Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα My Love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα My Love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Κάθε τέλος μια καινουργια αρχή...

Η μετακόμιση τελείωσε... Το σπίτι είναι απόλυτα λειτουργικό πλέον και η σύνδεση του τηλεφώνου την Τετάρτη θα ολοκληρώσει τις βασικές εκκρεμότητες, από εκεί και πέρα θα μείνουν ψιλοπράγματα...

Η μετακόμιση ήταν από τις πιο κουραστικές εμπειρίες που έχω ζήσει από πάσης απόψεος... Όπως χαρακτηριστικά είπε και η Μ., δεν θέλω να ξανακάνω μετακόμιση πριν τα 55 μου...

Το νέο μας σπίτι είναι πιο όμορφο από ότι το φανταζόμουν, το μόνο που μένει τώρα είναι να βρούμε τα ίσα μας στο νέο μας χώρο και να τον γεμίσουμε κι αυτόν με τη ζωή μας και να φτιάξουμε κι εδώ την καθημερινότητά μας...

Ο Σ. μου έχει βγει από τα νερά του κι είναι νευρικός, η μετακόμιση τον έχει επηρρεάσει... Εδώ ταραζόμαστε εμείς οι μεγάλοι, δεν θα ταραχτεί το μωρό;

Άσχετα αν η αλλαγή σπιτιού ήταν για το καλύτερο από κάθε άποψη, η επί της ουσίας εκδίωξή μας από το προηγούμενό μας σπίτι πραγματικά με σόκαρε, είναι ένα συναίσθημα που ακόμα δεν το έχω κουμαντάρει...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Απορρώ με το θράσος τους...

Χθες το απόγευμα, με την νεροποντή, πήγαμε στο ΙΚΕΑ του αεροδρομίου... Όπως ίσως δεν γνωρίζετε όσοι δεν έχετε πάει ποτέ, σε αυτό το IKEA το parking είναι υπαίθριο και με την χθεσινή βροχή μια θέση κοντά στην είσοδο του καταστήματος ήταν το ζητούμενο για όλους τους επισκέπτες... Κάποια γυφτοελληναριά βέβαια είχαν λύσει αυτό το πρόβλημα...

Ο μοναδικός χώρος με υπόστεγο στο parking του IKEA είναι ο χώρος φόρτωσης των εμπορευμάτων στα αυτοκίνητα ο οποίος όμως δεν προορίζεται για στάθμευση αλλά για στάση λίγων λεπτών, φόρτωση του αυτοκινήτου και άμεση αναχώρηση... Αρκετοί πιθηκάνθρωποι, που θέλουν να λέγονται συμπολίτες μας, θεώρησαν σωστό για να μην ταλαιπωρηθούν σαν εμάς τους μαλάκες που παρκάραμε πιο έξω και βραχήκαμε μέχρι να μπούμε στο μαγαζί, να παρκάρουν στον στεγασμένο χώρο φόρτωσης των εμπορευμάτων... Αποτέλεσμα της "εξυπνάδας" τους ήταν να έχουν απομείνει 2 θέσεις όλες κι όλες για όλους εμάς τους υπόλοιπους που απλά θέλαμε να φορτώσουμε τα αυτοκίνητά μας και να πάμε στην ευχή του Θεού και να γίνεται της κακομοίρας... Η βροχή έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα...

Απορώ πραγματικά με το θράσος αυτών των ανθρώπων... Δεν σκέφτονται ότι θα ενοχλήσουν, ότι θα ταλαιπωρήσουν τους υπόλοιπους πελάτες του μαγαζιού, καταπατούν τους κανονισμούς της επιχείρησης που επισκέπτονται, θεωρούν (προφανώς) τον εαυτό τους έξυπνο και τους υπόλοιπους μαλάκες, κορόιδα που έγιναν μούσκεμα στην νεροποντή... Απορώ με τι τσίπα αντιμετωπίζουν την παρατήρηση άλλου πελάτη του καταστήματος ή ακόμα και εργαζόμενου ή μάλλον δεν απορώ, είμαι σίγουρος ότι απαντούν με τσαμπουκά και νταηλίκι, "και τι θες να κάνω τώρα;"… Υπολείπονται στοιχειώδους ευγένειας, στοιχειώδους σεβασμού στον διπλανό τους και στους κανονισμούς του χώρου που βρίσκονται.... Στενοχωριέμαι για τα παιδιά που μεγαλώνουν, μια νέα γενιά με ίδια και απαράλλαχτη νοοτροπία, σημαία της ο εαυτός της και οι άλλοι ας πάνε να κουρεύονται...

Όταν η Μ. διαμαρτυρήθηκε σε υπάλληλο του καταστήματος για την κατάσταση της απάντησε ότι τους διώχνουν διαρκώς αλλά κάποιους δεν τους προλαβαίνουν, παρκάρουν, κλειδώνουν τα αυτοκίνητα και φεύγουν...

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ζωή σε μιάμιση ίντσα...

Το μήκος διαγωνίου μιας οθόνης κινητού τηλεφώνου ποικίλει από μία με μιάμιση ίντσα μέχρι και τις πέντε... Κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να χωρέσουν εκεί μέσα μια ολόκληρη ζωή...

Την παρακάτω ιστορία μου τη διηγήθηκε η Μ. εδώ και καιρό....  Ήταν μια μέρα στο μετρό, καθιστή στην τετράδα των καθισμάτων που είναι αντικριστά ανά δύο... Σε κάποιο σταθμό έρχεται και κάθεται διαγώνια απέναντί της ένας μετανάστης ο οποίος από την εξωτερική του εμφάνιση έμοιαζε να είναι από Πακιστάν ή Ινδία... Βγάζει το κινητό του και κοιτάει την οθόνη... Σε λίγο η Μ. παρατηρεί ότι ο μετανάστης δακρύζει, φαίνεται συγκινημένος... Στην επόμενη στάση η Μ. κατεβαίνει και όπως σηκώνεται με την άκρη του ματιού της βλέπει ότι αυτό που κοιτάζει ο μετανάστης και δακρύζει στην οθόνη του κινητού του είναι μια φωτογραφία μιας γυναίκας από Πακιστάν ή Ινδία, όπως κι αυτός... Η γυναίκα αυτή προφανώς ήταν η γυναίκα του, η αρραβωνιαστικιά του ή η αδερφή του που είχε μείνει πίσω...

