Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

"Άνθρωποι και ποντίκια" του John Steinbeck

Άνθρωποι και ποντίκια-John Steinbeck
Τον τελευταίο καιρό μου έρχονται διαρκώς στο μυαλό κάποια βιβλία του John Steinbeck ... Γραμμένα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, μου φαίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ, μοιάζουν να περιγράφουν συνθήκες και εικόνες που θα αντιμετωπίσουν πολλοί άνθρωποι σήμερα, αύριο, δίπλα μας ή κι εμείς οι ίδιοι ακόμα...

Το "Άνθρωποι και ποντίκια" μιλάει για όνειρα, για χαμένα όνειρα για την ακρίβεια... Όνειρα που μπορεί να είναι απλοϊκά, ματαιόδοξα, απελπισμένα αλλά στην τελική πάντα ανθρώπινα...

Ο Τζορτζ και ο Λένυ είναι δύο περιπλανώμενοι εργάτες που δεν έχουν τίποτα άλλο από τα δυο τους χέρια... Μικρόσωμος ο Τζορτζ, θηριώδης ο Λένυ αλλά αυτός που προστατεύει τον άλλο είναι ο Τζορτζ γιατί το μυαλό του Λένυ είναι "λίγο"... 

Το όνειρο του Τζορτζ είναι μια φάρμα δικιά του, το όνειρο του Λένυ είναι να χαϊδεύει όμορφα, μικρά κουνελάκια...

Στην φάρμα που πιάνουν δουλειά συναντούν κι άλλους ανθρώπους με όνειρα σαν τα δικά τους ή διαφορετικά, άλλους καλούς κι άλλους κακούς κι άλλους καταδικασμένους σε μια ζωή χειρότερη από τη δική τους λόγω του χρώματος του δέρματος τους...

Τα όνειρα τους ή η αποτυχία να τα πραγματοποιήσουν είναι αυτά που κινούν τη ζωή των πρωταγωνιστών του "Άνθρωποι και ποντίκια"  κι ενώ κάτι δείχνει να πηγαίνει καλύτερα στη ζωή του Τζορτζ και του Λένυ, έρχεται το τραγικό φινάλε όπου όλα τα όνειρα καταστρέφονται, ζωές χάνονται και ο Τζορτζ αναγκάζεται να δείξει την αγάπη του και την φροντίδα του για τον Λένυ με τον πιο σκληρό τρόπο...

Το "Άνθρωποι και ποντίκια"  είναι ένα από τα καλύτερα έργα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα και εκτός από τα όνειρα, πραγματοποιημένα ή μη, μιλάει για την μοναξιά, για την κοινωνία που καταδικάζει στο περιθώριο κάποιους ανθρώπους, μιλάει για την ανθρώπινη φύση... 

Άξιο να διαβαστεί από όλους, ένα πραγματικά κλασσικό έργο...

Χαμόγελα...

Χαμόγελα-Smile

Προχωράω στο διάδρομο, από την αντίθετη πλευρά έρχεται μία συνάδελφος... Δεν έχει πρόβλημα ο ένας με τον άλλο, απλά συνυπάρχουμε... Καθώς πλησιάζουμε οι ματιές μας διασταυρώνονται... Μου χαρίζει ένα χαμόγελο όλο δόντια, της χαρίζω ένα άλλο χωρίς δόντια... Και τα δύο μοιάζουν με γκριμάτσες αλλά έχουν παίξει τέλεια τον ρόλο τους, το κοινωνικό καθήκον ήρθε εις πέρας επιτυχώς... Συνεχίζω για την κουζίνα να βάλω καφέ, προχωράει προς το γραφείο της, αμφότεροι ανακουφισμένοι...

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ένα βιβλίο που θέλω να αγοράσω...

