κοιτάζει με παράπονο... Τον παίρνω αγκαλιά και του εξηγώ ότι η μαμά είχε δίκιο που τον μάλωσε γιατί έκανε κάτι άσχημο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον αγαπάμε αφού αυτός είναι το φως της ζωής μας... Το σκέφτεται για λίγο και μετά μου λέει :

Σ.: Μα μπαμπά, δεν έχω φάει λάμπα...
Εγώ: Τι εννοείς Σ. ;
Σ.: Είπες ότι είμαι το φως της ζωής σας, δεν έχω φάει λάμπα...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Κατιρίνα, χυμό!!!

Προχθές κλείσαμε τις διακοπές μας, θα πάμε μια βδομάδα στον Πόρο, κι έχω μπει σε καλοκαιρινό mood παρά το γεγονός ότι ο Θ. είναι λίγο αρρωστούλης και εξαιρετικά νευρικός και με αποσυντονίζει... Μου έρχονται φλασιές από διακοπές των περασμένων χρόνων με τον Σ. στην Αίγινα κι έχω αποφασίσει ότι ο πιο σίγουρος τρόπος να διασώσω όλες αυτές τις αναμνήσεις και κάθε ευτράπελο (ή όχι) που συμβαίνει με τα παιδιά είναι αυτό εδώ το blog...

Είναι το καλοκαίρι του 2012, η δεύτερη χρονιά που κάναμε διακοπές στην Αίγινα... Ο Σ. είναι 2,5 χρονών και έχουν έρθει να περάσουμε κάποιες μέρες μαζί ο αδερφός της Μ., ο Χ., και η κοπέλα του η Κατερίνα... Είναι απόγευμα, η Μ. με τον Σ., τον Χ. και την Κατερίνα είναι στην πισίνα (στις Φυστικιές) και περνάνε καλά, εγώ κοιμάμαι στο δωμάτιο... Ο Σ. με τον Χ. είναι μέσα στο νερό και παίζουν, οι κοπέλες κάθονται απ' έξω στις ξαπλώστρες... Κάνουνε πλάκα, ο Χ. παίρνει δήθεν μου αυταρχικό ύφος και διατάζει την Κατερίνα να του φέρει τον καφέ του που είναι στο τραπεζάκι έξω από την πισίνα:

X.: Κατερίνα, καφέ!!! 
Η Κατερίνα σηκώνεται δήθεν μου υπάκουα, του πάει τον καφέ στην άκρη της πισίνας, του βάζει το καλαμάκι στο στόμα να πιει μια τζούρα και φεύγει, επιστρέφοντας τον καφέ στο τραπεζάκι... 

(Σ.Σ. Ο Σ. δεν πίνει καφέ (φυσικά), πίνει χυμό που τον περιμένει έξω από την πισίνα στο τραπεζάκι...)

Η πλάκα επαναλαμβάνεται δυο τρεις φορές μέχρι που ο Σ. παίρνει τάχα μου σοβαρό ύφος και φωνάζει προς την Κατερίνα ενώ είναι μέσα στην πισίνα:

Σ.: Κατιρίνα, χυμό!!!

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ο γκρίζος...

Το πρωί του Σαββάτου κατά τις 10 , πίνουμε οικογενειακώς καφέ στο Χαλάνδρι... Ο Σ. είναι γκρινιάρης και προσπαθεί να μας πείσει να του πάρουμε παγωτό... Η Μ. του λέει ότι δεν γίνεται να φάει παγωτό πρωί πρωί χωρίς να έχει φάει πρωινό κι ο Σ. από τα νεύρα του σφίγγει τα δόντια και μουγκρίζει...

Μ.: Μην μουγκρίζεις παιδί μου και μίλα...
Σ.: Θα σου γκρίζω όσο θέλω!

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Η πρώτη τούμπα...

Ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με την ιδέα ότι τα παιδιά μου θα πέσουν και θα χτυπήσουν και θα αρρωστήσουν και θα πάθουν ότι παθαίνουν όλα τα παιδάκια γιατί είναι...παιδάκια! Στην θεωρία πάντα ήμουν έτοιμος στην πράξη όμως όχι... 

