Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Ανακύκλωση ηλεκτρονικών υπολογιστών...

Ξεσκαρτάροντας το mailbox στη δουλειά έπεσα πάνω σε ένα παλιό mail με ένα link σε μια ενδιαφέρουσα σελίδα η οποία αφορά την σχέση ηλεκτρονικών υπολογιστών και μόλυνσης του περιβάλλοντος. Οι υπολογιστές, ως γνωστόν, καθώς και τα αναλώσιμα τους, περιέχουν ουσίες εξαιρετικά επιβλαβείς τόσο για τον άνθρωπο, όσο και για το οικοσύστημα. Στην σελίδα αυτή περιγράφονται συνοπτικά οι κίνδυνοι που προκαλούνται από την αλόγιστη και "ελαφρά τη καρδία" απόρριψη υπολογιστών και προτείνει τρόπους είτε για την αξιοποίηση των παλιών υπολογιστών είτε για τον κατάλληλο και όσο δυνατόν πιο ασφαλή τρόπο απόρριψης και ανακύκλωσης αυτών των "σκουπιδιών" υψηλής τεχνολογίας... Ρίξτε μια ματιά στο link, καλό είναι να κάνουμε όλοι ότι μπορούμε για να μην κάνουμε τελικά τον πλανήτη μια απέραντη χωματερή...

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009

Σκέψεις στα πεταχτά για τη νέα γενιά τρομοκρατών...

τρομοκρατία"Επαναστατικός Αγώνας" και "Φράξια Επαναστατών"...
Σαν ονομασίες και οι δύο είναι παντελώς ανέμπνευστες... Έρχονται να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική αναταραχή που έχει ξεσπάσει από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και μετά... Χτυπάνε αστυνομικούς στόχους και αναδεικνύουν την αστυνομία μέσα από τις προκηρύξεις τους ως τον υπ' αριθμό ένα αντίπαλο τους... Η δε πρόσφατη προκήρυξη της "Φράξιας Επαναστατών" για την επίθεση στο Α.Τ. Κορυδαλλού απέδειξε ότι οι συντάκτες της βλέπουν πολύ αμερικάνικο κινηματογράφο όπου ο αστυνομικός αναπαριστάται συχνά πυκνά με ένα ντόνατ στο χέρι... Έρχονται να ξαναπαρουσιάσουν την ατομική τρομοκρατία ως μέσο λαϊκής πάλης αγνοώντας την εμπειρία του παρελθόντος που απέδειξε το πόσο λάθος μέθοδος είναι και πόσο αντίθετα από τα επιθυμητά, αποτελέσματα έχει... Αποπροσανατολίζουν τον κόσμο που πιθανώς είναι αγανακτισμένος και ψάχνει τρόπους αντίδρασης σε αυτό το κράτος διαφθοράς, αυθαιρεσίας και ανισότητας... Εξαγριώνουν την αστυνομία αναγάγοντας την κόντρα σε "προσωπική υπόθεση" και δίνοντας της άλλοθι για μελλοντικές "τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις" και "αποστρακισμούς"... Στοχοποιώντας την αστυνομία με αυτό τον τρόπο αποπροσανατολίζουν την λαική αγανάκτηση από τον πραγματικό υπαίτιο της βίας, της αυθαιρεσίας και της ανισότητας, το αστικό κράτος... Η τακτική τους ξυπνά τα συντηρητικά αντανακλαστικά του μέσου Έλληνα και θα τον κάνει πολύ πιο ελαστικό στην πιθανή μελλοντική παραβίαση των δικαιωμάτων του που θα παρουσιαστεί σαν "μέτρα κατά της τρομοκρατίας"... Έστω και άθελά τους, δρουν καθαρά προβοκατόρικα απέναντι στο μαζικό λαϊκό κίνημα...

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Λισσαβόνα...

Την Λισσαβόνα την αγαπώ πάρα πολύ, είναι η πρώτη Ευρωπαϊκή πόλη που επισκέφτηκα στη ζωή μου καθότι μεγάλος βλάχος, ενώ είχα την οικονομική δυνατότητα, δεν είχα ταξιδέψει στο εξωτερικό μέχρι πριν από δύο χρόνια, φοβόμουν μην με κλέψουνε... Η Λισσαβόνα έχει πολύ φτώχεια αλλά είναι όμορφη έχει μια μελαγχολία και μια ανθρωπιά...

