Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Σπάστε το αυγό του φιδιού...

Ο καλύτερος φίλος του γιου μου στον παιδικό σταθμό είναι ο Άμπι και είναι από την  Ιορδανία... Στα μυαλά των παιδιών σε αυτές τις ηλικίες δεν υπάρχουν έθνη, θρησκείες ή πολιτικές ιδεολογίες... Αυτές είναι διαχωριστικές γραμμές που δημιουργούνται αργότερα, κάποιοι μεγάλοι τις διδάσκουν και μαθαίνουν τα παιδιά να ζουν με αυτές...

Η κατάσταση με τους φασίστες έχει εκτροχιαστεί...  Όταν δεν φωτογραφίζονται με τους "φίλους" τους μέσα στη Βουλή, ιδρύουν φιλανθρωπικές οργανώσεις - ρατσιστικές καρικατούρες, σκοτώνουν, τραμπουκίζουν... Σκέφτομαι πολλές φορές πως μπορεί να μην είναι μακρυά η μέρα εκείνη που θα βρεθούν έξω από τον παιδικό σταθμό που πάει ο γιος μου και θα ζητήσουν να φύγουν τα παιδιά των μεταναστών... Και μετά από αυτή  την ημέρα μπορεί να έρθει μια άλλη μέρα που θα έρθουν για τα παιδιά των άθεων, των αριστερών, για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που δεν πληρούν το πρότυπο του Σπαρτιάτη οπλίτη... 

Δεν πρέπει να περιμένουμε να έρθουν αυτές οι μέρες... Το αυγό του φιδιού πρέπει να σπάσει το συντομότερο, αυτό το απόστημα πρέπει να καθαρίσει... Στη Βουλή, στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο πεζοδρόμιο, όπου εμφανίζονται οι φασίστες πρέπει να μπαίνουν στην θέση τους, εκεί που τους αρμόζει, στον απόπατο της κοινωνίας...

Η προγιαγιά της Μ. ήταν Αιθιοπίδα άρα η Μ. δεν είναι "καθαρή" Ελληνίδα, ούτε ο Σ, είναι, ούτε και ο αγέννητος γιος μου... Αν οι φασίστες τους ενοχλούσαν με οποιοδήποτε τρόπο, δεν θα καθόμουν με σταυρωμένα χέρια... Αλίμονο όμως αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο...

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Για τους συλληφθέντες στην Κοζάνη...

Η υπόθεση εξελίσσεται τόσο γρήγορα κι έχει τόσα επεισόδια που δεν προλαβαίνω να την παρακολουθήσω... Θέλω να γράψω κάτι αλλά νιώθω ότι το όλο ζήτημα θα έχει μπουκώσει την μπλογκόσφαιρα, άλλη μια γνώμη που θα μοιάζει πάνω κάτω με μερικές χιλιάδες άλλες δεν λέει πολλά... Υπάρχει κάτι όμως το οποίο θέλω να το γράψω γιατί νιώθω ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα λέμε και να τα ξαναλέμε μέχρι να κολλήσουν στο κεφάλι όλων σαν τσίχλα...

Ποτέ δεν στήριξα την ατομική τρομοκρατία... Μπορεί να κατανοώ τα κίνητρα, τα ιδανικά και τις αφετηρίες που οπλίζουν το χέρι κάποιου που πιστεύει ότι μόνος του θα σώσει τον κόσμο αλλά είμαι κάθετα αντίθετος στις πρακτικές που χρησιμοποιεί και στην φύση της δράσης του εν τέλει... Ένα "ξεφύλλισμα" στο blog αποδεικνύει του λόγου το αληθές... Δεν μπορώ όμως να μείνω ασυγκίνητος και να μην εξοργιστώ με τις εικόνες των ξυλοκοπημένων συλληφθέντων, με την μασκαράτα που παίχτηκε και παίζεται από την αστυνομία και το υπουργείο προστασίας του πολίτη, δεν ξέρουν, δεν είδα, δεν άκουσαν, θα γίνει ΕΔΕ... Αυτή καθεαυτή η άμεση δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των συλληφθέντων σε αντιδιαστολή με την απόκρυψη των στοιχείων των αποδεδειγμένα ρατσιστών δολοφόνων του 27χρονου Σαχτζάτ Λουκμάν  αποδεικνύει την a la carte αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει το κράτος, όπως και την επιλεκτική ευαισθησία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων όπως είχε επιβεβαιώσει και παλαιότερα η δημοσιοποίηση των στοιχείων των οροθετικών ιερόδουλων... 

Σε μια κοινωνία που θυμίζει όλο  και περισσότερο ζούγκλα και με ένα κράτος που εκφασίζεται καθημερινά, είναι υποχρέωση του καθενός να στηλιτεύει με όποιο τρόπο μπορεί το άδικο και την αυθαιρεσία, έστω και μέσα από τις σελίδες ενός blog...

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Για το χτύπημα στο The Mall...

Θα ήθελα να πω δυο πραγματάκια για το χτύπημα στο The Mall...

