Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

"Το Άρωμα του Ονείρου" του Tom Robins

Το Άρωμα του Ονείρου-Tom Robins
Υπάρχουν κάποια βιβλία τα οποία σε κερδίζουν από τις πρώτες σελίδες, σε κρατάνε τσιτωμένο, δεν θες να τα αφήσεις από τα χέρια σου, κάθε μέρα ζεις για την ώρα που θα τελειώσουν όλες οι υπόλοιπες ενοχλητικές αλλά υποχρεωτικές ενασχολήσεις σου (όπως η εργασία και οι κοινωνικές συναναστροφές) και θα μπορέσεις να αφοσιωθείς σε αυτά...

Το  "Άρωμα του Ονείρου" δεν ήταν ένα από αυτά... Για την ακρίβεια με δυσκόλεψε πολύ να το συνηθίσω και όταν τα κατάφερα είχα φτάσει βαρυγκομώντας στην μέση του βιβλίου, στο τέλος όμως το "πρόσημο" του βιβλίου ήταν θετικό...

Η πλοκή διαδραματίζεται σε ένα εύρος χιλίων ετών, από την μεσαιωνική Ευρώπη μέχρι σήμερα, ένα σπουδαίο άρωμα είναι ο πυρήνας του βιβλίου και όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν... Ο Αλομπάρ και η Κούδρα, ένα ζευγάρι αιώνια αγαπημένο, ο Μπάνυ Λεφέβρ με την σπουδαία μύτη και την μάσκα της φάλαινας, η Πρισίλα που κυνηγάει το όνειρο της επιτυχίας, ο Ντάνυμπου Γουίγκς που κυνηγάει την αθανασία, η Μαντάμ Ντεβαλιέ που κυνηγάει να αναβιώσει ένα ένδοξο παρελθόν... Στο "Άρωμα του Ονείρου" παρακολουθούμε το αέναο κυνήγι του ανθρώπου για την αθανασία είτε αυτή είναι κυριολεκτική είτε μεταφορική... Βλέπουμε πώς ο άνθρωπος προσπαθεί να εξυψωθεί πάνω από τους περιορισμούς που του επιβάλλει η κοινωνική του θέση, το χρώμα του δέρματος του και η διάρκεια ζωής των κυττάρων του...

Το βιβλίο είναι καλό, είναι πραγματικό καλό... Καταφέρνει να αγγίξει τόσα πολλά θέματα, συνυφασμένα με την ανθρώπινη φύση τα οποία σε άλλη περίπτωση , άλλοι συγγραφείς θα με είχανε κάνει να κοιμηθώ πάνω στις σελίδες τους, ο Robins όμως έχει ένα όντως μοναδικό στυλ, καταφέρνει ενώ μπορεί να σου αναλύει την φύση της ανθρωπότητας να το κάνει με τρόπο ανάλαφρο και πολλές φορές χιουμοριστικό... Απλά είναι τόσο σουρεάλ καμιά φορά που δυσκολεύεσαι να τον πάρεις στα σοβαρά και μερικές φορές (μέχρι να τον συνηθίσεις) αναρωτιέσαι αν έχει νόημα να τον διαβάζεις... Εν τέλει φυσικά και έχει απλά καμιά φορά ο Tom το παρακάνει στο κυνήγι της επόμενης "γαμάτης" ατάκας...

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

"Οι Μυστικές Εταιρείες" του Νίκου Τσιφόρου

Οι Μυστικές Εταιρείες-Νίκος Τσιφόρος
Υπήρχε μια εποχή πολύ πριν τον "Κώδικα Ντα Βίντσι", τον Λιακόπουλο και τους Νεφελίμ που ο μυστικισμός, η μεταφυσική και η συνωμοσιολογία δεν ήταν τόσο της μόδας... Τότε λοιπόν πριν από πολλά χρόνια, τις λίγες μέρες που περνούσαμε στο χωριό, ξόδευα τα άγρυπνα μεσημέρια μου διαβάζοντας τα βιβλία του μπάρμπα μου του Χ. ... Ένα από αυτά ήταν οι "Μυστικές Εταιρείες"...