Η εικόνα αυτή είμαι σίγουρος ότι επαναλαμβάνεται σε άλλες χώρες με πρωταγωνιστές Έλληνες μετανάστες αυτή την φορά... Με την χώρα διαλυμένη και χωρίς μέλλον, χωρίς δουλειές, τα μεταναστευτικά κύματα έχουν ξαναρχίσει να "ξεβράζουν" κόσμο εκτός Ελλάδος στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής...

Είχα δει κάποτε ένα σύνθημα γραμμένο στον τοίχο με σπρέι που έλεγε "Οι μετανάστες είναι εικόνα από το μέλλον των ντόπιων εργατών"... Αληθινό μέχρι κεραίας κι ας μην το πίστευα κάποτε...

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Μποστανάκι στο μπαλκόνι...

Πριν από μερικούς μήνες η Μ. είχε αγοράσει μια πιπεριά σε γλάστρα που την βάλαμε στο μπαλκόνι... Έκανε κόκκινες, καυτερές πιπερίτσες τις οποίες κόψαμε και κρεμάσαμε στο μπαλκόνι από μια κλωστή για να ξεραθούν... Πριν καμιά 10 μέρες έφτιαξα ωραιότατο, καυτερό μπούκοβο που μπήκε σε βαζάκι για να καρυκεύσει τις φασολάδες, τις μακαρονάδες και τις μαρινάδες του χειμώνα... Έχουμε και μια γλαστρούλα με δεντρολίβανο στο μπαλκόνι, το πήραμε κυρίως γιατί είναι ανθεκτικό σαν φυτό, το δεντρολίβανο το τρώμε μόνο στην ρεβιθάδα... Σκέφτομαι τώρα τον Φλεβάρη, που είναι η εποχή του φυτέματος,  να πάρω μια ζαρντινιέρα και να φυτέψω πατατούλα... Έχω διαβάσει ότι δεν θέλει ιδιαίτερη φροντίδα και η επιτυχία είναι σχεδόν εγγυημένη... Λέω να βάλω και κανένα κρεμμυδάκι... Έχει βάλει η μάνα μου στο μπαλκόνι της και πιάσανε κάργα, την Κυριακή που ήμασταν στο πατρικό μου φάγαμε μαρουλοσαλάτα με κρεμμυδάκι παραγωγής της...

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

30 φορές την ημέρα...

Την Παρασκευή το απόγευμα ανεβαίνω, εγώ η Μ. και ο κύριος Σ., με το αυτοκίνητο από Κηφισιά προς Κεφαλάρι... Στην Κολοκοτρώνη, στη διασταύρωση με την Χλόης, νομίζω, βλέπω ένα νεαρό μελαχρινό, με μαύρη μπλούζα με κουκούλα και βερμούδα να είναι ξαπλωμένος φαρδύς πλατύς στην άσφαλτο... Σταματάω το αυτοκίνητο και τον κοιτάζω, γυρίζει το κεφάλι και με κοιτάζει κι αυτός...(?) Επειδή έρχονταν αυτοκίνητα από πίσω πάω 10 μέτρα πιο πάνω, βάζω το αυτοκίνητο στην άκρη και κατεβαίνω να δω τι γίνεται ενώ η Μ. παίρνει τηλέφωνο το 166... 

Πλησιάζω και βλέπω ότι ένας περαστικός έχει ήδη σηκώσει τον πεσμένο νεαρό, ο οποίος φαίνεται να χαίρει άκρας υγείας... Ο δε περαστικός, μάλλον κάτοικος της περιοχής, δείχνει να μην έχει θορυβηθεί από το συμβάν... Επιστρέφω στο αυτοκίνητο να διηγηθώ στην Μ. τι έγινε η οποία μου λέει κατευθείαν να φύγουμε... Την ρωτάω τι έγινε απορημένος και μου περιγράφει την συνομιλία της με το τηλεφωνικό κέντρο του 166...

Μ. : Καλησπέρα, υπάρχει ένας νεαρός άντρας ξαπλωμένος στην άσφαλτο στην Κηφισιά, διασταύρωση Κολοκοτρώνη και Χλόης...
166: Πρόκειται για ένα νεαρό μελαχρινό, με μαύρη μπλούζα με κουκούλα και βερμούδα;
Μ. : (???)... Ναι...
166: Μην ανησυχείτε, ο (ας πούμε ότι τον λένε) Ψαλίδας είναι , το κάνει 30 φορές την ημέρα, ξαπλώνει μέσα στην μέση του δρόμου και περιμένει να του δώσει κανένας περαστικός κανένα δίευρω για να σηκωθεί... Σήμερα δεν ξέρω πόσες κλήσεις μας έχουν κάνει γι' αυτόν... Πάντως, ευχαριστούμε πολύ που καλέσατε να αναφέρετε το συμβάν...

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

4...

Είμαστε μαζί 14 χρόνια αλλά σαν σήμερα πριν από 4 παντρευτήκαμε... Ήταν καλά αυτά τα χρόνια και θα είναι καλύτερα αυτά που θα έρθουν, κόντρα στην δυστυχία που μας περικυκλώνει, εμείς θα τα καταφέρουμε... Σε αγαπώ πολύ... 

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Διακοπές στην Αίγινα - The extended version...

Είναι πολύ ωραίο πράγμα να εκπλήσσεσαι θετικά, όταν κάτι, κάποιος ή μια κατάσταση, ξεπερνούν τις προσδοκίες σου και σου δίνουν πολλά περισσότερα από ότι περίμενες... Κάτι τέτοιο συνέβη με τις φετινές διακοπές στην Αίγινα από τις οποίες γυρίσαμε χθες το μεσημέρι με τις καλύτερες εντυπώσεις και μια μελαγχολία...

Η Αίγινα επελέγη διότι θέλαμε ένα μέρος που δεν είχαμε πάει εγώ και η Μ., που θα είχε κάποια αξιοθέατα να δούμε, που θα ήταν "parent friendly", δεν θα μας ταλαιπωρούσε δηλαδή τόσο το ταξίδι όσο και η μετακίνηση εκεί... Επίσης η χαμηλή τιμή των εισιτηρίων από και προς το νησί έπαιξε και αυτή τον ρόλο της...