Λισσαβόνα 1

Σήμερα είναι θέατρο στο ιστορικό κέντρο της πόλης...Κάποτε ήταν η έδρα της Ιεράς Εξέτασης και μπροστά σε αυτό το κτίριο μέσα σε μια μόνο μέρα θανατώθηκαν μερικές χιλιάδες Εβραίοι...

Λισσαβόνα 2

Λισσαβόνα 3

Λισσαβόνα 4

Λισσαβόνα 5

Το μοναστήρι των Ιερωνυμιτών, καταληκτικής ομορφιάς και αισθητικής, φιλοξενεί απίστευτο πλούτο, έργα τέχνης και σε αυτό είναι θαμμένοι διάφοροι βασιλείς της Πορτογαλίας καθώς και ο Βάσκο Ντα Γκάμα. Άσχετο αν πιστεύει κάποιος στον Θεό ή όχι, αυτό που πρέπει να αναγνωρίσει κάποιος στους Ιερωνυμίτες μοναχούς είναι η προσφορά τους στην παγκόσμια γαστρονομία, τα διάφορα απίστευτα πορτογαλικά γλυκά με ναυαρχίδα το Pastais de Belem. Το πώς ασχολήθηκαν οι μοναχοί με την ζαχαροπλαστική έχει ενδιαφέρον... Η εκκλησία έπαιρνε το κάτι τις της, μια προμήθεια βρε αδερφέ, από τα έσοδα των υπερπόντιων κτήσεων της Πορτογαλίας. Κάποια στιγμή που είχα ζορίσει τα πράγματα έρχεται ο βασιλιάς και τους λέει "Προμήθεια γιοκ!!!". Τι να κάνουν οι άνθρωποι έπρεπε να βρουν ένα τρόπο να βγάζουν τον επιούσιο, οπότε το ρίξανε στην ζαχαροπλαστική...ευτυχώς για μας!

Λισσαβόνα 6

Η φωτογραφία δείχνει μέρος του Βοτανικού Κήπου της Λισσαβόνα Εκεί φιλοξενούνται διάφορα είδη φυτών από όλες τις αποικίες που είχε η Πορτογαλία.


Λισσαβόνα 7

Η μεγάλη Αψίδα που σε βγάζει στην Plaza de Comercio, την πλατεία των εμπόρων, όπου κάποτε γύρω γύρω είχαν τα γραφεία τους όλες οι εμπορικές εταιρείες που ασχολούνταν με τα μπαχαρικά που έφερναν τα πορτογαλικά πλοία από τις Ινδίες. Η πλατεία έχει θέα στον ποταμό Τάγο και τις αποβάθρες που ξεφορτώνονταν τα εμπορεύματα.


Λισσαβόνα 8

Λισσαβόνα  9

Η δεύτερη φωτογραφία δεν λέει πολλά, είναι ένα σοκάκι που μου άρεσε και το φωτογράφισα. Η πρώτη απεικονίζει το ασανσέρ της Σάντα Χούστα (Elevador de Santa Justa). Φτιάχτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από τον Raul Mesnier de Ponsard, μαθητευόμενο του Γουσταύου Άιφελ. Το ασανσέρ φτιάχτηκε για την σύνδεση της οδού Σάντα Χούστα με την πλατεία Carmo που βρίσκεται πάνω σε λόφο (η Λισσαβόνα γενικά έχει πολλούς λόφους).


Λισσαβόνα 10

Το Προεδρικό Μέγαρο στην Λισσαβόνα, τα παιδιά στην σκοπιά στην πύλη είναι το αντίστοιχο των δικών μας Ευζώνων, αυτοί πάντως ήταν ελαφρώς κοιλαράδες...

