Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογένεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογένεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Μια γεμάτη μέρα...

Χθες το πρωί ξύπνησα στις 7:30, με ξύπνησαν τα παιδιά μου...

Σηκώθηκα, πλύθηκα, πήρα τον καφέ μου στο χέρι και πήγα super market...

Γύρισα, τακτοποίησα τα πράγματα και πήρα τα παιδιά και την Μ. και πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα Αγίας Παρασκευής για να κάνουμε αίτηση διαβατηρίου για τον Θ. ...

Μετά το τμήμα πήγα στο ΚΕΠ της Αγίας Παρασκευής για να επικυρώσω κάποια αντίγραφα...

Μετά πήγα σε κατάστημα οπτικών για να επιδιορθώσω τον βραχίονα των γυαλιών μυωπίας μου που μου κατέστρεψε ο Θ. το πρωί όταν ήρθε να με ξυπνήσει...

Μετά πήγα γυμναστήριο...

Μετά ξαναπήγα super market για να πάρω κάποια πράγματα που δεν υπήρχαν στην λίστα το πρωί όταν πήγα για πρώτη φορά...

Γύρισα στο σπίτι (ήμουν μόνος, η Μ. είχε πάρει τα παιδιά για κάτι δουλειές), έβαλα το μεσημεριανό των παιδιών στον φούρνο να ετοιμάζεται και έκανα μπάνιο...

Η Μ. και τα παιδιά γύρισαν, έφαγαν, έβαλαν τις πυτζάμες και έπεσαν για ύπνο...

Έφαγα στα όρθια (κυριολεκτικά) και βοήθησα λίγο την Μ. να τελειώσει κάτι που έπρεπε να κάνει για τη δουλειά της...

Όταν τελειώσαμε την άφησα να πάει να ξεκουραστεί και έβαλα να σιδερώσω γιατί τα ασιδέρωτα είχαν μαζευτεί πολλά  και ήθελα να την ξαλαφρώσω λίγο...

Μόλις τέλειωσα το σιδέρωμα ξύπνησε ο Θ. με τον οποίο κάτσαμε και παίξαμε στο δωμάτιο του για μισή ώρα και κατόπιν ξύπνησε ο Σ. ... 

Ο Θ. την είχε αρπάξει, δεν πήγαμε κάποια βόλτα για απόγευμα, σκοτώναμε την ώρα μέχρι να έρθει η ώρα του ύπνου των παιδιών...

Κάπου μέσα στο απόγευμα κατέβασα το "Hobbit - The Battle Of The Five Armies" για να δούμε με την Μ. το βράδυ...

Πρόλαβα να δω κανένα τριάρι τέταρτα και αποκοιμήθηκα στον καναπέ όπου και ξύπνησα σήμερα το πρωί...

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Απολογισμός 2014...

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και ως είθισται τέτοιες μέρες, μπαίνω στη διαδικασία να την αξιολογήσω και να την κατατάξω... Μια πρώτη σκέψη που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι ότι το 2014 ήταν για μένα μια δύσκολη αλλά πολύ καλή χρονιά... Συνέβησαν πολλά, άλλαξαν πολλά, κατάλαβα πολλά και το τελικό πρόσημο είναι θετικό...

Μετά το το πολύ δύσκολο δεύτερο μισό του 2012 και το απαίσιο 2013, το 2014 ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολλές προκλήσεις και πολλές δυσκολίες... Επαγγελματικά το 2014 ήταν για μένα ένα βήμα μπροστά... Μπορεί αυτό να φανεί περίεργο σε κάποιους που με ξέρουν αλλά έτσι είναι... Πολλές φορές στην πορεία λιποψύχησα και απελπίστηκα αλλά στο τέλος στάθηκα στα πόδια μου και τα κατάφερα μόνος μου χωρίς δίχτυα ασφαλείας... Η επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση έχει ανέβει πάρα πολύ και τώρα ξέρω με αποδείξεις τι και πόσο "μετράω" τόσο μέσα στον χώρο εργασίας μου όσο και εκτός αυτού...

Μέσα στο 2014 η οικογένειά μου πέρασε από διάφορα σκαμπανεβάσματα... Ο περιορισμένος χρόνος, η κούραση, το άγχος της καθημερινότητας, η αγωνία για τα παιδιά οδήγησαν μερικές φορές σε έκρυθμες καταστάσεις... Καταφέραμε και ξεπεράσαμε τα όποια προβλήματα προέκυψαν μεθοδικά και με αγάπη... Ήρθαμε πιο κοντά, ξαναβρήκαμε κάποια πράγματα που είχαν χαθεί στην πορεία και δεν το είχαμε καταλάβει...

Σε προσωπικό επίπεδο το 2014 ήταν αποκαλυπτικό... Συγκρούστηκα τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους, κατάλαβα τι έχει πραγματικά σημασία για μένα, ξεδιάλυνα τι θέλω και κυρίως τι δεν θέλω... Πέρασα από πολλά πάνω κάτω και ακόμα περνάω με αποτέλεσμα κάποιες φορές να νιώθω ότι δεν τα βγάζω πέρα κι ότι θα χρειαστώ βοήθεια αλλά δεν βαρυγκωμώ διότι νιώθω ότι είναι ένα τίμημα που αξίζει  να πληρώσω για να φτάσω εκεί που θέλω... 

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να θυμάμαι τα καλά και τα κακά της χρονιάς που πέρασαν και ότι αυτή η χρονιά στο σύνολο της ήταν καλή διότι εγώ κατάφερα να την κάνω να είναι καλή παρά τα ζόρια που πέρασα και αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα...

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Home is where your heart is...

Κάποτε μέσα σε ένα ταξί, ένας ταρίφας μου έλεγε ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, όταν παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά, τα έζησε μέσα σε ένα ισόγειο δυαράκι στην Καλλιθέα με έξοδο στον ακάλυπτο, όπου όπως μου έλεγε, ψήνανε και μαζεύονταν οι φίλοι τους... "Εκεί κάναμε τα καλύτερα γλέντια της ζωής μας", μου είπε... Κάποτε κατάφερε να αγοράσει δικό του σπίτι, μεγάλο, καινούργιο αλλά τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι για να σπουδάσουν... Τα γλέντια σταματήσανε γιατί τα χρόνια πέρασαν και γέρασε κι αυτός και οι φίλοι του και όπως μου έλεγε, "Μείναμε εγώ κι η γυναίκα μου να κοιτιόμαστε μέσα σε ένα άδειο σπίτι"... 

