Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Θεομπαίχτης...

Ο Θ. κάνει λογοθεραπεία κάθε Τετάρτη γιατί δεν λέει το σ και το ζ... Η Νίκη, η λογοθεραπεύτρια, που του έχει μεγάλη αδυναμία, προσπαθεί να του εφιστήσει την προσοχή και να μην ξεχνιέται και να ψευδίζει...

Νίκη: Θ. μην τα ξεχνάς τα γραμματάκια (το σ και το ζ)...
Θ.: Δεν τα κθεχνάω, έχουν πάει για νάνι τα γραμματάκια, κθεκουράδονται...
Νίκη: Όλη την ημέρα ξεκουράζονται, όταν πας στο σχολείο τι κάνουνε;
Θ.: Όταν πάω θτο θχολείο κάνουν ριλάκθ...(!!!)

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Το πρώτο τσιγάρο (και αυτά που ακολούθησαν)...

Δεν θυμάμαι το πρώτο τσιγάρο ή μάλλον δεν είμαι σίγουρος αν αυτό που θυμάμαι είναι πραγματικά το πρώτο... Ήταν το καλοκαίρι μετά την Γ' Γυμνασίου, στο Mangiare, το σαντουιτσάδικο απέναντι από το γυμνάσιο... Συνοδεία φραπέ με γάλα (πλέον σιχαίνομαι το γάλα στον καφέ) και προσπαθώντας να διαβάσω το ΦΩΣ... Ήταν ένα Marlboro από μαλακό πακέτο, το έβηξα πολύ και με ανακάτεψε αλλά ήμουν 15 στα 16 και ήθελα να κάνω παρέα με τα αλάνια... Δεν μου άρεσε και γι΄αυτό δεν το έκανα σύστημα... Κάπνισα ελάχιστα τσιγάρα ακόμα μέχρι τα 18 οπότε και μπήκα στο πανεπιστήμιο... 

Κάτι οι ατελείωτοι πανεπιστημιακοί καφέδες, οι νέες παρέες, το άλλοθι για να μιλήσεις σε μια κοπέλα, άρχισα να καπνίζω πιο συστηματικά... Η πρώτη μου οπτική επαφή με την Μ. έγινε τότε όταν κολλητός μου φίλος εκείνης της εποχής που την γνώριζε ήδη της ζήτησε τσιγάρο για εμένα σε ένα πάρτυ στο Πολυτεχνείο που είχα γίνει φιτίλι από το μεθύσι... Δεν είχα σταθερή μάρκα τότε και δεν πολυαγόραζα πακέτο, κάπνιζα κυρίως Τρακαστράτο και Απόλων... Σιγά σιγά κι όταν η τράκα θα μπορούσε να γίνει παρεξηγήσιμη ακόμα και από κολλητούς φίλους, άρχισα να αγοράζω τα δικά μου τσιγάρα... Είχα ανακαλύψει επίσης το τσιγάρο με βοηθούσε να διοχετεύσω την νευρικότητα και το άγχος μου κι ότι ήταν απαραίτητο συνοδευτικό του αλκοόλ... Πειραματίστηκα με διάφορες μάρκες και κατέληξα για χρόνια στα κόκκινα Gauloises... Βαριά τόσο, όσο και 25άρια, ιδανικός συνδυασμός για φοιτητάριο... Σιγά σιγά είχα αρχίσει να νιώθω την επιβάρυνση του καπνίσματος, υπήρχαν πρωινά που ξυπνούσα με βάρος στο στήθος αλλά πίστευα ότι η κατάχρηση και η υπερβολή της προηγούμενης νύχτας το προκαλούσε, όντας όμως φύση και θέση φοβητσιάρης σε θέματα υγείας είχε αρχίσει να γυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα να το κόψω... Πειραματίστηκα λίγο με διάφορες μάρκες πιο ελαφριών τσιγάρων (R1, Philip Morris, Silk Cut) και τελειώνοντας το πανεπιστήμιο και πριν πάω στον στρατό το κόβω για πρώτη φορά για έξι μήνες...

Φυσικά το ξεκινάω και πάλι ελάχιστες μέρες μετά την παρουσίαση μου στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Λάρνακας... Στην Κύπρο τα τσιγάρα είναι πολύ ακριβότερα από την Ελλάδα και τότε ακόμα υπήρχε κυπριακή λίρα οπότε το κάπνισμα στριφτού ήταν μονόδρομος... Old Holborn κίτρινος, μεγάλη συσκευασία που κρατάει μόλις μιάμιση με δυο μέρες κάθε φορά και κάπνισμα μέχρι αηδίας... Το τσιγάρο σε αυτή την περίοδο της ζωής μου ήταν και αγχολυτικό και φίλος και παρέα και παρηγοριά, ότι δηλαδή είναι για κάθε φαντάρο... Πότε πότε κάπνιζα και κανένα Marlboro Lights μαλακό, το καινούργιο αγαπημένο μου τσιγάρο από τα "εμφιαλωμένα"...

Τελειώνω τον στρατό και μετά από κάποιους μήνες πιάνω δουλειά... Κάνω κάποιες εξετάσεις στα πλαίσια της πρόσληψής μου και ο γιατρός με συμβουλεύει να κόψω το τσιγάρο καθώς οι πνεύμονες δεν είναι δεκτικοί στον καπνό όπως μου είπε... Η ιδέα γυρίζει στο μυαλό μου για χρόνια αλλά δεν το παίρνω απόφαση μέχρι που αποφασίζω εν μια νυκτί να το κόψω όταν μένει έγκυος η Μ. στον Σ., ήθελα τα παιδιά μου να μην έχουν εικόνα του μπαμπά τους με τσιγάρο ... Το κρατάω για 2,5 χρόνια χωρίς δυσκολία, με σιδερένια θέληση χωρίς ποτέ όμως να καταφέρω να πνίξω την επιθυμία για τσιγάρο όταν πίνω ποτό... 

Το ξαναρχίζω όταν ξεκινάνε οι πιστωτικοί έλεγχοι στις Κυπριακές τράπεζες τον Σεπτέμβρη του 2012 και αρχίζω να δουλεύω με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ατελείωτες ώρες, χωρίς σαββατοκύριακα και αργίες... Η αιτία όπως εύκολα καταλαβαίνει κάποιος ήταν η νευρικότητα και το άγχος καθώς και το γεγονός ότι δούλευα με μια ομάδα που ήταν όλοι φουγάρα... Θυμάμαι άπειρα τσιγάρα στην ταράτσα των κεντρικών γραφείων της πρώην Τράπεζας Κύπρου απέναντι από τη ΓΑΔΑ, με τον θόρυβο της λεωφόρου από κάτω  αλλά και το γεμάτο στάχτες πληκτρολόγιο μου... Καπνίζω και πάλι Old Holborn και Marlboro Lights μαλακό παράλληλα αλλά δεν το κρατάω για πολύ καιρό γιατί μπουκώνω... Το γυρνάω σε BF Ultra μωβ, είναι τα τσιγάρα που καπνίζει κι η Μ., είναι ελαφριά και μου απαλύνουν τις τύψεις για τη ζημιά που μου κάνω καπνίζοντας...  Κάνω διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες να το κόψω κατά καιρούς που έχουν διάρκεια ζωής 2-3 μήνες το πολύ...  Δοκιμάζω κι άλλα τσιγάρα όπως τα Καρέλια Χρυσή Κασετίνα αλλά σιγά σιγά το δουλεύω και πάλι στο μυαλό μου... Πλέον το τσιγάρο μου προκαλεί περισσότερο άγχος από αυτό που μου διώχνει οπότε στις 31/12/2015, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου καπνίζω το τελευταίο μου τσιγάρο... Από τότε δοκίμασα εντελώς συνειδητά και πλήρως νηφάλιος να καπνίσω δυο φορές αλλά και τις δύο το έσβησα στην μέση, δεν κατέβαινε ο καπνός... 