Δεν ξέρω ποιος θα αναλάβει την ευθύνη του χτυπήματος, αν ήταν προβοκάτσια, πολιτικό, από αναρχικούς, φασίστες ή μαφιόζικο... Αν ήταν και πολιτικό ένας λόγος παραπάνω για αυτά που θα πω...

Καλώς ή κακώς και δεν θα το αναλύσουμε εδώ τώρα, το The Mall είναι ένας χώρος που μαζεύονται πολλοί άνθρωποι και ειδικότερα πολλές οικογένειες με παιδιά, ειδικά τις Κυριακές, γιατί δίνει τη δυνατότητα στο γονιό να πιει τον καφέ του, να κάνει τη βόλτα του και να αφήσει το παιδάκι του να τρέξει χωρίς να σκέφτεται για τα αυτοκίνητα που περνούν, το κρύο ή τη βροχή... Το ξέρω γιατί το έχω κάνει κι εγώ πολλές φορές και θα το ξανακάνω... Το να επιλεγεί λοιπόν το The Mall ως στόχος την συγκεκριμένη μέρα και ώρα, φανερώνει έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή, ανθρώπους/κτήνη που αδιαφορούν πλήρως για το αν οι πράξεις τους έχουν συνέπειες και αθώα θύματα... 

Δεν με ενδιαφέρει ο συμβολισμός του χτυπήματος, εφόσον αυτό είναι πολιτικό, διότι εξόχως συμβολικό θα ήταν αν είχε γίνει και σε ώρες που το πολυκατάστημα ήταν κλειστό, όχι βέβαια ότι η ζωή των υπαλλήλων security που θα βρίσκονταν στον χώρο, έχει μικρότερη σημασία από ενός παιδιού ή κάποιου ενήλικα που απολαμβάνει τη βόλτα του...

Αν το χτύπημα είναι πόνημα μηχανισμών που στόχο έχουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από την καυτή επικαιρότητα και την καθημερινότητα, ένας λόγος παραπάνω να επιμείνω στα συμπεράσματα που έβγαλα πιο πάνω για την ποιότητα των δραστών...

Σκέφτηκα αρκετές φορές χθες τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ κι η οικογένεια μου χθες στο The Mall, εγώ, ο γιος μου και η έγκυος γυναίκα μου, την λαχτάρα που θα παίρναμε για να μην πω τίποτα χειρότερο...

Ότι χρώμα, ύφος και σκοπό και να έχει αυτό το χτύπημα είναι καταδικαστέο... Αλίμονο αν κάνουμε εκπτώσεις στην ανθρώπινη ζωή...

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ο γάμος είναι cool... !!!

Μια συνάδελφος μου έλεγε ότι διάβασε κάπου μια μελέτη που έλεγε ότι οι σύγχρονοι ρυθμοί της ζωής "ευνοούν" την εργένικη ζωή, τους ανθρώπους να ζουν χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς να κάνουν οικογένεια... 

Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι όντως έτσι είναι... 

Αν κοιτάξω ένα γύρω τον κοινωνικό μου περίγυρο, τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι, όλο και περισσότεροι καθυστερούν την απόφαση του "νοικοκυρέματος" ή την αναβάλλουν επ' αόριστον... Είναι ατομιστική η εποχή μας, οι άνθρωποι νοιάζονται κυρίως για το τομάρι τους αλλά εδώ που τα λέμε έχουν επιχειρήματα όσοι "φοβούνται" να κάνουν οικογένεια... 

Σε μια χώρα που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, αν θα έχεις αύριο δουλειά και μέλλον, σε μια χώρα που θεωρεί τα παιδιά τεκμήριο φορολόγησης και σε εκδικείται που τα έχεις κάνει, σε μια χώρα που τα εισοδήματα άνω των 30.000 Ευρώ τον χρόνο (σιγά τα λεφτά...) έχει προταθεί να φορολογούνται με 45%, σε αυτή την χώρα είναι αρκετά λογικό να το διπλοσκέφτεσαι να κάνεις οικογένεια και παιδιά...

Έχει πλάκα όλο αυτό όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν ριζοσπάστη και αντικονφορμιστή διότι παντρεύτηκα πιτσιρικάς, στα 29 μου, και έκανα οικογένεια και παιδάκι και ετοιμάζομαι και για δεύτερο, διότι τόλμησα να κάνω αυτό που οι πολλοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν, κόντρα στο ρεύμα, περήφανος (αλλά και σε απόγνωση ενίοτε) νοικοκύρης... :)

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

...and justice for all...

Απαλλακτικό βούλευμα για τον Ισίδωρο Κούβελο


Το συμβούλιο Εφετών με απόφαση του απαλλάσσει τον επιχειρηματία Ισίδωρο Κούβελο, σύζυγο της βουλευτού της Νέας Δημοκρατίας Ντόρας Μπακογιάννη, από την κατηγορία της άμεσης συνέργειας σε υποβολή ανακριβούς δήλωσης περιουσιακής κατάστασης (πόθεν έσχες).