Η επιλογή του ξενοδοχείου έγινε με το ίδιο σκεπτικό και με τη διάθεση να κακομάθουμε λίγο τον εαυτό μας... Επιλέξαμε το καλύτερο... Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι κάνω διαφήμιση... Έχουν δίκιο... Κάνω διαφήμιση γιατί οι Φιστικιές είναι το πιο όμορφο, πιο καθαρό, πιο βολικό ως προς το σημείο που βρίσκεται, με τους πιο συμπαθητικούς εργαζομένους και διεύθυνση που έχω συναντήσει... Τα λεφτά που κόστισε η διαμονή μας είναι από τα πιο καλοξοδεμένα λεφτά της ζωής μου... Όσοι πρόκειται να πάτε Αίγινα, σκεφτείτε τη διαμονή στις Φιστικιές και δεν θα το μετανιώσετε... Ένας από τους λόγους των τόσο καλών αναμνήσεων από την Αίγινα είναι και αυτό το ξενοδοχείο...

Η παρέα ήταν πολύ καλή και με ποικιλία... Τις πρώτες μέρες η οικογένεια ενός παιδικού μου φίλου, η έγκυος γυναίκα του και η κόρη του, και τις δύο τελευταίες ο αδερφός της Μ. με την κοπέλα του... Το πρόγραμμα ήταν απόλυτο χαλαρωτικό... Ύπνος, θάλασσα/πισίνα, φαγητό... Μια συνηθισμένη μέρα ξεκινούσε με πρωινό ξύπνημα, θάλασσα μέχρι το μεσημέρι, φαγητό έξω ή πίσω στο ξενοδοχείο, ύπνο και μετά όλο το απόγευμα μπάνιο στην πισίνα μέχρι το βράδυ οπότε και κατεβαίναμε στην πόλη για βόλτα... Όταν επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο τα παιδιά έπεφταν για ύπνο και οι μεγάλοι άραζαν στην πισίνα για κουβέντα... Περάσαμε πάρα πολύ ωραία με όλες τις παρέες μας όπως και τις μέρες που ήμασταν μόνο οι τρεις μας...

Οι διακοπές αυτές έκαναν εξαιρετικά καλό σε μένα και την Μ. που τις χρειαζόμασταν πάρα πολύ μετά την εξαιρετικά δύσκολη περσινή χρονιά και το περσινό καλοκαίρι με όλα όσα τραβήξαμε... Ήρθαμε ακόμα πιο κοντά και περάσαμε πολύ χρόνο με τον κύριο Σ. ο οποίος ήταν ξετρελαμένος από την χαρά του και μας τρέλανε κι εμάς εντελώς με τα καμώματά του...

Η Αίγινα έχει μέτριες παραλίες αλλά είναι πάρα πολλές και καθαρές... Για την ακρίβεια, σχεδόν σε όλη την ακτογραμμή μπορείς να κολυμπήσεις... Εμείς επισκεφτήκαμε αρκετές, κυρίως αυτές της δυτικής πλευράς του νησιού και καταλήξαμε στου Σαρπά, η οποία είναι μάλλον η καλύτερη... Για μπάνιο πηγαίναμε νωρίς και λόγω των παιδιών αλλά και λόγω ότι δεν αρέσει ούτε σε εμάς η πολλή ζέστη οπότε συνήθως επικρατούσε γαλήνη στην παραλία... Φυσικά όσο περνούσαν οι μέρες και ερχόταν περισσότερος κόσμος στο νησί αυτό δεν ίσχυε και τόσο...

Οι Αιγινήτες είναι εξαιρετικά ευγενικοί... Δεν υπήρξε μαγαζί, περίπτερο, εστιατόριο που να μην ήταν όλοι ευγενικοί και καλοσυνάτοι χωρίς όμως ίχνος δουλικότητας...

Η Χώρα της Αίγινας είναι πολύ όμορφη με παραδοσιακά κτίσματα και γραφικά σοκάκια... Είναι κατά την άποψη μου το καλύτερο μέρος να μείνεις στο νησί αλλά όχι στο κέντρο της, καλύτερα προς τα έξω (όπως είναι οι Φιστικιές ) διότι έχει αρκετή ζέστη... Τα υπόλοιπα παραλιακά χωριά του νησιού είναι συμπαθητικά μικρά ψαροχώρια με καλύτερο όλων την Πέρδικα, όπου και εκεί αξίζει να μείνει κάποιος... Η Σουβάλα, η Βαγία και ο Μαραθώνας είναι πιο ήσυχα από τα δικά μας γούστα... Μεγάλη απογοήτευση η Αγία Μαρίνα, η οποία αν και το πιο τουριστικό μέρος του νησιού, έχει την αισθητική Φαληράκι/Λαγανάς και η θάλασσά της είναι τόσο ρηχή που νομίζεις ότι πλατσουρίζεις σε γούρνα... Στο εσωτερικό το νησί είναι καταπράσινο και στα ορεινά του σημεία έχει πλούσιο πευκοδάσος... Επισκεφτήκαμε τον Ναό της Αφαίας καθώς και τον Άγιο Νεκτάριο, αμφότερα εντυπωσιακά, με το αρχαίο κάλλος να κλέβει την παράσταση...

Όπου πήγαμε φάγαμε εξαιρετικά... Είτε ψάρια είτε κρέας, είτε στην Αίγινα είτε σε χωριά παντού φάγαμε τρομερά... Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά στην περίπτωσή μας σίγουρα πέτυχε... Μέχρι και πίτσα που φάγαμε ένα βράδυ από τοπική πιτσαρία, όχι pizza fun και τέτοια, ήταν εξαιρετική... Οι τιμές ήταν επίσης μια χαρά καμία σχέση με αυτά που άκουγα από πολλούς πριν πάω στο νησί ότι η Αίγινα είναι ακριβή στο φαΐ...

Ο γιος μου έλαμψε στην Αίγινα... Μέσα σε λίγες μέρες έγινε ο σταρ του ξενοδοχείου και του νησιού ολόκληρου... Τα γκαρσόνια στις ταβέρνες τον χαιρετούσαν και ξεκαρδίζονταν με το πόσο έτρωγε, η μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά τον κερνούσε τα ζαρζαβατικά του, στο ξενοδοχείο όλοι τρέχανε να παίξουν μαζί του όταν κατεβαίναμε στην πισίνα... Όταν φεύγαμε και πήγαμε να χαιρετήσουμε, ο κύριος Μιχάλης ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας είπε: "Και τώρα πώς θα ξεκαλοκαιριάσουμε χωρίς Σ. ;"...

