Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα My Love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα My Love. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Κελεπούρια...

Για τις γυναίκες που στέκονται δίπλα στον άντρα τους, που είναι βράχοι που σκάνε τα κύματα πάνω και τοίχος να ακουμπήσεις να πάρεις μια ανάσα...

Για τις γυναίκες που είναι καλές μάνες, καλές νοικοκυρές, καλοί φίλοι και καλές ερωμένες σε μια συσκευασία...

Για τις γυναίκες που γίνονται όταν χρειαστεί ψυχολόγοι, life coaches, γιατροί και νοσοκόμες...

Για τις γυναίκες που τρέχουν σαν τον Βέγγο, δουλεύουν και φέρνουν βόλτα κι ένα σπίτι...

Για τις γυναίκες που ενσαρκώνουν όλους αυτούς τους ρόλους ή κάποιους από αυτούς και θεωρούνται και είναι "κελεπούρια" από εμάς τους άντρες αλλά κυρίως για τη δική μου...

Σε αυτές αφιερώνω αυτό το post με ένα μεγάλο ευχαριστώ...

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Είναι κλειστή...!!!

Έχουμε κατέβει οικογενειακώς το απόγευμα στην πλατεία... Ο Σ. κάνει ποδήλατο κι εμείς χειροκροτούμε, για κάποιο λόγο αρνιόταν πεισματικά να κάνει πετάλι μέχρι σήμερα... Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να γυρίσουμε στο σπίτι... Η Μ. ρίχνει το σύνθημα, μια, δυο, τρεις φορές, ο Σ. κάνει του κεφαλιού του... Στο τέλος ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Μ: Άντε αγόρι μου, έλα να πάμε στην ευχή της Παναγίας...
Σ: Δεν  μπορούμε να πάμε στην ευχή της Παναγίας, μαμά...
Μ: Γιατί αγόρι μου;
Σ: Γιατί, η ευχή της Παναγίας είναι...κλειστή!!!

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Ενημέρωση...

Συμβαίνουν πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω δυο σκέψεις στην σειρά και να τις γράψω στο blog... Είμαι σε εγρήγορση όλο κάτι κάνω, όλο κάπου τρέχω... Καλώς ή κακώς (κακώς), ο κόσμος μου είναι αυτός στον οποίο κινούμαι, η οικογένεια, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όσα με αφορούν, ο υπόλοιπος πλανήτης είναι ερμητικά κλεισμένος απ' έξω είτε από επιλογή είτε λόγω έλλειψης χρόνου... 

Στη δουλειά έχω μπει σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο και κάνω πολλά πράγματα καινούργια... Έχει προβλήματα η φάση, υπάρχουν διαδικασίες και συμπεριφορές που ενίοτε με εξοργίζουν αλλά από την άλλη το βλέπω σαν πρόκληση, γουστάρω ρε παιδί μου... Τις προάλλες έγραψα ένα πρόγραμμα που παίρνει αυτόματα backup κάποιων αρχείων και τα μεταφέρει σε ένα άλλο server την τελευταία εργάσιμη κάθε μήνα και αφού τσεκάρει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο δίσκο, αν όχι ή αν κάτι πάει στραβά, στέλνει mail για ενημέρωση σε συγκεκριμένους χρήστες... Όσο το έγραφα, αφοσιώθηκα 100% σε αυτό... Πρώτη φορά ασχολήθηκα με system administration και μου άρεσε πάρα πολύ που έκανα κάτι νέο και διαφορετικό για μένα... Μετά έφαγα τρεις ώρες να βγάλω ένα report με ένα εργαλείο που δεν κάνει για αυτή την δουλειά και ξενέρωσα αλλά είπαμε, μία κρύο μία ζέστη...

Όποτε βρίσκω χρόνο διαβάζω τα βιβλία μου, χρόνος για γυμναστική πλέον δεν υπάρχει και το έχω αποδεχτεί, από την άλλη προσπαθώ να συμμαζέψω την όρεξή μου διότι είμαι συν 10 κιλά από το καλοκαίρι... Μερικές φορές σκέφτομαι να ξαναρχίσω το τσιγάρο για να σταματήσω το φαΐ αλλά γρήγορα απορρίπτω αυτή την σκέψη...

Η Μ. γύρισε στη δουλειά και ενώ πραγματικά συμφωνώ που έκατσε μαζί με τα παιδιά μας και πήρε την άδεια λοχείας από την άλλη ανακουφίστηκα που τελείωσε γιατί στις τσέπες μου πια είχε μόνο χνούδια κι ένα σβουράκι που μου έδωσε ο Σ. ...

Οι αποκριάτικες στολές των παιδιών μου είναι οι πιο ωραίες που υπάρχουν, το υπογράφω... Δώρα και οι δύο από διαφορετικό άνθρωπο αλλά παραγγελμένες και οι δύο από Αμερική... Buzz Lightyear ο μεγάλος, πιθηκάκι ο μικρός... :)

Γενικά βρίσκομαι σε δημιουργική φάση, καταστρώνω σχέδια, έχω ενέργεια και διάθεση, ελπίζω όλη αυτή η διάθεση να μην στερέψει ξαφνικά ούτε να υπάρξει κάποιος παράγοντας που θα μου κόψει τα φτερά...