Το Σάββατο το απόγευμα ο Θ. έφαγε την πρώτη του τούμπα... Καθισμένος ανάμεσα σε μένα και την νύφη μου στο καναπέ έκανε μακροβούτι με το κεφάλι... Το γεγονός ότι είναι αφράτος και ζυμαρένιος βγήκε σε καλό γιατί προσγειώθηκε πάνω στο μάγουλό του και το μόνο που έπαθε ήταν ότι γρατζούνισε το ρουθούνι του αλλά έτρεξε αίμα!!! ... Η εικόνα του να πέφτει, το αίμα στο μυτάκι του, το κλάμα του και ο φόβος του μου έφταναν για να με ταράξουν σε υπερθετικό βαθμό... Ηρέμησα μόνο μετά από μερικά ποτήρια κρασί και 6-7 τσιγάρα (έχω κόψει το κάπνισμα εδώ και καιρό) το ένα πάνω στο άλλο...  

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Πρώτη φορά στο σινεμά...

Η τελευταία φορά που πήγα στο σινεμά ήταν τον Σεπτέμβριο του 2009... Η Μ. ήταν έγκυος στον Σ., υπήρχε πανικός με τον SARS κι εμείς είδαμε κάποιο από τα Χάρυ Πότερ σε προβολή που ξεκίναγε στις 12 το μεσημέρι για να είμαστε σε όσο γινόταν πιο άδεια αίθουσα... Τα χρόνια πέρασαν, κάτι το ένα κάτι το άλλο και δεν ξαναπήγα σινεμά εγώ που κάποτε έβλεπα στο σινεμά 25 ταινίες τον χρόνο...

Ξαναπήγα σήμερα το απόγευμα με τον Σ., ήταν η πρώτη φορά που πήγε ποτέ σινεμά στη ζωή του... Είδαμε το "Rio 2"  και περάσαμε πολύ ωραία... Φάγαμε όλα όσα δεν πρέπει αν τρώνε τόσο τα παιδάκια όσο και οι μεγάλοι, ξεχάσαμε το μπουφάν του στο μπαρ όταν πήγαμε να αγοράσουμε ποπ κορν και τρέχαμε να το βρούμε, συζητούσαμε καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας και ακόμα και όταν ο Σ. βαρέθηκε λίγο όλα πήγαν καλά και είδαμε την ταινία με καλή διάθεση μέχρι το τέλος...

Υ.Γ. Ωραίο και το ταινιάκι...

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Καλά, θα πιάσω το δικό μου...

Πριν από μερικές μέρες κοιμήθηκε η βαφτιστήρα μου στο σπίτι μας... Η Α. είναι 1,5 χρόνο μεγαλύτερη από τον Σ. που την αγαπάει πολύ... Το βράδυ η Μ. κάνει μπάνιο τα παιδιά και ξεκινάει από την Α.... Ο Σ. μπουκάρει στο μπάνιο ενώ η Α. είναι στην μπανιέρα... Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Σ: Μαμά, η Α. δεν έχει πουλάκι!!!
Μ: Έχει αγάπη μου απλά δεν είναι σαν το δικό σου το πουλάκι, τα κορίτσια έχουν διαφορετικό πουλάκι από τα αγόρια..
...
(Ο Σ. έχει γείρει το κεφάλι του στο πλάι και παρατηρεί με ενδιαφέρον)
...
Σ: Μαμά, η Α. έχει δύο πουλάκια!!!
Μ: Όχι, αγάπη μου, ένα έχει, το πουλάκι της είναι διαφορετικό από το δικό σου...
Σ: Μαμά, θέλω να πιάσω το πουλάκι της!
Μ: Όχι αγόρι μου, δεν γίνεται να πιάσεις το πουλάκι της!!!
Σ: Καλά... τότε θα πιάσω το δικό μου!!!
...
(Χώνει το χέρι μέσα στο βρακί του)
...

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Είναι κλειστή...!!!

Έχουμε κατέβει οικογενειακώς το απόγευμα στην πλατεία... Ο Σ. κάνει ποδήλατο κι εμείς χειροκροτούμε, για κάποιο λόγο αρνιόταν πεισματικά να κάνει πετάλι μέχρι σήμερα... Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να γυρίσουμε στο σπίτι... Η Μ. ρίχνει το σύνθημα, μια, δυο, τρεις φορές, ο Σ. κάνει του κεφαλιού του... Στο τέλος ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Μ: Άντε αγόρι μου, έλα να πάμε στην ευχή της Παναγίας...
Σ: Δεν  μπορούμε να πάμε στην ευχή της Παναγίας, μαμά...
Μ: Γιατί αγόρι μου;
Σ: Γιατί, η ευχή της Παναγίας είναι...κλειστή!!!