Η υπόθεση αφορά το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων που δεν δηλώθηκε στην δήλωση «πόθεν έσχες» του 2011 της κ. Μπακογιάννη. Το θέμα είχε έρθει στην δημοσιότητα μετά από αναφορά του επικεφαλής της Αρχής για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, Παναγιώτη Νικολούδη, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Για την υπόθεση είχε ζητηθεί η άρση της βουλευτικής ασυλίας της Ντόρας Μπακογιάννη με έγγραφο προς την Βουλή του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Κατσιρώδη.

Το δικαστικό συμβούλιο έκρινε ότι ο επιχειρηματίας πρέπει να απαλλαγεί από την συγκεκριμένη κατηγορία, παρά την πρόταση του αρμόδιου εισαγγελέα Κων. Τζαβέλλα ο οποίος είχε ζητήσει ο κ. Κούβελος να παραπεμφθεί σε δίκη για το αδίκημα της άμεσης συνέργειας σε υποβολή ανακριβούς δήλωσης πόθεν έσχες.

Πηγή Το κουτί της Πανδώρας
Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη και ισότητα...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Ο φασισμός της διπλανής πόρτας...

Σάββατο βράδυ, παρκάρω στην πυλωτή... Το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου είναι χαμηλό, είναι καθισμένοι διάφοροι στο μπαλκόνι και συζητάνε δυνατά... Το θέμα γνωστό και συνηθισμένο στις μέρες μας, τα λεφτά που δεν φτάνουν, ποιοι τα φάγανε, τι θα γίνει αύριο...

 Όσο είμαι από κάτω και περιμένω τον Σ. να κατέβει από το αυτοκίνητο, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τους βουλευτές και τους πολιτικούς, που τα φάγανε, που μας κοροϊδέψανε... Μιλάει μια φωνή που ανήκει σε άνθρωπο μεγάλης ηλικίας, άνω των 65, και λέει με παρρησία : "Θα τους στρώσει όλους αυτούς η Χρυσή Αυγή"...

Ο Σ. ακούει τις φωνές και με ρωτάει: "Τι λένε μπαμπά;"...

"Βλακείες λένε αγόρι μου..."

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

Οι μέρες που μυρίζουν φασισμό...

Ας βάλουμε τα πράγματα κάτω:

Ζούμε σε μια κοινωνία ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά σμπαραλιασμένη, με τον φόβο και την ανασφάλεια να είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα για τους περισσότερους από εμάς ενώ ήδη πολλοί συνάνθρωποι μας βιώνουν στην πραγματικότητα τους χειρότερους τους εφιάλτες... Υπάρχει απελπισία, παραίτηση, κάθε μέρα αυτό που ακούω γύρω μου είναι το"ας  γίνει ότι θέλει"... 

Η πολιτική και οι πολιτικοί είναι πλήρως απαξιωμένοι, φαίνονται να μην μπορούν και να μην θέλουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του πολύ κόσμου ο οποίος δεν ξέρει πια τι του γίνεται... Οι συνταγές του παρελθόντος απέτυχαν αλλά οι απελπισμένοι την ύστατη στιγμή επιστρέφουν στις αγκάλες τους και δίνουν μια ακόμα απελπισμένη τελευταία ευκαιρία...Για τι πράγμα άραγε, μήπως για να γυρίσει το ρολόι πίσω; 

Μέσα στην αναμπουμπούλα και την κοσμοχαλασιά βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν από το βόθρο τους οι ναζί και να πιάσουν πόστα και εξουσίες, άλλες δια της κοινοβουλευτικής οδού εκμεταλλευόμενοι την απελπισία και άλλες με το στιλέτο στο χέρι, στα πεζοδρόμια, όπου η αστυνομία κάνει ότι δεν βλέπει, όσο και να γαβγίζει δήθεν ο Δένδιας (ο εμπνευστής του κουκουλονόμου να μην ξεχνιόμαστε)... Οι ναζί το παίζουν καλά το παιχνίδι τους, πιο καλά από όλους, έχουν βρει και τον μπαμπούλα που είναι πάντα απαραίτητος (βλέπε μετανάστες) για να του φορτώσουν όλα τα κακά της χώρας και απλά περιμένουν να εξαργυρώσουν την απελπισία...

Η Αριστερά μέσα σε όλα αυτά που διαδραματίζονται εμφανίζεται λιγότερη των περιστάσεων, σαν να μην μπορεί ή και να μην θέλει να παίξει τον ιστορικό ρόλο που όφειλε και της ανήκει... Το γιγάντεμα του ΣΥΡΙΖΑ εν μία νυκτί σχεδόν δεν ήταν ικανό να φέρει στην κυβέρνηση της χώρας για πρώτη φορά στην ιστορία της μια κυβέρνηση της Αριστεράς, είτε γιατί υπονομεύτηκε άμεσα και έμμεσα από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς είτε διότι η ποιότητα των προσώπων δεν είναι εφάμιλλη των καιρών και δεν κατάφερε να πείσει...Ούτε μετεκλογικά η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που περίμενε μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του... Θυμάμαι πάντως μια αποστροφή από μία από τις πολλές συνεντεύξεις του Τσίπρα ο οποίος αιτιολογούσε τις προσπάθειες του για σύγκλιση των κομμάτων της Αριστεράς σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα στο ότι αυτή ήταν η δυναμική που υπήρχε στην κοινωνία, αυτό περίμενε ο κόσμος από την Αριστερά, να βγει μπροστά με πρόταση εξουσίας... Το που θα πήγαινε αυτή η αριστερή εξουσία και τι μορφή θα είχε θα καθοριζόταν από τα κάτω, από όλον αυτό τον κόσμο από όλη την Αριστερά  που θα στήριζε αυτή την προσπάθεια, είπε, διότι τα κόμματα πρέπει να υπηρετούν τον λαό και όχι ο λαός τα κόμματα... Δεν ξέρω πόσο και αν τα πίστευε τελικά αυτά τα λόγια αλλά εγώ τον ψήφισα γι' αυτά...