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Χριστουγεννιάτικα στολίδια...

Χειροποίητες μικρές κουκουβάγιες... Φτιαγμένες από τσόχα και παραγεμισμένες με διάφορα κουρελάκια ή βαμβάκι, με μοτίβα παιδικά... Μπορείτε να τις κρεμάσετε στο δέντρο, όπως κάναμε εμείς, αλλά μπορείτε να βρείτε και άλλες χρήσεις... ;)

χριστουγεννιάτικη κουκουβάγια 1

χριστουγεννιάτικη κουκουβάγια 2

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Χειροποίητες προσκλήσεις...

Ο μεγάλος μου ο γιος έχει τη γιορτή του αυτές τις μέρες κι η μαμά του σκέφτηκε ότι θα ήταν ωραίο να του κάνουμε ένα μικρό πάρτυ, κυρίως παιδάκια από τον παιδικό σταθμό που κάνει παρέα...

Όπως σε κάθε πάρτυ έτσι και στου Σ., είναι απαραίτητες οι προσκλήσεις έτσι λοιπόν η μαμά του ανασκουμπώθηκε και αντί να αγοράσει έτοιμες προσκλήσεις τις έφτιαξε μόνη της και τους έδωσε χριστουγεννιάτικο concept μια που είμαστε κοντά στις γιορτές...

Από υλικά απλά, κάποια υφάσματα που υπήρχαν στο σπίτι και κυρίως πολύ φαντασία και διάθεση έφτιαξε τις προσκλησούλες του πάρτυ δυο από τις οποίες βλέπετε κι εσείς στις φωτογραφίες...

Party Invitation 1

Party Invitation 2

Party Invitation 3


Οι φωτογραφίες τις αδικούν βέβαια γιατί αφενός δεν είμαι ο καλύτερος φωτογράφος του κόσμου κι αφετέρου για να αποκρύψω κάποια προσωπικά δεδομένα αναγκάστηκα να τις "μουτζουρώσω" πιστεύω όμως ότι παίρνετε μια γεύση του περί τίνος πρόκειται...

Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείται η Μ. με την χειροτεχνία και τις κατασκευές... Οι προσκλήσεις του γάμου μας σχεδιάστηκαν από αυτήν, οι προσκλήσεις της βάφτισης του Σ. σχεδιάστηκαν και φτιάχτηκαν από αυτήν και έπεται και συνέχεια με την βάφτιση του Θ. ... Χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια, μικρές εορταστικές καρφιτσούλες από fimo, υφασμάτινα καλύμματα για τα καπάκια των βάζων των γλυκών και των καφέδων, ετικέτες, ευχετήριες κάρτες, αναμνηστικά και memorabilia, όχι γιατί την παντρεύτηκα, αλλά πιάνει το χέρι της... :)

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Καληνύχτα...

Απόψε, για πρώτη φορά πλην μιας νύχτας πριν μερικούς μήνες που διανυκτέρευσα στο Ασκληπιείο της Βούλας, εγώ κι ο Σ. δεν θα κοιμηθούμε κάτω από την ίδια στέγη... Πήγε με την μαμά του για έξι μέρες στον νονό του κι αδερφό της Μ, στην Ολλανδία... Αυτές οι έξι μέρες θα είναι οι περισσότερες μέρες που μείναμε χώρια εγώ και η Μ από τον Ιούλιο του 2004 οπότε και απολύθηκα από στρατιώτης... Στην Αθήνα έχει μείνει μαζί μου ο Θ. αλλά μου λείπουν ήδη οι άλλοι δυο και ζηλεύω πολύ που ταξίδεψαν στο εξωτερικό κι εγώ όχι...

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

6...

6 χρόνια γάμου χθες αλλά πού να προλάβεις να γράψεις κάτι όταν τρέχεις πίσω από τα θηρία... 6 πολύ καλά χρόνια αγαπούλα, που μοιάζουν για πολλά περισσότερα, και συνολικά 16 χρόνια κοινής πορείας... Πόσα έγιναν μέσα στα χρόνια μην τα ξαναλέμε... Μακάρι να περάσουν τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα στην νιοστή μέχρι να γεράσουμε και να πάμε να αράξουμε στο μικρό σπιτάκι στους Αμπελόκηπους, ξένοιαστοι κι ωραίοι... Στο υπόσχομαι ότι δεν θα είμαι γκρινιάρης γέρος... 

Σ' αγαπώ πολύ...

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Οι φετινές μου διακοπές...

"Ένα παιδί ίσον κανένα", μου είχαν πει πολλοί... Εγώ, αιώνιος ξερόλας, έλεγα, "Σιγά, δεν έχετε δίκιο"... Ότι έχω κοροϊδέψει το έχω λουστεί...