Στο πρώτο σπίτι που μείναμε μαζί με την Μ. θυμάμαι το πρώτο φιλί που δώσαμε όταν μείναμε μόνοι μας μέσα στο σπίτι με το κλειδί στο χέρι πια, χωρίς έπιπλα, με τις φωνές μας να κάνουν αντίλαλο... Εκεί γεννήθηκε ο Σ. μου, περπάτησε, μεγάλωσε... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που φύγαμε από εκεί, που ξαναείδα το σπίτι άδειο και έρημο...

Στο δεύτερο σπίτι που μείναμε και μένουμε ακόμα, γεννήθηκε ο Θ. μου, περάσαμε και περνάμε υπέροχα και από τα δύσκολα που περάσαμε βγήκαμε ζωντανοί και όρθιοι...

Ξέρω ότι η ζωή μου επιφυλάσσει ακόμα πολλές εκπλήξεις, εμπειρίες, χαρές και λύπες αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εμένα και την οικογένειά μου να αλλάζουμε ξανά σπίτι, να ζούμε κάπου αλλού, έστω και αν μιλάμε για δικό μας σπίτι...

Σπίτι δεν είναι τέσσερις τοίχοι και μια σκεπή, σπίτι είναι εκεί που είναι οι αναμνήσεις σου... Στα αγγλικά υπάρχει η έκφραση "Home is where your heart is"  και είναι απόλυτα σωστή... 

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Το προλεταριακό μαύρισμα...

Τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στη δουλειά, το μάτι μου πέφτει πάνω σε αυτή την αφίσα, κάπου στο Χαλάνδρι... Μου θυμίζει μια σκηνή από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών... 

Ήμασταν στην Κύπρο για καλοκαιρινές διακοπές και μέναμε στο σπίτι του αδερφού της μάνας μου, του θείου μου του Μήτσου... Ο θείος μου δούλευε σε βενζινάδικο όλη του τη ζωή, 12ωρα και 14ωρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, μέχρι που πήρε την σύνταξή του... Αν και έχει πράσινα μάτια και τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα καστανά, είναι μαυρισμένος σαν παλιωμένο δέρμα... Ένα απόγευμα γύρισε πιο νωρίς από τη δουλειά και πήρε τα ξαδέρφια μου κι εμάς και μας πήγε για μπάνιο... Όταν φτάσαμε στην θάλασσα τα παιδιά μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα, αυτός έκατσε για λίγο στην πετσέτα, φορώντας την μπλούζα του... Μετά την έβγαλε και μπήκε και αυτός μέσα στο νερό... Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα χωρίς μπλούζα και αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό... Ο κατάμαυρος, ηλιοκαμένος θείος μου κάτω από την μπλούζα του ήταν κάτασπρος σαν γάλα, πιο άσπρος και από εμένα που είμαι ο ορισμός του ασπρουλιάρη, με ασπριδερά μανίκια στα μπράτσα του, ηλιοκαμένους πήχεις και το χαρακτηριστικό μαυρισμένο V κάτω από τον λαιμό... 

Όταν το είπα στην μάνα μου (είναι κι αυτή πολύ λευκή στο χρώμα του δέρματος) φυσικά δεν εξεπλάγη, το ήξερε, και με πληροφόρησε ότι και η κατάμαυρη γιαγιά μου που δούλευε στο χωράφι κάθε μέρα από 10 χρονών, ήταν ακριβώς έτσι, μαυρισμένη στο πρόσωπο και στα χέρια αλλά κατάλευκη στο κορμί... Φυσικά δεν είδα ποτέ τη γιαγιά μου με μαγιό, η γιαγιά μου, αν και νησιώτισσα, δεν μπήκε ποτέ της στην θάλασσα...

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Διακοπές στον Πόρο...

Post πρωινό αλλά παρ' όλα αυτά καθυστερημένο, έχουμε επιστρέψει από τον Πόρο πριν μια εβδομάδα... Ο λόγος είναι ότι αν και πλέον στην Αθήνα οι διακοπές συνεχίζονται για την οικογένεια Snowball αφού πάμε κάθε μέρα για μπάνιο, για βόλτες, για φαγητό, κώλο δεν βάζουμε κάτω...

Οι φετινές μας διακοπές στον Πόρο μας φάνηκαν λίγες, επτά ημέρες, αλλά ήταν πολύ καλές... Έχω καταλήξει στο ότι είναι καλύτερο να φεύγεις από κάπου και να έχεις την αίσθηση ότι θα ήθελες κι άλλο παρά να φεύγεις με την σκέψη αμάν πότε να γυρίσω σπίτι μου... Μετά από τρία συνεχόμενα καλοκαίρια στην Αίγινα, όπου το τελευταίο δεν το λες κι ιδανικό, χρειαζόμουν/χρειαζόμασταν μια αλλαγή κι έτσι επιλέξαμε τον Πόρο, ένα νησί στο οποίοι εγώ δεν είχα ξαναπάει, η Μ. είχε ξαναπάει πριν παντρευτούμε και φαινόταν βολικό για τα σχέδια μιας οικογένειας με μικρά παιδιά... 

Οφείλω να το πω εξ αρχής ότι ο Πόρος μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη... Ένα νησί προικισμένο με υπέροχη φυσική ομορφιά αλλά και φοβερά φροντισμένο και καθαρό... Κατάφυτο με πυκνό πευκοδάσος που κατέβαινε μέχρι την θάλασσα, υπέροχες πεντακάθαρες παραλίες, απίστευτη θέα όπου κι αν βρισκόσουν και ευγενικούς ανθρώπους... Το νησάκι είναι πολύ μικρό, ή μάλλον το οδικό του δίκτυο, και το γυρίζεις ολόκληρο μέσα σε λίγες ώρες είναι μέρος ιδανικό για ανθρώπους σαν κι εμένα που στις διακοπές θέλουν ηρεμία και όσο λιγότερο αυτοκίνητο γίνεται... Πήγαμε στο νησί μέσω Γαλατά, ο δρόμος δεν ήταν ιδανικός αλλά ούτε κι επικίνδυνος, με συντηρητική οδήγηση χρειάζεσαι 2,5 ώρες περίπου... Το πέρασμα απέναντι διαρκεί ούτε πέντε λεπτά και το κόστος είναι ανάξιο λόγου (0,60€ το εισιτήριο για τον επιβάτη και 4,40€ για το αυτοκίνητο)...