Αλλάζοντας κάποια ονόματα ή μικρολεπτομέρειες θα μπορούσαμε να μιλάμε για την Γερμανία του Μεσοπολέμου και την άνοδο των ναζί στην εξουσία αλλά δυστυχώς μιλάμε για την Ελλάδα του σήμερα και οι μέρες που ζούμε μυρίζουν φασισμό... Η τελευταία δημοσκόπηση της VPRC παρουσιάζει την Χρυσή Αυγή να έχει ξεπεράσει το φράγμα του 10% και να στρογγυλοκάθεται στο 12%... Τα δελτία ειδήσεων, μετά τα γρονθοκοπήματα βουλευτών, καλύπτουν με πλήρες ρεπορτάζ τα μέλη της να τραμπουκίζουν και να ξυλοκοπούν μικροπωλητές σε πανηγύρια, ζητώντας ταυτότητες και άδειες εργασίας, παίζουν τον ρόλο του μπάτσου απροκάλυπτα ενώ η αστυνομία σφυράει κλέφτικα... Όσο τα μνημόνια σφυροκοπάνε τον μέσο πολίτη και βυθίζουν την χώρα σε απελπισία και κατάθλιψη αυτά τα φαινόμενα θα εντείνονται μέρα με την μέρα... Να ξυπνήσουμε επιτέλους γιατί αληθινά σε λίγο δεν θα υπάρχει γυρισμός...

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Ήρθε η ώρα της "συνευθύνης"...

Οδηγώ χθες το πρωί μέσα στον καύσωνα, με όλη την οικογένεια on board και το air condition στο τέρμα και ακούω Real Fm... Τα μηνύματα των ακροατών σχετικά με την κρίση, την οικονομική κατάσταση, την ανεργία... Ένα μήνυμα από μια ακροάτρια είναι το απόσταγμα της παραίτησης και της απελπισίας... Άνεργη τρία χρόνια, χωρίς λεφτά, χωρίς air condition, χωρίς μέλλον, ζω μονάχα με τις αναμνήσεις μου, γράφει... 

Με θλίβει να ακούω ανθρώπους να λένε ότι δεν περιμένουν τίποτα, ότι νιώθουν χωρίς μέλλον... Μετά σκέφτομαι ότι άνθρωποι τέτοιοι μπορεί να ψήφισαν Σαμαρά και ΠΑΣΟΚ, "για να κυβερνηθεί η χώρα" και κάτι παγώνει μέσα μου... Τα 'θελες και τα πάθες μανταμίτσα... Ήξερες τι θα σου κάνουν, ήξερες τι συμφέροντα εξυπηρετούν κι όμως τους ψήφισες... 

"Εσύ που ψήφισες τους 'άλλους' δηλαδή είσαι σίγουρος ότι όλα θα πηγαίνανε καλά;", θα ρωτήσει κάποιος εριστικά... 

Φυσικά και όχι αλλά εγώ τουλάχιστον εκτός από την όποια ιδεολογική και ποιοτική διαφοροποίηση για την οποία ας κάνω την παραδοχή ότι μπορεί να υπάρχει μόνο στο μυαλό μου, είχα να ποντάρω στο ότι οι "άλλοι" δεν έχουν κυβερνήσει, δεν είναι σεσημασμένοι εγκληματίες, εγώ τουλάχιστον δεν ψήφισα ξανά τον βιαστή μου... 

Να κοιτάξουμε σαν κοινωνία στον καθρέφτη, να δούμε τι σκατά κάναμε πάλι... Δεν γίνεται να μας φταίνε οι άλλοι πάντα... Σε αυτές τις εκλογές υπήρξε η δυνατότητα η ψήφος μας να άλλαζε ριζικά καταστάσεις και πρόσωπα αλλά εμείς την πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων...

Όσοι στήριξαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης δεν έχουν δικαίωμα να ομιλούν, όχι τώρα τουλάχιστον... Έχουν τη συμπόνοια μου για τη δυστυχία που ζουν αλλά δεν έχουν δικαίωμα να γκρινιάζουν για τις επιλογές της κυβέρνησης... Επέλεξαν "κυβέρνηση συνευθύνης" και αυτό παίρνουν, εξαργυρώνουν τις επιλογές τους...