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

A night to remember...

Όπως ίσως θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του blog, δουλεύω στον τραπεζικό κλάδο, είμαι προγραμματιστής... Στα αρκετά χρόνια εμπειρίας που έχω, οι στιγμές που μου άφησαν "σημάδια" ήταν αυτές που έζησα κατά τη διάρκεια των δύο projects πιστωτικού ελέγχου στα οποία συμμετείχα, στον έλεγχο των κυπριακών τραπεζών από την Pimco το 2012 και στον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών από την Black Rock το 2013... Ειδικά ο έλεγχος της Pimco ήταν μια εξοντωτική τρίμηνη σχεδόν εμπειρία με 18ωρες βάρδιες, χωρίς σαββατοκύριακα και αργίες, απίστευτο άγχος, πίεση και ένταση... Συζητούσα χθες με μια συνάδελφο με την οποία δουλεύαμε μαζί στα εν λόγω projects και της έλεγα χαριτολογώντας ότι αν ποτέ γράψω τα απομνημονεύματά μου σίγουρα ο έλεγχος της Pimco και ειδικά το παρακάτω περιστατικό θα έχει θέση σε αυτά:

Το project του ελέγχου από την Pimco διαρκούσε ήδη περίπου δυο μήνες και μετά από πολλές δύσκολες μέρες και νύχτες και πολλά δοκιμαστικά exports των δεδομένων είχε έρθει η ώρα για την παράδοση του πρώτου επίσημου παραδοτέου στην ελεγκτική εταιρεία... Η ομάδα στην οποία ανήκα είχε αναλάβει και το consolidation των δεδομένων από όλα τα διαφορετικά συστήματα της τράπεζας πριν τους τελικούς υπολογισμούς και το export αλλά επειδή τα δεδομένα ακόμα και στο σημείο στο οποίο βρισκόμασταν δεν είχαν μια απόλυτα ενιαία δομή για να μην σκάνε τα προγράμματα έπρεπε να φορτώνονται και να τροποποιούνται on the fly ένα - ένα... Αυτό ήταν ένα task που είχα αναλάβει εγώ και όπως είναι κατανοητό ήταν απόλυτα σημαντικό να μην γίνει κανένα απολύτως λάθος στην φόρτωση των δεδομένων διότι η μοίρα της τράπεζας (και η δική μας) εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα του ελέγχου, όπως οδυνηρά επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες μετά...

Η ώρα είχε πάει 2:30 π.μ. και δόθηκε το ok απ' όλα τα συστήματα να ξεκινήσει η διαδικασία φόρτωσης των δεδομένων και παραγωγής των τελικών αρχείων, η δουλειά μου ξεκινούσε... Όπως είναι εύκολα κατανοητό, το άγχος, η κούραση, η ανυπομονησία είχαν χτυπήσει κόκκινο, όλα όμως έπρεπε να γίνουν όπως είχαν σχεδιαστεί... Προσπαθούσα να είμαι προσεκτικός και ψύχραιμος, να ολοκληρώνω κάθε task όπως το είχα προγραμματίσει, να μην γίνει κανένα λάθος, καμιά απροσεξία, δυστυχώς όμως υπήρχαν παράγοντες που δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ στη δουλειά... 

Οι υπόλοιποι συνάδελφοι που είχαν ολοκληρώσει τη δουλειά τους και πλέον περίμεναν το export, μαζεύονταν στον χώρο που βρισκόταν το γραφείο μου, μια μεγάλη αίθουσα με γραφεία που είχε στηθεί το στρατηγείο του project... Όλοι ήταν άυπνοι, κουρασμένοι, αγχωμένοι και χρειάζονταν να βγάλουν την πίεση που ένιωθαν... Άρχισαν να μιλούν και να αστειεύονται μεταξύ τους, να γελάνε δυνατά, να κάνουν θόρυβο και όλα αυτά πάνω από το κεφάλι μου... Κάποιοι, ειδικά μια συγκεκριμένη συνάδελφος, ερχόντουσαν και με ρωτούσαν διαρκώς αν τα δικά τους δεδομένα ήταν εντάξει, αν όλα πήγαιναν καλά, μην καταλαβαίνοντας πόσο πολύ με ζόριζαν, πόσο περισσότερο δυσκόλευαν την προσπάθειά μου να συγκεντρωθώ και να κάνω τη δουλειά μου σωστά... Το άγχος συσσωρευόταν, η πίεση μου προκαλούσε πονοκέφαλο και γύρω μου γινόταν πανηγύρι ενώ εγώ προσπαθούσα να δουλέψω... 