Οι διακοπές μας ήταν παιδοκεντρικές και αυτό σήμαινε ότι κάναμε ότι έπρεπε για να περνάνε καλά τα παιδιά αφού όταν περνούσαν αυτοί καλά ήταν ήρεμοι, χωρίς γκρίνιες ή ξεραίνονταν στον ύπνο από το πολύ παιχνίδι οπότε περνούσαμε κι εμείς καλά... Τα αγόρια μου πραγματικά ήταν άριστα παιδάκια... Παιχνίδι, γέλιο, δεν αφήσαμε παραλία που να μην σκάψουμε, δρόμο που να μην τον περπατήσουμε, παιχνίδι που δεν παίξαμε... Ο Σ. μου έγινε αντράκι αυτό το καλοκαίρι, έγινε κοινωνικός, έπαιζε με άλλα παιδιά, πολλές φορές πολύ μεγαλύτερά του, κολύμπησε ατέλειωτα, έτρεξε, έπαιξε... Ο Θ. μου, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., έκανε τα πρώτα του μπάνια, έπαιξε, γέλασε, μαύρισε ΠΟΛΥ θυμίζοντας την καταγωγή της προ-προγιαγιάς του και ανακάλυψε, μαζί του κι εμείς, ότι λατρεύει τα μπιφτέκια στα κάρβουνα, με αποτέλεσμα να τρώει ποσότητες που δεν αντιστοιχούν σε μωρό 15 μηνών... Μιλώντας για μαύρισμα, εγώ ο ασπρουλιάρης που όταν ήμουν νεότερος στα νησιά όλοι νόμιζαν ότι είμαι Εγγλέζος, μαύρισα όσο ποτέ με το να κυνηγάω τους γιους μου στις θάλασσες και στις βόλτες...

Επειδή το δις εξ αμαρτείν ου ανδρός σοφού, φέτος είχαμε και παρέα μαζί μας τις μισές μέρες των διακοπών, τόσο για την παρέα όσο και για ψυχολογική και άλλη υποστήριξη στην περίπτωση που τα παιδιά δεν ήταν τόσο βολικά... Περάσαμε πολύ ωραία με την παρέα μας αν και φέτος θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε και μόνοι μας όπως τις πρώτες μέρες των διακοπών οπότε και περάσαμε τέλεια με τα παιδιά, εγώ κι η Μ. ...

Οι διακοπές μας ήταν καταπληκτικές και συνεχίζουν να είναι και αυτές τις μέρες που η άδεια μας συνεχίζεται αλλά έχουμε επιστρέψει στο σπίτι... Χαρακτηριστικό των καλών διακοπών ότι νιώθω και πάλι τις μπαταρίες μου γεμάτες, νιώθω την διάθεση να κάνω πράγματα καινούργια, έχω κόψει και το τσιγάρο (ξανά) εδώ και είκοσι μέρες...

Και του χρόνου, έτσι και καλύτερα...

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή...

Η καταγωγή μου από την πλευρά της μητέρας μου είναι από την Κύπρο... Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, μου είχε κάνει εντύπωση μια ιστορία που μου έλεγε η Κύπρια γιαγιά μου, όταν στα παλιά χρόνια κάποιοι χωρικοί για να σωθούν από μια επιδρομή Τούρκων (έλεγε η γιαγιά) κρύφτηκαν σε μια σπηλιά και το κλάμα ενός μωρού κόντεψε να τους προδώσει... Ένας βιολιστής Κύπριος που είχαν πάρει μαζί τους οι επιδρομείς, σκάρωσε ένα αυτοσχέδιο τραγουδάκι, όταν άκουσε τα κλάματα του μωρού, στο οποίο επαναλάμβανε διαρκώς το δίστιχο "Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή..." για να προειδοποιήσει τους φυγάδες... Στην προσπάθεια να του κλείσουν το στόμα το παιδί όντως πνίγηκε αλλά οι χωρικοί σώθηκαν...

Η ιστορία αυτή ήταν κρυμμένη πολλά χρόνια μέσα στο μυαλό μου όταν χωρίς σημαντικό λόγο και αιτία την ξαναθυμήθηκα... Έψαξα λίγο στο internet και ανακάλυψα ότι η ιστορία αυτή αναφέρεται σε μια λαϊκή παράδοση ενός χωριού στα ορεινά της Λευκωσίας, τον Άγιο Θεόδωρο Σολέας, από την ιστοσελίδα του χωριού το σχετικό απόσπασμα:

...Σε μια απόκρημνη πλαγιά στα βουνά της Καθολικής, βρίσκεται ένας τεράστιος βράχος που και σήμερα λέγεται «Ρότσος του Μωρού». Κάτω από το βράχο, σύμφωνα με την παράδοση, κατέφυγαν σε μια σπηλιά οι χωριανοί μας, για να γλιτώσουν, σε μια από τις πολλές επιδρομές των Σαρακηνών. Οι Σαρακηνοί αγγάρεψαν ένα βιολάρη, για να τους δείχνει το δρόμο να φτάσουν στη σπηλιά, μ’ αυτός προσπαθούσε, με διάφορους τρόπους, να τους παραπλανήσει. Όταν κόντεψαν τη σπηλιά, ο βιολάρης που ήταν μπροστά-μπροστά, άκουσε κλάμα μωρού και φοβούμενος πως, αν το κλάμα συνεχιζόταν, θα πρόδιδε τη σπηλιά και θα χάνονταν τόσες ψυχές, άρχισε να παίζει, δυνατά, το βιολί του, για να καλύψει από τη μια το κλάμα του μωρού κι από την άλλη για να προειδοποιήσει τους κρυμμένους χωριανούς μας. Η παράδοση λέει, μάλιστα, πως τραγουδούσε κι αυτό το δίστιχο:

«Πνίξε, μάνα το παιδί
να γλιτώσεις τη ζωή....»

Η μαύρη μάνα, προσπαθώντας να κλείσει το στόμα του μωρού της, για να μην κλαίει, το’ πνίξε στ’ αληθινά. Σώθηκαν, βέβαια οι χωριανοί μας από τους Σαρακηνούς, μα το μωρό που χάθηκε, έδωσε τ’ όνομά του στο βράχο, που’ μείνε να θυμίζει μέρος της ιστορίας του χωριού μας και του τόπου μας, γενικά...