Σε αυτό το βιβλίο ο Νίκος Τσιφόρος εγκαταλείπει το γνωστό ειρωνικό/σαρκαστικό στυλ του και κάνει μια βουτιά στον κόσμο των Μυστικών Εταιρειών πάσης φύσεως, θρησκευτικών, πολιτικών,εγκληματικών, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.... Όπως λέει και ο ίδιος περιγράφοντας το βιβλίο του:

Υπάρχουν δυο θέματα μέσα στις Μυστικές Εταιρείες: η αλήθεια η ιστορική και η αρλούμπα, το παραμύθι, όπως αρέσουν να πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Διαβάζοντας τις "Μυστικές Εταιρείες" ο αναγνώστης θα βρει πολλές πληροφορίες και πλήθος στοιχείων για οργανώσεις/αιρέσεις/ομάδες που ακούει τα ονόματά τους και ίσως δεν ξέρει τι είναι ή ίσως θέλει να μάθει κάτι επιπλέον, πώς και γιατί ξεκίνησαν, πως εξελίχθηκαν και άλλα... Ενδεικτικά, μερικές από τις Εταιρείες που παρουσιάζονται είναι η Καμμόρα, η ΚΚΚ, οι Πεφωτισμένοι (Illuminati), οι Γνωστικοί, οι Ροδόσταυροι και άλλες πολλές, όρεξη να έχει...

Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον και κάνει μια ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη προσέγγιση όλων αυτών των μυστικών ή όχι και τόσο μυστικών, οργανώσεων οι οποίες σημάδεψαν κατά καιρούς την ιστορία ή έδωσαν υπόσταση στην αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για εξουσία, σοφία και αθανασία... Είναι μια καλή πηγή πληροφοριών για κάποιες πτυχές της ιστορίας την ανθρωπότητας που πολλές φορές η ίδια θέλει να ξεχνά και για πράγματα που είναι θολά αν όχι άγνωστα στον μέσο αναγνώστη...

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Για την απεργία της 15ης Δεκεμβρίου...

Απεργία 15 Δεκέμβρη
Ξεκίνησα να γράφω για τον Χατζηδάκη αλλά κατάλαβα ότι έκανα μαλακία και το έσβησα... Χθες έγινε απεργία, έγινε πορεία, συγκρoύστηκε ο κόσμος με την αστυνομία, διαδήλωσε την αντίδρασή του στο μνημόνιο και όσα του στερούν την αξιοπρέπειά του... Με αυτά πρέπει να ασχοληθούμε, αυτά είναι τα πρωτεύοντα... Ο ξυλοδαρμός Χατζηδάκη άλλωστε έγινε πρώτο θέμα από όλες τις εφημερίδες που ασχολούνται με την υγεία του πρώην υπουργού και αγνοούν τα χθεσινά γεγονότα, δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε κι εμείς στα blogs... Εμείς ας πούμε τίποτε άλλο, πιο ουσιαστικό...

Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά υφίστανται απίστευτη βία κάθε μορφής, είτε φυσική είτε ψυχολογική καθώς κάποιοι με πρόσχημα τη διάσωση μιας απροσδιόριστης πατρίδας τους στερούν το μέλλον αλλά τα ΜΜΕ επιμένουν είτε να αποκρύπτουν την αλήθεια είτε να την παρουσιάζουν με τρόπο ακίνδυνο, στρογγυλεμένο και ενίοτε γραφικό... Δεν μπορούμε να εγκλωβιστούμε σε μια comme il faut αντίληψη της πραγματικότητας η οποία πλασάρεται από τα κανάλια που αξιολογούν την αντίδραση του κόσμου με βάση κάποιο μέτρο που προφανώς αυτοί διαθέτουν... Δεν ζούμε σε comme il faut εποχές, τίποτα δεν είναι normal, πώς απαιτούν από τον κόσμο να επιδείξει "αυτοσυγκράτηση" και "πολιτισμό"; Πώς απαιτούν από τον κόσμο να αγνοήσει το συναίσθημα της αδικίας και της απόγνωσης που νιώθει; Αυτοί που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, ας περιμένουν και τις συνέπειες...Συνέπειες που θα είναι σίγουρα οδυνηρές για όλους...