Τα καλύτερα έχω να θυμάμαι από αυτές τις διακοπές στην Αίγινα, το ίδιο και η Μ. ... Λέγαμε μάλιστα ότι όταν με το καλό κάνουμε δεύτερο παιδί, το πρώτο καλοκαίρι με το καινούργιο μωρό θα ξαναπάμε διακοπές στην Αίγινα και τις Φιστικιές ...

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Αξίζει τον κόπο...

Χθες το βράδυ, για πρώτη φορά από τότε που γεννήθηκε ο κύριος Σ., εγώ και η Μ. βγήκαμε οι δύο μας και πήγαμε στο Γκάζι στη συναυλία του Νίκου Πορτοκάλογλου και άλλων καλλιτεχνών για το το "Χαμόγελο του Παιδιού" ... Πήραμε το αυτοκίνητο, το αφήσαμε στην Άμυνα και κατεβήκαμε με το μετρό... Στο Γκάζι ο κόσμος πολύς, χιλιάδες, και ο Νίκος Πορτοκάλογλου στα κέφια του με άξιους συμπαραστάτες τον Νίκο Ζιώγαλα, τον Μανώλη Φάμελο και άλλους καλλιτέχνες...

Περάσαμε πολύ ωραία, τραγουδήσαμε, ήπιαμε μπύρες, φάγαμε βρώμικο στα όρθια, ανακατευτήκαμε με τον κόσμο... Θυμήθηκα τα παλιά όταν ήμασταν μόνο οι δυο μας και κάτι τέτοια ή μια βραδινή βόλτα στην πόλη χωρίς πρόγραμμα ήταν κάτι συνηθισμένο... Όταν γυρνούσαμε το βράδυ με το μετρό προς την Άμυνα για να πάρουμε το αυτοκίνητο και να γυρίσουμε στο σπίτι, νυσταγμένοι και κουρασμένοι, ασυνήθιστοι γαρ πλέον σε νυχτερινές εξόδους, καθισμένοι με τους αγκώνες μας να αγγίζουν και να έχει γύρει ο ένας πάνω στον άλλον, σκεφτόμουν τον κύριο Σ. που μας περίμενε κοιμισμένος στο σπίτι, κοιτούσα την Μ. και σκεφτόμουν ότι αξίζει τον κόπο...

Υ.Γ. Το "Ψαροκόκαλο" αναχωρεί αύριο το πρωί για την εξωτική Αίγινα, Θεού θέλοντος και ταρίφα επιτρέποντος... Θα ακολουθήσουν ανταποκρίσεις μέσω Android από το νησί του φιστικιού... αν δεν βαρεθώ... :P 

Καλές διακοπές!!!

Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Ποδαρικό και κάποιες σκέψεις...

Δεν έχω κάνει ποδαρικό ακόμα στο "Ψαροκόκαλο", φταίει που ασχολούμαι πολύ με τις "Ιστορίες από τη βιβλιοθήκη", θέλω να τις κάνω να λάμψουν...

Περνάω μια περίοδο φορτισμένη συναισθηματικά, όχι αρνητικά όμως... Έχω καταλάβει πλέον πόσα πολλά έχει αλλάξει ο ερχομός του παιδιού στη ζωή μου και στη ζωή της Μ. ... Οι ζωές μας δεν θα είναι ποτέ πια ίδιες και δεν έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό... Άλλαξαν πια οι προτεραιότητες και τα θέλω μας και πράγματα που στερούμαστε, ούτε που τα σκεφτόμαστε...

Έχει αλλάξει και ο τρόπος που βλέπω την Μ.... Πάντοτε την αγαπούσα και την αγαπώ, είναι η καλύτερή μου φίλη, το άλλο μου μισό... Τώρα όμως όταν τη βλέπω με το παιδί, πως το μεγαλώνει, πως το αγαπάει, πως θλίβεται που θα ξαναγυρίσει στη δουλειά (αυτή, μια πάλαι ποτέ workaholic), τη σέβομαι, την θαυμάζω και την ευχαριστώ που είναι αυτή που είναι, που μου χάρισε το καλύτερο και μεγαλύτερο δώρο...

Τώρα θα σταματήσω εδώ...
Η Μ. διαβάζει το "Ψαροκόκαλο" συχνότατα αλλά δεν σχολιάζει, επειδή όμως είναι ευσυγκίνητη, σε αυτό το σημείο θα κλαίει ήδη...

Καλή χρονιά να έχουμε, όλα θα πάνε καλά...

Update: Οι "Ιστορίες από τη βιβλιοθήκη" δεν υπάρχουν πια...

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Δημόσιοι υπάλληλοι...

Δημόσιοι υπάλληλοι

Υπάρχουν καλοί και κακοί...

Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλούς, δούλεψε στη ΔΕΗ 35 χρόνια ενσυνείδητα χωρίς λούφα, χωρίς κατάχρηση της θέσης του, χωρίς "λαδώματα" (ενώ θα μπορούσε), χωρίς τίποτα... Η μάνα της φίλης μου της Θ. ήταν άλλη μια... Δουλειά κανονικά από το πρωί μέχρι την λήξη του ωραρίου και όταν δεν έφτανε και αυτό, δουλειά στο σπίτι μέσα στην νύχτα...

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι βέβαια, όπως αυτοί που συνάντησε η Μ. χθες στο ΙΚΑ Αγ. Παρασκευής, οι οποίοι ταλαιπωρούν τον κόσμο αφάνταστα, εξυπηρετούν 4 νούμερα σε 2,5 ώρες, λυγίζουν και τεντώνουν τον νόμο κατά πως τους καπνίσει και αναλόγως από ποια πλευρά ξύπνησαν το πρωί, αγνοούν τις εγκυκλίους, συμπεριφέρονται σαν αφέντες στους δουλοπάροικους, είναι αγενείς και ψεύτες, σαδιστές που ικανοποιούνται με την ταλαιπωρία του άλλου και άνθρωποι τέτοιου ήθους που γυρνάνε να πουν σε μια γυναίκα με μωρό στο χέρι ότι:

Όσο είμαι εγώ εδώ πέρα εσύ δεν πρόκειται να πληρωθείς...