Έκτοτε έχω περάσει και περιόδους άγχους και stress και κούρασης αλλά δεν σκέφτηκα να καταφύγω στο τσιγάρο σε στιγμές πίεσης... Παρ' όλα αυτά θεωρώ τον εαυτό μου εν δυνάμει καπνιστή μέχρι την ημέρα που θα κλείσω τα ματάκια μου, ότι έχει συμβεί στο παρελθόν μπορεί ενδεχομένως να ξανασυμβεί...  


(Η ιδέα για αυτό το post οφείλεται στο αντίστοιχο post του "Νύχτες Μετά", εκ του οποίου η λογοκλοπή του τίτλου...) 

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 3ο (Η Νεκρά Θάλασσα)...

(Συνέχεια από το 2ο μέρος) 

Το πρωινό της Τρίτης ήταν και πάλι ηλιόλουστο, τίποτα δεν θύμιζε την κοσμοχαλασιά της προηγούμενης μέρας... Ξύπνησα με ένα άγχος να δω αν το αυτοκίνητο παίρνει μπρος καθώς υπήρχε πάντα ο κίνδυνος η μπαταρία να έχει "ξελιγωθεί" από το ταξίδι της χθεσινής ημέρας από τη Δημητσάνα στην Τρίπολη χωρίς καθόλου ηλεκτρικά και δυναμό... Ευτυχώς το αυτοκίνητο πήρε κατευθείαν εμπρός... Ήταν βέβαια μέσα στην υγρασία τα πάντα ενώ υπήρχε ακόμα νερό στο δάπεδο και γι΄αυτό άνοιξα όλες τις πόρτες και το πορτ μπαγκάζ για να εκμεταλλευτώ την λιακάδα και να στεγνώσει ότι γινόταν να στεγνώσει μέχρι να ξεκινήσουμε...

Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν ήσυχη και χωρίς απρόοπτα... Τίποτα δεν μας ταλαιπώρησε, ευτυχώς, και τα παιδιά κάνανε χάζι που βλέπανε το νερό που πήγαινε κι ερχόταν κάτω από τα πόδια τους αναλόγως με την κλίση του αυτοκινήτου... Το μεσημέρι σταματήσαμε για φαγητό στον Σ.Ε.Α. Μεγάρων, τα αγόρια (κι όχι μόνο) θέλανε να φάνε Goodys... Φεύγοντας ο Σ. είχε πάρει μαζί του δυο φακελάκια αλάτι...

Σ: Μπαμπά σε πειράζει να ρίξω το αλάτι κάτω μέσα στο νερό;
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό ρε Σ.;
Σ: Θέλω να φτιάξω την Νεκρά Θάλασσα!
Εγώ: ...............
Εγώ: Ρίχτο, δεν βαριέσαι...
Φτάνοντας στο σπίτι, η Μ. επέμενε να το πάμε κατευθείαν στο συνεργείο... Εγώ πίστευα ότι δεν είχε νόημα αφού η δουλειά που χρειαζόταν να γίνει σίγουρα θα ήταν μπόλικη οπότε δεν πίστευα ότι θα την ξεκίναγαν στις 3 το μεσημέρι... Η Μ. επέμενε και το πήγε... Όταν η ώρα περνούσε και δεν επέστρεφε την πήρα τηλέφωνο... Μου είπε ότι είχαν ξηλώσει επί τόπου το ταμπλό και είχαν βγάλει μια σακούλα ολόκληρη με λάσπες και φύλλα με ένα πολύ πρόχειρο καθάρισμα... Το σημαντικότερο όλων όμως ήταν ότι η Μ. θυμήθηκε κάτι που εγώ είχα ξεχάσει εντελώς ότι η ασφάλεια του αυτοκινήτου μας περιλαμβάνει και κάλυψη ζημιών από φυσικά φαινόμενα... Η ασφάλεια είχε ήδη ενημερωθεί και είχε κλειστεί ραντεβού με εμπειρογνώμονα ο οποίος επισκέφτηκε το συνεργείο την Τετάρτη και επιβεβαίωσε τη ζημιά... Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η διαδικασία επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου έχει ξεκινήσει και αναμένεται να κρατήσει καμιά εβδομάδα (τουλάχιστον)... Ο πεθερός μου μας παραχώρησε το αυτοκίνητό του το οποίο έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιεί ελάχιστα για να μπορούμε να καλύψουμε τις καθημερινές μας ανάγκες και κυρίως το σχολείο και τις δραστηριότητες των παιδιών που αρχίζουν κανονικά από τη Δευτέρα...

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσαμε να πούμε... Αν εξαιρέσεις την ταλαιπωρία και το στρες που τράβηξα τη Δευτέρα του Πάσχα, η εκδρομή μας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, περάσαμε υπέροχα, κάναμε πολλές δραστηριότητες και κάναμε παρέα με ανθρώπους που θα ξανακάνουμε στην Αθήνα... Ναι μεν το κόστος της επισκευής δεν θα μας επιβαρύνει τελικά αλλά από την άλλη έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου η ιδέα της αγοράς ενός καινούργιου αυτοκινήτου αφού αυτό που έχουμε φαίνεται να έχει πολύ κακό κάρμα, αν σκεφτείς όλα όσα μας έχει κάνει... Μακάρι και του χρόνου να είμαστε καλά και να ξαναβρεθούμε σε αντίστοιχες ή και τις ίδιες παρέες και να περάσουμε το ίδιο καλά και φυσικά να λείπουν οι αναποδιές...

Χρόνια πολλά!

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 2ο...

(Συνέχεια από το 1ο μέρος)

Το πρωινό της Δευτέρας του Πάσχα ήταν λαμπρό όπως και της προηγούμενης μέρας παρά το γεγονός ότι υπήρχε πρόγνωση για βροχή... Ένας ελαφρύς πονοκέφαλος μου θύμιζε το μεθύσι της προηγούμενης ημέρας και μου είχε "χαρίσει" μια ραθυμία αλλά ήμουν έτοιμος να απολαύσω την τελευταία μέρα της εκδρομής μας... Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε Δημητσάνα ...