Οι φετινές διακοπές δεν ήταν κακές αλλά ήταν δύσκολες... Ξεκίνησαν αργοπορημένα, με πολύ κούραση και πολύ άγχος και μεγάλη ανάγκη για ξεκούραση... Αυτοί οι παράγοντες θόλωσαν την σκέψη πολλές φορές και έγιναν λάθη, λάθη που στοίχισαν και σε μας και στα παιδιά, νεύρα και κούραση...

Ο μπεμπούλης δεν προσαρμόστηκε ποτέ στην Αίγινα και στο ξενοδοχείο, άσε που αρρώστησε κιόλας... Ο μεγάλος που έτσι κι αλλιώς περνάει την κρίση της προσαρμογής στα νέα δεδομένα της οικογένειας, χρειαζόταν περισσότερη βόλτα, περισσότερο παιχνίδι κι εμείς είτε δεν μπορούσαμε είτε δεν αντέχαμε να του το παρέχουμε... Πάλι καλά που υπήρχε και η πισίνα στο ξενοδοχείο και του δώσαμε και κατάλαβε... 

Φέτος, περισσότερο από τις άλλες χρονιές, χρειαζόμασταν την παρέα φίλων στις διακοπές μας (όπως έγινε πέρυσι και πρόπερσι) αλλά δυστυχώς όλα ήρθαν ανάποδα και δεν την είχαμε... Η φετινή εμπειρία μας έδωσε ένα μάθημα το οποίο θα 'θελα να μοιραστώ και με άλλους γονείς που σύντομα θα βρεθούν στην θέση μου (-->παιδάκια γύρω στα 3 με 4): Τα παιδιά χρειάζονται άλλα παιδάκια για παρέα, για παιχνίδι, για εκτόνωση... Όταν συμβαίνει αυτό είναι και ο γονιός πιο ξεκούραστος διότι το παιδί απασχολείται και ελαττώνονται κατά πολύ εντάσεις και εκρήξεις γκρίνιας και οργής... Είναι πιο εύκολο να κουμαντάρεις τα παιδιά όταν έχεις και κάποιον άλλον να κάνεις παρέα ο οποίος μπορεί να σε καταλάβει γιατί είναι κι αυτός γονιός και στο ίδιο trip με σένα...

Παρ' όλα αυτά το πρόσημο των διακοπών είναι θετικό, μπορεί να μην ήταν ιδανικές αλλά περάσαμε και όμορφες στιγμές... Αν έπρεπε να μοιράσω ευθύνες για το τι δεν πήγε όπως έπρεπε θα έλεγα ότι σίγουρα δεν έπρεπε να φύγουμε τόσες μέρες από το σπίτι μας με δυο μικρά παιδιά εκ των οποίων το ένα βρέφος, ολομόναχοι και ότι η κούραση και το άγχος ενός πολύ δύσκολου χρόνου που είχε συσσωρευτεί είχε κάνει την ανάγκη για ξεκούραση επιτακτική σε βαθμό που να μην υπάρχει υπομονή και καθαρό μυαλό... Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα αλλά δεν πειράζει, κάθε εμπειρία και μάθημα...

Καλό φθινόπωρο!

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

35...

Σήμερα έγινα 35... Είμαι στην Αίγινα, διακοπές και προσπαθώ να ξανακερδίσω τον χρόνο που έχασα την χρονιά που μας πέρασε... Η Μ. κοιμίζει τον Σ., ο Θ. κοιμάται, ανήσυχα, βγάζει δοντάκια, εγώ κάθομαι στην βεράντα με το tablet και πίνω κρασί... 

Καληνύχτα...

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Τηλεγράφημα από το μέτωπο...

Χθες δούλευα μέχρι τις 21:45... 

Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα τον Σ. αφηνιασμένο και την Μ. εξουθενωμένη... Ο μικρός βρίσκεται σε φοβερή υπερένταση κι έχει εκρήξεις εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά... Ίσως να φταίει και που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι...  Η Μ. έχει επωμιστεί όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών και αυτό είναι δύσκολο, οι αντοχές της λιγοστεύουν μέρα με την μέρα... 

Εν τέλει, ο Σ. κοιμάται, ο Θ. κοιμόταν ήδη, καταφέρνω να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να ξεραθώ στον ύπνο... Στις 4:30 ο Θ. ξυπνάει... Είναι το δεύτερο συνεχόμενο βράδυ εκεί που κοιμόταν σερί όλο το βράδυ εδώ και μια εβδομάδα... Τάισμα, άλλαγμα, κοίμισμα, ξανακοιμήθηκα στις 5:45 και ξύπνησα τελικά στις 7:15 όταν ξύπνησε κι ο Σ. ... 