Ήμουν έτοιμος να ουρλιάξω από τα νεύρα όταν ξαφνικά μια συνάδελφος (η ίδια με την οποία συζητούσα χθες για τα...απομνημονεύματά μου) έβαλε σε όλους την φωνή και τους ζήτησε να βγάλουν τον σκασμό και να με αφήσουν να δουλέψω απερίσπαστος για να μην γίνει κάποιο λάθος... Κανένας δεν αντέδρασε και όλοι σώπασαν, απλά ήθελαν να ξεδώσουν, δεν το έκαναν επίτηδες... Περιττό να πω ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη για αυτή την παρέμβαση που έσωσε την ψυχική μου ηρεμία και μου επέτρεψε να ολοκληρώσω τη δουλειά μου χωρίς λάθη εκείνη την νύχτα... 

Δυστυχώς όλος αυτός ο κόπος δεν έπιασε τόπο και σε μερικούς μήνες η τράπεζα, η κυπριακή οικονομία και όλοι εμείς οι εργαζόμενοι μπήκαμε σε ένα κυκεώνα που έφερε τα πάνω κάτω αλλά αυτά είναι ήδη γνωστά...

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Μοναχικό παιχνίδι...

Χθες το απόγευμα στο Public του Mall ένας πιτσιρικάς γύρω στα 15 με 16 έπαιζε σε μια κονσόλα PS3 που έχουν στήσει για το κοινό... Κρατούσε ένα χειριστήριο χωρίς καλώδια, μια λαβή με μια φωτεινή σφαίρα στην κορυφή και έπαιζε εικονικό τένις, οι κινήσεις του αντανακλούνταν στις κινήσεις του παίκτη του στην οθόνη... Πάσχιζε στα σερβίς, επιχειρούσε δυνατά ρεβέρ, προσπαθούσε σκληρά να κατακτήσει τον κάθε πόντο ενώ παράλληλα απειλούσε να χτυπήσει (άθελά του) τους υπόλοιπους πελάτες του μαγαζιού που κινούνταν κοντά του... 

Είναι αλήθεια θαύμα το τι επιτεύγματα έχει επιτύχει η τεχνολογία αλλά είναι γελοίο και ίσως και λίγο μελαγχολικό να βλέπεις κάποιον να χτυπιέται μπροστά σε μια οθόνη... Το ξέρω ότι είναι απλά ένα παιχνίδι για να σκοτώνεις την ώρα σου αλλά η συγκεκριμένη εικόνα, ειδικά για κάποιον που μπορεί να μην έχει προσέξει κατευθείαν την οθόνη μπροστά στον "παίχτη", θύμιζε μεθυσμένο ή κάποιον άνθρωπο με σοβαρά προβλήματα... 

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Θα μπορούσε να γίνει viral...

Αν υπήρχε κάποιος να αποθανατίσει σε video το συγκεκριμένο περιστατικό και το ανέβαζε στο YouTube τότε το video αυτό σίγουρα θα μπορούσε να γίνει viral...

Χθες το απόγευμα, κάθομαι στον καναπέ και κρατάω τον Θ. στα χέρια μου... Παίζω μαζί του, προσπαθώ να τον κάνω να γελάσει... Τον σηκώνω ψηλά, πάνω από το κεφάλι μου και αυτός κοιτάει προς τα κάτω και κακαρίζει... 

Ξαφνικά και χωρίς κανένα προηγούμενο σημάδι, ενώ τον έχω σηκώσει ψηλά και κοιταζόμαστε, μου εκτοξεύει μια ρουκέτα με τα περιεχόμενα του στομαχιού του, η οποία λούζει το πρόσωπό μου και το στήθος μου... 