Για τέτοιους δημόσιους υπαλλήλους καμία ταξική αλληλεγγύη δεν νιώθω, καθόλου δεν λυπάμαι για τις περικοπές επιδομάτων και μισθών που έχουν υποστεί, υποκύπτω στα ταπεινότερα των συναισθημάτων και εύχομαι να πάρετε τα αρχίδια μου ακόμα περισσότερο...

Υ.Γ. Δεν είναι ώρα να τρωγόμαστε πόσο μάλλον τώρα  μπροστά στο καβλί που έρχεται αλλά αυτές οι συμπεριφορές με βγάζουν από τα ρούχα μου και θα έπρεπε να καταγγέλλονται πρώτα απ' όλα από τα ίδια τα συνδικάτα... Θα ήθελα να δω πάντως την αλληλεγγύη των συνδικάτων του δημοσίου και να δω αν θα προκηρύξουν απεργία για να μας συμπαρασταθούν...

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Χαλάρωση...

Πίνω μια Boddingtons, έχω πάρει το lap top αγκαλιά κι έχω αράξει στον καναπέ, η Μ χαζεύει το CSI... Όσα περισσότερα μου συμβαίνουν τόσο λιγότερο έχω μυαλό για να γράψω στο blog... Αυτή την περίοδο συμβαίνουν πολλά και ο χρόνος είναι λίγος, αυτό που θέλω είναι να ρίξω λίγο τις στροφές, να μειώσω το άγχος... Παρ' όλα αυτά, έχω διάθεση για δημιουργικά πράγματα, από χθες μου την κάρφωσε κι άρχισα να διαβάζω Python κι έκανα αίτηση για ένα μεταπτυχιακό!!! Ευχηθείτε μου καλή τύχη, θα την χρειαστώ...

Άλλη μια γουλιά μπύρα, μην γίνει και κάτουρο, και καληνύχτα με το αγαπημένο τραγούδι του Σ. μου...

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

6 μέρες και 5 νύχτες - Διακοπές στην "Άκουιλα"

Δεν πήγα διακοπές στην Άκουιλα... Αυτό είναι απλά το αστείο του φετινού καλοκαιριού...
Το "πέταξε" η πεθερά μου σε μια φίλη της όταν την ρώτησε πού θα πάμε διακοπές και αυτή όχι μόνο απάντησε Άκουιλα μπερδεύοντας την σεισμοχτυπημένη ιταλική πόλη με την Άκολη, το χωριό του Αιγίου όπου κάναμε τις διακοπές μας, αλλά επέμενε κιόλας όταν η φιλενάδα της της επεσήμανε ότι η Άκουιλα είναι στην Ιταλία...

Anyway, οι διακοπές στην Άκολη ή στην Άκουιλα, όπως αγαπάτε, άρχισαν και τέλειωσαν και διήρκεσαν 6 μέρες και 5 νύχτες... Το γιατί δεν υπήρξε 6η νύχτα θα το πούμε παρακάτω...

Η Άκολη είναι ένα συμπαθέστατο χωριουδάκι 5 λεπτά από την πόλη του Αιγίου... Έχει μια ωραία βοτσαλάτη παραλία με νερά βαθιά και καθαρά... Έχει αρκετά καλές υποδομές, δημοτικά πάρκινγκ και πάρκα, ένα ωραίο παραλιακό πεζόδρομο κλειστό για τα αυτοκίνητα και πάρα πολλά ποδήλατα!!! Δεν έχει πολύ τουρισμό, δουλεύει κυρίως με ντόπιους, και από ότι μας λέγανε και οι μαγαζάτορες τα πράγματα φέτος είναι εντελώς ψόφια... Είναι γεμάτη από οικογένειες με παιδάκια και ζευγαράκια με μωρά... Όπου και αν βρισκόσουν έβλεπες καροτσάκι, εκεί δεν αγχώνεσαι αν το παιδί σου κλάψει και "ενοχλήσει", όλοι έχουν κατανόηση... Τέλειο μέρος για μας λοιπόν!

Οι διακοπές μας ξεκίνησαν το Σάββατο και το ταξίδι ήταν καλό παρά την τρομερή ζέστη και ένα μικρό άγχος που είχαμε για τον μπέμπη διότι δεν πολυσυμπαθεί το αυτοκίνητο... Το σπιτάκι που είχαμε νοικιάσει ήταν καλό πέραν πάσης προσδοκίας και γενικά μείναμε εξαιρετικά ευχαριστημένοι και από το κατάλυμα μας αλλά και από τους ανθρώπους που το είχαν... Όποιος ενδιαφέρεται για επιπλέον πληροφορίες ας στείλει ένα mail για να του στείλω...

Οι μέρες κυλούσαν πολύ χαλαρά και για τους τρεις μας... Ο μπέμπης δεν αντιμετώπισε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα προσαρμογής στο ξένο περιβάλλον και κοιμόταν ήσυχος σαν πουλάκι ενώ τα πολλά παιδάκια τον είχαν ενθουσιάσει... Εγώ και η Μ. χαλαρώσαμε πάρα πολύ και βγάλαμε όλο το άγχος και την κούραση των τελευταίων μηνών... Βγήκαμε και για φαγητό με τον μπέμπη να κοιμάται στο καρότσι κι εμείς να μην πιστεύουμε ότι τρώμε σε εστιατόριο μετά από τόσο καιρό... Αράζαμε στην βεράντα μας μέχρι αργά πίνοντας το ουζάκι μας ή ένα (ή παραπάνω) ποτήρι κρασί... Κάναμε τα μπάνια μας, αν και ο καιρός μας δυσκόλεψε για 2 μέρες καθώς ο πολύ δυνατός αέρας που φυσούσε σήκωνε κύματα και μας έκανε να ξεπαγιάζουμε στην παραλία, ενώ παρατηρούσαμε με ενδιαφέρον τους άλλους λουόμενους (κυρίως οικογένειες όπως είπαμε) αλλά αυτό θα αναλυθεί διεξοδικότερα σε μελλοντικό post...

Οι εποχές όμως είναι δύσκολες όπως έχουμε πει και παλιότερα και έμελλε να το ξαναθυμηθούμε...