Είμαι πολύ κουρασμένος αλλά σφίγγω τα δόντια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 15... Ξέρω ότι όλη αυτή η πίεση κάπου θα μου βγει και θα κάνει κρότο... Πονάει η μέση μου, πονάει η ουλή της κοίλης μου, πονάει το αριστερό μου πόδι... Κάνω υπομονή, η άλλη επιλογή είναι να γκρινιάζω και να βρίζω όλη την ώρα αλλά δεν θα με βοηθήσει σε τίποτα...

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Όσα φέρνει ένας χρόνος...

Αντί προλόγου:

Αυτή την στιγμή δεν θα έπρεπε να ποστάρω αλλά να κοιμάμαι, να ξαναγεμίζω τις μπαταρίες μου αφού η Μ. έχει αναλάβει το μεσημεριανό τάισμα και κοίμισμα του μπέμπη... Δεν το κάνω διότι νιώθω σιγά σιγά να επιστρέφει ένα αίσθημα πνιγμού το οποίο έχω νιώσει στο παρελθόν, έχω επιτρέψει στον εαυτό μου να το νιώσει, και δεν θέλω να το ξανανιώσω... Το αίσθημα αυτό έχει να κάνει με την απώλεια του προσωπικού χρόνου που σου επιβάλλει ο ερχομός ενός μωρού στο σπίτι, χρόνου που πρέπει να ξαναδιεκδικήσεις για να κρατιέσαι σε μια ισορροπία... Λίγος ύπνος λιγότερος για λίγη περισσότερη ψυχική ηρεμία... Δεν ακούγεται κι άσχημα...

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι κλείσαμε ένα χρόνο στο σπίτι που ζούμε τώρα και μοιάζει σαν να έχουμε ζήσει πολλά περισσότερα... Ο χρόνος αυτός ήταν κάτι παραπάνω από γεμάτος, τόσο πολύ όσο δεν χρειάζεται... Πολλές καλές και πολλές κακές στιγμές, αμέτρητα συναισθήματα, σκέτο roller coaster... Αν επιχειρήσω μια σύντομη ανασκόπηση κύλησε κάπως έτσι:

Στις 28 Απρίλη του 2012 μπαίνουμε στο σπίτι... Ένας εξοντωτικός μήνας προετοιμασίας της μετακόμισης, τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά,  φτάνει στο τέλος του... Την ημέρα της μετακόμισης ξέρω ότι δεν θα βοηθήσω καθόλου αν είμαι παρών όταν οι μεταφορείς αδειάζουν το (πρώην) σπίτι μας οπότε παίρνω τον Σ. και φεύγουμε πρωί πρωί από το σπίτι αφήνοντας την Μ. και τους δικούς μας να συνεννοηθούν με την μεταφορική... Μπαίνω στο (νέο) σπίτι το μεσημέρι όταν και έχει ετοιμαστεί το δωμάτιο του Σ. ενώ το υπόλοιπο σπίτι θέλει ακόμα δουλειά...

Το καλοκαίρι που έρχεται, αν εξαιρέσεις την τρομερή ζέστη, είναι πολύ καλό... Πάρα πολύ θάλασσα, πάρα πολλές βόλτες, εξαιρετικές διακοπές στην αγαπημένη Αίγινα... Δεν λείπουν τα απρόοπτα, όταν ο Σ. χτυπάει πάνω στο παιχνίδι ένα βράδυ των διακοπών μας... Το χτύπημα είναι τελικά ασήμαντο αλλά οι γκρίζες τρίχες των μαλλιών μου πληθαίνουν σε μια νύχτα...

Αποφασίζουμε να κάνουμε δεύτερο παιδί και όπως στην πρώτη εγκυμοσύνη έτσι και στη δεύτερη, αυτό είναι εξαιρετικά εύκολο, μέσα σε ένα μήνα γίνεται η σύλληψη...

Η επιστροφή στο γραφείο κρύβει δυσάρεστες εκπλήξεις... Δεν περνάει ούτε μια εβδομάδα, μετατίθεμαι σε άλλη υπηρεσία για να συμμετάσχω σε ένα τεράστιας σημασίας, για την ύπαρξη της τράπεζας που δουλεύω, project... Η προσαρμογή είναι δύσκολη, η αβεβαιότητα μεγάλη, τα ωράρια επιμειμηκύνονται με ρυθμούς γεωμετρική προόδου... Ο Σεπτέμβρης είναι δύσκολος αλλά μόνο γιατί δεν έχει έρθει ο Οκτώβρης ο οποίος είναι πραγματικά μια κόλαση... Δουλεύω όλο τον μήνα σερί, χωρίς Σαββατοκύριακα και αργίες σε ωράρια ασύλληπτα... Την 28η Οκτωβρίου του 2012, ημέρα Κυριακή, δούλεψα 16 ώρες συνεχόμενες και σχόλασα ενώ οι υπόλοιποι συνάδελφοι συνέχισαν γιατί ήμουν αυτός που ανέλαβε να είναι στο γραφείο 6:00 το επόμενο πρωί για να τρέξει μια πολύ σημαντική διαδικασία... Τα νεύρα μου είναι σπασμένα, εμφανίζω όλα τα συμπτώματα του burn-out και δεν είναι μόνο αυτό...

