Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται...(;)

Πρόσφατα, φίλος blogger απέσυρε την φωτογραφία του από το blogger profile του και άλλαξε το knickname του το οποίο "υποδείκνυε" το πραγματικό του όνομα για να προστατευτεί από κάποιους κακοπροαίρετους που τον ενοχλούσαν... Το σχόλιο που άφησα στο blog του, στην ανάρτηση που εξηγούσε το πως και το γιατί, ήταν ότι δεν πρέπει να δίνει σημασία και να τους διαολοστείλει...

Από τότε που έκανε την εμφάνισή του το Google+ έχω σκεφτεί αρκετές φορές να χρησιμοποιήσω το πραγματικό μου όνομα για να υπογράφω τα posts μου... Υποστηρίζω κάθε τι που έχω γράψει εδώ μέσα, ακόμα και αυτά με τα οποία δεν συμφωνώ πλέον, και δεν υπάρχει τίποτα που γράφεται εδώ που να μην το υποστηρίζω και προφορικά ...

Παρά τις παραινέσεις μου στους άλλους, οι οποίες είναι μάλλον επιπόλαιες, εξακολουθώ να χρησιμοποιώ knickname... Ο λόγος είναι ότι το internet όσο υπέροχο μέσον γνώσης και πληροφόρησης είναι, άλλο τόσο είναι ένας βούρκος μέσα στον οποίο κρύβονται σκοτεινά όντα... Όντα που είτε από ψυχική διαστροφή είτε εξαιτίας σκοπιμοτήτων, στοχοποιούν, τρομοκρατούν και κάνουν τη ζωή δύσκολη στα "θύματά" τους...

Μπορεί να νιώθω και να είμαι "καθαρός ουρανός" αλλά δεν θέλω κάποια άποψη μου αν προκαλέσει κάποιο από τα όντα για τα οποία έγραφα παραπάνω, να αποτελέσει αφορμή για να διαταραχτεί η ηρεμία της προσωπικής μου ζωής, έξω από την οθόνη...

Συνεχίζω συνειδητά το ανώνυμο blogging αν και γνωρίζω πολύ καλά ότι η ανωνυμία στο internet είναι κάτι σχετικό αν κάποιος, κάποια στιγμή επιθυμήσει διακαώς να μάθει την ταυτότητά μου...

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Εγώ κι E.Σ.Y. ....

Η διάγνωση έλεγε αριστερή βουβωνοκήλη, η απόφαση να την εγχειρίσουμε πάρθηκε άμεσα και η επέμβαση έγινε την Τετάρτη... Δεν είχα ξανακάνει ποτέ μου εγχείριση, ούτε είχα προσωπική εμπειρία αυτού που λέγεται δημόσιο νοσοκομείο...Γράφω από το κρεβάτι του σπιτιού μου, ξαπλωμένος διότι πονάω πολύ όταν στέκομαι όρθιος ή κάθομαι...

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω...

Η εγχείριση έγινε στο Ασκληπιείο της Βούλας...Η πρώτη εντύπωση για τις κτιριακές εγκαταστάσεις ήταν επιεικώς αρνητική...Διάφορα παραπήγματα και παραγκάκια, κατασκευασμένα εδώ και 100 χρόνια κάποια από αυτά, συνθέτουν το συγκρότημα των υπηρεσιών και των κλινικών του νοσοκομείου... 'Αβαφτοι και μουχλιασμένοι τοίχοι, ελλιπείς εγκαταστάσεις υγιεινής, θάλαμοι με καμένες λάμπες ή χωρίς πρίζες, βουλωμένοι νιπτήρες... Η χειρουργική πτέρυγα (στο πολυώροφο μεγάλο κτίριο για όσους γνωρίζουν τη γεωγραφία του Ασκληπιείου) φάνταζε υπέρ λουξ μπροστά στα άθλια παραπήγματα στα οποία έγινε η εισαγωγή μου...