Την τελευταία μέρα της παραμονής μας στην Άκολη, ο μπέμπης ήταν ανήσυχος από το πρωί και έκανε διάρροιες... Μια ξαφνική επιδείνωση το απόγευμα και μετά από επικοινωνία με την γιατρό του είχε ως αποτέλεσμα εγώ να τρέχω στο Άιγιο σαν παλαβός να βρω υποαλλεργικό γάλα και η Μ. να πακετάρει σαν τρελή τα πράγματα και να φεύγουμε σαν κυνηγημένοι μέσα στην νύχτα για να πάμε τον μπέμπη σε εξειδικευμένη high profile γιατρό την επόμενη μέρα το πρωί η οποία διέγνωσε (εκ των συμπτωμάτων, τα εργαστηριακά αποτελέσματα εκκρεμούν αλλά έτσι κι αλλιώς η εργαστηριακή εξέταση στα βρέφη, δεν είναι αξιόπιστη) αλλεργία η οποία ήταν μάλλον από πάντα μαζί μας απλά δεν είχε εκδηλωθεί πολύ... Το πρόβλημα αυτό καθ' αυτό δεν είναι κάτι το τρομερό και ήδη μετά από τρεις μέρες σίτισης με υποαλλεργικό γάλα τα θετικά αποτελέσματα είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού αλλά μπορείτε πολύ εύκολα να αντιληφθείτε την τρομάρα και την στενοχώρια που πήραμε...

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τα νέα από το μέτωπο της υγείας του νονού μου δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά, πλέον κάθε ώρα η κατάσταση αλλάζει, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο, δυστυχώς τις πιο πολλές φορές προς το χειρότερο...

Αυτό ήταν λοιπόν το χρονικό των διακοπών στην "Άκουιλα"...

Λίγες αλλά καλές, με αγωνιώδες φινάλε...

Σαν ταινία...βγαλμένη από τη ζωή... :P

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

'Αρπαξα καλέ, άρπαξα!!!

Χθες το απόγευμα καθόμαστε στο μπαλκόνι εγώ, η Μ., ο πατέρας μου και ο μπέμπης στο relax... Κατά τις 8, σηκώνεται η Μ. να ανάψει κάποια κεράκια σιτρονέλας που έχουμε για να διώχνουν τα κουνούπια... Φοράει ένα φόρεμα με κάτι κορδόνια που κρέμονται μπροστά και όπως τοποθετεί ένα αναμμένο κεράκι σε ένα τραπεζάκι, δίπλα σε ένα άλλο αναμμένο κεράκι, το κορδόνι που κρέμεται από το φόρεμα μπροστά στο στήθος της αρπάζει φωτιά... Εγώ δεν το έχω καταλάβει, όχι πριν την δω να χοροπηδάει και να φωνάζει:

Άρπαξα, καλέ, άρπαξα!!!
Ο μπέμπης θεώρησε το όλο σκηνικό εξαιρετικά αστείο και ξεκαρδίστηκε στα γέλια κάτι που έκανε και η Μ. όταν έσβησε την... φωτιά όταν σκεφτόταν το:"Άρπαξα, καλέ, άρπαξα!!!"



Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Διακοπές με μπέμπη: Ναι ή Όχι;

Ψάχνουμε τις τελευταίες μέρες να βρούμε που θα πάμε διακοπές... Τώρα με τον μπέμπη η απόφαση έχει γίνει πιο σύνθετη... Δεν θέλουμε να είναι πολύ μακρυά από την Αθήνα, να πάμε οδικώς, να είναι πάνω στην θάλασσα, το δωμάτιο να είναι πλήρως εξοπλισμένο με κουζίνες, ψυγεία, πλυντήρια, air-condition,... Μετά πρέπει να κανονίσουμε πώς θα μεταφέρουμε όλη την προίκα του μικρού... Αποστειρωτές, βραστήρες, μπιμπερό, γάλατα, πάνες, καρότσια, relax, παρκοκρέβατο, σεντόνια, ρούχα, παιχνίδια,.... Στα τέλη Ιουλίου που λέμε να πάμε ο μικρός μάλλον θα έχει αρχίσει τις κρέμες, οπότε θα πρέπει να κουβαλάμε και κανένα μπλέντερ να του λιώνουμε τα φρούτα... Σημειωτέον το αυτοκίνητο μας είναι ένα VW Polo και όχι ημιφορτηγό... Επιπροσθέτως, ο μπέμπης πρέπει να κάνει εμβόλιο στις 30 Ιουλίου...

Κάτσαμε χθες με την Μ. και τα βάλαμε κάτω... Μήπως πάμε να κάνουμε μαλακία; Μήπως θα ταλαιπωρηθούμε κι εμείς κι ο μικρός; Μήπως να κάτσουμε σπίτι και να κανονίσουμε ένα πρόγραμμα μικρών εκδρομών να πηγαίνουμε καμιά θάλασσα;

Ιδανικά θα ήθελα να πάμε κάπου, να αλλάξουμε κι εμείς λίγο παραστάσεις και κυρίως η Μ.... Από την άλλη φοβάμαι μην πάμε για μαλλί και βγούμε κουρεμένοι... Θα ήταν καλά να βρίσκαμε κάτι εδώ γύρω στην Αττική, άντε μέχρι την Χαλκίδα για να είμαστε κοντά και να είναι ευκολότερη η "μετακόμιση", να μην ταλαιπωρηθούμε από το ταξίδι, να συνδυαστεί και με το εμβόλιο του μπέμπη αλλά δεν έχω καταφέρει να βρω κάτι ακόμα...

Εσείς τι θα κάνατε στην θέση μου; Τι κάνατε όσοι έχετε παιδιά;

Προτείνετε!!!

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

Μπύρα/beer/birra/cerveza...

Beer
Όπως και να την λένε την λατρεύω... Δεν κοβόμουν πάντα, παλιά απλά την έπινα, τα τελευταία χρόνια όμως πεθαίνω... Είναι συνώνυμη με το καλοκαίρι για πολλούς ή με την τηλεθέαση ποδοσφαιρικών αγώνων, συνοδεία πίτσας ή σουβλακιών αλλά για μένα πίνεται άνετα όλες τις εποχές, σε κάθε περίπτωση είτε μόνη της σαν ποτό είτε συνοδεύοντας ένα ωραίο γεύμα...