Η εγκυμοσύνη της Μ. είναι δύσκολη τους πρώτους μήνες... Εμετοί, αδιαθεσίες και μια γαστρεντερίτιδα που την ρίχνει στο κρεβάτι... Ο Σ. έχει ξεκινήσει τον παιδικό σταθμό, περνάει μια φάση προσαρμογής... Οι δικοί μου με χρειάζονται κι εγώ δεν είμαι εκεί...

Το project ολοκληρώνεται με το τέλος του Οκτώβρη, μετατίθεμαι και πάλι στην προηγούμενη μου θέση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ταλαιπωρία στη δουλειά έχει τελειώσει... Τα ωράρια είναι τρελά και τον Νοέμβρη, ενώ στα συναισθήματα έρχεται να προστεθεί και η πικρία για την μη αναγνώριση του κόπου του δικού μου και όλων όσων συμμετείχαν στο project... Κάπου εκεί ο οργανισμός μου έρχεται να βαρέσει καμπανάκια και αρρωσταίνω δύο φορές μέσα στον Νοέμβριο με βρογχίτιδα και ιγμορίτιδα...

Ο Δεκέμβρης περνάει όμως καλά... Κάτι τα Χριστούγεννα και η άδεια που τα συνόδεψε, κάτι οι ρυθμοί στη δουλειά που ξαναέγιναν φυσιολογικοί, όλα συνηγόρησαν στο να περάσουμε καλά.. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Γενάρης δεν επιφυλλάσσει εκπλήξεις... Η γνωμάτευση λέει βουβωνοκοίλη, χειρουργούμαι στις 30/01/2013, μένω ταύλα στο κρεβάτι και αφήνω την Μ. με την κοιλιά τούρλα να τρέχει και να μην φτάνει... Η ακινησία από την περίοδο ανάρρωσης μου προσθέτουν κάποια αρκετά επιπλέον κιλά τα οποία προσπαθώ ακόμα να χάσω...

Επιστρέφω στη δουλειά μετά την 15ήμερη αναρρωτική μου και τα πράγματα κυλούν ομαλά... αλλά μόνο για ένα μήνα... Η κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας, τα τελεσίγραφα της Ευρώπης και η εξαγορά των κυπριακών τραπεζών από εγχώριο τραπεζικό όμιλο δημιουργούν νέα δεδομένα... Η ευκολία με την οποία ανατράπηκε η ζωή μου και η αβεβαιότητα του αύριο με σοκάρουν... Αν και ανέκαθεν εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα, δεν είχα ξανανιώσει ποτέ μέχρι τώρα (αφελώς προφανώς) το αίσθημα ότι το μέλλον το δικό μου και της οικογένειάς μου είναι τόσο εύθραυστο... Υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην με ξαναπιάσει ποτέ ξανά κανείς στον ύπνο και να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να μην εξαρτάται το μέλλον μου από άλλους...Το restart που κάνουμε επιστρέφοντας στην δουλειά είναι αβέβαιο και νευρικό... Καχυποψία, αβεβαιότητα, άγχος και ένταση συνθέτουν την εικόνα της καθημερινότητας, ειδικά τις πρώτες μέρες... Παράλληλα οι ρυθμοί ξανανεβαίνουν, οι απαιτήσεις αυξάνονται και πάλι... 

Ο μικρός μου γιος γεννιέται στις 26 Απρίλη... Όλα πάνε καλά, το μωρό και η Μ. είναι μια χαρά και σε τρεις μέρες έρχονται στο σπίτι μας... Ο Σ. (μέχρι τώρα) αντιμετωπίζει με μεγάλη τρυφερότητα το αδερφάκι του αν και τις πρώτες μέρες κυρίως παρουσιάζει κάποιες εκρήξεις οργής απέναντι στην μαμά του κυρίως... Οι μέρες μας και οι νύχτες μας κινούνται στον αστερισμό του μπέμπη... Γάλατα, μπιμπερό, αποστειρώσεις, πάνες, μωρομάντηλα, έκανε κακά ο μπέμπης, πόσες φορές; Ο χρόνος είναι λίγος και δυσεύρετος, τι να πρωτοκάνεις;

Αντί επιλόγου:

Δεν είναι ακριβώς New Year's Eve Resolution γιατί υποτίθεται ότι θα πρέπει να ισχύει για πάντα και όχι μόνο για την νέα χρονιά και επίσης δεν ειπώθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς...  Μέσα σε αυτόν τον χρόνο και κυρίως τους τελευταίους 3 με 4 μήνες, προσπαθώ να βρίσκω τρόπους και χρόνο για να γίνω κάποιος άλλος, κάποιος που θα κάνει πράγματα που του αρέσουν περισσότερο, θα τα κάνει με τρόπο που θα τον ικανοποιεί και θα του δίνει αυτοπεποίθηση και αυτά τα πράγματα θα μου εξασφαλίσουν ένα μέλλον λιγότερο εξαρτώμενο από τρίτους...