Φτάνοντας στο χωριό επισκεφτήκαμε το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης ... Η επίσκεψη μας ήταν εξαιρετική και συναρπαστική για όλους μας, τόσο τους μεγάλους όσο και τα παιδιά... Το Μουσείο προσφέρει μαι απόλυτα εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον και την παράδοση διαδραστική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει εκθέματα, βιντεοπαρουσιάσεις και live επιδείξεις της μπαρουτοποιίας, της βυρσοδεψίας και της απόσταξης... Μοναδική παραφωνία, κατά την ταπεινή μου άποψη, αλλά ουσιαστικά ασήμαντη, είναι ότι η βιντεοπαρουσίαση σχετικά με την τέχνη της βυρσοδεψίας ήταν γυρισμένη στην Άμφισσα, πόλη επίσης με παράδοση στην βυρσοδεψία, αλλά όχι στην Δημητσάνα... Η επίσκεψη μας στο Μουσείο κράτησε πάνω από μια ώρα κι ενώ σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό αποφασίζουμε να πάμε στο κέντρο του χωριού για βόλτα και φαγητό...

Κατέβασα τα παιδιά και την Μ. σε κάποιο κεντρικό σημείο κι έφυγα για να βρω παρκάρισμα όταν ξαφνικά το αυτοκίνητο έχασε την ηλεκτρονική υποβοήθηση του τιμονιού... Υπέθεσα ότι είναι κάτι παροδικό, έβγαλα το κλειδί από την μίζα, το ξανά έβαλα αλλά αυτή την φορά όλες οι λυχνίες στο ταμπλό άρχισαν να αναβοσβήνουν, αισθητήρας λ, abs, χειρόφρενο, μπαταρία... Με έλουσε κρύος ιδρώτας, η σχέση μου με το αυτοκίνητο μας δεν ήταν ποτέ ρόδινη και απ' ότι φαινόταν θα γραφόταν άλλο ένα επεισόδιο σε αυτό το σήριαλ... Είχε ήδη αρχίσει να βρέχει δυνατά οπότε πάρκαρα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και πήγα στην ταβέρνα όπου είχε καθίσει η υπόλοιπη παρέα για να σκεφτώ τι θα κάνω... Σκέφτηκα να καλέσω την οδική βοήθεια που παρέχεται από την ασφάλεια μου αλλά όλες μου οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό... Ενώ το ηχογραφημένο μήνυμα με καλούσε να πατήσω το 1 για να συνδεθώ με την οδική βοήθεια, μετά το πάτημα του πλήκτρου κάθε φορά ένα άλλο ηχογραφημένο μήνυμα με ενημέρωνε ότι λόγω αργίας ... ήταν κλειστά!!! Επανέλαβα τις κλήσεις και δυο και τρεις φορές και κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα... Άφησα δύο οργισμένα μηνύματα στον τηλεφωνητή της εταιρείας απειλώντας ότι με έχουν χάσει από πελάτη... Κατόπιν εορτής, όταν η περιπέτεια είχε τελειώσει, η ασφαλιστική εταιρεία προσπαθώντας να δικαιολογηθεί αρχικά προφασίστηκε βλάβη του τηλεφωνικού κέντρου και κατόπιν δικό μου λάθος κατά την πληκτρολόγηση των επιλογών...

Η βροχή δυνάμωνε, η ώρα περνούσε κι εγώ κάποια στιγμή αποφασίζω να πάω ξανά στο αυτοκίνητο να δω το ασφαλιστήριο μήπως και βρω κάποια άλλο τηλέφωνο με το οποίο θα μπορούσα να επικοινωνήσω με την εταιρεία και να βρω βοήθεια... Η βροχή είναι πολύ δυνατή και όταν φτάνω στο αυτοκίνητο ανοίγω την πόρτα και αντικρίζω το αυτοκίνητο με είκοσι πόντους νερό μέσα... Το γεγονός ότι δεν έπαθα εγκεφαλικό το αποδίδω σε θαύμα...  Η αιτία της πλημμύρας αποδείχτηκε ότι ήταν η είσοδος του νερού από τους εξαεριστήρες που βρίσκονται κάτω από τους υαλοκαθαριστήρες καθώς το αυτοκίνητη βρισκόταν ατυχώς κάτω από την απορροή ενός ρυακιού κατά τη διάρκεια της νεροποντής... Εκείνη την ώρα με παίρνει η  Μ. τηλέφωνο, μαθαίνει πως έχουν τα πράγματα (δεν με πίστεψε πραγματικά, μέχρι που το είδε με τα μάτια της) και μου λέει ότι η Σ. έχει ένα θείο με συνεργείο στην Τρίπολη οποίος μας περιμένει να ανοίξει το συνεργείο και ασχοληθεί με τη ζημιά... Ξεκινάμε να αδειάσουμε το αυτοκίνητο από το νερό με πλαστικά ποτηράκια, ένα κουβά κι ένα μπουκάλι μέχρι που ο Β. βρίσκει μια μάνικα σε ένα φούρνο παρά δίπλα, βάζει την μια άκρη μέσα στον αυτοκίνητο, ρουφάει από την άλλη άκρη (πίνει και κανά δυο γουλιές) και καταφέρνει να αδειάσει κατά πολύ το νερό από το αυτοκίνητο... Ο θείος της Σ. μιλώντας στο τηλέφωνο μαζί του και αφού του περιγράφω πως έχουν τα πράγματα μου λέει ότι η ζημιά είναι πιθανότατα στο δυναμό κι ότι μπορώ να δοκιμάσω να κατέβω στην Τρίπολη, πριν νυχτώσει αφού η μπαταρία του αυτοκινήτου ήταν καινούργια, είχε αλλαχτεί το καλοκαίρι... Το αυτοκίνητο επί της ουσίας δεν έχει ηλεκτρικά, προβολείς, φλας, υαλοκαθαριστήρες αλλά η βροχή έχει σταματήσει, υπάρχει αρκετή ώρα μέχρι να πέσει η νύχτα οπότε το παίρνουμε απόφαση και ξεκινάμε για Τρίπολη, εγώ οδηγός, ο Μ. συνοδηγός ενώ οι υπόλοιποι, μαζί τους η Μ. και οι γιοι μου, επιστρέφουν στην Αλωνίσταινα με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της παρέας... 