 Ήρθε η ώρα της "συνευθύνης"...

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Οι φυλές των αντιμνημονιακών...

Η άρνηση των μνημονίων έχει δύο όψεις... Από την μία είναι αυτοί που επιθυμούν απλά την επιστροφή στις μέρες των παχιών αγελάδων, ένα γύρισμα του ρολογιού προς τα πίσω... Από την άλλη υπάρχουν αυτοί που απορρίπτουν το μνημόνιο διότι απορρίπτουν την λογική "πονάει δόντι κόψει κεφάλι" αλλά και την ανάπτυξη που ασχολείται μόνο με την ευημερία των αριθμών... 

Υπήρχαν άνθρωποι (γραφικούς τους λέγανε τότε) που αντιδρούσαν στην αδικία και την ανισότητα όταν τα διακοποδάνεια έρρεαν και η "ισχυρή Ελλάδα" ήταν καραμέλα.. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία των αντιμνημονιακών... Είναι αυτοί που δεν συμβιβάζονται με την επιστροφή απλά στο 2008 αλλά θέλουν κάτι άλλο, διαφορετικό και από το κοντινό παρελθόν και από το (ζοφερό) παρόν και το (ακόμα πιο ζοφερό) μέλλον ... Η άρνηση των μνημονίων συντηρεί το παλιό πελατοκεντρικό πολιτικό σύστημα όταν τίθεται μόνο στη βάση της επιστροφής στις "παλιές, καλές μέρες" και δεν θέτει στο επίκεντρο την φύση του συστήματος αυτού κάθε αυτού...

Η φύση και η βιωσιμότητα του οικονομικού συστήματος στο οποίο ζούμε αλλά και ημών των ιδίων τίθεται ως κεντρικό θέμα συζήτησης επιτακτικά από την ίδια την ιστορία και θα απαιτήσει αποφάσεις γενναίες και σημαντικές που θα καθορίσουν το μέλλον μας... Σε κάθε περίπτωση η ιστορία απαιτεί από εμάς να πάρουμε την μοίρα στα χέρια μας και να κάνουμε ότι καταλαβαίνουμε με αυτήν...

Υ.Γ. Είναι προφανές από τα γραπτά μου σε αυτό το blog αλλά θα ήθελα να το πω κι ευθέως ελπίζοντας να επηρεάσω τους λίγους ανθρώπους που διαβάζουν τις αναρτήσεις μου... Στις επικείμενες εκλογές καμία ψήφος δεν πρέπει να πάει στα δύο κόμματα εξουσίας, όπως συνηθίσαμε να τα λέμε, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ούτε και σε κόμματα δεκανίκια και πρόθυμων να δώσουν γη και ύδωρ... Πιστεύω κι εγώ ότι η καθημερινή, υπεύθυνη κοινωνική δράση και στάση είναι σημαντικότερες από τις εκλογές αλλά κανένα όπλο δεν πρέπει να μένει αχρησιμοποίητο... Και, προς Θεού, πηγαίνετε να ψηφίσετε, η αποχή ρίχνει νερό στο μύλο όσων μας έχουν φέρει εδώ που είμαστε...

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Εργάσιμη εβδομάδα μιας ημέρας!!!

Πάλι βρήκαν ευκαιρία τα κουμμούνια να κλείσουν τους δρόμους...

Εκ περιτροπής εργασία με μία ημέρα δουλειά την εβδομάδα προωθείται στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά

Στάση εργασίας και πορεία διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας πραγματοποιούν σήμερα, Πέμπτη, οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, μετά την απόφαση της ιδιοκτήτριας εταιρίας να προωθήσει την εκ περιτροπής εργασία με μία μέρα δουλειά την εβδομάδα.

Η συγκυρία που επέλεξε η ιδιοκτήτρια εταιρεία AbuDhabi Mar δεν είναι βέβαια τυχαία. Εντάσσεται στη λογική των πιέσεων προς την ελληνική κυβέρνηση να ικανοποιήσει οικονομικές απαιτήσεις που ανέρχονται περίπου σε 140 εκατ. ευρώ και έχουν σχέση με την κατασκευή στα ναυπηγεία δυο νέων υποβρυχίων.

Επισημαίνεται ότι η εταιρεία του Ισκαντάρ Σαφά που ελέγχει τα ναυπηγεία έχει επανειλημμένα διαμηνύσει προς την κυβέρνηση ότι με τα σημερινά δεδομένα δεν θα μπορέσει να συντηρεί για πολύ καιρό ακόμη τον αριθμό των 1.200 εργαζομένων στα ναυπηγεία.

Στο Πεντάγωνο, το σωματείο των εργαζομένων δέχθηκε ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Κώστας Σπηλιώπουλος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση χαρακτηρίζει απαράδεκτη την ενέργεια της διοίκησης των Ναυπηγειων να αποστείλει επιστολή προς το σωματείο των εργαζομένων, με την οποία γνωστοποιεί την απόφαση της για εκ περιτροπής εργασία μία φορά την εβδομάδα, αρχής γενομένης από τις 18 Απριλίου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η κυβέρνηση διαβεβαιώνει για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας, ενώ για το θέμα ενδέχεται να υπάρξει συνάντηση του σωματείου των εργαζομένων και με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας στο επόμενο χρονικό διάστημα.