...είναι το "Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά ποιον" του Τρύφωνα Ζαχαριάδη που πραγματεύεται την αλληλεπίδραση παιδιού και γονέα σε συνάρτηση με τις οικογενειακές παραδόσεις, συμπεριφορές και προσδοκίες... Όντας παιδί μια πολύ "δεμένης" οικογένειας και πατέρας ενός γιου 8,5 μηνών, με απασχολεί πολύ να τον μεγαλώσω όσο γίνεται καλύτερα με τα λιγότερα δυνατά λάθη και η προσέγγιση που έχει ο Ζαχαριάδης στο θέμα, μου φαίνεται ότι, με βρίσκει σύμφωνο... Αναμονή μέχρι να το πάρω στα χέρια μου...

Μέχρι τότε διαβάστε μια κριτική από το Booknights...

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Διαβάστε δωρεάν βιβλία στο Read Book Online!!!

Το "Read Book Online" είναι ένα website στο οποίο μπορεί ο οποιοσδήποτε, χωρίς συνδρομή ή κάποιο registration, να διαβάσει όποιο βιβλίο θέλει δωρεάν, κατευθείαν από την οθόνη του υπολογιστή του!!! Το "Read Book Online" διαθέτει μια συλλογή από περίπου δύο χιλιάδες τίτλους στην αγγλική γλώσσα, από εκατοντάδες συγγραφείς, εκπροσώπους, κυρίως, της Αμερικανικής, της Αγγλικής και της Ιρλανδικής Λογοτεχνίας, όπως οι William Shakespeare, Mark Twain, Charles Dickens, Oscar Wilde, Robert Frost, Edgar Allan Poe, Alexander Pope, Arthur Conan Doyle,Jane Austen και άλλοι... Επίσης, πέραν της κατηγοριοποίησης των βιβλίων σε νουβέλες,ποιήματα, θεατρικά, κτλ, υπάρχουν και τρεις επιπλέον κατηγοριοποιήσεις που αφορούν βιβλία βραβευμένα με βραβεία Nobel, Pulitzer καθώς και επιλογή από τις καλύτερες νουβέλες του 20ου αιώνα...

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Χαλάρωση...

Πίνω μια Boddingtons, έχω πάρει το lap top αγκαλιά κι έχω αράξει στον καναπέ, η Μ χαζεύει το CSI... Όσα περισσότερα μου συμβαίνουν τόσο λιγότερο έχω μυαλό για να γράψω στο blog... Αυτή την περίοδο συμβαίνουν πολλά και ο χρόνος είναι λίγος, αυτό που θέλω είναι να ρίξω λίγο τις στροφές, να μειώσω το άγχος... Παρ' όλα αυτά, έχω διάθεση για δημιουργικά πράγματα, από χθες μου την κάρφωσε κι άρχισα να διαβάζω Python κι έκανα αίτηση για ένα μεταπτυχιακό!!! Ευχηθείτε μου καλή τύχη, θα την χρειαστώ...

Άλλη μια γουλιά μπύρα, μην γίνει και κάτουρο, και καληνύχτα με το αγαπημένο τραγούδι του Σ. μου...

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

"Η Φαιά Πανούκλα" του Daniel Guerin

Η Φαιά Πανούκλα-Daniel Guerin
Η "Φαιά Πανούκλα" έφτασε στα χέρια μου ως δώρο από τον αδερφό μου για τη γιορτή μου... Αγοράστηκε μέσω internet διότι δεν μπορούσε να την εντοπίσει σε κάποιο βιβλιοπωλείο (ο ίδιος τη διάβασε on-line), είναι δυσεύρετη και η έκδοση είναι παλιά (εκδόσεις "Κείμενα"), από το 1971... Στο οπισθόφυλλο γράφει μάλιστα και την τιμή πώλησης της εποχής, "Δρχ 30"...

Η "Φαιά Πανούκλα" είναι ένα ταξιδιωτικό, πολιτικό χρονογράφημα, μια ανάλυση τους πως και του γιατί για την άνοδο του ναζισμού στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου... Γράφτηκε από τον Daniel Guerin, Γάλλο δημοσιογράφο και διανοούμενο και αποτελεί το απόσταγμα των δύο ταξιδιών που έκανε στη Γερμανία κατά τη δεκαετία του '30μ το πρώτο με τα πόδια, λίγο πριν την επικράτηση του ναζισμού, και το δεύτερο με ποδήλατο όταν ο ναζισμός είχε ήδη κυριαρχήσει...