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Για πάντα...

Ίσως να φταίει που είμαι πιο ευσυγκίνητος αυτές τις μέρες ένεκα του ερχομού του δεύτερου γιού μου αλλά όταν βλέπω στην τηλεόραση το σποτάκι του Vodafone RED συγκινούμαι διότι μου θυμίζει πάρα πολύ τη γνωριμία και τη ζωή μας με την Μ. ... Με την Μ. γνωριστήκαμε όταν ήμουν 19 χρονών και αυτή λίγο μικρότερη και από τότε είμαστε μαζί... Μεγαλώσαμε μαζί, περάσαμε πάρα πολύ όμορφες στιγμές, κάναμε δυο παιδιά μαζί, περάσαμε και δύσκολα όμως, φτάσαμε στο χείλος του χωρισμού αλλά είμαστε εδώ μαζί ακόμα, δυνατοί και αγαπημένοι...

Το σποτάκι δείχνει το ζευγάρι να ξεκινά την κοινή του ζωή από την παιδική του ηλικία, να φτάνει στην νεότητα, την ωριμότητα, τα πρώτα -ήντα και τέλος να είναι δυο γεροντάκια... Δεν γνώριζα την Μ. ως παιδί, τη γνώρισα αμέσως μετά την εφηβεία μου οπότε έχουμε ζήσει τη δεύτερη και τρίτη σκηνή του σποτ και αν πάνε όλα καλά θα ζήσουμε και τις δυο τελευταίες,  τα -ήντα και την τρίτη ηλικία... Γιατί όντως τα ωραία πράγματα αξίζει να είναι για πάντα...

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Αύριο γεννάμε...

Από αύριο, Θεού θέλοντος, η οικογένειά μας γίνεται τετραμελής... Έχουμε ραντεβού πρωί πρωί στο μαιευτήριο, καισαρική όπως και στον Σ... Η εγκυμοσύνη της Μ. μου φτάνει στο τέλος της, μια εγκυμοσύνη πιο δύσκολη και κουραστική από την πρώτη αφού σε αυτούς τους 9 μήνες έγιναν τόσα πολλά, μέχρι και στο χειρουργείο μπήκα, αφήνοντας την Μ. με την κοιλιά στο στόμα να τρέχει μέσα στο σπίτι να φροντίσει και μένα και τον Σ. ...  Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης" όπως τον λέει η Μ. γιατί δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο Σ. όταν γεννήθηκε... Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης"κι εγώ είμαι άρρωστος, βήχω, τρέχει η μύτη μου, τα αυτιά μου είναι βουλωμένα κι έχω πονοκέφαλο, θα πάρω χειρουργική μάσκα για να φοράω όταν τον δω...

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Αν είχε η μέρα περισσότερες ώρες...

Πόσο βολικό θα ήταν αν η μέρα δεν είχε 24 ώρες αλλά περισσότερες, 36 ας πούμε ή 48... Πώς να χωρέσω όλα αυτά που πρέπει και θέλω να κάνω σε 24 μόνο ώρες; Ακόμα δεν το έχω καταφέρει... 

Μέσα στο 24ώρο πρέπει να στριμώξω 8 ώρες το λιγότερο που βρίσκομαι στη δουλειά και 5 με 6 ώρες ύπνου για να μπορώ να λειτουργώ χωρίς να κουτουλάω στα ντουβάρια από την νύστα... 

Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με το παιδί μου, να παίξω μαζί του, να μην χάσω τις στιγμές μαζί του που δεν ξαναγυρνάνε πίσω... 

Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με την Μ., την σύντροφο, τον άνθρωπό μου, την φίλη μου, γιατί πριν και πάνω απ' όλα η ζωή μας ξεκίνησε από εμας τους δυο μαζί μόνους μας κι εκεί θα καταλήξει, φτάνει να προσπαθούμε για αυτή... 

Πρέπει να βρω χρόνο για μένα, για τον εαυτό μου, να δω τους φίλους μου, να διαβάσω το βιβλίο μου, να δω κάποια ταινία, να γυμναστώ...

Πρέπει να βρω χρόνο να μελετήσω, να αποκτήσω επιπλέον skills που ίσως να με βοηθήσουν και να μην μείνω άνεργος ή αν μείνω άνεργος να βρω "εύκολα" κάτι άλλο... 

Πρέπει να βρω χρόνο για όλες τις καθημερινές υποχρεώσεις super market, λογαριασμούς κτλ...

Πρέπει μέσα σε όλα αυτά να βρω επιπλέον χρόνο για να γνωρίσω και να ασχοληθώ με το δεύτερο παιδί μου που έρχεται σε δυο μήνες... 