Φωτορεπορτάζ  και σχολιασμός για τις χθεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις:

Προσέξτε το άρθρο στο Free Voice Network για το τι μετέδωσε το BBC, το κουκούλωμα και το μαγείρεμα των ειδήσεων συμβαίνει παντού...

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

"Το Λάθος" του Αντώνη Σαμαράκη

Το Λάθος-Αντώνης Σαμαράκης
Το "Λάθος" είναι το πρώτο και μοναδικό βιβλίο του Αντώνη Σαμαράκη που έχω διαβάσει... Όχι γιατί με απογοήτευσε, κάθε άλλο, αλλά γιατί όποτε βρισκόμουν σε βιβλιοπωλείο και αναζητούσα κάποια από τα άλλα βιβλία του, έπεφτα μονίμως πάνω στις συλλογές διηγημάτων του, πάντα προτιμούσα τα μυθιστορήματα από τα διηγήματα...

Πού βρίσκεται το  "Λάθος" ή μάλλον τι είναι το  "Λάθος"; Το  "Λάθος" είναι η λανθασμένη εντύπωση που έχει η εξουσία ότι μπορεί να κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, να την κοντρολάρει και να την κατευθύνει... Μπορεί να τα καταφέρνει κάποιες φορές αλλά στο τέλος αποτυγχάνει, η ψυχή και το συναίσθημα δεν μπαίνουν σε καλούπια, δεν περπατάνε με το βήμα της χήνας...

Ο Σαμαράκης πλέκει μια εφιαλτική, καφκική ατμόσφαιρα... Σε μια χώρα που δεν έχει όνομα, ένα απολυταρχικό καθεστώς ελέγχει και καταπιέζει τους πάντες.... Ο ύποπτος για αντικαθεστωτική δράση δεν ανακρίνεται, δεν φυλακίζεται αλλά έχει αποκτήσει έναν συνοδό, έναν Ανακριτή που τον "συντροφεύει" παντού, στην παραλία, στο ξενοδοχείο, στο ζαχαροπλαστείο και περιμένει από τον ύποπτο να κάνει την κίνηση εκείνη που θα αποδείξει την ενοχή του... Όταν αυτή η κίνηση γίνεται όμως ο Ανακριτής συνειδητοποιεί ότι έχει γίνει ένα σοβαρό λάθος...

Ο Σαμαράκης δεν δίνει όνομα σε κανένα χαρακτήρα του βιβλίου όπως δεν ονοματίζει και την χώρα... Ότι διαβάζει ο αναγνώστης μπορεί να συμβεί, μπορεί να συμβαίνει, παντού... Η εικόνα της χώρας φαίνεται φυσιολογική... Τα ζαχαροπλαστεία γεμάτα, στις παραλίες το αδιαχώρητο, ανέμελο σουλάτσο στους δρόμους αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, απλά η βιτρίνα είναι καλή... Στο  "Λάθος" ο Σαμαράκης εξηγεί στον αναγνώστη ότι ο απολυταρχισμός και η καταπίεση δεν συνοδεύονται πάντα από τανκς στους δρόμους, στρατό και απαγόρευση πληροφορίας, μπορεί να έχουν την μορφή και μια όμορφης, ήσυχης, ευημερούσας κοινωνίας όπου όμως όλοι και όλα παρακολουθούνται και η εξουσία είναι παρούσα για να τιμωρήσει αμείλικτα τυχόν "παραστρατήματα"...

Το  "Λάθος" παραμένει και σήμερα επίκαιρο, που η έννοια δημοκρατία ξεχειλώνει και παραμορφώνεται στο όνομα ενός στρεβλού κι επιλεκτικού πατριωτισμού και η αντίθετη άποψη είτε αποσιωπάται είτε περιθωριοποιείται είτε ποινικοποιείται... 

Το βιβλίο κλείνει με μια αχτίδα αισιοδοξίας να αχνοφαίνεται... Όποια και όση και αν είναι η καταπίεση της εξουσίας, η ψυχή του ανθρώπου παραμένει αδούλωτη...