Μέσα σε αυτό το "ειδυλλιακό" περιβάλλον κινείται και εργάζεται ένας μεγάλος αριθμός εργαζόμενων, από τους γιατρούς μέχρι τις καθαρίστριες, που ανήκουν σε όλες τις κατηγορίες ανθρώπων, καλύπτουν πλήρως, λίγο ή και καθόλου τα στερεότυπα για τους δημόσιους υπαλλήλους... Όπως ο ειδικευόμενος που πήγα να αρπαχτώ με το καλημέρα όταν προσπάθησε να μου πουλήσει εξυπνάδα λέγοντας ότι δεν κατάλαβα τις εντολές του γιατρού μου... Όπως ο υπάλληλος της γραμματείας που με άφησε να περιμένω ένα μισάωρο και χρειάστηκε να του την πει ο γιατρός μου  για να σηκώσει το τηλέφωνο, να κάνει μια κλήση δέκα δευτερολέπτων και να προωθήσει τον φάκελο μου στο χειρουργικό τμήμα... Όπως η νοσοκόμα που με βοήθησε πάρα πολύ όταν κάτι δεν έγινε καλά μετά την εγχείριση και εγώ εκτός από δυνατούς πόνους αντιμετώπισα και μια κρίση πανικού... Και μετά σαν φίλη από τα παλιά παράκουσε την εντολή για λήψη υγρών αποκλειστικά την πρώτη βραδιά και με κέρασε στα κρυφά ζελέ, "αφού κι αυτό νεράκι είναι"... Όπως το γιατρουδάκι που είχε εφημερία και άκουσε τις χριστοπαναγίες που του έριξα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά (μετά του ζήτησα συγνώμη διότι δεν έφταιγε αυτός κι εγώ δεν έλεγχα τον εαυτό μου εκείνες τις ώρες) και με είχε στην έννοια του όλη τη νύχτα και το πρωί πριν πάρω το εξιτήριο....

Αυτά που κρατάω από την εμπειρία μου από το Ασκληπιείο είναι δυο τρία πραγματάκια...

Είδα κάπου ένα κουτί με το σλόγκαν "Το ΕΣΥ είσαι εσύ" να καλεί τους επισκέπτες και τους ασθενείς του νοσοκομείου να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με τις παρεχόμενες υπηρεσίες... Το κουτί περιείχε δυο τρία ερωτηματολόγια συμπληρωμένα όλα κι όλα και δεν το θεωρώ τυχαίο... Το ΕΣΥ δεν είναι εγώ κι εσύ, τουλάχιστον όχι έτσι όπως το κατάντησαν.... Είναι εξοργιστική η εγκατάλειψη του κράτους στις δομές της δημόσιας υγείας οι οποίες όσο χάλια και αν είναι είναι οι μοναδικές στις οποίες μπορούν να έχουν πρόσβαση πάρα πολλοί από τους συμπολίτες μας που όμως τις πληρώνουμε αδρά όλοι οι εργαζόμενοι μέσω της εφορίας και των ασφαλιστικών μας κρατήσεων .... Είναι εξόφθαλμη η προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια να απαξιώσουν και να υποβαθμίσουν τη δημόσια υγεία προς όφελος τόσο των ιδιωτικών νοσηλευτικών κέντρων όσο και της ιδιωτικής ασφάλισής...

Το κράτος έχει τις ευθύνες του, αυτό που δεν μου άρεσε όμως καθόλου είναι ότι είδα μια "δεν γαμιέται" συμπεριφορά και σε αρκετούς εργαζόμενους, όπως στην νοσοκόμα που δεν μάζεψε από κάτω το καπάκι της βελόνας της σύριγγας αλλά το έσπρωξε κάτω από το κρεβάτι ή ο υπάλληλος που περιέγραψα πιο πάνω που ολιγωρούσε για ένα τηλεφώνημα δέκα δευτερολέπτων... Δεν εμπνέουν σεβασμό τέτοιες συμπεριφορές και τρέφουν, δικαιολογημένα, τα στερεότυπα...