Οι εργαζόμενοι θα επιδιώξουν επίσης συναντήσεις με τους συναρμόδιους υπουργούς.

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Τι πρέπει να κάνουμε...

Τα ψέματα τελείωσαν, η φούσκα της αυταπάτης ότι "δεν θα συμβεί σε εμάς" έσκασε και η πραγματικότητα μας έδειξε την μούρη της... Στην αρχή υπήρχαν συνάδελφοι που αρνούνταν να δεχτούν το γεγονός, έψαχναν να βρουν αιτίες για να δικαιολογήσουν (στους εαυτούς τους) ότι η διεύθυνση είχε κάποιο λόγο να προχωρήσει στις απολύσεις... Όσο περνούν οι μέρες φαίνονται να το χωνεύουν...Τώρα πρέπει να πειστούν ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, να σταθούμε όλοι μαζί απέναντι σε κάθε προσπάθεια να υπονομευτεί η ζωή μας... Το ξέρω ότι δεν είναι εύκολο... 

Γράφω αυτές τις γραμμές αλλά ακόμα και τώρα η πρώτη αντανακλαστική σκέψη μου είναι το πως θα επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου, ας πάει να κουρεύεται η κοινωνία... Τη διώχνω όσο πιο γρήγορα μπορώ, εκπαιδεύω τον εαυτό μου να το κάνει... Η γενιά μου, η γενιά των ανθρώπων που είναι υποτίθεται ο παραγωγικός ανθός της χώρας, μεγάλωσε σε μια κοινωνία όπου ο ατομισμός και ο φιλοτομαρισμός ήταν προσόντα... Μάθαμε να μην συμμετέχουμε πουθενά, να τα έχουμε όλα έτοιμα... Περιμέναμε από τον βουλευτή το διορισμό, από το συνδικάτο την σύμβαση, από την ΕΕ την επιχορήγηση και όλα καθήμενοι στον καναπέ μπροστά στην plasma...

Ε, αυτά τελείωσαν...

Τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε από την αρχή σαν κοινωνία το δικαίωμα να ζούμε με αξιοπρέπεια γιατί ακριβώς αυτή η απάθεια και ο ατομισμός μας οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα... Λουφάξαμε, δεν μιλήσαμε, χαμογελάσαμε συγκαταβατικά όταν βλέπαμε την κάθε μικρή αδικία και τώρα πληρώνουμε τον λογαριασμό...

Το ξέρω ότι ο κόσμος φοβάται... Ένας συνάδελφος χθες μου είπε την ρήση Κουτρουμάνη,"καλύτερα μισός μισθός παρά καθόλου"... 

Κι εγώ φοβάμαι...  

Κάθε μέρα σκέφτομαι το αύριο, το παιδί, πώς θα μεγαλώσει αν μου κόψουν τον μισθό ή με απολύσουν, όλα τα όνειρα που είχα και ματαιώνονται... Δεν μπορώ όμως να φοβάμαι συνέχεια... Αυτό που μας εγγυώνται κυβερνήσεις και αφεντικά είναι ακριβώς αυτό, μια ζωή μέσα στον φόβο και την αγωνία... Η ζωή που ζήσαμε μέχρι τώρα μας εγγυάται αυτό το μέλλον... Έχει έρθει ο καιρός να δοκιμάσουμε κάτι άλλο που ίσως και να μας βγάλει από τον φόβο... Να αντιδράσουμε τώρα όλοι μαζί, όπου μπορούμε, όσο περισσότερο μπορούμε...

Δεν ζητάω από τους άλλους να κάνουν κάτι που δεν θα έκανα εγώ... Δεν περιμένω από τον συνάδελφο που μέχρι χθες δεν ήταν καν μέλος στο σωματείο να κατέβει σε απεργία... Πώς να κατέβει όταν στην Γενική Συνέλευση την προηγούμενη εβδομάδα και ενώ είχε σκάσει το κανόνι των απολύσεων ήμασταν μόνο 50 άτομα παρόντες... 

Μπορεί όμως να γραφτεί στο σωματείο και να έρθει στις συνελεύσεις και να συζητήσει με τους άλλους συναδέλφους, να πει τη γνώμη του... Να δει ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν και αυτόν που έχουν τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια προβλήματα, να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος, να πάρει δύναμη... Τα υπόλοιπα θα έρθουν με την ώρα τους...

Πολλοί σκέφτονται ότι το να έχεις παιδιά είναι ανασταλτικός παράγοντας στο να αντιδράσεις στην αδικία... Για μένα το γεγονός ότι είμαι πατέρας, έχω ένα γιο, έδρασε αντίστροφα... Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να αντέξω να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη αν δεν πήγαινα στο σωματείο μου, δεν έκανα τα λίγα-ελάχιστα που κάνω... Δεν θα μπορούσα να αντέξω όμως την ξεφτίλα που θα ένιωθα όταν το παιδί μεγαλώνοντας θα ερχόταν να με ρωτήσει γιατί δεν έκανα κάτι όταν είδα την αδικία...