Μετά από αγχωτική οδήγηση μιάμισης ώρας που ο καιρός μας λυπήθηκε και δεν έβρεχε, φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το θείο της Σ. και πάμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο... Η βροχή ξαναρχίζει καταρρακτώδης... Ο θείος είχε δίκιο, το πρόβλημα αφορούσε το δυναμό του αυτοκινήτου το οποίο αντικαθίσταται... Τα ηλεκτρικά του αυτοκινήτου πλέον λειτουργούν, πλην του εξαερισμού ο οποίος προφανώς έχει μπουκώσει από τα νερά και τις λάσπες που το κατέκλυσαν ενώ η λυχνία του αερόσακου παραμένει διαρκώς αναμμένη στο ταμπλό... Ο εξαερισμός είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς όπως είπαμε βρέχει καταρρακτωδώς, τα τζάμια θολώνουν και εμείς δεν έχουμε τρόπο να τα ξεθολώσουμε παρά με το να τα σκουπίζουμε διαρκώς με μια πατσαβούρα... Επιστρέφουμε στο χωριό με μια ακόμα αγχωτική διαδρομή κυνηγώντας τον ήλιο που δύει προσπαθώντας να μην μας βρει το σκοτάδι στο βουνό κάτω από την νεροποντή και με τα τζάμια θολωμένα... Μπαίνω στον ξενώνα γύρω στις 8.30 το βράδυ, κουρασμένος, στρεσσαρισμένος και βρεγμένος ως το κόκκαλο, ειδικά τα παπούτσια μου είναι βρεγμένα πάνω από 7 ώρες... Όλη η παρέα είναι μαζεμένη στο σαλόνι, εμείς και η Τ. με τον Β. και την κόρη τους κρατάμε τα μοναδικά δύο δωμάτια που είναι νοικιασμένα το βράδυ της Δευτέρας του Πάσχα, ο ξενώνας είναι για πάρτυ μας, περνάμε μια χαλαρή βραδιά, απόλυτα απαραίτητη τελικά, δίπλα στο τζάκι με τσιμπολόγημα και ρακόμελο...

(Συνεχίζεται...)

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 1ο...

μια καλύβα ψηλά στο βουνό

Υπάρχουν περίοδοι που τα posts βγαίνουνε με το τσιγκέλι, η έμπνευση πάει περίπατο και όλα μοιάζουν βαρετά κι αδιάφορα για να εμφανιστούν στο blog... Υπάρχουν και κάποιες άλλες όμως που ένα και μόνο γεγονός φτάνει να γεμίσει σελίδες επί σελίδων με posts ποικίλα κι ενδιαφέροντα (τουλάχιστον για μένα)... Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Πάσχα του 2017 δεν θα ξεχαστεί εύκολα καθώς τα είχε όλα, καλή παρέα, διασκέδαση, γέλιο, εξερευνήσεις, γνωριμίες, περιπέτειες κι αναποδιές, ήταν γεμάτο ιστορίες που θα τις θυμηθώ και θα τις διηγηθώ πολλές φορές στο μέλλον...

Η ιδέα έπεσε στο πάρτυ γενεθλίων του Σ., το Σάββατο 4/3... Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μας μια παρέα που συναντιέται συχνά τον τελευταίο καιρό, φιλενάδες της Μ. από τη δουλειά με τους άντρες τους και τα παιδιά τους οπότε και μας πρότεινε η Σ. να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα στο χωριό της, την "ηρωική" Αλωνίσταινα, γενέτειρα της μητέρας του Κολοκοτρώνη, γεγονός για το οποίο είναι εξαιρετικά υπερήφανη η Σ. και σύσσωμη η Αλωνιστιότικη κοινότητα... Η ιδέα έγινε άμεσα δεκτή από όλους μας... Αν και δεν γνώριζα απολύτως τίποτα για το χωριό συμφώνησα κατευθείαν να πάμε διότι αφενός ήταν μια ευκαιρία να επισκεφτώ την ορεινή Αρκαδία που δεν είχα δει ποτέ μου και είχα ακούσει τόσα καλά και αφετέρου η ιδέα ενός Πάσχα με φίλους και τα παιδιά μας χωρίς τις συνηθισμένες και βαρετές οικογενειακές φιέστες  φάνταζε πολύ δελεαστική... Η Αλωνίσταινα είναι ένα μικρό χωριό με δυο ταβέρνες, δυο ξενοδοχεία/ξενώνες, ένα καφενείο, ούτε καν περίπτερο... Εμείς και άλλο ένα ζευγάρι με την κόρη τους κάναμε κράτηση στον ένα από τους δύο ξενώνες του χωριού, η Σ.με τον άντρα της και το γιο τους θα μένανε στο σπίτι τους στο χωριό όπου θα φιλοξενούσαν και τον ξάδερφο της Σ. με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά... Η παρέα μας παραλίγο να μην έχει αυτή την σύνθεση λόγω ενός απροσδόκητου θέματος υγείας του πατέρα της Τ., μιας από της κοπέλες της παρέας αλλά τελικά την Μεγάλη Παρασκευή αναχωρήσαμε όλοι για την Αλωνίσταινα ... 

Το χωριό μας υποδέχτηκε με συννεφιά και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία ήταν αισθητά πεσμένη, τα 1200 μέτρα υψόμετρο δεν είναι παίξε γέλασε... Λίγη ξεκούραση και το απόγευμα Επιτάφιος για τους περισσότερους και καφές στο καφενείο για μένα και τον Β. με μουσικό χαλί την Νένα Βενετσάνου... Η βραδιά έκλεισε με δείπνο με καλαμαράκια τηγανητά, πατάτες τηγανητές και σουπιές με χόρτα στην μια από τις δύο ταβέρνες του χωριού... Ήταν και τα μοναδικά πράγματα που σέρβιρε, είπαμε Μεγάλη Παρασκευή... Το Μεγάλο Σάββατο ξημέρωσε με μια μεγαλόπρεπη λιακάδα, ξεκίνησε με μια επιδρομή στον μπουφέ του πρωινού από τους γιους μου που τρελαίνονται για μπουφέδες και βόλτα για καφέ στη Βυτίνα... Η Βυτίνα είναι πολύ όμορφη, τόσο τουριστική και τόσο παραδοσιακή όσο πρέπει... Στην κεντρική πλατεία της ήπιαμε καφέ, τα παιδιά παίξανε με τα πατίνια τους, οι κοπέλες κάνανε κι ένα ψιλό shopping, μην ξεχνάμε και τις συνήθειές μας... Το μεσημέρι φύγαμε από τη Βυτίνα και αφού κάναμε μια περιήγηση σε υπέροχες ορεινές διαδρομές και μια στάση σε ένα μέρος όπου όλα τα παιδάκια είχαν την ευκαιρία να καβαλήσουν πάνω σε αλογάκια σταματήσαμε στο Χρυσοβίτσι για φαγητό... Η μεσημεριανή σιέστα που ακολούθησε ήταν απαραίτητη... Το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στην Ανάσταση η οποία έγινε στις 10 αφού ο παπάς του χωριού έπρεπε να πάει και σε άλλο χωριό... Η ιδέα της Σ. να πάρουμε φαναράκια που πετάνε στον ουρανό, όπως κάνουν στο Λεωνίδιο, ήταν τέλεια, όλο το χωριό μαζεύτηκε στην πλατεία να τα δει να απογειώνονται και να χάνονται στο νυχτερινό ουρανό... Η βραδιά τελείωσε με μεγάλο τσιμπούσι σε ταβέρνα του χωριού με γέλια και κουβέντες και τα παιδιά να χορεύουν, να παίζουν, να κλαίνε, να μαλώνουν και πάλι από την αρχή... Η Κυριακή του Πάσχα ξημέρωσε μεγαλόπρεπη, φωτεινή και ζεστή... Το ψήσιμο έγινε στο σπίτι της Σ. όπου μαζευτήκαμε όλοι καθώς και κάποια άλλα ξαδέρφια της Σ., οι γονείς της και κάποιοι συγγενείς... Ήταν μια τεράστια γιορτή, μια απίστευτα ωραία φάση όπου κόσμος έμπαινε, έβγαινε, τσιμπολόγαγε, έπινε, γελούσε, χόρευε, έπαιζε με τα παιδάκια που τρέχανε από εδώ και από εκεί, ευτυχία με όλη την σημασία της λέξης... Αληθινά δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση της ευδαιμονίας που μου χάρισε αυτή η μέρα, της ολοκληρωτικής ευτυχίας... Η πολύ καλή μου διάθεση οδήγησε σε ένα ωραιότατο μεθύσι το οποίο ήταν εξαιρετικά ευχάριστο για όλους, όπως τουλάχιστον μου είπαν... Αλήθεια πάντως πρέπει να ήταν διότι σε αυτή την "εύθυμη" κατάσταση, πήγα και για καφέ στη Βυτίνα , χωρίς να οδηγήσω φυσικά, όπου μάλιστα απαθανατίστηκα και σε βίντεο... Το βράδυ, όχι μόνο δεν ξεράθηκα στον ύπνο αλλά πήγα και στο καφενείο μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα για να πιω ακόμα μια μπύρα και να παίξω UNO με τα παιδιά...