Χρειάζομαι χρόνο, κάθε μέρα και περισσότερο και δεν τον έχω... Πρέπει κάθε μέρα να θυσιάζω κάτι απ' όλα αυτά που πρέπει και θέλω να κάνω για να μπορέσω να κάνω κάτι άλλο που είναι πιο ψηλά στην λίστα... Ξέρω όμως ότι όλα είναι σημαντικά, όλα έχουν νόημα... Καταλήγω συνήθως να θυσιάζω τον προσωπικό μου χρόνο και την μελέτη αλλά ξέρω ότι είναι λάθος και αυτό με στενοχωρεί και με αγχώνει αλλά τι άλλο να κάνω; Δεν μπορώ να σταματήσω να δουλεύω ούτε να στερηθώ την Μ. και το γιο μου... Όλο αυτό συνεχίζεται και συνεχίζεται, είναι κύκλος και δεν τελειώνει... Γι' αυτό σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν αν είχε η μέρα περισσότερες ώρες... Οι 24 είναι τόσο λίγες...

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Αν έχεις τύχη διάβαινε...

Είμαι τυχερός άνθρωπος... Έχω προσπαθήσει τη ζωή μου να την φέρω εκεί που είναι αλλά με έχει βοηθήσει και η τύχη και είμαι ευγνώμον για αυτό... 

Αρκετό καιρό τώρα λιμπιζόμουν ένα tablet...  Την Παρασκευή που επέστρεψα στη δουλειά μετά από την αναρρωτική, το συζήταγα πάλι με ένα συνάδελφο και το απόγευμα στο σπίτι ήρθε το δωράκι!!! 

Στην κοπή πίτας στην δουλειά της Μ., της έπεσε το φλουρί και το δώρο (μεταξύ άλλων) ήταν ένα Samsung Galaxy Tab 2 !!! Εννοείται ότι ενθουσιάστηκα και χάρηκα πάρα πολύ αν και στην αρχή δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω διότι όταν μου έδωσε η Μ. το κουτί του tablet δεν κατάλαβα ότι το είχε κερδίσει στην βασιλόπιτα και νόμισα ότι πήγε αψυχολόγητα και έδωσε 300 ευρώ για να μου το πάρει δώρο... :)

Μπορεί να φανεί γλυκανάλατο αυτό που θα γράψω (σκασίλα μου) αλλά η μεγάλη μου τύχη φαίνεται που έχω την Μ. δίπλα μου και όχι από το ωραίο gadget που βρέθηκε στα χέρια μου από το πουθενά και δωρεάν....

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Σπάστε το αυγό του φιδιού...

Ο καλύτερος φίλος του γιου μου στον παιδικό σταθμό είναι ο Άμπι και είναι από την  Ιορδανία... Στα μυαλά των παιδιών σε αυτές τις ηλικίες δεν υπάρχουν έθνη, θρησκείες ή πολιτικές ιδεολογίες... Αυτές είναι διαχωριστικές γραμμές που δημιουργούνται αργότερα, κάποιοι μεγάλοι τις διδάσκουν και μαθαίνουν τα παιδιά να ζουν με αυτές...

Η κατάσταση με τους φασίστες έχει εκτροχιαστεί...  Όταν δεν φωτογραφίζονται με τους "φίλους" τους μέσα στη Βουλή, ιδρύουν φιλανθρωπικές οργανώσεις - ρατσιστικές καρικατούρες, σκοτώνουν, τραμπουκίζουν... Σκέφτομαι πολλές φορές πως μπορεί να μην είναι μακρυά η μέρα εκείνη που θα βρεθούν έξω από τον παιδικό σταθμό που πάει ο γιος μου και θα ζητήσουν να φύγουν τα παιδιά των μεταναστών... Και μετά από αυτή  την ημέρα μπορεί να έρθει μια άλλη μέρα που θα έρθουν για τα παιδιά των άθεων, των αριστερών, για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που δεν πληρούν το πρότυπο του Σπαρτιάτη οπλίτη... 

Δεν πρέπει να περιμένουμε να έρθουν αυτές οι μέρες... Το αυγό του φιδιού πρέπει να σπάσει το συντομότερο, αυτό το απόστημα πρέπει να καθαρίσει... Στη Βουλή, στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο πεζοδρόμιο, όπου εμφανίζονται οι φασίστες πρέπει να μπαίνουν στην θέση τους, εκεί που τους αρμόζει, στον απόπατο της κοινωνίας...

Η προγιαγιά της Μ. ήταν Αιθιοπίδα άρα η Μ. δεν είναι "καθαρή" Ελληνίδα, ούτε ο Σ, είναι, ούτε και ο αγέννητος γιος μου... Αν οι φασίστες τους ενοχλούσαν με οποιοδήποτε τρόπο, δεν θα καθόμουν με σταυρωμένα χέρια... Αλίμονο όμως αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο...

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Χαίρομαι που είμαι εγώ...