Το βιβλίο ξεκινά με ένα εισαγωγικό κείμενο όπου ο Guerin αναλύει τα ιστορικά γεγονότα της εποχής και κάνει κριτική στην στάση της γαλλικής Αριστεράς που έβλεπε τον ναζισμό να πλησιάζει αλλά αναλωνόταν σε στείρα και πολλές φορές αποπροσανατολιστική συνθηματολογία... Το δεύτερο μέρος είναι η αφήγηση του πρώτου ταξιδιού, όπου μέσα από περιγραφές σε πρώτο πρόσωπο βλέπουμε την κατάσταση που επικρατεί στην προ ναζιστική Γερμανία όπου τα πολιτικά πάθη είναι οξυμένα και η κοινωνική αναταραχή σε μέγιστο βαθμό... Το τρίτο μέρος, το οποίο ξαναγράφτηκε το 1945, με σαφώς πιο "λογοτεχνικό" ύφος περιγράφει γλαφυρά μια Γερμανία βυθισμένη πλέον στην δίνη του ναζισμού...

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και δίνει πολύ τροφή για σκέψη, το μικρό μέγεθός του (180 σελίδες) βολεύει και τον αναγνώστη που τρομάζει από τις πολλές σελίδες... Η "Φαιά Πανούκλα" αν και είναι ένα ξεκάθαρα πολιτικό βιβλίο δεν κουράζει... Είναι γραμμένο με τρόπο ζωηρό και ζωντανό καθώς περιγράφει εμπειρίες από πρώτο χέρι... Ο Guerin σκιαγραφεί με εύστοχες πινελιές τις δομές και την κατάσταση της γερμανικής κοινωνίας που άνοιξαν το δρόμο στον ναζισμό και περιγράφει την κοινωνική αναταραχή και αποσύνθεση που επικρατεί... Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες είναι οι περιγραφές από τα Kuhle Wampe, τις εργατικές κατασκηνώσεις, (εδώ το link της Wikipedia για την σχετική ταινία του 1932) και των Wild Cliques, των εφηβικών συμμοριών από ορφανά του πολέμου και φτωχά παιδιά τα οποία αργότερα κατά ένα πολύ μεγάλο βαθμό στελέχωσαν τις γραμμές των S.A... Ο Guerin δεν παραλείπει να κάνει κριτική στην γερμανική αριστερά για τον εφησυχασμό και την ατολμία της που έστρωσε τον δρόμο του ναζισμού... Κρούει επίσης τον κώδωνα του κινδύνου και στην αριστερά της χώρας του της Γαλλίας για τις πολιτικές αστοχίες και για τον ανερχόμενο εθνικισμό εντός των τειχών που οδήγησε στην εθνικιστική εξέγερση του 1934...

 Η "Φαιά Πανούκλα"  είναι επίκαιρη και σήμερα για την χώρα μας αν βάζοντας στην άκρη τις ιστορικές, αντικειμενικές διαφορές των δύο εποχών, του τότε και του σήμερα, σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για δύο εποχές έντονης κοινωνικής αναταραχής, με υψηλά ποσοστά ανεργίας και φτώχειας, την αριστερά κατακερματισμένη και αποπροσανατολισμένη και μια συντηρητική στροφή μεγάλου μέρους της κοινωνίας το οποίο μπορεί να μην εκφράζεται στην κάλπη (ακόμα) σε απόλυτους αριθμούς αλλά διαφαίνεται στην "κοινή γνώμη"... Προς Θεού δεν συγκρίνω τον Χίτλερ με τον Μιχαλολιάκο αλλά καλό είναι να έχουν οι φύλακες τη γνώση...