(Συνεχίζεται...)

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Half pipe...

Όταν πηγαίνω για προπόνηση τα πρωινά της Κυριακής στο γήπεδο Σπυρούδη συναντώ συχνά έναν τύπο γύρω στα 40 με 45, μετρίου αναστήματος,αρκετά νευρώδη, με προχωρημένη φαλάκρα... Φοράει επιγονατίδες, κατάλληλα παπούτσια τύπου Vans και κάνει προπόνηση στην ράμπα του skateboard που βρίσκεται σε μια γωνιά του γηπέδου... 

Οι φιγούρες του είναι λίγες, τις πρώτες φορές φαινόταν απλά να προσπαθεί να θυμηθεί το σώμα του πώς να είναι πάνω στη σανίδα... Τις τελευταίες Κυριακές μοιάζει πιο σίγουρος, τολμάει περισσότερα πράγματα... Σήμερα είχε φέρει μια σκούπα μαζί του για να καθαρίσει την ράμπα από τα νερά που είχε αφήσει η χθεσινή βροχή... Πριν 2 ή 3 Κυριακές μαζί του ήταν ένας πιτσιρικάς γύρω στα 10 ή 12 με το bmx ποδήλατό του... 

Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ αλλά τον συμπαθώ πολύ... Μου αρέσει πολύ που αρνείται να υποταχθεί στα κλισέ της ηλικίας του και τα όσα η σοβαροφάνεια υπαγορεύει... Θέλω να πιστεύω ότι έχω κι εγώ ένα πνεύμα ζωντανό και "άναρχο" όπως πιστεύω ότι έχει κι αυτός...

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Let's lynch the landlord...

Αυτό  που κάποιοι εκεί έξω εννοούν ότι πρέπει να βγουν από πάνω βρέξει χιονίσει, ακόμα και αν έχουν κάνει μαλακία, αληθινά με ξεπερνάει... Που πουλάνε τρέλα, ξεκινούν επιθετικά και με φωνές και προσπαθούν να σε "τρομάξουν"...

Πριν από 20 λεπτά είχα μια τέτοιου είδους αντιπαράθεση με γείτονες από την πολυκατοικία, ιδιοκτήτες, οι οποίοι εννοούσαν ότι επειδή είμαι ενοικιαστής έπρεπε να κάνω μόκο που βρήκα ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο στην θέση μου στην πυλωτή... Η αντιπαράθεση δεν πήγε πέρα από το σημείο που θα δυσκόλευε την συγκατοίκηση, καλώς ή κακώς είμαστε γείτονες και πρέπει να ζήσουμε κάτω από την ίδια στέγη...

Τα νεύρα μου πάντως για να καλμάρουν θα χρειαζόταν να ξεριζώσω το κεφάλι των γειτόνων και να κατουρήσω στον λαιμό τους...

Αλλά δεν το έκανα...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Τριπάρω...

Σ: Μπαμπά, αυτό είναι φοβερό, θα τριπάρω!
Εγώ: .... Σ., ξέρεις τι σημαίνει τριπάρω;
Σ: Ναι, ξέρω!
Εγώ: Τι σημαίνει;
Σ: Θα πέσω σε τρύπα

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Priceless...

Κι εκεί που βλέπεις το "Mr. Robot", το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, όπου σύμφωνα με την υπόθεση, κάτι πολύ σημαντικό έχει συμβεί με αποτέλεσμα να προκληθεί παγκόσμια οικονομική κατάρρευση, σε μια σκηνή παίζει μια τηλεόραση που προβάλλει σκηνές ταραχών και σχεδόν όλες είναι από την Ελλάδα και τις διάφορες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών...  Πόσο τζάμπα footage έχει χαρίσει αυτή η χώρα στη βιομηχανία του θεάματος πια...;

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Ο Σ. μεγαλώνει...

Δεν ασχολούμαι με την μελέτη του Σ. ... 

Η Κ., η κοπέλα που προσλάβαμε φέτος για να παίρνει τα παιδιά από το ολοήμερο και να τους φροντίζει μέχρι εγώ κι η Μ. να γυρίσουμε στο σπίτι, είναι παιδαγωγός και τον διαβάζει αυτή... Εμείς, η Μ. δηλαδή, απλά ρωτάει την Κ. τι είχε για διάβασμα ο Σ. και ελέγχει τα τετράδια του, κι αυτό είναι... Έτσι κι αλλιώς το παιδί είναι επιμελές και τακτικό στις υποχρεώσεις του δεν δημιουργεί ζητήματα σχετικά με την μελέτη του...

Σήμερα εγώ, η Μ. κι ο Θ. μείναμε στο σπίτι, όλοι με γαστρεντερίτιδα, ο μόνος που πήγε στη δουλειά του ήταν ο μόνος που φαίνεται να είναι υγιής, ο Σ. ... Του κακοφάνηκε που όλοι οι υπόλοιποι θα ήμασταν στο σπίτι κι αυτός όχι και για να του γλυκάνουμε λίγο το χάπι δεν τον αφήσαμε σήμερα στο ολοήμερο, πήγα και τον πήρα εγώ στη μία και δώσαμε στην Κ. ρεπό... Μετά το φαγητό κάτσαμε να διαβάσει στο γραφείο του κι εγώ δίπλα του, πρώτη φορά οι δυο μας...