Είναι πολλές οι φορές που έχω γκρινιάξει για πράγματα που δεν έκανα ή που τα έκανα με διαφορετικό τρόπο απ' ότι θα ήθελα, που έβαλα νερό στο κρασί μου ή που το έχυσα στο πάτωμα... Έκανα πολλά λάθη και πήρα και λάθος δρόμους και υπάρχουν πράγματα που θα ήθελα να είχα κάνει και δεν έκανα... Όλα αυτά που έκανα όμως και όλα αυτά που δεν έκανα, είναι τα συστατικά που δημιούργησαν εμένα, αυτόν που είμαι τώρα, αισίως 34, ποιος να μου το λεγε... 

Αν δεν είχα επιλέξει να σπουδάσω Πληροφορική δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ τον Σ. και αυτός δεν θα μου είχε γνωρίσει ποτέ την Μ. και τώρα δεν θα υπήρχε ο γιόκας μου... Δεν θα είχα γνωρίσει τους φίλους μου, δεν θα είχα ζήσει την ζωή που έζησα και δόξα τον Θεό ήταν και είναι μια καλή ζωή...

 Ναι, θα μπορούσα να έχω ακολουθήσει άλλους δρόμους, να έχω ακολουθήσει την καρδιά μου, αυτό που αγαπούσα... Ναι, θα μπορούσα αλλά αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα είχα αυτή την ζωή που έζησα, δεν θα είχα την Μ. μου, τον Σ. μου, τους φίλους μου, δεν θα ήμουν εγώ τελικά θα ήταν κάποιος άλλος... 

Μπορεί να ήταν μια χαρά και η ζωή αυτού του άλλου όμως εγώ δεν θέλω να είμαι κάποιος άλλος, χαίρομαι που είμαι εγώ και προσπαθώ κάθε μέρα για το καλύτερο, μέσα μου και στους άλλους... 

Χαίρομαι και για ένα ακόμα λόγο, ότι μπορώ και το λέω πια αυτό, φόρα παρτίδα, να το ακούσω πρώτα εγώ και μετά οι άλλοι, ότι τα έχουμε βρει με τον Δημήτρη, ότι όλα πάνε καλά...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Αυτήν την ιστορία δεν σου την έχω πει ποτέ μάλλον... 

Ήταν λίγες μέρες μετά που τα φτιάξαμε, πριν μια αιωνιότητα, και καθόμουν στο κυλικείο στην ΑΣΟΕΕ με τον Βασίλη ένα παιδί που κάναμε παρέα για λίγο καιρό...

Ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μας ένας δικός του φίλος, ένα μαλάκας φλώρος που τον αντιπαθούσα, και άκουγε την κουβέντα μας, ότι τα έφτιαξα με μια κοπέλα και τα ρέστα... 

Άκουσε ότι μέναμε πολύ μακρυά, εγώ στον Ταύρο εσύ στην Αγία Παρασκευή και με συμβούλεψε να ξεκόψω γρήγορα διότι η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη και δεν βόλευε... 

"Θα τα χαλάσετε γρήγορα", μου είπε... 

Μια αιωνιότητα μετά συνεχίσαμε να είμαστε μαζί και σήμερα κλείνουμε 5 χρόνια γάμου κι έχουμε και τον παίδαρο... 

Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις...

Τι άλλο είναι το παρελθόν εκτός από ένα κολάζ αναμνήσεων; Έχω ζήσει μια καλή ζωή γεμάτη εικόνες και συναισθήματα, δόξα τον Θεό...  Αν προσπαθούσα να περιγράψω τις πιο ευτυχισμένες μου αναμνήσεις, αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό, θα μιλούσα για δυο συγκεκριμένες...

Η πρώτη  χρονικά είναι από το πρώτο πρωινό του γαμήλιου ταξιδιού μας... Ξύπνησα πολύ πρωί γύρω στις 6:30, κάθισα στο παράθυρο και χάζεψα τον ήλιο να ανεβαίνει πάνω από τον Τάγο και τον Βοτανικό Κήπο... Χωρίς να την καταλάβω, η Μ. ξύπνησε, ήρθε από πίσω μου και με αγκάλιασε...Η ευτυχία εκείνων των στιγμών είχε ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου το οποίο και να ήθελα δεν μπορούσα να αφαιρέσω...

Η δεύτερη ανάμνηση είναι αυτή της πρώτης μας συνάντησης με τον νεογέννητο γιο μου... Έχω περιγράψει παλιότερα αυτή την συνάντηση, η εμπειρία ήταν σχεδόν μεταφυσική... Ο κόσμος όλος είχε παγώσει, είχε μπει σε slow motion, τίποτα δεν υπήρχε εκτός από εμένα και αυτόν... Το συναίσθημα της στιγμής ήταν φοβερά δυνατό, σίγουρα ευτυχία αλλά κυρίως συγκίνηση και δέος για αυτό το πλασματάκι που έκλαιγε πασαλειμμένο ακόμα με αίματα, ζωντανό κομμάτι του εαυτού μου και της Μ. ...