Bocca del Inferno

Cabo da Rocca

Οι δύο τελευταίες φωτογραφίες αφορούν τις ακτές της Πορτογαλίας, έξω από την Λισσαβόνα Η πρώτη είναι μια πλάκα που στήθηκε στο Bocca del Inferno, το Στόμα του Διαβόλου, μια δημιουργία της φύσης πάνω στα βράχια όπου η θάλασσα ορμά μέσα σε μια τρύπα στα βράχια που μοιάζει με στόμα, και αναφέρει αν θυμάμαι καλά την αυτοκτονία της γυναίκας του Φερνάντο Πεσόα στην περιοχή... Η δεύτερη φωτογραφία απεικονίζει το μνημείο στο Cabo da Rocca, το δυτικότερο άκρο της Ευρώπης. Κοιτώντας νοητά από το Cabo da Rocca τον Ατλαντικό, η επόμενη ξηρά που αντικρίζει το μάτι σου είναι οι ανατολικές ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών...

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Συνέντευξη Ρόμπερτ Φισκ στο "Ε"

Robert FiskΕξαιρετικά ενδιαφέρουσα η συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό "Ε" της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ο Ρόμπερτ Φισκ, παγκοσμίως γνωστός δημοσιογράφος και ανταποκριτής της "Independent". Κεντρικός άξονας της συνέντευξης είναι τα γεγονότα στη Γάζα των τελευταίων ημερών αλλά και συνολικά η κατάσταση στην Μέση Ανατολή σε βάθος χρόνου, ο ρόλος των Αμερικανών, του νέου προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, της Τουρκίας μετά και την επέμβαση του Ταγίπ Ερντογάν και άλλα...

Η συνέντευξη απαντά σε πολλά ερωτήματα σχετικά με το γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα στην Μέση Ανατολή ενώ ο Φισκ δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για τους υπαίτιους της πρόσφατης έκρηξης βίας αλλά και συνολικά όσων συμβαίνουν εδώ και έξι δεκαετίες στην Παλαιστίνη...

Η συνέντευξη με εντυπωσίασε, μου έδωσε απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που πιθανώς είχα και πραγματικά συστήνω σε όλους όσους τους ενδιαφέρει το θέμα να τη διαβάσουν. Δεν πιστεύω ότι έχω λόγους να αμφισβητώ την αντικειμενικότητα του Φισκ, ως προς αυτά που λέει, ούτε και γνωρίζω κάποιο προφανή λόγο που θα μπορούσε να επηρεάσει την εγκυρότητα των λεγομένων του. Αντιθέτως μου κέντρισε τόσο πολύ το ενδιαφέρον ώστε να μπω στον πειρασμό να αναζητήσω πληροφορίες για το βιβλίο που έγραψε το 2005, "The Great War For Civilization: The Conquest of Middle East" για την σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής...

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Γήπεδο ΠΑΟ στο Βοτανικό...

Το άκουσα σήμερα το μεσημέρι στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ από την επανάληψη της χθεσινής εκπομπής της "Ελληνοφρένειας" και μου φάνηκε ξεκαρδιστικό (παίζει ρόλο βέβαια και το γεγονός ότι είμαι Ολυμπιακός):

-Γιατί σταμάτησαν τα έργα στο Βοτανικό για το γήπεδο του ΠΑΟ?
-Βρέθηκαν αρχαία...
-Ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο του Παναθηναϊκού!!!


Μπουά χαχαχαχα!!!!

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Ρε τι τραβάμε...



Δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάμματα, το ζήτημα πάντως είναι ότι αυτό το βίντεο προβλήθηκε στην κρατική τηλεόραση της γείτονος και δεν είναι απλά το παραλήρημα κάποιων αντίστοιχων των δικών μας υπερπατριωτών φαντασιόπληκτων αλλά η επίσημη θέση του κράτους...

Και μη χειρότερα...

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Μαθήματα χρηστής διακυβέρνησης!!!

Το άρθρο το διάβασα σήμερα όταν το παρέλαβα με email, είναι από τον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής και εξαιρετικά ενδιαφέρον!!!



Ελβετικό θαύμα στη Μαγνησία!!!