Το χωριό της γιαγιάς μου είναι το τελευταίο χωριό της επαρχίας Λεμεσού προς την Πάφο πράγμα που σημαίνει ότι η ιστορία αυτή διένυσε μεγάλη απόσταση, ειδικά για τα δεδομένα της εποχής, για να γίνει γνωστή από την μια μεριά της Κύπρου μέχρι την άλλη και τέλος να φτάσει σε μένα... Παρόμοιες ιστορίες αναφέρονται σε πολλές λαϊκές παραδόσεις, όχι μόνο της Κύπρου αλλά και άλλων τόπων, όπως η παρακάτω:

...Μαρτυρούνται και ιστορικά γεγονότα: Η παράδοση αναφέρεται ότι κατά «Το πάρσιμο της Κίου» οι άντρες σκόρπισαν, οι νέες γυναίκες και τα μικρά κρύφτηκαν σε υπόγεια, ενώ οι εχθροί έβαλαν με τη βία τις γριές γυναίκες να χορέψουν. Κάποια στιγμή ακούστηκε κλάμα μωρού. Υπήρχε κίνδυνος να το ακούσουν και να βρουν την κρυψώνα. Και τότε οι γριές γυναίκες άρχισαν να τραγουδούν χορεύοντας και να λένε:

Ή σφάξε το, ή πνίξε το ή δώσ’ το το βυζί σου,

οπότε και θα σταματούσε να κλαίει...
Δεν γνωρίζω πόσες και ποιες από αυτές τις ιστορίες είναι αληθινές... Ενδεχομένως να είναι και απλά αναπαραγωγές του λαϊκού θυμικού αν και πιστεύω ότι δεν μπορεί να μην περιέχουν στοιχεία αλήθειας... Εντύπωση μου κάνει και το πόσο "εύκολα" θυσιάζεται η ζωή του παιδιού για την επιβίωση των υπολοίπων... Η ζωή του ανθρώπου ήταν πιο "φτηνή" τα παλιά χρόνια, παιδιά έκανες πολλά, πολλά μπορεί έτσι κι αλλιώς να σου πέθαιναν, είτε από αρρώστιες είτε από πείνα, είτε από άλλα αίτια... Σήμερα στην χώρα μας, έχουμε την πολυτέλεια, η ζωή του ανθρώπου και ειδικά του παιδιού να έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από ότι στο παρελθόν...

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Η αγάπη των αδερφών...

Σε μια κουβέντα που έκανα χθες ειπώθηκε η σωστή κατά την άποψή μου γνώμη ότι η αγάπη του παιδιού προς τον γονιό [*] είναι δεδομένη, η αγάπη του αδερφού προς τον αδερφό διδάσκεται από τους γονείς...

Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις είναι αν ενδεχόμενη απόρριψη των γονιών από το παιδί, για λόγους προφανώς που έχουν τραυματίσει το παιδί, οδηγεί είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα και σε απόρριψη των αδερφών... Αφού δεν εμπιστεύεσαι και απορρίπτεις τους γονείς σου μήπως αυτόματα δεν εμπιστεύεσαι και απορρίπτεις αυτούς που οι γονείς σου σού έμαθαν να αγαπάς;

Δεν είμαι παθών, κουβέντα κάνουμε...

[*] Όπου γονιός αυτός που μεγαλώνει το παιδί, όχι απαραίτητα ο βιολογικός γονέας...

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

And i wonder...

Σκέφτομαι ότι πολλές φορές όταν είμαι με παρέα, είτε στο σπίτι είτε εκτός, ακόμα και αν είμαι κουρασμένος ή μόλις έχω σχολάσει από τη δουλειά, είμαι πολύ πιο υπομονετικός και ευχάριστος με τα παιδιά μου από ότι αν είμαστε εμείς κι εμείς... Ίσως να συμβαίνει και σε άλλους... Δεν έχω καταλάβει ακόμα αν αυτή η διαφοροποίηση στην συμπεριφορά μου οφείλεται σε ένα μικροαστικό εγωισμό που πασχίζει να επιβεβαιώσει την έξωθεν καλή μαρτυρία της ιδανικής οικογένειας ή στην πιο ανάλαφρη διάθεση που όντως σου χαρίζει η παρέα...  

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Ενημέρωση...

Συμβαίνουν πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω δυο σκέψεις στην σειρά και να τις γράψω στο blog... Είμαι σε εγρήγορση όλο κάτι κάνω, όλο κάπου τρέχω... Καλώς ή κακώς (κακώς), ο κόσμος μου είναι αυτός στον οποίο κινούμαι, η οικογένεια, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όσα με αφορούν, ο υπόλοιπος πλανήτης είναι ερμητικά κλεισμένος απ' έξω είτε από επιλογή είτε λόγω έλλειψης χρόνου... 

Στη δουλειά έχω μπει σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο και κάνω πολλά πράγματα καινούργια... Έχει προβλήματα η φάση, υπάρχουν διαδικασίες και συμπεριφορές που ενίοτε με εξοργίζουν αλλά από την άλλη το βλέπω σαν πρόκληση, γουστάρω ρε παιδί μου... Τις προάλλες έγραψα ένα πρόγραμμα που παίρνει αυτόματα backup κάποιων αρχείων και τα μεταφέρει σε ένα άλλο server την τελευταία εργάσιμη κάθε μήνα και αφού τσεκάρει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο δίσκο, αν όχι ή αν κάτι πάει στραβά, στέλνει mail για ενημέρωση σε συγκεκριμένους χρήστες... Όσο το έγραφα, αφοσιώθηκα 100% σε αυτό... Πρώτη φορά ασχολήθηκα με system administration και μου άρεσε πάρα πολύ που έκανα κάτι νέο και διαφορετικό για μένα... Μετά έφαγα τρεις ώρες να βγάλω ένα report με ένα εργαλείο που δεν κάνει για αυτή την δουλειά και ξενέρωσα αλλά είπαμε, μία κρύο μία ζέστη...

Όποτε βρίσκω χρόνο διαβάζω τα βιβλία μου, χρόνος για γυμναστική πλέον δεν υπάρχει και το έχω αποδεχτεί, από την άλλη προσπαθώ να συμμαζέψω την όρεξή μου διότι είμαι συν 10 κιλά από το καλοκαίρι... Μερικές φορές σκέφτομαι να ξαναρχίσω το τσιγάρο για να σταματήσω το φαΐ αλλά γρήγορα απορρίπτω αυτή την σκέψη...

Η Μ. γύρισε στη δουλειά και ενώ πραγματικά συμφωνώ που έκατσε μαζί με τα παιδιά μας και πήρε την άδεια λοχείας από την άλλη ανακουφίστηκα που τελείωσε γιατί στις τσέπες μου πια είχε μόνο χνούδια κι ένα σβουράκι που μου έδωσε ο Σ. ...