Εκεί θα έπρεπε ή να του πω ότι όσα του έλεγα από μωρό για το δίκιο είναι μαλακίες ή να πηδήξω από το μπαλκόνι...

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down...

Ο θρίαμβος της ζωής, της θέλησης, της επιμονής και της αυταπάρνησης... Ένα χαστούκι στα μούτρα όσων επιμένουν να διαχωρίζουν τους ανθρώπους βάζοντάς τους ταμπέλες και σε όσους καταδικάζουν σε Καιάδες, ακόμα και μέσα στην μήτρα, όσους δεν ανήκουν στον μέσο όρο...

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος. Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο. Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την “καθυστέρηση” και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.

Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot....
Διαβάστε όλη την συνέντευξη εδώ κι εδώ...

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Ρόζα Λούξεμπουργκ - "Βία και Νομιμότητα"...

Συμπληρώνονται σήμερα 140 χρόνια από τη γέννηση της Ρόζας Λούξεμπουργκ... Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από το άρθρο της "Βία και Νομιμότητα", το οποίο κι εγώ διάβασα σήμερα για πρώτη φορά....

...Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η «αστική νομιμότητα», ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη. Ο οπορτουνιστικός δογματισμός πρέπει πραγματικά να έχει θαυματουργά χαρίσματα για να μην το βλέπει αυτό. Μα είναι οι ίδιες ακόμη οι εκδηλώσεις της «νομιμότητας» που δίνουν αρκετές αποδείξεις γι'αυτό. Ή καλύτερα: τι άλλο παρά βία είναι στην ουσία της η αστική νομιμότητα;

Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας άλλος πολίτης σ' ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί πέρα κάμποσο καιρό - όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό ονομαστεί «Πρωσσική Βασιλική Φυλακή», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από ένα άλλο, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέληση του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματος του, κανένας δε θα διστάσει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί «είσπραξη άμεσων φόρων», πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου.

Κοντολογίς, ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας για αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σ' επιτακτικό κανόνα....
Ολόκληρο το άρθρο εδώ κι εδώ...

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

The Wire...

The Wire
Το "The Wire" είναι μια τηλεοπτική σειρά του HBO που ξεκίνησε το 2002 και ολοκληρώθηκε το 2008... Η πλοκή διαδραματίζεται στη Βαλτιμόρη και έχει να κάνει με μια ειδική μονάδα αντιμετώπισης εγκλημάτων η οποία κάνει παρακολουθήσεις και παγιδεύσεις τηλεφώνων (wiretaps)... Κάθε σεζόν εστιάζει σε συγκεκριμένα κοινωνικά προβλήματα όπως τα ναρκωτικά, τη γραφειοκρατία, το σύστημα εκπαίδευσης, η διαφθορά κτλ...

Η σειρά είναι καταπληκτική... Δεν μιλάμε για μια ακόμα μπατσοσειρά τύπου "CSI" και "Law and Order"... Την παρακολουθώ εδώ και κανένα μήνα, είμαι στην τέταρτη σεζόν και έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί... Δεν νιώθω ότι παρακολουθώ σειρά αλλά κάποιο ντοκιμαντέρ... Κάθε επεισόδιο είναι ένα κοινωνικό σχόλιο, σκέτη καταγγελία... Δεν προσπαθεί να ακολουθήσει τα κλασσικά σχήματα, "καλός μπάτσος / κακός εγκληματίας", δεν προσπαθεί να καλλωπίσει τίποτα... Σου δείχνει απλά τα γεγονότα, την ωμή αλήθεια των πραγμάτων, όσο δύσκολη ή άσχημη είναι, και σε αφήνει να καταλάβεις μόνο σου τι συμβαίνει, να βγάλεις μόνο σου τα συμπεράσματά σου... Δεν είναι σειρά που τη βλέπεις για να χαλαρώσεις, να σκοτώσεις την ώρα σου... 

Η σεζόν που παρακολουθώ έχει να κάνει με τα σχολεία και το σύστημα εκπαίδευσης... Πολλές φορές όταν τελείωνε το επεισόδιο έπιανα τον εαυτό μου να είναι οργισμένος ή στενοχωρημένος για τα όσο πολύ σκληρά παρακολούθησα στην οθόνη μου... Η ζωή των καθημερινών ανθρώπων στο  "The Wire"  είναι ζωή σε μια εμπόλεμη ζώνη, όπου έχεις μόνο δύο επιλογές, είτε να πεθάνεις είτε να συνεχίσεις να ζεις χωρίς καμιά ελπίδα για κάτι καλύτερο παρά μόνο φτώχεια, ναρκωτικά, έγκλημα, διαφθορά και βία πάσης φύσεως...

