Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πεζοπορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πεζοπορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Πάμε να περπατήσουμε...

Δεν είμαι τύπος των γυμναστηρίων, τα βαριέμαι αφόρητα... Δεν είμαι των ομαδικών αθλημάτων... Θα μου άρεσε να ασχολούμαι με πολεμικές τέχνες αλλά δεν μου το επιτρέπει ο περιορισμένος χρόνος μου και το γεγονός ότι στις περισσότερες από αυτές εντρυφούν άνθρωποι με τους οποίους δεν ταιριάζω με κανένα τρόπο... Επίσης εμπόδιο είναι και ο ανταγωνιστικός μου χαρακτήρας ο οποίος δεν μου επιτρέπει απλά να αθλούμαι αλλά απαιτεί την πρωτιά που όταν δεν έρχεται μου προκαλεί εκνευρισμό... Θα μου άρεσε το κολύμπι αλλά μόνο στην θάλασσα... Το ποδήλατο το φοβάμαι, το δικό μου ξεκουράζεται εδώ και χρόνια στην αποθήκη και σκέφτομαι σοβαρά να το πουλήσω να μην μου πιάνει  και χώρο... Τρέχω κάποιες φορές, πάντα στον δρόμο ή σε ανοιχτό γήπεδο, ποτέ σε διάδρομο, με κάνει να νιώθω σαν χαμστεράκι στο κλουβί, αλλά τα γόνατά μου καταπονούνται πολύ... Προτιμώ σε κάθε περίπτωση τα outdoor activities αλλά για ότι κάνω σημαντικό ρόλο για μένα παίζει να μπορώ να το κάνω όποτε θέλω και να μην ακολουθώ συγκεκριμένο πρόγραμμα προπονήσεων γιατί δεν μπορώ συνήθως να το παρακολουθήσω...

Γι' αυτό λοιπόν περπατάω, παίρνω τους δρόμους και όπου με βγάλει... Ιδανικά η βόλτα ξεκινάει από το σπίτι και φοράω κατάλληλα ρούχα και παπούτσια αλλά για να περπατήσεις επί της ουσίας χρειάζεσαι μόνο ένα άνετο ζευγάρι παπούτσια έτσι πολλές φορές γυρνάω με τα πόδια από τη δουλειά ή κάνω δουλειές με τα πόδια ή ακόμα και κάποιες βόλτες κι εξόδους προσπαθώ να τις συνδυάζω με περπάτημα... Όταν περπατάω δεν ακούω μουσική όπως κάνουν πολλοί περπατώντας ή τρέχοντας... Κάποτε το έκανα κι εγώ αλλά συνειδητοποίησα ότι είναι καλύτερο για μένα να περπατώ και να ακούω μόνο τον θόρυβο του δρόμου και τις σκέψεις μου, με βοηθάει να χαλαρώσω... Όταν μια βόλτα για περπάτημα ξεκινάει από το σπίτι συνήθως έχω επιλέξει μια διαδρομή η οποία θα είναι κυκλική και με αρχή και τέλος της το σπίτι μου, η ακτίνα αυτού του κύκλου διαφέρει ανάλογα με τα κέφια μου... Προσπαθώ να περπατώ τουλάχιστον 4,5 με 5 χιλιόμετρα κάθε φορά ήτοι 50 λεπτά με 1 ώρα, με τον δικό μου βηματισμό, η μεγαλύτερη βόλτα που έχω κάνει ήταν σχεδόν 10 χιλιόμετρα και μου πήρε 1 ώρα και 40 λεπτά περίπου... Πολύ σημαντικό ρόλο σχετικά με τις αποστάσεις και τους χρόνους κάθε βόλτας παίζει η φύση της διαδρομής, αν έχει πολλές ανηφόρες κι απότομες αλλαγές της κλίσης του οδοστρώματος...

Για να παρακολουθώ την πρόοδο μου και τις επιδόσεις μου αλλά και λόγω επαγγελματικής διαστροφής, χρησιμοποιώ το Runkeeper ... Από τις πολλές εφαρμογές  που υπάρχουν στο Play Store για την παρακολούθηση και την μέτρηση των διαφόρων outdoor activities είναι αυτή που μου ταίριαξε περισσότερο... Αν την χρησιμοποιεί και κάποιος από εσάς που διαβάζετε αυτό το post και θέλετε να κάνουμε "κόντρες" ή απλά να δώσετε και να πάρετε εμψύχωση για τις βόλτες/προπονήσεις που κάνουμε όλοι, κάντε με add σαν φίλο στο application (το προφίλ μου) ...

Καλές βόλτες!!!

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Κι ακόμα τρέχει...

Το τελευταίο εικοσαήμερο έχω ξεκινήσει μια προσπάθεια να αθλούμαι καθημερινά... Ο χρόνος είναι περιορισμένος οπότε προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι κάθε ευκαιρία και μια από αυτές είναι ότι η δουλειά μου δεν είναι πολύ μακρυά από το σπίτι μου, είναι 4,8 km... Κάθε απόγευμα η επιστροφή στο σπίτι γίνεται με τα πόδια, μου παίρνει γύρω στα 45 με 50 λεπτά... 

Αν τύχει και πάρω το αυτοκίνητο ή είναι Σαββατοκύριακο, η πεζοπορία από τη δουλειά αντικαθίσταται από μια διαδρομή περίπου 5 km που κάνω μέσα στην περιοχή που μένω  (Αγία Παρασκευή) την οποία διανύω περπατώντας αλλά και τρέχοντας... Το θετικό στις περιπτώσεις που η προπόνηση γίνεται στην Αγία Παρασκευή είναι ότι φοράω κατάλληλα ρούχα και παπούτσια για άθληση ενώ γυρνώντας από τη δουλειά, έστω και αν δεν υπάρχει πλέον dress code, το ντύσιμο δεν είναι βολικό για τρέξιμο, για πιο έντονη άσκηση... 