Οι αποκριάτικες στολές των παιδιών μου είναι οι πιο ωραίες που υπάρχουν, το υπογράφω... Δώρα και οι δύο από διαφορετικό άνθρωπο αλλά παραγγελμένες και οι δύο από Αμερική... Buzz Lightyear ο μεγάλος, πιθηκάκι ο μικρός... :)

Γενικά βρίσκομαι σε δημιουργική φάση, καταστρώνω σχέδια, έχω ενέργεια και διάθεση, ελπίζω όλη αυτή η διάθεση να μην στερέψει ξαφνικά ούτε να υπάρξει κάποιος παράγοντας που θα μου κόψει τα φτερά...

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Τι χρειάζονται τα παιδιά...

Η μάνα μου λέει ότι τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη... Χρειάζονται όρια, χρειάζονται κανόνες, χρειάζονται σεβασμό... Χρειάζονται να τους λες την αλήθεια, να μοιράζεσαι μαζί τους ότι συμβαίνει μέσα στο σπίτι, να τους δίνεις ευθύνες... Το σπίτι πρέπει να είναι μια απλοϊκή ρεπλίκα του έξω κόσμου που θα τους προετοιμάσει για την ζωή εκεί έξω... 

Τα παιδιά χρειάζονται να τους δώσεις ένα μοντέλο ζωής, να τους το διδάξεις έτσι ώστε να έχουν ένα μπούσουλα μεγαλώνοντας αλλά να τους δώσεις να καταλάβουν ότι αυτό το μοντέλο δεν είναι ευαγγέλιο, ότι πρέπει να το αμφισβητήσουν, να το αποδομήσουν και να κρατήσουν μόνο που αυτά χρειάζονται και θέλουν... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη, χρειάζονται και την αυστηρότητα και την τιμωρία (όχι την σωματική φυσικά)... Πρέπει να προετοιμαστούν ότι ο κόσμος εκεί έξω δεν θα τους αγαπά όπως οι γονείς και οι παππούδες, ότι η αγάπη και ο σεβασμός κερδίζονται από τους ξένους, δεν είναι δεδομένοι όπως μέσα στην οικογένεια... 

Αν δεν είναι προετοιμασμένα τα παιδιά για όλα αυτά που θα συναντήσουν μεγαλώνοντας, το σοκ της επαφής με τον έξω κόσμο είναι τεράστιο, η προσαρμογή είναι δύσκολη στα εκτός οικογενειακής εστίας δεδομένα, η δυσπιστία και η ανασφάλεια απέναντι στους άλλους δεδομένη...

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Οι φετινές μου διακοπές...

"Ένα παιδί ίσον κανένα", μου είχαν πει πολλοί... Εγώ, αιώνιος ξερόλας, έλεγα, "Σιγά, δεν έχετε δίκιο"... Ότι έχω κοροϊδέψει το έχω λουστεί...

Οι φετινές διακοπές δεν ήταν κακές αλλά ήταν δύσκολες... Ξεκίνησαν αργοπορημένα, με πολύ κούραση και πολύ άγχος και μεγάλη ανάγκη για ξεκούραση... Αυτοί οι παράγοντες θόλωσαν την σκέψη πολλές φορές και έγιναν λάθη, λάθη που στοίχισαν και σε μας και στα παιδιά, νεύρα και κούραση...

Ο μπεμπούλης δεν προσαρμόστηκε ποτέ στην Αίγινα και στο ξενοδοχείο, άσε που αρρώστησε κιόλας... Ο μεγάλος που έτσι κι αλλιώς περνάει την κρίση της προσαρμογής στα νέα δεδομένα της οικογένειας, χρειαζόταν περισσότερη βόλτα, περισσότερο παιχνίδι κι εμείς είτε δεν μπορούσαμε είτε δεν αντέχαμε να του το παρέχουμε... Πάλι καλά που υπήρχε και η πισίνα στο ξενοδοχείο και του δώσαμε και κατάλαβε... 

Φέτος, περισσότερο από τις άλλες χρονιές, χρειαζόμασταν την παρέα φίλων στις διακοπές μας (όπως έγινε πέρυσι και πρόπερσι) αλλά δυστυχώς όλα ήρθαν ανάποδα και δεν την είχαμε... Η φετινή εμπειρία μας έδωσε ένα μάθημα το οποίο θα 'θελα να μοιραστώ και με άλλους γονείς που σύντομα θα βρεθούν στην θέση μου (-->παιδάκια γύρω στα 3 με 4): Τα παιδιά χρειάζονται άλλα παιδάκια για παρέα, για παιχνίδι, για εκτόνωση... Όταν συμβαίνει αυτό είναι και ο γονιός πιο ξεκούραστος διότι το παιδί απασχολείται και ελαττώνονται κατά πολύ εντάσεις και εκρήξεις γκρίνιας και οργής... Είναι πιο εύκολο να κουμαντάρεις τα παιδιά όταν έχεις και κάποιον άλλον να κάνεις παρέα ο οποίος μπορεί να σε καταλάβει γιατί είναι κι αυτός γονιός και στο ίδιο trip με σένα...

Παρ' όλα αυτά το πρόσημο των διακοπών είναι θετικό, μπορεί να μην ήταν ιδανικές αλλά περάσαμε και όμορφες στιγμές... Αν έπρεπε να μοιράσω ευθύνες για το τι δεν πήγε όπως έπρεπε θα έλεγα ότι σίγουρα δεν έπρεπε να φύγουμε τόσες μέρες από το σπίτι μας με δυο μικρά παιδιά εκ των οποίων το ένα βρέφος, ολομόναχοι και ότι η κούραση και το άγχος ενός πολύ δύσκολου χρόνου που είχε συσσωρευτεί είχε κάνει την ανάγκη για ξεκούραση επιτακτική σε βαθμό που να μην υπάρχει υπομονή και καθαρό μυαλό... Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα αλλά δεν πειράζει, κάθε εμπειρία και μάθημα...

Καλό φθινόπωρο!

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

35...

Σήμερα έγινα 35... Είμαι στην Αίγινα, διακοπές και προσπαθώ να ξανακερδίσω τον χρόνο που έχασα την χρονιά που μας πέρασε... Η Μ. κοιμίζει τον Σ., ο Θ. κοιμάται, ανήσυχα, βγάζει δοντάκια, εγώ κάθομαι στην βεράντα με το tablet και πίνω κρασί... 

Καληνύχτα...

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Αύριο γεννάμε...