Ευτυχώς, χθες το απόγευμα είχε φάει μόνο γάλα και ακόμα πιο ευτυχώς πρόλαβα να κλείσω το στόμα και τα μάτια μου...

Ο Θ., μετά την ρουκέτα, εξακολουθεί να γελάει...

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Να σε περιμένω;

Γύρω στις 9:30 σήμερα το πρωί αφού έχω πάει τον Σ. στον παιδικό σταθμό, βρίσκομαι στο πάρκινγκ του Σκλαβενίτη στην Χαλανδρίου, έχω παρκάρει και κατευθύνομαι πεζός στην είσοδο... 

Λίγο πριν κάθεται μια έφηβη κοπέλα, τσιγγάνα, μαζί με ένα μικρό αγοράκι σε ένα καροτσάκι...

Σηκώνεται και με πλησιάζει, την βλέπω και σκέφτομαι ότι το πορτοφόλι μου είναι άδειο, πρέπει να πάω στο ATM για να ψωνίσω και ότι δεν είναι σπάνιο ένας τσιγγάνος να στέκεται στην είσοδο ενός super market και να ζητάει λεφτά... 

Ναι το ξέρω, είναι κλισέ και υποτιμητικό για τους τσιγγάνους συνολικά αλλά το σκέφτηκα... 

Για να αισθανθώ εντελώς μαλάκας, μου λέει: "Καλημέρα, δεν θέλω να μου δώσεις λεφτά... Μπορείς να μου πάρεις κανένα λάδι, κανένα ρύζι για να μαγειρέψω να φάνε τα αδέρφια μου; Να σε περιμένω;"... 

Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, λίγο πριν βγω, έδειχνε 8,5 βαθμούς θερμοκρασία περιβάλλοντος και ψιχάλιζε, σχεδόν χιονόνερο... 

Αυτή όμως με περίμενε...

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Είναι κάτι μέρες, κωλομέρες...

Είναι κάτι μέρες που η διάθεσή μου μπορεί να τουμπάρει από την μια στιγμή στην άλλη, από το γέλιο, στον θυμό, στο κλάμα και πάλι από την αρχή....

Χθες είχα μια καλή μέρα στη δουλειά, παραγωγική τόσο για τον εργοδότη μου όσο και για μένα... Είχα σχολάσει στην ώρα μου γιατί όλα είχαν πάει ρολόι, είχα καλή διάθεση, όλα καλά μέχρι που μπήκα στο λεωφορείο... Κάθισα απέναντι από ένα πιτσιρίκο , 7 με 8 χρονών και τον πατέρα του... Ο πιτσιρικάς μια χαρά αγοράκι της ηλικίας του, καλοντυμένος, καθαρός, ωραίος... Ο πατέρας του δίπλα, του κρατούσε την τσάντα από το σχολείο, άντρας γύρω στα 45, όψη κουρασμένη και σοβαρή, με μουστάκι...

Όταν κάθισα στην θέση μου ο πιτσιρίκος σήκωσε τα μάτια δειλά και μου έριξε ένα βλέμμα με αμηχανία και μια υποψία χαμόγελου... Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά και άρχισα να ακούω μουσική και τον παρατηρούσα πως έπλεκε τα δάχτυλά του νευρικά έτσι όπως ήταν καθισμένος, κοιτώντας στο κενό, αμίλητος κι αυτός κι ο πατέρας του... Όταν ήρθε η ώρα να κατέβουν στην στάση τους σηκώθηκε πρώτα ο πατέρας και ο πιτσιρικάς στηρίχτηκε πάνω του για να μην πέσει και κατέβηκαν...

"Ε, και τι έγινε", θα ρωτήσει κάποιος, "τι τόσο συγκλονιστικό συνέβη που να σου χαλάσει τη διάθεση;"

Ο πιτσιρίκος αυτός μου θύμισε ένα άλλο αγοράκι καλοζωισμένο και καλομεγαλωμένο που μεγάλωσε όμως κι αυτό πλέκοντας νευρικά τα δάχτυλά του, που έψαχνε πάντα την επιβράβευση και την επιβεβαίωση σε ένα νεύμα και μια καλή κουβέντα των άλλων και που δεν την βρήκε ποτέ μέχρι να την δώσει ο ίδιος στον εαυτό του...