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

"Τα Σταφύλια της Οργής" του John Steinbeck

Τα Σταφύλια της Οργής-John Steinbeck
Ο Tom Joad αποφυλακίζεται και επιστρέφει στο πατρικό του στην Oklahoma... Στο δρόμο συναντά τον Jim Casy, πρώην ιερέα, γνωστό από παλιά και ταξιδεύουν μαζί, όταν όμως φτάνουν στην φάρμα των Joads την βρίσκουν έρημη...

Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία που περιγράφει ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας John Steinbeck στο αριστούργημά του, "Τα Σταφύλια της Οργής"... Είναι η ιστορία όχι μόνο της αγροτικής οικογένειας των Joads που χάνει την φάρμα της από τις τράπεζες και αναγκάζεται να μεταναστεύσει στην California για να ζήσει... Είναι η ιστορία χιλιάδων Αμερικανών που βίωσαν την φτώχια, την απανθρωπιά και την εκμετάλλευση κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης... Είναι η ιστορία χιλιάδων ανθρώπων από όλες τις χώρες του κόσμου, από την αρχή του χρόνου μέχρι και σήμερα...

Οι Joads δεν έχουν τίποτα, το μόνο τους περιουσιακό στοιχείο είναι τα χέρια τους και αυτά πάνε να "πουλήσουν" στους οπωρώνες της California... Εκεί τα πράγματα δεν είναι όμως όπως τα περίμεναν καθώς δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο την πείνα που τους κυνήγησε μακρυά από την Oklahoma αλλά και την αστυνομική βαναυσότητα, τους μπράβους των μεγαλοκτηματιών και την εχθρότητα των μικροκαλλιεργητών που υποφέρουν από την διαρκή πτώση των τιμών των προιόντων...

Γρήγορα αποδεικνύεται ότι η ζωή στην California είναι χειρότερη από αυτήν που αφήσαν πίσω στην Oklahoma, ο Tom γίνεται φυγάς και το βιβλίο κορυφώνεται με την σκηνή της πλημμύρας όπου η Rose θηλάζει από το στήθος της έναν άνθρωπο εξαντλημένο από την πείνα, αφήνοντας τον αναγνώστη με μια πικρή γεύση στο στόμα αλλά και μια σπίθα αισιοδοξίας στην καρδιά, ότι τελικά η ζωή και ο άνθρωπος θα νικήσουν...

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Φοβάμαι...

Χθες το πρωί, μέσα σε ένα ήλιο με δόντια βαφτίσαμε τον Σ. μου... Μετά το νταβαντούρι στην εκκλησία, οι λίγοι καλεσμένοι μας ήρθαν από το σπίτι να πιούμε ένα ποτήρι κρασί για τον μπέμπη... Πέρασα αρκετά καλά, ο Σ. μου ήταν ήσυχος, η διάθεση ήταν καλή, ο καιρός μας την χάρισε και μπορούσαμε έστω φορώντας το παλτό να καθίσουμε στη βεράντα να κάνουμε κι ένα τσιγάρο...

Το πρόβλημα είναι ότι δυσκολεύομαι να χαρώ αυτόν τον καιρό γιατί φοβάμαι.... Φοβάμαι αυτό που έρχεται αύριο και δεν μπορώ να το κουμαντάρω, δεν μπορώ να το προβλέψω... Κάποτε υπήρχαν σταθερές στο μυαλό και στη ζωή μου (μας) τώρα όλα είναι στον αέρα...  Δεν ξέρω τι λεφτά θα παίρνω τον επόμενο μήνα, πόσος θα είναι ο μισθός μου, αν θα έχω μισθό, αν θα μπορώ να πληρώσω το νοίκι... Πάω στο βενζινάδικο και στο super market και καταθέτω μικρές περιουσίες για να ψωνίσω τι ρε γαμώτο; Κοιτάζω τον Σ. και δεν ξέρω τι ζωή θα μπορέσω και θα με αφήσουν να του προσφέρω, δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ζήσει όπως έζησα εγώ στα παιδικά χρόνια που ήταν καλά χωρίς να είναι πλούσια...