Από αύριο, Θεού θέλοντος, η οικογένειά μας γίνεται τετραμελής... Έχουμε ραντεβού πρωί πρωί στο μαιευτήριο, καισαρική όπως και στον Σ... Η εγκυμοσύνη της Μ. μου φτάνει στο τέλος της, μια εγκυμοσύνη πιο δύσκολη και κουραστική από την πρώτη αφού σε αυτούς τους 9 μήνες έγιναν τόσα πολλά, μέχρι και στο χειρουργείο μπήκα, αφήνοντας την Μ. με την κοιλιά στο στόμα να τρέχει μέσα στο σπίτι να φροντίσει και μένα και τον Σ. ...  Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης" όπως τον λέει η Μ. γιατί δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο Σ. όταν γεννήθηκε... Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης"κι εγώ είμαι άρρωστος, βήχω, τρέχει η μύτη μου, τα αυτιά μου είναι βουλωμένα κι έχω πονοκέφαλο, θα πάρω χειρουργική μάσκα για να φοράω όταν τον δω...

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Η πιο μεγάλη στιγμή...

Χθες το απόγευμα είχε έρθει ο αδερφός από το σπίτι και συζητούσαμε διάφορα οικογενειακά μας, άλυτα και αιώνια, που ευτυχώς πλέον κι εγώ κι αυτός καταφέρνουμε να τα παρακολουθούμε αρκετά αποστασιοποιημένοι...  Μέσα από αυτή την κουβέντα, σκέφτηκα κάποια πράγματα για μένα...

Οι γονείς μου και κυρίως η μάνα μου, με μεγάλωσαν προσπαθώντας να τονώνουν διαρκώς την αυτοπεποίθησή μου... Ήμουν πάντα ο καλύτερος, ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο δυνατός... Αντικειμενικά, δεν χρειαζόμουν αυτό το "ντοπάρισμα", είχα όλα τα φόντα να νιώθω καλά με τον εαυτό μου... Ήμουν ένα παιδάκι εσωστρεφές και ντροπαλό και ίσως γι' αυτό να θεώρησε ότι έπρεπε να με στηρίζει περισσότερο, αλλά φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού ακόμα και στα παιδικά μου μάτια ότι ήμουν πάνω από τον μέσο όρο σε αρκετούς τομείς... Λέγε, λέγε το πίστεψα ότι όντως ήμουν ο καλύτερος σε όλα, ο γιος του ανέμου... Το περίεργο στην περίπτωσή μου ήταν ότι αντί να γίνω ένα αυτάρεσκο κωλόπαιδο, αυτή η αντίληψη της υποτιθέμενης υπεροχής μου με καταδυνάστευε... Έπρεπε να είμαι ο καλύτερος σε όλα και όταν δεν το κατάφερνα απελπιζόμουν και ένιωθα ανεπαρκής... Έθετα στόχους πολύ υψηλούς και όταν δεν τους έφτανα συντριβόμουν... Προσπαθούσα να μάθω κάτι καινούργιο και όταν η διαδικασία της μελέτης κάπου κολλούσε διότι κάποια έννοια δεν ήταν κατανοητή σε μένα, ελεεινολογούσα τον εαυτό μου και τα παρατούσα... Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για χρόνια και άφησε το σημάδι της και στις κοινωνικές μου σχέσεις... Ο φόβος της απόρριψης, του να μην καταλάβουν οι άλλοι την ανωτερότητά μου πάνω στην οποία είχα χτίσει όλο τον κόσμο μου με έκανε δειλό και κλειστό με τους ανθρώπους...

Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, συνέβησαν πολλά και πήρα σημαντικές αποφάσεις οι οποίες μου άλλαξαν τη ζωή... Η στιγμή της λύτρωσης ήρθε όταν μετά από πολύ κόπο αποδέχτηκα ότι μπορεί να μην είμαι ανώτερος όλων, ότι μπορεί να υπάρχουν καλύτεροι από εμένα αλλά ότι είμαι μοναδικός, με όλα τα καλά και τα κακά μου στοιχεία... Τότε αφέθηκα στην ελευθερία που μου χάρισε η αποδοχή της πιθανότητας της αποτυχίας ή του λάθους και όλα ήταν καλύτερα και πιο εύκολα αλλά όχι μόνο... Απαλλαγμένος από τον βραχνά της με το ζόρι επιτυχίας, η επιτυχία ερχόταν πιο εύκολα από πριν αλλά κι όταν δεν ερχόταν δεν καταστρεφόταν ο κόσμος μου...

Η χθεσινή κουβέντα με έκανε να καταλάβω ότι η πιο μεγάλη στιγμή της ζωής μου σε αυτό το πάρε δώσε που έχω με τον εαυτό μου τόσα χρόνια, ήταν ακριβώς αυτή, η στιγμή της αποδοχής ότι είμαι θνητός, ότι κάνω λάθη, ότι υστερώ απέναντι σε κάποιους και υπερτερώ απέναντι σε άλλους... Μόνο τότε κατάφερα πραγματικά να καταλάβω αυτό που είμαι, να το εκτιμήσω και να το βελτιώσω πραγματικά, ρεαλιστικά, για μένα... Αν δεν το είχα κάνει, ίσως να κατέληγα κάποτε γέρος και πικραμένος για ένα υποτιθέμενο "μεγαλείο" που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε και ποτέ δεν αξιοποιήθηκε όπως έπρεπε, κατηγορώντας τον εαυτό μου και τους άλλους... Ακόμα και τότε όμως δεν θα ήταν αργά για να αλλάξω, να αποδεχτώ και να αγαπήσω αυτό που είμαι...

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ο γάμος είναι cool... !!!

Μια συνάδελφος μου έλεγε ότι διάβασε κάπου μια μελέτη που έλεγε ότι οι σύγχρονοι ρυθμοί της ζωής "ευνοούν" την εργένικη ζωή, τους ανθρώπους να ζουν χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς να κάνουν οικογένεια... 

Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι όντως έτσι είναι... 

Αν κοιτάξω ένα γύρω τον κοινωνικό μου περίγυρο, τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι, όλο και περισσότεροι καθυστερούν την απόφαση του "νοικοκυρέματος" ή την αναβάλλουν επ' αόριστον... Είναι ατομιστική η εποχή μας, οι άνθρωποι νοιάζονται κυρίως για το τομάρι τους αλλά εδώ που τα λέμε έχουν επιχειρήματα όσοι "φοβούνται" να κάνουν οικογένεια... 