Σύμφωνα με το σχετικό άρθρο της wikipedia:

Η μπίρα (ή και μπύρα ή ζύθος) αποτελεί ένα πολύ κοινό αλκοολούχο ποτό. Κύρια συστατικά της είναι το νερό, η βύνη και ο λυκίσκος, ενώ παράγεται μέσα από την διαδικασία της ζύμωσης.
Συναντάται σε πολλές διαφορετικές παραλλαγές και είδη. Αναφορές για την παρασκευή μπίρας ξεκινούν από την αρχαία Αίγυπτο και την Μεσοποταμία, περίπου το 4000 π.Χ.

Τα είδη της μπύρας πολλά....

Η Ale, μπύρα υψηλής και γρήγορης ζύμωσης, με σύνθετη γεύση και περισσότερο αλκοόλ από τις άλλες. Ο όρος περιλάμβανε παλαιότερα όλα τα ποτά, που ήταν προϊόντα ζύμωσης, στα οποία όμως δεν είχε προστεθεί λυκίσκος. Πίνεται σε υψηλότερη θερμοκρασία από τις άλλες...

Η Lager, γερμανικά σημαίνει αποθήκη. Είναι μπύρα υψηλής ζύμωσης σε χαμηλές θερμοκρασίες, έχει πικρή γεύση λόγω του λυκίσκου και πίνεται κρύα αλλά όχι παγωμένη. Είναι η πλέον διαδεδομένη. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν πολύ γνωστές μπίρες όπως Μύθος, Amstel, Heineken, Βεργίνα, Foster' s, Bud κτλ...

Η Pilsner ή Pils για πολλούς είναι η βασίλισσα της μπύρας. Για την παραγωγή της χρησιμοποιείται μαγιά χαμηλής ζύμωσης και η ζύμωση πραγματοποιείται σε χαμηλές θερμοκρασίες. Χαρακτηριστικά της, ότι είναι εύπεπτη και ευκολόπιοτη, γεγονός που οφείλεται στην χρήση αρκετά αλκαλικού νερού. Την ονομασία της την πήρε από την τσέχικη πόλη Pilsen, η οποία θεωρείται και η γενέτειρα της μπύρας αυτής. Μερικές από τις πιο γνωστές Pilsner είναι η Kaiser, Beck's, Warsteiner, Carlsberg, Budvar ή Budweiser, Veltins.

Η Stout είναι άλλη μία μπίρα υψηλής ζύμωσης, η οποία όμως προέρχεται από πολύ καβουρδισμένη βύνη (μόνο κριθάρι). Έχει αρκετό οινόπνευμα, είναι πικρή, με μία υπόγλυκη γεύση και σχεδόν κρεμώδη αφρό και υφή. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι Guiness και Murphy's.

Η Weissbier είναι η μπύρα που πίνεται σε ψηλά και λεπτά ποτήρια για να μπορεί κανείς να θαυμάσει την ροή των φυσαλίδων. Είναι μπύρα υψηλής ζύμωσης, στην οποία τουλάχιστον η μισή ποσότητα της βύνης πρέπει να προέρχεται από σιτάρι. Για τον λόγο αυτό την ονομάζουν πολύ συχνά και weizen(= σιτάρι στα γερμανικά). Παράγεται και καταναλώνεται κυρίως στην Βαυαρία.

Τα παραπάνω είδη είναι ενδεικτικά... Υπάρχουν εκατοντάδες άλλες υποκατηγορίες και τεράστια ποικιλία...

Έχω δοκιμάσει αρκετές μπύρες όλων των κατηγοριών...

Οι αγαπημένες μου είναι αυτές:

  • Newcastle Brown Ale: Μπύρα με ωραία καραμελένια και ελαφρά φρουτώδη γεύση, την αγόρασα από τον Βασιλόπουλο πρώτη φορά γιατί μου έκανε κλικ το μπουκαλάκι της, για μένα το πιο όμορφα σχεδιασμένο μπουκάλι και η πιο όμορφη ετικέτα...
  • Amstel : Γνωστή σε όλους, η καλύτερη από τις φθηνές, τις μπύρες του περιπτέρου. Είναι η μπύρα του Champions League, της πίτσας, των σουβλακιών και του παγκακιού όταν ήμουνα 19 χρονών...
  • Murphy's Irish Stout: Η αλήθεια είναι ότι στα μυαλά όλων όταν μιλάμε για stout μιλάμε για (την πολύ καλή) Guiness αλλά σε εμένα μάλλον αρέσει περισσότερο η Murhpy's της οποίας η γεύση μου φαίνεται πιο γεμάτη. Κατά τ' άλλα καταπληκτικό άρωμα και ωραία καραμελένια γεύση...
  • Maisel’s Weisse: Υπέροχη γεύση, υψηλής ποιότητας μπύρα που ακολουθεί υψηλά κριτήρια ποιότητας, πίνεται δροσερή, τη δοκίμασα κατά τύχη μια φορά που πήγα για φαγητό στον Ζύθο, από τότε όποτε πηγαίνω ξανά αυτήν παραγγέλνω...
  • Sagres: Τη δοκίμασα στην Πορτογαλία, στο γαμήλιο ταξίδι. Ήπιαμε αμέτρητες, μπύρα με υπέροχη γεύση από καλαμπόκι, πίνεται παγωμένη. Δυστυχώς δεν τη βρήκα στην Ελλάδα όσο και αν έψαξα. Δεν ξέρω αν είναι τόσο καλή όσο την θυμάμαι αλλά στο μυαλό μου την έχω συνδέσει με πολύ ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου...

Η χειρότερη που έχω πιει...

Obolon:...ή αλλιώς "η μπύρα γκαζόζα"... Ουκρανική, μου την πήρε από το Carrefour η Μ. γιατί ξέρει ότι μου αρέσει να δοκιμάζω διάφορες μπύρες, απλά δεν πινόταν... Γεύση ποντικοφάρμακο και πάρα, πάρα πολλές φυσαλίδες, λες κι έπινες γκαζόζα!!!

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

Baby sitting...