Χθες, εκεί στο μπαλκόνι του τσιγάρου, όλοι αυτό συζητούσαμε, για την μαυρίλα που μας έχει πλακώσει όλους.... Ο αδερφός μου άνεργος εδώ και καιρό, ο Γ. φρέσκος άνεργος, του μήνα, όχι ότι δούλευε  πριν κανονικά, για το χαρτζιλίκι δούλευε, απλά για τον ΟΑΕΔ η υποαπασχόληση είναι εργασία... Ο Σ. με τα 4 παιδιά, ο Κ. που δουλεύει τρεις δουλειές και πάλι με το ζόρι την παλεύει και οι άλλοι που ακόμα το μαχαίρι δεν μας έχει μπει εντελώς στον λαιμό αλλά νιώθουμε ήδη την κόψη του να μας αγγίζει και περιμένουμε... 

Τι περιμένουμε;  Δεν ξέρω... Ίσως κάποιον να μας σώσει, να μας πει ότι όλα είναι καλά, ίσως κάποιον να μας ξυπνήσει  και να μας πει ότι βλέπουμε όνειρο... Μαλακίες... Μόνο εμείς μπορούμε να μας σώσουμε αλλά ακόμα φοβόμαστε πολύ ή δεν έχουμε ζοριστεί ακόμα τόσο πολύ που να μην μας νοιάζει τίποτα... Σκεφτόμαστε ακόμα, το νοίκι, το παιδί, τις μικρές απολαύσεις που έχουμε επιτρέψει ακόμα στον εαυτό μας να έχει και λουφάζουμε, μην τα χάσουμε κι αυτά, γιατί είναι καλύτερο να έχεις κάτι από το να έχεις τίποτα αλλά αυτή η ιστορία δεν σταματάει, θα μας πρεσάρουν μέχρι να φτάσουμε στο τίποτα και μετά τι;

Μετά έρχεται η λύτρωση, ο σκλάβος δεν έχει να χάσει τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες του, σωστό και ψέμα μαζί, ας χάσω και τις αλυσίδες μου, τον Σ. μου όμως πώς να τον στερηθώ και τι να του στερήσω; Από την άλλη μόνος σου μπορεί και να υπομείνεις πράγματα, να συμβιβαστείς με την δυστυχία, για το παιδί που εξαρτάται από εσένα, που ζει λόγω εσού, συμβιβάζεσαι; Όχι, δεν συμβιβάζεσαι, ίσα ίσα, εξοργίζεσαι περισσότερο... Τι θα κάνεις; Θα δείξει...

Στο τσιγαρομπάλκονο δεν είπαμε μόνο αυτά, είπαμε και για τον Θρύλο, μαλώσαμε για τη διαιτησία, πειράξαμε τον Δ. για τον Ταυλανδό γιο του (εσωτερικό αστείο που σηκώνει επεξήγηση αλλά δεν είναι της παρούσης), είπαμε κι άλλα, γελάσαμε... Το γέλιο ξορκίζει κάπως την μαυρίλα, δεν είναι αντιβίωση αλλά παυσίπονο, κάνει και αυτό την δουλειά του,  είναι απαραίτητο... Είμαι σίγουρος ότι το φοβούνται, δεν το θέλουν, δεν είναι τυχαίο ότι το δαιμονοποιήσαν παπάδες και πολιτικοί... Αν δεν τους πάρεις στα σοβαρά, είναι ανίσχυροι, δεν υπάρχουν, θέλει μόνο μια κίνηση για να τους στείλεις στο διάολο... Πότε όμως;


Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Μεσογειακοί Αγώνες 2013

...μισθοί μειώνονται, η ανεργία αυξάνεται, η χώρα είναι καταχρεωμένη μέχρι τον λαιμό, σε λίγο καιρό πολύς κόσμος θα ζει από την φιλανθρωπία και τα δημόσια συσσίτια, πιστεύει κανείς ότι είναι καλή ιδέα να ξοδευτούν λεφτά για τη διοργάνωση των Μεσογειακών Αγώνων; Είναι καιρός για λούσα και ταρατατζούμ; Στην τελική αν υπάρχουν λεφτά για τη διοργάνωση των αγώνων, να δοθούν για να ανακουφιστούν οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι που δοκιμάζονται να πιάσουν και τόπο...