Η νοσηλεία των ασθενών δεν μπορεί να εφαρμόζεται φασόν για όλους... Ο κάθε ασθενής έχει διαφορετικές αντοχές, διαφορετική ψυχολογία, αντιμετωπίζει διαφορετικά το κάθε πρόβλημα, δεν μπορείς να τους αντιμετωπίζεις όλους το ίδιο, με νόρμες που απορρέουν από την προσωπική άποψη του κάθε γιατρού και του κάθε νοσηλευτή... Όταν ο ασθενής λέει πονάω, το εννοεί, δεν το κάνει διότι προσπαθεί να "γίνει" με κάποιο legal high...

Για το τέλος μια απλή συμβουλή... Όσοι βρεθείτε σε παρόμοιες καταστάσεις και πρέπει να εγχειριστείτε, προτιμήστε ολική νάρκωση από την επισκληρίδιο... Η δική μου εμπειρία με την επισκληρίδιο ήταν κακή, εν μέρει σε αυτήν οφείλεται η κρίση πανικού που έπαθα ενώ και οι περιορισμοί που έχεις μετά την ανάνηψη είναι πολλοί περισσότεροι απ' ότι με την ολική νάρκωση...

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

"Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού)" του J.R.R.Tolkien

Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού) -  J.R.R.Tolkien
Μην τάξεις τ' άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι... Εμένα μου τάξανε κουλούρι, αν και δεν είμαι παιδί, αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα... 

Είμαι από αυτούς που πρώτα γνώρισαν τον κινηματογραφικό "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" κι έπειτα τον λογοτεχνικό... Την τριλογία πρέπει να την έχω δει ολόκληρη καμιά εικοσαριά φορές, συμπεριλαμβανομένων των extended versions... Μετά διάβασα το "Σιλμαρίλλιον" και...πίστεψα!!! Ήμουν πλέον φανατικός του Tolkien... Φέτος τα Χριστούγεννα ο Άη Βασίλης μου έφερε την τριλογία του Άρχοντα και την ξεκίνησα με ανυπομονησία και προσμονή... αλλά κάτι δεν δούλευε...

Στο πρώτο μισό της "Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού" προσπαθούσα να καταλάβω γιατί αργεί τόσο πολύ να πάρει μπρος η πλοκή, γιατί το βιβλίο ξοδεύεται σε ατελείωτες και μονότονες περιγραφές λιβαδιών και δασών με διάφορα τραγούδια ή ποιήματα να παρεμβάλλονται ανά τακτά (πολύ τακτά μερικές φορές) χρονικά διαστήματα... Μερικές φορές φαινόταν σαν ο Tolkien να απολάμβανε υπέρ τω δέον την ικανότητα του να πλάθει σύμπαντα, ιστορίες και λογοτεχνία μέσα στην λογοτεχνία...Φυσικά δεν θέλω και δεν τολμώ να είμαι ασεβής απέναντι στην μεγαλειότητα του διότι ο Ερού θα με τιμωρήσει...  Από την μέση και μετά, από το Σκιστό Λαγκάδι κι έπειτα το βιβλίο παίρνει τα πάνω του,ζωντανεύει και καταφέρνει να δώσει στον αναγνώστη την συγκίνηση που αναζητά... 

Η υπόθεση γνωστή ακόμα και στους μη μυημένους στον κόσμο του Tolkien ... Ένα πανίσχυρο δαχτυλίδι κατασκευασμένο από τον Σκοτεινό Άρχοντα, φτάνει στα χέρια ενός Χόμπιτ, μιας φυλής ανθρωποειδών πλασμάτων και αναλαμβάνει μαζί με μια συντροφιά που απαρτίζεται από Ανθρώπους, Ξωτικά, Νάνους και άλλα Χόμπιτ να καταστρέψει το Δαχτυλίδι που η δύναμή του απειλεί την γαλήνη του κόσμου, κάνοντας ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους προς την χώρα το Κακού... Το βιβλίο έχει αρκετές διαφορές με την ταινία όπως και χαρακτήρες που ποτέ δεν είδαμε στο πανί γεγονός που βάζει στην θέση τους κομμάτια του παζλ τα οποία έλειπαν για όσους είχαν δει μόνο τις ταινίες... Οι χαρακτήρες, όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο είναι αρκετά ρομαντικοί, αντιστοιχούν σε μεγάλο βαθμό στα στερεότυπα του ηρωισμού και της αγνότητας ή της κακίας χωρίς όμως να είναι τετριμμένοι... Αυτό που εντυπωσίασε είναι ότι το βιβλίο μοιάζει πιο παιδικό από αυτό που πίστευα εγώ ότι θα είναι χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι είναι ένα παιδικό ανάγνωσμα...