Έτσι όπως τον έβλεπα να κάνει τις ασκήσεις, να πιέζει το μολύβι πάνω στο χαρτί, να μετράει με το νύχι τις αποστάσεις για να κάνει όλα τα "ξ" να έχουν το ίδιο μέγεθος, αληθινά συγκινήθηκα... Μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του όταν τον είχα μωρό στην αγκαλιά μου και τώρα είναι ολόκληρο αντράκι που γράφει, διαβάζει και χρησιμοποιεί τα δάχτυλα για να κάνει πρόσθεση κι αφαίρεση...

Ίσως να έχω υπάρξει αυστηρός με το παιδί μου, ίσως να τον έχω πιέσει πολύ να είναι πάντα αυτός που πρέπει... Τον έβλεπα πως έμπαινε κατευθείαν σε θέση άμυνας όταν τον διόρθωνα σε κάτι, σαν να απογοητευόταν και να τσαντιζόταν που του επεσήμανα το λάθος του ή όταν προσπάθησα να του προτείνω ένα άλλο τρόπο να κάνει κάτι...  Πρέπει να το δουλέψω αυτό και να μην τον κάνω να νιώθει πίεση ή ανταγωνισμό απέναντί μου...

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ποδαρικό για το 2017...

Η ημερομηνία έχει πάει 8 Ιανουαρίου (11:05 μ.μ. η ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) και δεν έχω γράψει κάποιο νέο post μέσα στο 2017... Ο λόγος είναι ότι οι μέρες που μεσολαβήσαν μεταξύ του προηγούμενου post και του παρόντος ήταν εξαιρετικά γεμάτες, τόσο πολύ που δεν βρήκα χρόνο και διάθεση να κάτσω να γράψω κάτι στο blog μου... 

Περάσαμε πολύ καλά οικογενειακώς, πήγαμε βόλτες, δυο φορές σινεμά, πήγαμε σε φίλους, ήρθαν φίλοι στο σπίτι μας, πήγαμε στα χιόνια και φέτος για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια κάναμε ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς, εμείς και τα παιδιά, μακρυά από το σπίτι μας, καλεσμένοι στο σπίτι του κουμπάρου μας... Επίσης βρήκαμε τον χρόνο και τον τρόπο, να βγούμε και δυο φορές οι δύο μας, εγώ κι η Μ., γεγονός που οφείλεται σχεδόν εξ' ολοκλήρου στην Μ. ... Κώλο δεν βάλαμε κάτω...

Από τις 3/1 έχω ξεκινήσει στην νέα μου δουλειά... Παρά τη δωδεκαετή εργασιακή εμπειρία μου, η αλλαγή κλάδου βιομηχανίας, όχι αντικειμένου, προϋποθέτει ένα χρονικό διάστημα προσαρμογής σε ένα εντελώς διαφορετικό επιχειρηματικό μοντέλο από αυτό που γνώριζα τόσα χρόνια όπως επίσης και μια διαδικασία εξοικείωσης με τους νέους συναδέλφους για τους οποίους οφείλω να πω ότι μέχρι τώρα μόνο θετικές εντυπώσεις έχω... Δεν κρύβω ότι στις τρεις αυτές πρώτες μέρες στη δουλειά το γεγονός ότι δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα με πανικόβαλε ελαφρώς κι έκανε να περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις του τύπου μήπως έκανα ολέθριο λάθος που άφησα την τράπεζα... Προσπαθώ να μην κρίνω καταστάσεις κι ανθρώπους τόσο νωρίς, είναι άδικο τόσο για τους άλλους όσο και για μένα, όπως επίσης προσπαθώ να μην έχω πολύ υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου τώρα που είναι τόσο αρχή, το πράγμα γενικά θέλει τον χρόνο του...

Το 2016 ήταν μια δύσκολη χρονιά με αρκετά νεύρα και στενοχώριες σε προσωπικό επίπεδο,έκλεισε όμως με πολύ θετικό τρόπο για μένα, με τρόπο που με έκανε να αισθανθώ πολύ δικαιωμένος για μια σειρά αποφάσεων που έχω πάρει εδώ και χρόνια για κάποιες από τις οποίες είχα δεχτεί κριτική και πιέσεις από το φιλικό μου περιβάλλον για να αλλάξω γνώμη... Το 2016 ήταν επίσης μια χρονιά στην οποία αποδείχτηκε αληθινή η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου στις 31/12/2015 καπνίζοντας το τελευταίο μου τσιγάρο... Μετά από 1 χρόνο εκείνο το τσιγάρο ήταν όντως το τελευταίο μου και προχωράμε... 

Για το 2017 η υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου κι ελπίζω και αυτή να την κρατήσω είναι να χάσω τα 15 επιπλέον κιλά που κουβαλάω εδώ και ένα χρόνο και βάλε... Σίγουρα το κόψιμο του τσιγάρου έπαιξε τον ρόλο του αλλά το κακό είχε ξεκινήσεις από πιο παλιά... Το ζήτημα είναι ότι η ζυγαριά έδειξε σε κάποια φάση 99,3 κιλά, αυτή την στιγμή δεν γνωρίζω πόσα κιλά είμαι, έχω να ζυγιστώ από αρχές Δεκέμβρη και τώρα κατόπιν εορτών το αποφεύγω... Ο στόχος είναι το φετινό καλοκαίρι να πάω στην παραλία χωρίς να ανησυχώ για το αν φαίνεται πολύ η κοιλιά μου ή όχι...

Η σημαντικότερη ευχή που μπορώ να κάνω για το 2017 είναι η υγεία, για μένα, την οικογένειά μου, τον κόσμο όλο...

Καλή χρονιά να έχουμε!

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Αλτρουισμός...

Δευτέρα βράδυ, ο Θ. έχει πυρετό και βήχα, είναι ζαβλακωμένος και τον κρατάω αγκαλιά:

Εγώ: Θ. απόψε που είσαι άρρωστος να σε πάρω στο μεγάλο κρεβάτι να κοιμηθούμε μαζί;
Θ. : Δεν πρέπει να κοιμηθώ μαδί θου μπαμπά γιατί θα θε κολλήθω... (!!!)

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Σαν άλλος Οβελίξ...

Ovelix
Ο Θ. είναι φοβερά γλυκατζής, ειδικά με την σοκολάτα έχει μανία, αν δεν του βάλεις φρένο θα μπορούσε να τρέφεται μόνο με αυτήν... Προσπαθούμε να του βάζουμε κάποιο μέτρο στο πόσα γλυκά θα φάει και πότε θα τα φάει αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο αφενός λόγω του "εκρηκτικού" και πεισματάρη χαρακτήρα του κι αφετέρου λόγω του ότι δεχόμαστε πραγματική υπονόμευση από τους παππούδες που όποτε έρχονται πάντα θα φέρουν κάποιο γλυκό ή σοκολάτα για τα παιδιά...