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Ζωή πεταμένη στα σκουπίδια...

Χθες το απόγευμα είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου άνθρωπο να τρώει από τα σκουπίδια... Δεν έψαχνε, δεν ξεδιάλεγε για να βρει κάτι και να το πάρει μαζί του, έτρωγε κατευθείαν από τα σκουπίδια... Πήγαινα με τον Θ. στο καρότσι στον Βασιλόπουλο στην Αγία Παρασκευή  και τον είδα από μακρυά...

 Ήταν ο μισός χωμένος μέσα στον κάδο και έψαχνε...΄Οταν έβρισκε κάτι έβγαινε από τον κάδο, το καθάριζε όσο καλύτερα μπορούσε, το φύσαγε και το ξεσκόνιζε και μετά το έβαζε στο στόμα... Όταν πλησίαζε κάποιο αυτοκίνητο σταματούσε την εξερεύνηση, ντρεπόταν ίσως, και μετά συνέχιζε...

 Ήθελα να του δώσω λεφτά, να τον βοηθήσω αλλά σκέφτηκα πόσο άσχημα θα ένιωθα εγώ αν κάποιος ερχόταν να μου δώσει ελεημοσύνη χωρίς να τη ζητήσω απλά και μόνο επειδή θα ήταν μάρτυρας της εξαθλίωσης μου γι' αυτό και έκανα ότι δεν τον πρόσεχα όσο πλησίαζα... 

Ακριβώς μόλις τον προσπέρασα μου μίλησε αυτός, μου ζήτησε λεφτά, μιλώντας μου στον πληθυντικό ενώ ήταν εμφανώς μεγαλύτερος μου... Έβγαλα και του έδωσα και με άρχισε στα ευχαριστώ ενώ εγώ έφευγα σπρώχνοντας το καρότσι του Θ. βιαστικά...

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Μια τυχαία συνάντηση στο ασανσέρ...

Έχω να πάω στο Galaxy Bar  του Hilton από το 2001, λίγο πριν κλείσει για την ανακαίνιση που έγινε για τους Ολυμπιακούς... Εκείνη την εποχή πήγαινα πολύ συχνά, αν και ήταν και τότε πανάκριβο, άλλες εποχές... 

Ένα βράδυ περιμένω το ασανσέρ μαζί με τον αδερφό μου στο lobby για να ανέβουμε πάνω... Μπαίνουμε, η πόρτα κλείνει και κάποιος προσπαθεί να την προλάβει και να μπει, είναι η Ειρήνη Παπά... Κομπλάρουμε και οι δύο... Αν και γυναίκα μεγάλης ηλικίας είναι πολύ εντυπωσιακή, στην κυριολεξία ακτινοβολεί... 

Ενώ οι δυο μας παραμένουμε σιωπηλοί αυτή προσέχει το κρικάκι που φοράει ο αδερφός μου ψηλά στο αυτί, απλώνει το χέρι της και το αγγίζει πιάνοντας του κουβέντα, της φαίνεται πολύ ωραίο, ρωτάει αν πόνεσε όταν έκανε την τρύπα... Την κοιτάμε και οι δύο σαν αποχαυνωμένοι, είναι φοβερά άνετη και πρόσχαρη... Λίγους ορόφους πιο πάνω, κατεβαίνει και μας καληνυχτίζει με χαμόγελο, αφήνει εμένα και τον αδερφό μου να κοιταζόμαστε σαν χαζοί... 

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Χαστούκι...

Χθες το πρωί, χαστούκισα για πρώτη φορά τον Σ. ... 

Ευτυχώς όχι δυνατά, η κίνηση όμως έφτανε για να τον παγώσει, το βλέμμα του μου έριξε ένα χαστούκι πολύ πιο δυνατό... Με κοίταξε λίγο αμίλητος και μετά έβαλε τα κλάματα, λέγοντάς μου ότι ο κανόνας στα Χελωνάκια λέει ότι δεν πρέπει να χτυπάμε... 

Τον πήρα αγκαλιά και προσπάθησα να τον ηρεμήσω, ζητώντας του συγνώμη, ένιωθα ότι είμαι ο μεγαλύτερος μαλάκας του κόσμου... Όταν ηρέμησε μου είπε να κάνουμε μια συμφωνία, και μου έδωσε το χέρι του για να την επισφραγίσουμε, μου είπε ότι από εδώ και πέρα θα είναι καλό παιδάκι... 