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ και ο Umberto Eco

Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και τα ξαναδιαβάζεις, τα μαθαίνεις απ' έξω αλλά παρ΄όλα αυτά όταν βρίσκεις ελεύθερο χρόνο, τα ξαναπιάνεις στα χέρια σου για να διαβάσεις και πάλι εκείνο το συναρπαστικό κεφάλαιο ή για να θυμηθείς τι ακριβώς έλεγε εκείνο το quote... Πια δεν το κάνω αυτό είτε γιατί δεν έχω και πολύ ελεύθερο χρόνο είτε γιατί μεγαλώνοντας όταν διαβάζω ένα βιβλίο και μου αρέσει, δεν μπορώ να το ξαναδιαβάσω, μου αρέσει να μένω με εκείνο το αίσθημα της ικανοποίησης που είχα όταν το διάβαζα την πρώτη φορά, δεν ρισκάρω να χάσω την ανάμνηση αυτού του συναισθήματος...

Το Όνομα του Ρόδου-Umberto Eco
Τα βιβλία του Umberto Eco μου προκάλεσαν αντικρουόμενα συναισθήματα... Δεν τα έχω διαβάσει όλα, μόνο τρία και σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου... Το πρώτο που διάβασα ήταν το "Όνομα  του Ρόδου"... Ήμουν μικρός, στην πρώτη ή τη δευτέρα γυμνασίου, μόλις είχα δει την ομώνυμη ταινία του Jean-Jacques Annaud, μου είχε αρέσει πολύ, και κάποιος μου έκανε δώρο και το βιβλίο...και έπαθα πλάκα!!! Η ταινία που με είχε γοητεύσει αρχικά φάνταζε ύβρις μπροστά στο μεγαλείο του βιβλίου καθώς όχι μόνο δεν κατόρθωνε να αποτυπώσει το σύνολο του στο φιλμ (πώς θα μπορούσε άλλωστε;) αλλά είχε και διαφορετικό φινάλε, πιο...φιλικό προς τον θεατή... Το βιβλίο είχε ένα πλούτο απίστευτων περιγραφών, όπως αυτής της τοιχογραφίας στον ναό του μοναστηριού που συγκλονίζει τον νεαρό Άντσο, ιστορικά στοιχεία σχετικά με την κοινωνική κατάσταση της εποχής, τις αιρέσεις ως κοινωνικά κινήματα, φιλοσοφικές συζητήσεις πάνω στην Σχολαστική Μέθοδο και άλλα πολλά... Αμέτρητες φορές ξανά διάβασα το βιβλίο ολόκληρο ή αποσπασματικά... Το κεφάλαιο όπου ο Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ συζητά με τον Ουμπερτίνο της Καζάλε για τον Ντολτσίνο, σχεδόν το αποστήθισα... Το βιβλίο αυτό είναι "υπεύθυνο" για την αγάπη για την μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία που έχω σήμερα...

Το Εκκρεμές του Φουκώ-Umberto Eco
Τα χρόνια περνάνε και δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του Eco, δεν έτυχε... Κάποια στιγμή και αφού έχω διαβάσει τον"Κώδικα Ντα Βίντσι", με διάθεση και γι' άλλο μυστικισμό και απόκρυφες λατρείες, αγοράζω το "Εκκρεμές του Φουκώ"... Παρά τις 903 σελίδες του το διαβάζω μέσα σε λίγες μέρες και μπροστά από τα μάτια μου παρελαύνουν όλες οι μυστικές εταιρείες της Ευρώπης, χιλιάδες ονόματα και τίτλοι, αφηγήσεις που μπλέκουν την πραγματικότητα με την φαντασία σε σημείο που να μην ξεδιαλύνονται από ένα σημείο και μετά και μια δραματική κορύφωση καθώς κάτι δεν πάει καλά τελικά ... Το βιβλίο είναι πραγματικά ένας ποταμός ο οποίος σε παρασέρνει, δεν σε αφήνει ακόμα και αν εσύ το θέλεις, η ροή της πληροφορίας είναι πραγματικά χειμαρρώδης και πληθωρική κι εκεί που νομίζεις ότι απλά γίνεται απαρίθμηση ιστορικών γεγονότων τότε όλα αλλάζουν... Το βιβλίο αυτό δεν το ξαναέπιασα ποτέ στα χέρια μου... Ο χρόνος πλέον ήταν περιορισμένος και πολύτιμος, δεν χωρούσαν πια δεύτερες αναγνώσεις στο πρόγραμμά μου αλλά η αλήθεια είναι ότι ο κυριότερος λόγος είναι ότι αυτό το βιβλίο ήταν τόσο "εξαντλητικό", ζητούσε τόσα πολλά από τον αναγνώστη του για να επεξεργαστεί και να εμπεδώσει την πληροφορία που του παρέχει, που δεν είχα και πάλι το κουράγιο να τα δώσω, έστω και αποσπασματικά...