Σε μια χώρα που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, αν θα έχεις αύριο δουλειά και μέλλον, σε μια χώρα που θεωρεί τα παιδιά τεκμήριο φορολόγησης και σε εκδικείται που τα έχεις κάνει, σε μια χώρα που τα εισοδήματα άνω των 30.000 Ευρώ τον χρόνο (σιγά τα λεφτά...) έχει προταθεί να φορολογούνται με 45%, σε αυτή την χώρα είναι αρκετά λογικό να το διπλοσκέφτεσαι να κάνεις οικογένεια και παιδιά...

Έχει πλάκα όλο αυτό όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν ριζοσπάστη και αντικονφορμιστή διότι παντρεύτηκα πιτσιρικάς, στα 29 μου, και έκανα οικογένεια και παιδάκι και ετοιμάζομαι και για δεύτερο, διότι τόλμησα να κάνω αυτό που οι πολλοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν, κόντρα στο ρεύμα, περήφανος (αλλά και σε απόγνωση ενίοτε) νοικοκύρης... :)

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

This and that...

Τα πόδια μου πονάνε και η μέση μου έχει "ανοίξει"... Τα Σαββατοκύριακα όταν δεν δουλεύω 18-άωρες βάρδιες κάνω συναρμολογήσεις επίπλων και μετακομίσεις... Έρχεται βλέπεις κι άλλο μπεμπάκι και ετοιμάζουμε το σπίτι... Νέο δωμάτιο στον μεγάλο, ετοιμασίες για τον/την μικρό/ή... Έπιπλα που μεταφέρονται, ρούχα και παιχνιδάκια που πλένονται και ετοιμάζονται... Πόσο τυχερό είναι το πρώτο παιδί... Όλα αυτά όταν γίνονται την πρώτη φορά έχουν μια διαφορετική αίγλη, αποκτούν ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις του γονιού... Στα επόμενα παιδιά όλα αυτά γίνονται λίγο μηχανικά, been there done that φάση...

Έχω να ποστάρω πάνω από 10 μέρες... Συμβαίνουν διάφορα γύρω μας, στην κοινωνία, τόσα πολλά που δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω... γι' αυτό λέω να μην σχολιάσω τίποτα... Περνάω την κάθε μέρα όπως έρχεται και δεν πολυ κάνω σχέδια διότι ότι σχέδια έκανα τελευταία δεν μου βγήκαν... Ξέρεις τι λένε, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελά.... Ενίοτε κάνει και κωλοδάχτυλα θα πρόσθετα εγώ...

Αυτό το φθινόπωρο θα το θυμάμαι για πολύ καιρό, για την κούραση, το άγχος και την αγωνία που με κέρασε... Υπάρχουν σκηνικά μέσα σε αυτό το διάστημα που πραγματικά πιστεύω ότι έχασα κάποια χρόνια από τη ζωή μου, όπως λέγεται...

Αυτό θα έπρεπε να το έχω γράψει εδώ και καιρό αλλά ποτέ δεν είναι αργά... Τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα 2 τελευταία, έχουμε καταφέρει με τον πατέρα μου να οικοδομήσουμε μια σχέση πέρα από τις τυπικότητες πατέρα γιου... Η δυσλειτουργική σχέση που είχαμε για πάρα πολλά χρόνια λόγω των κλειστών  και δειλών συναισθηματικά χαρακτήρων και των δυο μας έχει αλλάξει σε μια σχέση ουσιαστική και ζεστή και θέλω να του πω και από εδώ ότι τον ευχαριστώ πολύ που στέκεται δίπλα μου...

Τον τελευταίο καιρό όταν βρίσκω λίγο χρόνο, τον περνάω στο Codeacademy ... Βρίσκω λόγους να αγαπώ αυτό που κάνω μαθαίνοντας νέα πράγματα που δεν περιορίζονται από την μονοτονία της καθημερινής μου εργασίας και προσπαθώ να αποκτήσω όσο υψηλότερο σκορ μπορώ... :)

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Χαίρομαι που είμαι εγώ...

Είναι πολλές οι φορές που έχω γκρινιάξει για πράγματα που δεν έκανα ή που τα έκανα με διαφορετικό τρόπο απ' ότι θα ήθελα, που έβαλα νερό στο κρασί μου ή που το έχυσα στο πάτωμα... Έκανα πολλά λάθη και πήρα και λάθος δρόμους και υπάρχουν πράγματα που θα ήθελα να είχα κάνει και δεν έκανα... Όλα αυτά που έκανα όμως και όλα αυτά που δεν έκανα, είναι τα συστατικά που δημιούργησαν εμένα, αυτόν που είμαι τώρα, αισίως 34, ποιος να μου το λεγε... 

Αν δεν είχα επιλέξει να σπουδάσω Πληροφορική δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τον Σ. και αυτός δεν θα μου είχε γνωρίσει ποτέ την Μ. και τώρα δεν θα υπήρχε ο γιόκας μου... Δεν θα είχα γνωρίσει τους φίλους μου, δεν θα είχα ζήσει την ζωή που έζησα και δόξα τον Θεό ήταν και είναι μια καλή ζωή...

 Ναι, θα μπορούσα να έχω ακολουθήσει άλλους δρόμους, να έχω ακολουθήσει την καρδιά μου, αυτό που αγαπούσα... Ναι, θα μπορούσα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα είχα αυτή την ζωή που έζησα, δεν θα είχα την Μ. μου, τον Σ. μου, τους φίλους μου, δεν θα ήμουν εγώ τελικά θα ήταν κάποιος άλλος... 

Μπορεί να ήταν μια χαρά και η ζωή αυτού του άλλου όμως εγώ δεν θέλω να είμαι κάποιος άλλος, χαίρομαι που είμαι εγώ και προσπαθώ κάθε μέρα για το καλύτερο, μέσα μου και στους άλλους... 

Χαίρομαι και για ένα ακόμα λόγο, ότι μπορώ και το λέω πια αυτό, φόρα παρτίδα, να το ακούσω πρώτα εγώ και μετά οι άλλοι, ότι τα έχουμε βρει με τον Δημήτρη, ότι όλα πάνε καλά...

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Καινούργια βιβλία...

Μετά από τις γιορτές και τα γενέθλια της προηγούμενης εβδομάδας, καινούργια βιβλία μπήκαν στο σπίτι μας και είτε διαβάστηκαν ήδη είτε πήραν την θέση τους στα κομοδίνα και περιμένουν να διαβαστούν...