Κυριακή, 28.09.08
Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομού Μαγνησίας.
Στις δυτικές πλαγιές της Οθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία.
Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του.
Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια.
Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.
Η κοινωνική μέριμνα κατέχει πρώτιστη θέση: νηπιαγωγείο και δημοτικό του «κουτιού», αγροτικό ιατρείο (πάντοτε στελεχωμένο), δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι», σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα!
Πoιο είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας; Πώς μια μειονεκτική περιοχή κατάφερε το «θαύμα»;
Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Με ένα διάλειμμα 4 χρόνων, είναι από τότε κοινοτάρχης της Ανάβρας.
Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό. Στους χωματόδρομους. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη, το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε.
«Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για την ξεχωριστή γεύση του. Η κτηνοτροφία είναι η πηγή των εισοδημάτων στην Ανάβρα», λέει στο ΕΤ.Κ ο πρόεδρος της κοινότητας.
«Ισως εγώ είμαι ο πιο φτωχός του χωριού, αφού η σύνταξη που παίρνω από τη ΔΕΗ, όπου έφυγα με το βαθμό του επιθεωρητή, κυμαίνεται στα 2.500 ευρώ».
Βάσεις ανάπτυξης
Η πρόοδος συνεχίστηκε με την κατασκευή του σφαγείου βιολογικής γραμμής, το μοναδικό δημόσιο στην Ελλάδα, με πιστοποίηση από τη ΔΗΩ. Ετσι μπήκε τάξη και δημιουργήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της βιοκτηνοτροφίας, με συνέπεια οι παραγωγοί να κερδίζουν σημαντικά ποσά από τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με χρήματα της οποίας έγιναν οι παραπάνω υποδομές.
Ξύπνιος, σχολαστικός και με όραμα ο πρόεδρος παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε κοινοτικό πρόγραμμα και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των συγχωριανών του. Στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις στα σχέδιά του, αλλά με επιμονή και υπομονή τούς έπεισε.
Τώρα τους καλεί να δημιουργήσουν τυποποιητήρια για τα προϊόντα τους, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα της βιολογικής παραγωγής.
Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ηθελε έσοδα δικά της. Ετσι, πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa.
Εσοδα
Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο.
Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και η ανάπτυξη υδροηλεκτρικού εργοστασίου, από το νερό των πηγών της Ανάβρας. Από εκεί θα εισπράττονται άλλες 100.000 ευρώ.
Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια σταθερή πολιτική για τον κ. Τσουκαλά. Για να ενισχυθεί κι άλλο ο πληθυσμός, έκανε επέκταση του οικισμού και δίνει οικόπεδα σε άστεγους δημότες στο ? της αντικειμενικής τους αξίας και με αποπληρωμή σε 5 δόσεις.