Μπαουντολίνο-Umberto Eco
Αμέσως μόλις διάβασα το "Εκκρεμές του Φουκώ"  αγόρασα τον "Μπαουντολίνο"... κι εκεί ήρθε η ανώμαλη προσγείωση... Η ιστορία του ψεύτη Μπαουντολίνο, ενός χωρικού που καταφέρνει με τα ψέματά του να συμμετάσχει και να διαμορφώσει την ιστορία, με κούρασε αφάνταστα... Καταπίεσα τον εαυτό μου να το διαβάσει μέχρι τέλους μόνο και μόνο διότι έχω σαν αρχή να τελειώνω κάθε βιβλίο που πιάνω στα χέρια μου και πραγματικά ζορίστηκα... Μου φάνηκε σαχλή αυτή η ιστορία και ξεχειλωμένη, βαρέθηκα τις αμέτρητες ιστορίες για μυθικά τέρατα και πόλεις και περιπέτειες, χωρίς νόημα, χωρίς στόχο και ουσία... Basta που λένε και στα ιταλικά, ευχαριστώ δεν θα πάρω άλλο... Εννοείται ότι τον "Μπαουντολίνο" όχι μόνο δεν τον ξαναέπιασα στα χέρια μου αλλά τον έκρυψα και σε μια γωνιά της βιβλιοθήκης μου για να μην τον βλέπω...

Από τότε δεν ξαναδιάβασα άλλο βιβλίο του Eco, η εμπειρία του "Μπαουντολίνο"  ήταν "τραυματική" και χρειάζομαι χρόνο για να κάνω ειρήνη με τον Ιταλό καθηγητή στον οποίο όμως χρωστάω την μεγαλύτερη αναγνωστική απόλαυση της ζωής μου, το "Όνομα  του Ρόδου", οπότε δεν μπορώ να του κρατήσω κακία...

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Διάλογος με το γιο μου...

Εγώ: Τι κάνεις Σ. ;
Σ: Ντα, ντα, ντα, ντα...
Εγώ: Ήσουν καλό παιδί σήμερα ή την κούρασες την μαμά σου;
Σ: Ντα, ντα, ντα, αγκ, μπλεχ...
Εγώ: Θα πάμε να παίξουμε τώρα και να φάμε την κρέμα;
Σ:  Αχχχ, ντα, ντα, εοοοοοο....

(Παράλληλα τον αλλάζω, έχει αρχίσει να βαριέται και θυμώνει...)

Σ:  (Φωνάζει) Ντα, ντα, ντα, μα, μα, μα, νι, νι, νι, νι.!!!
Εγώ: Όχι αγόρι μου εσύ έχεις δίκιο, πάντα έχεις δίκιο [*]... (τον σηκώνω αγκαλιά)


[*] Copyright της Μ.

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Ο Γεώργιος Σουρής για την Οικονομία

Τα παρακάτω αποσπάσματα από ποιήματα του Γεώργιου Σουρή γράφτηκαν πριν από 120 χρόνια περίπου... Είναι λυπηρό ότι μοιάζουν σαν να γράφτηκαν σήμερα, φαίνεται τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτή την χώρα από τότε...

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;


Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

* * *

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

* * *

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

* * *

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

* * *

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

* * *

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

* * *

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα

* * *
  • Βιογραφικά στοιχεία για τον Γεώργιο Σουρή.
  • Διαβάστε αυτό και άλλα ποιήματα του Σουρή, εδώ.