Τις τελευταίες ημέρες ο Θ, ήταν εν εξάλλω καταστάση αφού ο πεθερός μου είχε φροντίσει να γεμίσει το σπίτι κουραμπιέδες, μελομακάρονα και κάθε είδους σοκολατάκι... Μετά από ένα απόγευμα που είχαμε μαλώσει με τον Θ. επειδή του απαγόρευα να φάει κι άλλο γλυκό, φτάνει η ώρα του μπάνιου και πάω να τον μπανιάρω... Καθώς τον πλένω του λέω:

Εγώ: Φίλε, φάε, φάε γλυκά θα γίνεις χοντρός, έχεις κάνει κοιλίτσα και μπουτάκια...
Θ: Δεν είμαι χοντρόθ, μπαμπά...
Εγώ: Και τι είσαι;
Θ: Είμαι μαλακόθ... (!!!)  

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Τέλος εποχής...

Σήμερα είναι μια μεγάλη και περίεργη μέρα για μένα... 

Σήμερα έκλεισα ένα κύκλο 12 σχεδόν χρόνων, μεγάλο και σημαντικό για τη ζωή μου και αυτό που είμαι... 

Πριν από μισή ώρα υπέβαλα την παραίτηση μου, η τελευταία μου μέρα στην Τράπεζα θα είναι η 16/12... 

Μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω ένα νέο ξεκίνημα, σε μια εντελώς διαφορετική εταιρεία, με αμοιβή κατά πολύ καλύτερη από αυτή που παίρνω τώρα... 

Νιώθω ένα κατακλυσμό συναισθημάτων αυτή την στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω... 

Είμαι ενθουσιασμένος και ανυπόμονος για όσα πρόκειται να έρθουν, για όσα μπορώ να επιτύχω στην νέα μου δουλειά αλλά και αρκετά σαστισμένος καθώς θα βγω από την τόσο οικεία καθημερινότητά μου, με τα καλά και τα κακά της, για να ξεκινήσω να χτίσω μια καινούργια καθημερινότητα με νέους ανθρώπους και νέες προκλήσεις αλλά νιώθω σίγουρα έτοιμος...

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Σόκιν...

Σάββατο απόγευμα, βρισκόμαστε στο πατρικό μου στον Ταύρο, ο Θ. ζωγραφίζει στο σαλόνι... Κάποια στιγμή έρχεται μέσα στην κουζίνα όπου κάθομαι με τους γονείς μου...

Θ: Μπαμπά, να θου δείκθω μια δωγραφιά που έκανα...
Εγώ:Ναι αγόρι μου...

Το πουλί του Θ.

Εγώ: Τι είναι αυτό, αγόρι μου...;
Θ: Το πουλί μου!!!
Εγώ: !!!

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν πάω σε κηδείες...

Χθες το μεσημέρι στις 3:30, στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου έγινε η κηδεία του συναδέλφου Γ.Δ. ... Σχεδόν το σύνολο των συναδέλφων, πλην κάποιων που έπρεπε να παραμείνουν στον γραφείο για λειτουργικούς λόγους και αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία, τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία όπως συνηθίζεται να λέμε... Εγώ δεν πήγα, ήμουν μεταξύ αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία... 

Δεν πηγαίνω ποτέ σε κηδείες παρά μόνο αν είναι απολύτως απαραίτητο για να στηρίξω κάποιον δικό μου άνθρωπο που με χρειάζεται να είμαι εκεί και αυτό γίνεται με βαρύ προσωπικό κόστος... Είμαι ένας άνθρωπος με διάφορα θέματα μέσα στο κεφάλι μου οπότε δεν θέλω να ζορίζω τον εαυτό μου σε κάποια θέματα, ειδικά όταν μπορώ να το αποφύγω... Με καταρρακώνει η απόγνωση των αγαπημένων που μένουν πίσω και η απελπισία του αποχωρισμού, δεν θέλω να το βιώνω ούτε σαν παρατηρητής...

Στις κηδείες με ενοχλούν (με εξοργίζουν) και αυτοί που τις αντιμετωπίζουν σαν κοινωνικό δρώμενο, που νιώθουν την υποχρέωση να φορέσουν το λυπημένο τους πρόσωπο, τα καλά τους ρούχα και να κάνουν κλισέ σχόλια του τύπου "τι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είναι..." ... Αυτοί που υπερβάλλουν στις εκδηλώσεις του πόνου τους διότι πιστεύουν ότι "έτσι πρέπει", που συναγωνίζονται σε σπαραγμό τους πραγματικά οικείους του εκλιπόντος... Αυτοί, συνήθως ηλικιωμένοι, που επί της ουσίας πάνε στις κηδείες με μια κρυφή κι ανομολόγητη χαρά που ο Χάρος τους προσπέρασε, που την γλύτωσαν κι αυτή την φορά...

Όταν ήμουν 19 χρονών ο καλύτερος μου φίλος για όλη την παιδική κι εφηβική μου ηλικία σκοτώθηκε με μηχανάκι... Η κηδεία του ήταν από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου και ακόμα πιο δύσκολη όταν πήγα να δω την μάνα του όταν έμαθα το νέο... Έκτοτε δεν πήγα ποτέ ξανά στο νεκροταφείο, δεν ήθελα και δεν μπορούσα, είχα πει το αντίο μου και δεν μπορούσα να μπω πάλι σε αυτή τη διαδικασία του πίσω μπρος... Από τότε έχω πάει σε δύο μόνο κηδείες, η μία ήταν όταν η (καρδιοπαθής) κουμπάρα μου, μητέρα της βαφτιστήρας μου, κήδευε την μάνα της και όταν πέθανε ο παππούς της Μ., που μου το ζήτησε σαν χάρη... Στην κηδεία του νονού μου που κηδεύτηκε στην Κύπρο δεν πήγα και μπορεί όντως να υπήρχε ένα θέμα υγείας του γιου μου του Σ. εκείνες τις μέρες και το οποίο επικαλέστηκα σαν αιτία που δεν πήγα, όμως αυτό είχε αρχίσει να βελτιώνεται, η πραγματική αιτία ήταν ότι δεν ήθελα να πάω, δεν άντεχα να μπω σε εκείνο τον κυκεώνα του πόνου και της απόγνωσης που προκάλεσε ο εντελώς απροσδόκητος θάνατός του...

Τρέμω στην σκέψη ότι θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα να κηδέψω τους γονείς μου...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μούδιασμα...