Διανύω μια απόσταση 34 km περίπου την εβδομάδα, νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο νομίζω για τόσο μικρό χρονικό διάστημα άσκησης... Στόχος μου είναι να τα αυξήσω όπως και να αυξήσω την ένταση με την οποία γίνεται η προπόνηση, ιδανικά κάποια στιγμή όλη η απόσταση να διανύεται με τρέξιμο... Απώτερος στόχος είναι να μπορέσω να συμμετάσχω και να τερματίσω στον επόμενο αγώνα δρόμου 5 ή 10 km που θα διοργανωθεί στην Αθήνα...

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Εκεί ψηλά στον Υμηττό...

Από το καλοκαίρι και μετά είχα παραμελήσει τον εαυτό μου... Κάτι η πάρα πολύ δουλειά, κάτι η εγκυμοσύνη της Μ., κάτι οι υποχρεώσεις δεν μου άφηναν χρόνο και μυαλό να ασχοληθώ με μένα και να γυμναστώ... Το γλυκό ήρθε κι έδεσε με την επέμβαση που έκανα πριν δυο μήνες... Η υποχρεωτική ακινησία και αποχή από αθλητικές δραστηριότητες ήταν δεδομένη κι έτσι δυο μήνες καθισιού με έκαναν να χάσω την φόρμα μου...

Τις προάλλες συζητούσα με τον πεθερό μου που είναι πρώην μαραθωνοδρόμος και του έλεγα ότι τώρα που πέρασε το μετεγχειρητικό στάδιο θέλω να αρχίσω ξανά να γυμνάζομαι και αυτός μου πρότεινε να πάμε για πεζοπορία πάνω στο βουνό, εκεί που αυτός έκανε προπόνηση όταν έτρεχε μαραθώνιο...

Το ραντεβού κλείστηκε για την Τετάρτη το απόγευμα... Πήραμε το αυτοκίνητο και ανεβήκαμε στο μοναστήρι του Άη Γιάννη του Κυνηγού, πάνω από την Αγία Παρασκευή... Εκεί το αφήσαμε στον χώρο μπροστά από το μοναστήρι και πήραμε τον δασικό δρόμο που ξεκινάει από εκεί και ανεβαίνει το βουνό... Είχα περάσει μια ζόρικη μέρα στη δουλειά και στην αρχή σκεφτόμουν ότι θα περπατήσουμε για κανένα εικοσάλεπτο και μετά θα γυρίσουμε στο σπίτι αλλά τελικά δεν έγινε έτσι...

Δεν είχα κάνει ποτέ ξανά αυτή τη διαδρομή και με εντυπωσίασε το πόσο πολύς κόσμος κάθε ηλικίας βρισκόταν εκεί μαζί μας για να κάνει ένα περίπατο ή να γυμναστεί... Το βουνό ήταν πανέμορφο, η φύση στα καλύτερά της, άνοιξη γαρ, και φυσούσε ένας δυνατός αέρας που καθάριζε πλήρως την ατμόσφαιρα πάνω από το λεκανοπέδιο και χάριζε μια υπέροχη θέα της Αθήνας μέχρι και την θάλασσα... Οι φωτογραφίες είναι από το κινητό και δεν είναι σπουδαίες, είναι απλά μια γεύση των εικόνων που βλέπαμε από εκεί πάνω...



Θέα από τον Υμηττό 2

Ο δρόμος κυλούσε κάτω από τα πόδια, άλλοτε συζητούσαμε και άλλοτε κάναμε μεγάλες σιωπές και χαζεύαμε το τοπίο... Την μισή διαδρομή την κάναμε ελαφρύ τροχαδάκι και χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε μέχρι το νεκροταφείο του Παπάγου (το Google Maps υπολογίζει τη διαδρομή στα 3,5 χλμ) κι εκεί αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω γιατί είχε αρχίσει να σουρουπώνει... Ο δρόμος της επιστροφής ήταν πολύ ευκολότερος απ' ότι περίμενα και αρκετό κομμάτι του έγινε σχεδόν στο σκοτάδι καθώς είχε νυχτώσει κάτι που δεν ήταν καθόλου τρομαχτικό όπως πίστευα ότι θα είναι...

Χάρηκα πάρα πολύ όταν μετά το τέλος της βόλτας αλλά και το επόμενο πρωί το σώμα μου δεν διαμαρτυρήθηκε, σημάδι ότι διατηρώ μια φυσική κατάσταση σε ικανοποιητικά επίπεδα... Η εξόρμηση στο βουνό ήταν φοβερή εμπειρία, απόλυτα αναζωογονητική τόσο για το σώμα όσο και το μυαλό που καθάρισε από το άγχος και τα ζόρια της ημέρας, σε κάποιες στιγμές της πεζοπορίας συνειδητοποιούσα ότι δεν σκεφτόμουν απολύτως τίποτα, απλά περπατούσα και άκουγα τον άνεμο να φυσάει μέσα στα δέντρα... 

Σκέφτομαι ήδη την επόμενη εξόρμηση, την επόμενη ευκαιρία για απόδραση από την πόλη και το άγχος, ελπίζω να γίνει μέσα στο Σαββατοκύριακο...