Η σειρά δεν κέρδισε πολλά βραβεία ή εξαιρετικά υψηλά ποσοστά τηλεθέασης αλλά για πολύ κόσμο είναι ίσως η καλύτερη τηλεοπτική σειρά που έχει γυριστεί ποτέ... Ένα δημοψήφισμα σε μια σελίδα στο internet όπου είχε αναδειχτεί πρώτη στην προτίμηση των συμμετεχόντων ήταν αυτό που με έβαλε στη διαδικασία να την ψάξω και να τη δω, την συστήνω ανεπιφύλακτα...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Σκατόψυχοι σκλάβοι...

Ακούω ραδιόφωνο και απελπίζομαι... Μετά από όσα έχουν συμβεί, μετά το γαμήσι που έχουμε φάει όλοι πια, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, υπάρχουν ακόμα σκλάβοι που στέλνουν μηνύματα και παίρνουν τηλέφωνα στις εκπομπές και πανηγυρίζουν για τις συντάξεις που κόβονται, ηδονίζονται με τα μέτρα, καυλώνουν με το μαστίγωμα της Ελλάδας από τον Σόιμπλε... 

Άκουσα ένα μαλάκα τώρα στο Ράδιο 9 να πανηγυρίζει για τις μειώσεις στις συντάξεις του δημοσίου και να εύχεται να πάνε οι συντάξεις στα 300 ευρώ και να αναγκαστούν οι πρώην δημόσιοι υπάλληλοι και νυν συνταξιούχοι να ξεπουλήσουν ότι έχουν και δεν έχουν για να ζήσουν...

Κι εγώ σου εύχομαι σκατόψυχε, σκατόπουστα, ανεργία και εξαθλίωση, να κοιμάσαι στα παγκάκια.... Και το ωραίο είναι ότι δεν θα μου πάρει πολύ καιρό ακόμα να σε δω να σέρνεσαι...

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Ιλαροτραγωδία...

Να βλέπεις ανθρώπους μισθωτούς, χωρίς καβάντζες και off-shore, καταθέσεις στο εξωτερικό και ομόλογα, να ξιφουλκούν υπέρ του μνημονίου, να υπερασπίζονται με πάθος το δίκαιο των επιχειρήσεων, την "ανταγωνιστικότητα", την "επιχειρηματικότητα", να μην βλέπουν πέρα από την μύτη τους... Να αρνούνται να δεχτούν αυτό που έρχεται, να νομίζουν ότι θα τους προσπεράσει, δεν θα τους αγγίξει ή να βλέπουν αυτό που έρχεται αλλά να νομίζουν ότι οφείλεται στους ανίκανους διαχειριστές της εξουσίας... 

Ο φόβος παράγει την άρνηση, το καταλαβαίνω, όλοι φοβόμαστε, αυτός ο φόβος όμως οδηγεί στον γκρεμό... Αν δεν δούμε την αλήθεια, δεν την χωνέψουμε, δεν την επεξεργαστούμε καλά μέσα μας για να δούμε πού και πώς θα πάμε εκεί που εμείς θέλουμε κι όχι κάποιοι άλλοι, σωτηρία δεν υπάρχει...

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Υποκρισίας το ανάγνωσμα...

Διαμαρτυρία έξω από το Αττικόν με κεριά οργανώνεται απόψε μέσω Facebook... Απέναντι από το ιστορικό σινεμά εδώ και καιρό κοιμόντουσαν άστεγοι... Καμιά διαμαρτυρία όμως και κανένα group στο Facebook δεν οργανώθηκε γι' αυτούς...

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Τίποτα δεν τελείωσε...

Το Μνημόνιο ψηφίστηκε αλλά τίποτα δεν τελείωσε, τώρα αρχίζουν όλα... Χθες το απόγευμα και το βράδυ έκαναν ότι μπορούσαν για να διώξουν τον κόσμο από την πλατεία Συντάγματος, να μην φαίνεται στις κάμερες ότι υπήρχαν συγκεντρωμένοι...

Μην πιστεύετε ότι και αν πουν τα media σχετικά με το ποιος ξεκίνησε τα επεισόδια... Τα πρώτα δακρυγόνα έπεσαν 10 μέτρα από τα πόδια μου (η τύχη του πρωτάρη) κι ενώ καμία πρόκληση δεν υπήρχε από πλευράς συγκεντρωμένων, τα ΜΑΤ μας επιτέθηκαν απρόκλητα με φανερό στόχο να διαλύσουν την συγκέντρωση και να προκαλέσουν πανικό...

Χθες μπορεί να κατάφεραν να τρομάξουν και να διώξουν κόσμο σαν και μένα, πρωτάρηδες και άκαπνους, αλλά θα ξαναγυρίσουμε στο δρόμο και στις πλατείες και θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι...

Θα τα ξαναπούμε...

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Το τέλος του φόβου...;

Λίγο πριν ξεκινήσω για το Σύνταγμα διαβάζω στον Παραλληλογράφο μηνύματα συμπαράστασης και αλληλεγγύης στους Έλληνες απ' όλο τον κόσμο που βάζουν φωτιά στην ψυχή μου... Σκέφτομαι διάφορα αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια... Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι κουράστηκα να φοβάμαι...