Μετανάστες σε... ορεινό παράδεισο
«Δεν μας λείπει τίποτα. Εγώ, παρόλο που γεννήθηκα στην Αθήνα, ήρθα στο χωριό των γονιών μου, μόλις γνώρισα εδώ, κατά τη διάρκεια των διακοπών, το σύζυγό μου τον Παναγιώτη. Κάναμε τρία παιδιά. Δουλεύουμε με τον άνδρα μου φροντίζοντας τα 100 γελάδια που έχουμε. Πηγαίνουμε γυμναστήριο, πίνουμε τα τσιπουράκια μας στις 5 ταβέρνες του χωριού και αν θέλουμε νυχτερινή ζωή πεταγόμαστε μέχρι τον Δομοκό ή τον Αλμυρό», λέει στον ΕΤ.Κ η Νίκη Μηλιώνη.
Οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ασφάλεια με τη μόνιμη παρουσία της αγροτικής γιατρού. Η Ελένη Τριανταφύλλου δέχεται 8 με 9 άτομα καθημερινά στο ιατρείο. Πήγε στην Ανάβρα στις 5 Αυγούστου και για τους επόμενους 9 μήνες που θα μείνει εκεί νιώθει τυχερή που βρέθηκε σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον. Μάλιστα, δεν επιβαρύνεται από την τσέπη της, γιατί μένει σε διαμέρισμα που της παραχώρησε η κοινότητα (όπως και οι τρεις δάσκαλοι).
Ο Αποστόλης Καπέλος και ο Πολύζος Κανατούλης είναι δυο νέοι κτηνοτρόφοι. Παίκτες στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού (Α.Ο. ΟΘΡΥΣ), κάθονται στο καφενείο και συζητούν πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΔΟΜΟΚΟ, την ισχυρότερη ομάδα της περιοχής. Περηφανεύονται για την προαγωγή στην Α’ Ερασιτεχνική, αλλά και για τα επιτεύγματα του χωριού τους. «Να πάτε να δείτε το περιβαλλοντικό πάρκο», μας λένε. Συναντάμε έναν παράδεισο. Αιωνόβια πλατάνια, σε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, με γεφύρια, παιδικές χαρές, πετρόκτιστη διακόσμηση και με τους λαγούς και τα ελάφια να ξεπετάγονται μέσα από τα ξέφωτα, με φόντο τον υδάτινο κόσμο του Ενιππέα (παραπόταμου του Πηνειού).\
Εδώ κρατάει ακόμα το έθιμο της δρυστέλας , όπου οι νοικοκυραίοι πλένουν ρούχα και χαλιά με τα ορμητικά νερά των πηγών. Μια περιφραγμένη έκταση, συνολικού εμβαδού 240 στρεμμάτων, που αποτελεί ταυτόχρονα και μουσείο παράδοσης. Αλλη μια ευκαιρία για να εισπράττει η κοινότητα έσοδα, καθώς πολλά σχολεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για επίσκεψη και αναμένεται να μπει συμβολικό εισιτήριο για τα έξοδα συντήρησής του.
Το πλέον μεγαλόπνοο σχέδιο, αυτή την περίοδο, είναι η επικείμενη εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης. Με προϋπολογισμό 1.700.000 ευρώ (από ευρωπαϊκά κονδύλια) και με μελέτη από το ΤΕΙ Κοζάνης η Περιφέρεια έχει πει ήδη το «ναι».
Ενας κεντρικός λέβητας θα τοποθετηθεί στο πάνω μέρος του χωριού και από εκεί θα διοχετεύονται υπόγειοι αγωγοί από τους δρόμους της Ανάβρας με καυτό νερό. Το κάθε σπίτι θα συνδέεται με το σύστημα και θα έχει ολόκληρο το χειμώνα ζεστό νερό και θέρμανση, με μια ελάχιστη επιβάρυνση. Θα λειτουργεί με την καύση βιομάζας (κοπριές των ζώων, ξερά φύλλα, άχυρο κ.ά).


ΜΠΟΓΑΤΣΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

Ελεύθερος Τύπος

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

HR και άγιος ο Θεός...

Είναι πολύ δύσκολο να είσαι άνεργος και να ψάχνεις για δουλειά… Δόξα τω Θεώ εγώ δεν έχω αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο εδώ και τέσσερα χρόνια και αν πηγαίνω καμιά φορά σε κάποιο interview είναι εντελώς διαφορετική η ψυχολογία που έχω τώρα από την ψυχολογία που είχα τότε… Είσαι αγχωμένος, σκέφτεσαι ότι πρέπει να φαίνεσαι όπως πρέπει, να λες αυτά που πρέπει, να θέλεις αυτά που πρέπει και αλίμονο σου αν κάνεις κάτι που δεν πρέπει… Δεν θα πάρεις τη δουλειά και θα έχεις να αντιμετωπίσεις πάλι την επόμενη μέρα, το Γολγοθά που λέγεται εύρεση εργασίας…

Κάθε φορά που πάει κάποιος σε μια συνέντευξη, σε μεγάλες εταιρίες συνήθως, έχει να αντιμετωπίσει, τις περισσότερες φορές, μία ή δύο από τις κυρίες ή δεσποινίδες του Τμήματος Ανθρωπίνου Δυναμικού που είναι υπεύθυνες για τη διενέργεια της συνέντευξης… Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με κάποιες από αυτές τις κοπέλες… Συνήθως είναι νέες , χαμηλόβαθμες, ήτοι μισθός των 1000 Ευρώ σημαίνει πάρτυ, αλλά παρ’ όλα αυτά έχουν ένα ύφος αφ’ υψηλού που σπάει κόκαλα… Όταν μιλάνε για την εταιρεία στην οποία προσπαθεί να πιάσει δουλειά ο δύσμοιρος υποψήφιος, στην σύντομη παρουσίαση που προηγείται ή έπεται κάθε job interview, δίνουν έμφαση στο «η εταιρεία μας», «οι πελάτες μας» θέλοντας να κάνουν απόλυτα σαφές ότι παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτή την εταιρεία, ανήκουν σε αυτή την εταιρεία, είναι σάρκα από την σάρκα της, κάτι που δεν είναι, τουλάχιστον ακόμα, ο άμοιρος υποψήφιος υπάλληλος… Σαφώς και δεν γνωρίζω τι έχει σπουδάσει η κάθε μια από αυτές τις κοπέλες, ούτε πόσο καλές φοιτήτριες ήταν, από τα πολύ λίγα που θυμάμαι όμως από το επιλεγόμενο μάθημα, για μένα, στο Πανεπιστήμιο, «Διαχείριση Ανθρώπινου Δυναμικού», δεν ανέφερε πουθενά ότι ο συνεντευξιαστής πρέπει να προσβάλλει τον συνεντευξιαζόμενο ή ότι πρέπει να του καλλιεργεί ένα κλίμα ανάκρισης τρίτου βαθμού χωρίς την λάμπα… Τις περισσότερες φορές, από την προσωπική μου εμπειρία και από τα όσα έχω ακούσει από φίλους, υπάρχει ένα «ανακριτικό» κλίμα το οποίο αναλύει εξονυχιστικά το παρελθόν του υποψηφίου μέχρι σε βαθμό του για ποιό λόγο έπεσε η απόδοσή του στα Μαθηματικά από το 2ο στο 3ο τρίμηνο της δευτέρας Γυμνασίου, αφήνοντας τον να αναρωτιέται για ποιο λόγο δίνεται τόση βάση στο απολυτήριο Λυκείου την στιγμή που το βιογραφικό του έχει να επιδείξει δύο μεταπτυχιακά και μια διδακτορική διατριβή… Επίσης, υπάρχει συνήθως καταιγισμός ερωτήσεων εκτός τόπου και χρόνου, του στυλ «ποια είναι για σένα η ιδανική δουλειά?» ή «είσαι έτοιμος να δεσμευτείς σε μια μακροχρόνια συνεργασία?» και πάει καλά όταν απευθύνονται τέτοιου είδους ερωτήσεις σε ανθρώπους που στοχεύουν σε δουλειές με προκλήσεις, σε οικονομικό όσο και επιστημονικό επίπεδο, αλλά όταν απευθύνονται σε ανθρώπους που αιτούνται δουλειές, κατώτερες του βιογραφικού τους, γιατί πρέπει να δουλέψουν, γιατί χρειάζονται τα χρήματα ή την προϋπηρεσία, τότε αποδεικνύεται ότι κάποιες από αυτές τις κοπέλες, του Τμήματος Ανθρωπίνων Πόρων έχουν μάθει απέξω το «Εγχειρίδιο της Καλής Συνέντευξης» αλλά δεν το έχουν καταλάβει και πολύ καλά μάλλον… Απ’ όσες συνεντεύξεις έχω πάει στη ζωή μου, μου έχει δοθεί η εντύπωση ότι 7 στα 10 άτομα που τις παίρνουν θέλουν να ακούσουν τις ίδιες και τις ίδιες στερεοτυπικές μαλακίες που λένε οι υποψήφιοι και ας λένε ψέματα… «Είμαι πάρα πολύ εργατικός, ομαδικός, επικοινωνιακός, δεν με πειράζει να δουλεύω υπερωρίες, θα έκανα τα πάντα για την εταιρεία, μου αρέσουν οι προκλήσεις, δεν με ενδιαφέρουν τα λεφτά, με ενδιαφέρει η δουλειά… Το μειονέκτημά μου είναι ότι είμαι τελειομανής…»