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

"1984" του George Orwell

Big Brother is watching you!
Διάβασα το "1984" στα 19 μου, μου το δάνεισε ο Σ., συμφοιτητής μου από τα Τρίκαλα, το βιβλίο ήταν της μάνας του, παλιά έκδοση που ούτε καν θυμάμαι... Το διάβαζα μέρα και νύχτα ασταμάτητα, όποτε είχα ελεύθερο χρόνο... Το λάτρεψα... Έχω μια μανία να έχω στην κατοχή μου τα βιβλία τα οποία μου αρέσουν πολύ αλλά όλως περιέργως αυτό ακόμα δεν υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου...

Προσπάθησα να γράψω μια περιγραφή και ανάλυση του βιβλίου πολλές φορές αλλά έσβησα όλες μου τις απόπειρες... Όλες μου φαινόντουσαν βαρετές και πλατειασμένες...Αν θέλετε να διαβάσετε μια καλή ανάλυση του βιβλίου δείτε το πολύ καλό λήμμα της Wikipedia για το "1984"...

Αφού δεν κατάφερα να γράψω κάτι με δικά μου λόγια θα προσπαθήσω να δώσω μια ιδέα του αριστουργηματικού αλλά και τόσο εφιαλτικού μυθιστορήματος του George Orwell παραθέτοντας κάποια quotes από το βιβλίο, μια ιδέα αυτής της κοινωνίας του απόλυτου καταναγκασμού και ελέγχου που μοιάζει όμως ανησυχητικά πολύ σε κάποια σημεία με τη δικιά μας...

Ο Μεγάλος Αδερφός σε παρακολουθεί!!!
(Λεζάντα σε προπαγανδιστική αφίσα του Ingsoc)

Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.
(Σύνθημα του Ingsoc)

Αυτός που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον.
Αυτός που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν.
(Σύνθημα του Ingsoc)

Ο σύντροφος Ogilvy, που δεν υπήρχε στο παρόν, τώρα υπήρξε στο παρελθόν και όταν η πλαστογραφία θα έχει πια ξεχαστεί, η ύπαρξή του θα είναι το ίδιο αυθεντική και βασισμένη στα ίδια στοιχεία όπως αυτή του Καρλομάγνου ή του Ιούλιου Καίσαρα.
(Μέρος πρώτο, Κεφάλαιο 4)

Δεν καταλαβαίνεις ότι ο κύριος λόγος ύπαρξης της Newspeak είναι να περιοριστεί το εύρος της σκέψης; Στο τέλος το έγκλημα σκέψης θα γίνει κυριολεκτικά αδύνατο καθώς δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσουν.
Syme  μιλάει στον Winston για τη Newspeak)

Γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα στου υπονόμους, αρχίζουν τη δουλειά στα δώδεκα, περνούν μια σύντομη περίοδο ομορφιάς και αυξανόμενης σεξουαλικής επιθυμίας, παντρεύονται στα είκοσι, είναι μεσήλικες στα τριάντα και πεθαίνουν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, στα εξήντα. Σκληρή χειρωνακτική δουλειά, φροντίδα για το σπίτι και τα παιδιά, μικρο καυγάδες με τους γείτονες, ταινίες, ποδόσφαιρο, μπύρα και πάνω απ' όλα ο τζόγος ορίζουν το εύρος του πνευματικού τους ορίζοντα.
Winston για τους Proles)

Η μυρωδιά των μαλλιών της, η γεύση του στόματός της, η αίσθηση του δέρματος της, ήταν σαν να είχαν εισχωρήσει μέσα του ή στον αέρα γύρω του. Του είχε γίνει απαραίτητη.
Winston για την Julia)

Δεν τους είχε απομείνει τίποτα εκτός από οδύνη για ότι είχαν κάνει και αγάπη για τον Μεγάλο Αδελφό. Ήταν συγκινητικό το πόσο τον αγαπούσαν. Παρακαλούσαν να τους εκτελέσουν γρήγορα έτσι ώστε να προλάβουν να πεθάνουν όσα τα μυαλά τους ήταν ακόμα καθαρά.
(Για τους ανακρινόμενους στο Miniluv.)