Πήρα στην Μ. το "Χαστούκι" του Χρήστου Τσιόλκα (το διάβασε ήδη και ενθουσιάστηκε), ο αδερφός μου πήρε σε εμένα το "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" του Leonardo Padura και στην Μ. το "Ο Σικελός" του Mario Puzo και ο κουνιάδος μου μού πήρε το "Σύγκρουση Βασιλέων" του George R.R. Martin, το δεύτερο μέρος της saga του "A song of Ice and Fire"...

Το Χαστούκι - Χρήστος ΤσιόλκαςΟ άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά - Leonardo PaduraΣύγκρουση Βασιλέων - George R.R. MartinΟ Σικελός - Mario Puzo

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Διακοπές στην Αίγινα Season 2...

Πίσω στην Αθήνα και πάλι... Διακοπές τέλος όχι όμως και άδεια, επιστροφή στη δουλειά στις 16...

Και φέτος όπως και πέρυσι οι διακοπές ήταν εξαιρετικές... Η επιστροφή στην Αίγινα και στις Fistikies για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με είχε προβληματίσει λίγο διότι πίστευα ότι δεν θα μπορούσαμε με τίποτε να περάσουμε τόσο καλά όσο την πρώτη χρονιά αλλά ευτυχώς για μένα διαψεύστηκα... Η επιστροφή στο νησί και στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο ήταν σαν να πήγαινα στο εξοχικό μου, στο χωριό μου όπως έλεγα στην Μ. ... Είδα πάλι ανθρώπους από πέρυσι, πελάτες του ξενοδοχείου και προσωπικό, την μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά, τα γκαρσόνια στο ουζερί που τρώγαμε που φωνάζανε τον Σ. από το απέναντι πεζοδρόμιο... Ένιωσα πολύ ωραία, like home που λένε και στο χωριό μου... 

Οι διακοπές μας ήταν πολύ easy going (που λένε πάλι στο χωριό μου)... Μπάνιο στην θάλασσα ή την πισίνα πρωί και απόγευμα, σουλάτσο στην πόλη, πολύ φαΐ (αλλά πολύ λέμε), ύπνος, διάβασμα και ωραία χαλαρωτικά βράδια στο μπαλκόνι με τον Σ. να κοιμάται και εμείς (μόνοι μας ή και με παρέα) είτε να τσιμπολογάμε με κρασιά και μπύρες είτε να πειραματιζόμαστε στην παρασκευή του καλύτερου Mojito στραγγίζοντας την μπουκάλα Havana Club που μας έφερε ο αδερφός της Μ. και η κοπέλα του όταν ήρθαν για λίγες μέρες...

Ο Σ. έδωσε ρέστα σε αυτές τις διακοπές... Είναι πια 2,5 χρονών και η ενεργητικότητα του και (ενίοτε) τα νεύρα του χτυπάνε κόκκινο... Το στόμα του πάει ροδάνι, η μία ατάκα διαδέχεται την άλλη, είναι ένα μωρό με χιούμορ όπως λέει και ο νονός του... Ο καλύτερος πελάτης των ουζερί της παραλίας και όχι μόνο, μόνο ουζάκι δεν έπινε και αυτό γιατί του το απαγορεύαμε... Έτρωγε όλα τα θαλασσινά και είχε ιδιαίτερη προτίμηση στο τηγανητό γαριδάκι... Τα γκαρσόνια τον κάνανε χάζι και ξεκαρδιζόντουσαν μαζί του... 

Ψόφαγε για βόλτα με "αλογκάκι" (για κάποιο λόγο αδιευκρίνιστο λέει τα γ, γκ) και όταν τον ξαμόλαγες έτρεχε σαν δαιμονισμένος τόσο που σε όλη την παραλία ακούγονταν οι κραυγές μου και της μάνας του που τρέχαμε αλλόφρονες από πίσω του... Το πολύ τρέξιμο δεν του βγήκε σε καλό διότι ένα βράδυ έφαγε τα μούτρα του και έγδαρε το πρόσωπό του αρκετά... Τίποτε το σοβαρό ευτυχώς αλλά η τσιρίδα που έμπηξε και η εικόνα του μέσα στα αίματα μου αφαίρεσαν κάποια χρόνια ζωής και μου πρόσθεσαν κάποιες επιπλέον άσπρες τρίχες... 

Δόξα τον Θεό/Βούδα/Αλλάχ, πέρασα τέλεια σε αυτές τις διακοπές... Τόσο πολύ που σκέφτομαι ήδη την επόμενη φορά που θα επιστρέψω στην Αίγινα... Το ξέρω ότι μπορεί να μην φαίνεται αρκετά εντυπωσιακός ή εξωτικός σαν προορισμός αλλά σε μένα (και την Μ.) κάτι έχει κάνει κλικ με αυτό το νησί... 

Μέχρι του χρόνου, την υγεία μας να έχουμε, κανένα φράγκο στην τσέπη και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, ο χειμώνας που έρχεται θα είναι ζόρικος...

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Κάθε τέλος μια καινουργια αρχή...

Η μετακόμιση τελείωσε... Το σπίτι είναι απόλυτα λειτουργικό πλέον και η σύνδεση του τηλεφώνου την Τετάρτη θα ολοκληρώσει τις βασικές εκκρεμότητες, από εκεί και πέρα θα μείνουν ψιλοπράγματα...

Η μετακόμιση ήταν από τις πιο κουραστικές εμπειρίες που έχω ζήσει από πάσης απόψεος... Όπως χαρακτηριστικά είπε και η Μ., δεν θέλω να ξανακάνω μετακόμιση πριν τα 55 μου...

Το νέο μας σπίτι είναι πιο όμορφο από ότι το φανταζόμουν, το μόνο που μένει τώρα είναι να βρούμε τα ίσα μας στο νέο μας χώρο και να τον γεμίσουμε κι αυτόν με τη ζωή μας και να φτιάξουμε κι εδώ την καθημερινότητά μας...

Ο Σ. μου έχει βγει από τα νερά του κι είναι νευρικός, η μετακόμιση τον έχει επηρρεάσει... Εδώ ταραζόμαστε εμείς οι μεγάλοι, δεν θα ταραχτεί το μωρό;

Άσχετα αν η αλλαγή σπιτιού ήταν για το καλύτερο από κάθε άποψη, η επί της ουσίας εκδίωξή μας από το προηγούμενό μας σπίτι πραγματικά με σόκαρε, είναι ένα συναίσθημα που ακόμα δεν το έχω κουμαντάρει...