Ελάχιστες περιπτώσεις έχω να θυμάμαι όπου η κοπέλα που μου έπαιρνε συνέντευξη, έδειχνε ότι ήξερε τι ήθελε να μάθει από εμένα με ένα λογικό, ανθρώπινο τρόπο χωρίς να χάνει ούτε την σοβαρότητα ούτε τον επαγγελματισμό της… Η καλύτερη δε απ’ όλες, εργαζόμενη σε μεγάλη τράπεζα, αφού μου έκανε μια συνέντευξη που φανέρωνε πολύ καλά ότι είχε απόλυτη γνώση του τι άνθρωπο ψάχνει και βάσει ποιών προσόντων θα γίνει η επιλογή, μου είπε στο τέλος της συνέντευξης πολύ ευγενικά ότι δεν ήμουν αυτός που έψαχνε, με ένα τρόπο όμως που ούτε με πρόσβαλλε, ούτε έβγαζε προς τα έξω ότι ένιωθε σαν να είχε χάσει τον χρόνο της μαζί μου παρά το γεγονός ότι ήμουν ακατάλληλος για την θέση… Για μένα δε αυτή η συμπεριφορά της πραγματικά με «παρηγόρησε» παρά το γεγονός ότι τότε ήμουν άνεργος…

Φυσικά όλα αυτά που γράφω δεν αφορούν το σύνολο των γυναικών που κάνουν αυτή τη δουλειά, ούτε φυσικά και είναι μόνο γυναίκες που την κάνουν, έχω συναντήσει και άντρες στα διάφορα interviews που έχω πάει, απλά η πλειοψηφία τυγχάνει να είναι γυναίκες… Όλα αυτά που γράφω αφορούν ένα αριθμό ανθρώπων που κάνει αυτή τη δουλειά με τον τρόπο που περιέγραψα πιο πάνω και γράφτηκαν επ’ αφορμής του interview που πέρασε δικός μου άνθρωπος, για δουλειά πολύ κατώτερης των προσόντων του, στην οποία ερωτήθηκε κατά πόσον είναι διατεθειμένος να δεσμευτεί ότι θα παραμείνει μακροχρόνια στη δουλειά αυτή, ερώτηση η οποία θα μπορούσε να είναι «ναι» ή «όχι» με τα ακόλουθα συμπεράσματα… Αν ήταν «ναι» η απάντηση, προφανώς λέει ψέματα διότι λογικά, αν βρει κάτι άλλο ανάλογο των
προσόντων του θα θελήσει να φύγει, πράγμα λογικότατο για κάθε φυσιολογικό άνθρωπο… Αν η απάντηση ήταν «όχι» θα ήταν ειλικρινής αλλά ακατάλληλος προφανώς για τη δουλειά, σύμφωνα με την λογική της εταιρείας, αν και μιλάμε για θέση η οποία δεν απαιτεί εκπαίδευση …

Η απάντηση που δόθηκε ήταν κάτι ενδιάμεσο…


Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

À Paris...

Πήγα στο Παρίσι πέρσυ, την εβδομάδα μετά το Πάσχα και σκεφτόμουν όταν έφτιαχνα τη βαλίτσα ότι τι διάολο δεν θέλω βαριά ρούχα, Μάιος είναι, γι΄αυτό και πακετάρησα μόνο ένα πουλόβερ το οποίο τελικά κατάληξα να φοράω και τις 6 μέρες του ταξιδιού (σώβρακα είχα πάρει αρκετά αγαπητέ αναγνώστη, δεν χρειάζεται να αμφισβητείς την υγιεινή μου) διότι έκανε ψόφο με τρελή υγρασία και βροχή. Παρ' όλα αυτά περάσαμε τέλεια, είναι η Νο2 πιο όμορφη πόλη που έχω δει, μετά την Ρώμη φυσικά...


Paris 1

Σαν καλός τουρίστας πήγα και στα καραβάκια που σε βολτάρουν στον Σηκουάνα, τα bateau mousse, να κάνω νυχτερινή βαρκάδα, να ρομαντζάρουμε και με την σύζυγο... Η βαρκάδα ωραία ήταν, χαλάλι τα λεφτά της, να ρομαντζάρουμε πάντως δεν ρομαντζάραμε, διότι είχε το κρύο που λέγαμε και επειδή το καραβάκι ήταν φίσκα και συγκεκριμένα με ένα γκρουπ Ιταλών που μιλάγανε και γελάγανε ασταμάτητα και πάρα, πάρα πολύ δυνατά... Κάποια στιγμή στην επιβίβαση ή την αποβίβαση στο καραβάκι, τραβήχτηκε και αυτή η φωτογραφία καθώς η αποβάθρα ήταν κάτω από τον πύργο του Άιφελ...