Κάνε το στην Julia! Κάνε το στην Julia! Όχι σε μένα! Στην Julia! Δεν με νοιάζει τι θα της κάνεις. Γδάρε της το πρόσωπο, ξεγύμνωσε το μέχρι τα κόκαλα. Όχι σε μένα. Στην Julia. Όχι σε μένα.
Winston παρακαλάει τον O' Brien κατά τη διάρκεια της ανάκρισης)

Κοίταξε το τεράστιο πρόσωπο. Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να μάθει τι είδους χαμόγελο κρυβόταν κάτω από το σκούρο μουστάκι. Ω σκληρή, αχρείαστη παρεξήγηση!!! Ξεροκέφαλη, αυτοεξορία από την αγαπημένη αγκαλιά!!! Δύο δάκρυα που μύριζαν τζιν έτρεξαν στα πλάγια της μύτης του. Όμως ήταν καλά, όλα ήταν καλά, ο αγώνας είχε τελειώσει. Είχε κερδίσει την μάχη με τον εαυτό του. Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδερφό...
(Winston - τελευταίο κεφάλαιο.)

Μπορείτε να διαβάσετε το "1984" στα αγγλικά, free και online, εδώ.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Δημόσιοι υπάλληλοι...

Δημόσιοι υπάλληλοι

Υπάρχουν καλοί και κακοί...

Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλούς, δούλεψε στη ΔΕΗ 35 χρόνια ενσυνείδητα χωρίς λούφα, χωρίς κατάχρηση της θέσης του, χωρίς "λαδώματα" (ενώ θα μπορούσε), χωρίς τίποτα... Η μάνα της φίλης μου της Θ. ήταν άλλη μια... Δουλειά κανονικά από το πρωί μέχρι την λήξη του ωραρίου και όταν δεν έφτανε και αυτό, δουλειά στο σπίτι μέσα στην νύχτα...

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι βέβαια, όπως αυτοί που συνάντησε η Μ. χθες στο ΙΚΑ Αγ. Παρασκευής, οι οποίοι ταλαιπωρούν τον κόσμο αφάνταστα, εξυπηρετούν 4 νούμερα σε 2,5 ώρες, λυγίζουν και τεντώνουν τον νόμο κατά πως τους καπνίσει και αναλόγως από ποια πλευρά ξύπνησαν το πρωί, αγνοούν τις εγκυκλίους, συμπεριφέρονται σαν αφέντες στους δουλοπάροικους, είναι αγενείς και ψεύτες, σαδιστές που ικανοποιούνται με την ταλαιπωρία του άλλου και άνθρωποι τέτοιου ήθους που γυρνάνε να πουν σε μια γυναίκα με μωρό στο χέρι ότι:

Όσο είμαι εγώ εδώ πέρα εσύ δεν πρόκειται να πληρωθείς...

Για τέτοιους δημόσιους υπαλλήλους καμία ταξική αλληλεγγύη δεν νιώθω, καθόλου δεν λυπάμαι για τις περικοπές επιδομάτων και μισθών που έχουν υποστεί, υποκύπτω στα ταπεινότερα των συναισθημάτων και εύχομαι να πάρετε τα αρχίδια μου ακόμα περισσότερο...

Υ.Γ. Δεν είναι ώρα να τρωγόμαστε πόσο μάλλον τώρα  μπροστά στο καβλί που έρχεται αλλά αυτές οι συμπεριφορές με βγάζουν από τα ρούχα μου και θα έπρεπε να καταγγέλλονται πρώτα απ' όλα από τα ίδια τα συνδικάτα... Θα ήθελα να δω πάντως την αλληλεγγύη των συνδικάτων του δημοσίου και να δω αν θα προκηρύξουν απεργία για να μας συμπαρασταθούν...