Δεύτερο χαστούκι, δυνατότερο από το πρώτο που μου έριξε το βλέμμα του... Δεν θέλω το παιδί μου να γίνει ενοχικό, να νομίζει ότι πάντα φταίει... Του είπα ότι θα κάνουμε συμφωνία να μην τον χτυπήσω ποτέ ξανά, ότι ήταν λάθος αυτό που έγινε... Περάσαμε όλη την ημέρα οι δυο μας, το μεσημέρι κοιμηθήκαμε μαζί, το βράδυ το ίδιο... 

Σήμερα το πρωί φεύγοντας για δουλειά μου είπε, "Άντε ciao!"... Χαίρομαι που ξεχνάει εύκολα, εγώ δεν πρέπει να ξεχάσω με τίποτα...

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Το κοτσάνι...

Χθες το απόγευμα, γύρω στις 8:00, στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής, ο Σ. κάνει κούνια στην παιδική χαρά...

Σ. : Μπαμπά, πότε θα ανάψει το κοτσάνι;
Εγώ: ... Ποιο κοτσάνι, αγόρι μου;
Σ. : Αυτό που γίνεται μπλε στο σκοτάδι...
Εγώ: Πού είναι αυτό το κοτσάνι, αγόρι μου;;;
Σ. : Πάνω στην εκκλησία, μπαμπά...
Εγώ: (Γελάω) Δεν είναι κοτσάνι αυτό, αγόρι μου, είναι ο σταυρός της εκκλησίας!
Σ. : Ναι, σωστά... το κοτσάνι!

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Στιγμές...

Το μωρό έχει ξυπνήσει και πεινάει, αναλαμβάνω να τον ταΐσω αφού η Μ. τον κρατούσε όλο το βράδυ για να κοιμηθεί λίγο... Τον ταΐζω, τον αλλάζω και επειδή τον έχει πιάσει λόξιγκας περπατάω ξυπόλυτος μέσα στο σκοτεινό σπίτι και τον κρατάω μέχρι να του περάσει και να νανουριστεί... Μέσα στην κουζίνα φαίνεται η οθόνη υγρών κρυστάλλων του ραδιοφώνου που λέει την ώρα, 4:19 ... Μάλλον πεινάει ακόμα, ανασηκώνει το κεφάλι του από τον ώμο μου και αγγίζει με το στόμα του το μάγουλό μου σαν να μου δίνει φιλί... Ο χρόνος σταματάει, είμαστε μόνο εγώ κι αυτός... Η ζωή όταν κοιτάς προς τα πίσω είναι στιγμές, αυτή είναι μια από τις πρώτες μας...

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Αν έχεις τύχη διάβαινε...

Είμαι τυχερός άνθρωπος... Έχω προσπαθήσει τη ζωή μου να την φέρω εκεί που είναι αλλά με έχει βοηθήσει και η τύχη και είμαι ευγνώμον για αυτό... 

Αρκετό καιρό τώρα λιμπιζόμουν ένα tablet...  Την Παρασκευή που επέστρεψα στη δουλειά μετά από την αναρρωτική, το συζήταγα πάλι με ένα συνάδελφο και το απόγευμα στο σπίτι ήρθε το δωράκι!!! 

Στην κοπή πίτας στην δουλειά της Μ., της έπεσε το φλουρί και το δώρο (μεταξύ άλλων) ήταν ένα Samsung Galaxy Tab 2 !!! Εννοείται ότι ενθουσιάστηκα και χάρηκα πάρα πολύ αν και στην αρχή δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω διότι όταν μου έδωσε η Μ. το κουτί του tablet δεν κατάλαβα ότι το είχε κερδίσει στην βασιλόπιτα και νόμισα ότι πήγε αψυχολόγητα και έδωσε 300 ευρώ για να μου το πάρει δώρο... :)

Μπορεί να φανεί γλυκανάλατο αυτό που θα γράψω (σκασίλα μου) αλλά η μεγάλη μου τύχη φαίνεται που έχω την Μ. δίπλα μου και όχι από το ωραίο gadget που βρέθηκε στα χέρια μου από το πουθενά και δωρεάν....