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10:30 ένας συνάδελφος έπαθε ανακοπή καρδιάς... Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες άλλων συναδέλφων που προσπάθησαν να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες αλλά και των διασωστών του ΕΚΑΒ και του Ιατρικού Κέντρου (τους καλέσαμε και αυτούς επειδή είναι πολύ κοντά μας) ο συνάδελφος πέθανε... Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορικό καρδιοπάθειας, υπολογίζω γύρω στα 55, ανύπαντρος, κλειστός και ντροπαλός... Όταν εξέπνευσε οι συνάδελφοι που δούλευαν στην ίδια ομάδα με εκείνον έψαξαν το κινητό του μήπως και βρουν κάποιον που να φαίνεται από την επαφή ότι είχε μια σχέση πιο στενή για να τον ενημερώσουν... Μου φάνηκε τόσο στενάχωρο αυτό... Αυτό που γυρνάει στο μυαλό μου είναι το ποιος τελικά θα τον αναζητήσει... Ο Γ.Δ. έφυγε το πρωί από το σπίτι του χωρίς να ξέρει ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πια, δεν είναι τρομερό αν το καλοσκεφτείς; 

Η διοίκηση κάλεσε άμεσα ψυχολόγο για να μιλήσουν όσοι θέλουν μαζί του... Αυτή την στιγμή ο όροφος είναι σχεδόν άδειος, όλοι σχεδόν έχουν πάει στην ομαδική συνεδρία που γίνεται... Εγώ δεν πήγα, νιώθω ότι δεν έχει να μου προσφέρει κάτι άλλωστε δεν νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το γεγονός πόσο μάλλον σε μια ομαδική συνεδρία... Απλά νιώθω ένα μούδιασμα μέσα μου από την ώρα που συνέβη το περιστατικό... Σίγουρα δεν θα χάσω την αποψινή μου προπόνηση, ότι κι αν γίνει θα πάω για τρέξιμο...

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Να το δεχτεί σαν άντρας...

Χθες το βράδυ γύρω στις 12:30 οδηγώ στο Χαλάνδρι, κινούμαι σε στενά και δεν τρέχω, σταμάτα ξεκίνα... Θέλω να στρίψω δεξιά αλλά αφηρημένα ανάβω το φλας ένα στενό νωρίτερα, όταν το συνειδητοποιώ το σβήνω και συνεχίζω... Βλέπω στον καθρέφτη μου δίκυκλο που προσπαθεί με ζήλο να με προσπεράσει... Πηγαίνω όσο πιο δεξιά μπορώ, έρχεται δίπλα στο παράθυρό μου ντελιβεράς, κάτι μου λέει με ένταση και προσπερνάει αλλά δεν τον ακούω, το παράθυρο μου είναι ανεβασμένο... Του κορνάρω γιατί εκνευρίζομαι και αυτός κάνει κίνηση με το χέρι, όχι την κλασσική με το δάχτυλο αλλά "δεν μας παρατάς"... Πατάω γκάζι, τον προλαβαίνω στη διασταύρωση πάω δίπλα του και κατεβάζω το παράθυρο... Όταν γυρνάει και με κοιτάει βλέπω μια φάτσα σίγουρα άνω των 50 και με κοιτάζει... 

"'Έχεις κάποιο πρόβλημα;" του λέω, "Εσύ έχεις πρόβλημα", μου κάνει, "δεν είχες βγάλει φλας να στρίψεις δεξιά;"... "Κι εσένα ποιο είναι το πρόβλημά σου, έπαθες τίποτα;" του λέω... Μου απαντάει με άναρθρες κραυγές και ασυναρτησίες, άντε παράτα μας και τα ρέστα... "Τράβα κάνε το μεροκάματο σου" του λέω "και μην ψάχνεις μπελάδες"... Άναρθρες κραυγές και πάλι, γκαζώνει και μου φωνάζει "Άντε γαμήσου, μουνόπανε"... 

Δεν το συνέχισα, είχα και την Μ. μέσα στο αυτοκίνητο που μου έλεγε "Σε παρακαλώ, ηρέμησε" αλλά αλήθεια, μα τον Θεό που δεν πιστεύω, ο επόμενος που θα μου φερθεί έτσι, ανεξαρτήτως ηλικίας ελπίζω να είναι αρκετά μάγκας, αφού θέλει να κάνει νταηλίκια στο δρόμο, ώστε όταν τον σπάσω στο ξύλο να μην καλέσει την αστυνομία, να το δεχτεί σαν άντρας που (νομίζει ότι) είναι...

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Βεβαιότητα...

Στεκόταν στο πεζοδρόμιο και προσπαθούσε να περάσει απέναντι από ένα σημείο που δεν είχε διάβαση ούτε φανάρι, δίσταζε, έκανε μια μπρος, μια πίσω... Φορούσε ένα μπλε παντελόνι, καθαρό και σιδερωμένο, 10 πόντους πιο κοντό από ότι θα έπρεπε να είναι, φαινόντουσαν οι γκρίζες κάλτσες του... Το μπλουζάκι που φορούσε, ένα γαλάζιο τύπου polo, ήταν βαλμένο μέσα από το παντελόνι αλλά πίσω στην μέση του το είχε περάσει μέσα από τη ζώνη του... Τα μαλλιά του ήταν κομμένα πολύ κοντά, είχε στον ώμο ένα μαύρο σακίδιο πλάτης... Το κοντό του παντελόνι, οι κινήσεις του, το βλέμμα του, μου προκάλεσαν μια σκέψη, σχεδόν βεβαιότητα, ότι ο άνθρωπος αυτός κουβαλούσε στις πλάτες του όλο το βάρος και τη δυστυχία του κόσμου... 

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Εξομολογήσεις...

Της είπες ότι πίνεις 3 με 4 ποτήρια κρασί κάθε βράδυ για να χαλαρώσεις κι αυτή σου είπε ότι πρέπει να το ελαττώσεις γιατί δεν κάνει καλό ούτε στην ψυχική υγεία ούτε και στην σωματική... Σε άκουσε και σου είπε ότι ίσως πρέπει να ξανακάνεις ψυχοθεραπεία αφού η αιτία της δυστυχίας σου είναι πάντα επαναλαμβανόμενη, ότι δεν είσαι αρκετά καλός...

Αυτό που σε κυνηγάει πάντα είναι ότι η σχέση που είχες με τον πατέρα σου δεν ήταν αυτή που έπρεπε να είναι, εσύ νόμιζες ότι αυτός σε απέρριπτε και κατά πως φαίνεται, ρίχνεις όλο το φταίξιμο στον εαυτό σου... Αυτό που σου στοιχειώνει την σκέψη όμως είναι να μην γίνει ο Σ. ότι ήσουν εσύ, να είναι σίγουρος για τον εαυτό του και να νιώθει ότι τον αγαπούν... Προσπαθείς υπερβολικά όμως και πρέπει να σταματήσεις διότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να πληγώσεις ένα παιδί... 

Αποφάσισες πάλι να κάνεις restart (ποιο είναι άραγε αυτό, έχεις χάσει το μέτρημα), να σταματήσεις να πίνεις πολύ, να το πάρεις αλλιώς και προσπαθείς να σκεφτείς όσο πιο ήρεμα γίνεται για τα σημαντικά πράγματα της ζωής σου... 

Σκέφτεσαι ότι από τους λίγους που σε διαβάζουν οι περισσότεροι θα νομίσουν ότι γράφεις στο δεύτερο ενικό για να δώσεις λογοτεχνίζον (my ass) ύφος στο post σου αλλά η αλήθεια είναι ότι για κάποιο ακατανόητο λόγο  σε κάνει να νιώθεις καλύτερα να γράφεις στο δεύτερο κι όχι στο πρώτο ενικό...