Χθες το απογευματάκι η Μ. πήγε για ένα καφέ για να ξεσκάσει λίγο που την έχει φάει η κλεισούρα... Εγώ τάισα τον μπέμπη, τον κοίμισα και τον ξάπλωσα στον καναπέ δίπλα μου... Έβαλα ταινία στο dvd (το Pandorum) και έκατσα... Σε κανένα 20άλεπτο, χτύπησε συναγερμός... Ο μπέμπης είχε κολικό μάλλον κι έκλαιγε... Αγκαλίτσα και λίγο βόλτα να ηρεμήσει... Ξαναέκατσα στον καναπέ και πάτησα πάλι το Play... Τον κρατούσα στα χέρια και τον κουνούσα ελαφρά για να κοιμηθεί, είχα κλείσει τον ήχο για να μην τον ενοχλεί και του διάβαζα τους υπότιτλους με χαμηλή φωνή... Ήταν ελαφρώς γελοίο να λες με μελιστάλαχτη φωνή :


-Εξαερώθηκαν... Σαρώσαμε όλες τις συχνότητες μα είχαν εξαφανιστεί.. Την μια μέρα ήταν εκεί και την επόμενη... τίποτα.

-Σε μια μέρα;

-Θα πρέπει έγινε από τα πυρηνικά ή από έναν αστεροειδή. Δεν έχει σημασία!!


Τον στόχο μου πάντως τον πέτυχα, ο μπέμπης κοιμήθηκε, εγώ είδα την ταινία και η Μ. γύρισε και μας βρήκε και τους δύο ικανοποιημένους...

Όσο για την ταινία ήταν καλή, ωραία, σκοτεινή, είχε κι ένα ψιλοπροβληματισμό από κάτω να παίζει... Βέβαια ήταν και η πρώτη ταινία που είδα μετά από ένα μήνα, οπότε τα κριτήριά μου έχουν αμβλυνθεί ελαφρώς αλλά σε κάθε περίπτωση το πρόσημό της είναι θετικό...

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Κάνοντας οικογένεια...

Το πιο εύκολο πράγμα στη ζωή του ανθρώπου, όταν πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις για την ζωή του, είναι να κάνει αυτό που έχει μάθει από μικρός, αυτό που είναι συνηθισμένος να κάνει ή να ζει... Όταν αποφασίζεις να κάνεις δική σου οικογένεια έχεις δύο επιλογές, είτε να φτιάξεις μια οικογένεια καθ' εικόνα και ομοίωση της οικογένειας που μεγάλωσες, αυτής που έφτιαξε ο πατέρας και η μητέρα σου, είτε να προσπαθήσεις να φτιάξεις κάτι από την αρχή, εντελώς δικό σου...

Η πρώτη επιλογή είναι εύκολη, ζεις με manual, ακολουθείς τα βήματα που κάνανε κάποιοι άλλοι πριν από εσένα και πορεύεσαι, με όλες τις σωστές και λάθος επιλογές που κάνανε κάποιοι άλλοι πριν από εσένα, για σένα... Η δεύτερη επιλογή είναι πολύ δυσκολότερη... Πρέπει να μπορείς να δεις όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορείς, το μοντέλο οικογένειας που έζησες σαν παιδί και να το κρίνεις ψύχραιμα, να δεις τα λάθη και τα σωστά και να τα αξιολογήσεις, πώς και γιατί έγιναν και πού οδήγησαν... Μετά να πάρεις τα θετικά στοιχεία αυτού του μοντέλου, να απομονώσεις τα αρνητικά και να τα απομακρύνεις, και να το εμπλουτίσεις με τη δική σου γνώση, το δικό σου όραμα για τη ζωή και να το πας παρακάτω...

Αυτές οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από κοινού με τον/την σύντροφο που έχεις αποφασίσει να φτιάξεις αυτή την οικογένεια... Ένα οικογενειακό μοντέλο, φτιαγμένο στο μυαλό μόνο του ενός εκ των δύο είναι καταδικασμένο στην αποτυχία ή στην καλύτερη περίπτωση στην δυσλειτουργία... Το να προσπαθείς να φτιάξεις μια οικογένεια από την αρχή αντί να ακολουθήσεις την πεπατημένη δεν είναι εύκολη, έχει πολλά εμπόδια και πρώτα απ' όλα τον ίδιο τον εαυτό σου και την συνήθεια... Είναι φοβερά δύσκολο να αντισταθείς στη συνήθεια, σε αυτό που ξέρεις, είναι μάχη με τον εαυτό σου... Πρέπει να είσαι απόλυτος στις επιλογές σου και στις θέσεις σου, μεσοβέζικες λύσεις και συμβιβασμοί είτε για να ικανοποιηθούν κάποιοι τρίτοι, είτε για να περάσεις λιγότερη ταραχή ο ίδιος, όχι μόνο δεν βοηθάνε αλλά υπονομεύουν την προσπάθειά σου...

Σε λίγες μέρες θα γεννηθεί ο μπέμπης και η οικογένειά που έχω εγώ κι η Μ. θα μεγαλώσει και θα αποκτήσει άλλο νόημα... Έχουμε επιλέξει με την Μ. να φτιάξουμε την οικογένειά μας όπως εμείς καταλαβαίνουμε κι όχι κάποιοι άλλοι... Διαφωνούμε ως προς την μεθοδολογία αντιμετώπισης των εμποδίων και των γύρω (εγώ είμαι πιο απόλυτος και κοφτός, η Μ. πιο διαλλακτική) αλλά ο στόχος μας είναι ο ίδιος... Μια οικογένεια ανεξάρτητη, αγαπημένη που αν κάνει λάθη, να είναι δικά της και όχι κάποιων άλλων...

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Μια ήσυχη Κυριακή...

Ξυπνήσαμε νωρίς... Πήγαμε μια βόλτα μέχρι την Πεντέλη να δούμε λίγο χιόνι από κοντά...Δεν είδαμε στρωμένο αλλά έριχνε κάργα... Γυρίσαμε στο σπίτι με μια στάση στο περίπτερο για εφημερίδες/περιοδικά και μαγειρέψαμε: Σουπίτσα με λαχανικά (πατάτα, καρότο, κρεμμύδι, μπιζέλι κτλ, κτλ,...) και σκορδόψωμο... Κάναμε τα μπάνια μας και κάτσαμε να φάμε στον καναπέ, βλέποντας ταινία στο dvd... Το..."γιουβαρλάκι" (έχει στρογγυλέψει πολύ!!!) αποκοιμήθηκε στον καναπέ... Τώρα σερφάρω λίγο να περάσει η ώρα... Στις 7:00 έχει τον Θρύλο, θα κάτσω να τον δω, λες να δούμε κορνέδες;

Update (9:57 μμ): Τον ήπιαμε...