Paris 2

Το Olympia, έχει τραγουδήσει εκεί κόσμος και κοσμάκης μέχρι κι ο δικός μας Σάκης...(χα, έκανα ρίμα!!!)


Paris 3

Paris 4

Paris 5

Φωτορεπορτάζ από τους δρόμους του Παρισιού την τελευταία μέρα που μας λυπήθηκε και είχε μια ωραία λιακάδα... Ένα από τα πολλά σπίτια/μαούνες του Σηκουάνα (για να βρεις θέση στην όχθη να παρκάρεις το..."σπίτι" σου πρέπει να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη), το Μουσείο Carnavalet και ένας δρόμος στο Μαρέ με πολύ κόσμο, ήταν Πρωτομαγιά και αργία...


Notre Dame

Η Παναγιά των Παρισίων, γνωστή και μη εξαιρετέα, πριν πάω στο Παρίσι, νόμιζα ότι θα με εντυπωσιάσει πάρα πολύ αλλά τελικά κατέληξα ότι οι καθεδρικοί που είδα στην Ισπανία και την Πορτογαλία ήταν πολύ εντυπωσιακότεροι... Αν κοιτάξεις με προσοχή την φωτογραφία αγαπητέ αναγνώστη, θα δεις τον Κουασιμόδο στο δεξί καμπαναριό να σου κλείνει το μάτι...


Blanqui

Ο τάφος του Blanqui, του "Αιώνιου Έγκλειστου" στο Père Lachaise. Τον επισκέφτηκα την μέρα της Πρωτομαγιάς, το λουλούδι το χέρι του αγάλματος ήταν φρέσκο...


Λούβρο 1

Λούβρο 2

Λούβρο 3

Λούβρο 4


Τι να πω για το Λούβρο, η ομορφιά της ανθρώπινης δημιουργίας σε όλο της το μεγαλείο... Εντυπωσιάστηκα αφάνταστα με τα εκθέματα, ειδικά με τα Βαβυλωνιακά, Περσικά και Ασσυριακά που δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου, γυρνούσαμε με την άμοιρη την γυναίκα μου για κανένα 8ωρο μέσα στο μουσείο πριν εγκαταλείψουμε την προσπάθεια, διαλυμμένοι από την κούραση καθώς το μουσείο έκλεινε...Χρειάζεται πολλές, πολλές επισκέψεις για να το απολαύσεις ολόκληρο, κάπου είχα διβάσει ότι αν ο επισκέπτης στέκεται 30 δευτερόλεπτα μπροστά σε κάθε έκθεμα, χρειάζεται 8 μήνες για να τα δει όλα...


Βερσαλλίες


Η Αίθουσα των Κατόπτρων στις Βερσαλλίες, εκεί που έκανε ο Βασιλιάς Ήλιος τα πάρτυ του, εκεί που υπογράφηκε η συνθήκη ειρήνης για την λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στις 28 Ιουνίου 1919...


Santilly

Το Κάστρο του Σαντιγύ, μια ώρα έξω από το Παρίσι, είναι το μέρος που πρωτοφτιάχτηκε (ναι, σωστά μαντέψατε...) η κρέμα σαντιγύ... Οι κήποι του συγκεκριμένου κάστρου αποτελούν μικρογραφία των κήπων του ανακτόρου των Βερσαλλιών και φτιάχτηκαν από τον ίδιο αρχιτέκτονα... Το κάστρο ήταν ιδιοκτησία οικογένειας συγγενικής προς την βασιλική, εκεί γυρίστηκε η ταινία Vatel ... Εκτός από τα διάφορα σουβενίρ που πωλούνται στους χώρους του κάστρου, ο επισκέπτης μπορεί με 7 Ευρώ το άτομο να απολαύσει όσα γλυκά αντέχει να φάει από μια μεγάλη ποικιλία, συνοδεύοντας τα, αν θέλει, με πολύ...σαντιγύ!