Το βιβλίο, εν κατακλείδι, δεν είναι κακό, είναι για την ακρίβεια ένα καλό βιβλίο απλά οι προσδοκίες που είχα εγώ ήταν πολύ μεγαλύτερες... Μπορεί και να το αδικώ οπότε περιμένω να κάτσει η εμπειρία της ανάγνωσής του μέσα μου και μετά να το ξανασκεφτώ πιο ψύχραιμα...

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Για το χτύπημα στο The Mall...

Θα ήθελα να πω δυο πραγματάκια για το χτύπημα στο The Mall...

Δεν ξέρω ποιος θα αναλάβει την ευθύνη του χτυπήματος, αν ήταν προβοκάτσια, πολιτικό, από αναρχικούς, φασίστες ή μαφιόζικο... Αν ήταν και πολιτικό ένας λόγος παραπάνω για αυτά που θα πω...

Καλώς ή κακώς και δεν θα το αναλύσουμε εδώ τώρα, το The Mall είναι ένας χώρος που μαζεύονται πολλοί άνθρωποι και ειδικότερα πολλές οικογένειες με παιδιά, ειδικά τις Κυριακές, γιατί δίνει τη δυνατότητα στο γονιό να πιει τον καφέ του, να κάνει τη βόλτα του και να αφήσει το παιδάκι του να τρέξει χωρίς να σκέφτεται για τα αυτοκίνητα που περνούν, το κρύο ή τη βροχή... Το ξέρω γιατί το έχω κάνει κι εγώ πολλές φορές και θα το ξανακάνω... Το να επιλεγεί λοιπόν το The Mall ως στόχος την συγκεκριμένη μέρα και ώρα, φανερώνει έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή, ανθρώπους/κτήνη που αδιαφορούν πλήρως για το αν οι πράξεις τους έχουν συνέπειες και αθώα θύματα... 

Δεν με ενδιαφέρει ο συμβολισμός του χτυπήματος, εφόσον αυτό είναι πολιτικό, διότι εξόχως συμβολικό θα ήταν αν είχε γίνει και σε ώρες που το πολυκατάστημα ήταν κλειστό, όχι βέβαια ότι η ζωή των υπαλλήλων security που θα βρίσκονταν στον χώρο, έχει μικρότερη σημασία από ενός παιδιού ή κάποιου ενήλικα που απολαμβάνει τη βόλτα του...

Αν το χτύπημα είναι πόνημα μηχανισμών που στόχο έχουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από την καυτή επικαιρότητα και την καθημερινότητα, ένας λόγος παραπάνω να επιμείνω στα συμπεράσματα που έβγαλα πιο πάνω για την ποιότητα των δραστών...

Σκέφτηκα αρκετές φορές χθες τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ κι η οικογένεια μου χθες στο The Mall, εγώ, ο γιος μου και η έγκυος γυναίκα μου, την λαχτάρα που θα παίρναμε για να μην πω τίποτα χειρότερο...

Ότι χρώμα, ύφος και σκοπό και να έχει αυτό το χτύπημα είναι καταδικαστέο... Αλίμονο αν κάνουμε εκπτώσεις στην ανθρώπινη ζωή...

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

4 χρόνια "Ψαροκόκαλο"...

Το "Ψαροκόκαλο" αποδείχτηκε γερό κόκαλο... Ξεκίνησε στις 18/01/2009 και τέσσερα χρόνια μετά είναι alive and kicking (που λένε και στο χωριό μου) και μπαίνει στον πέμπτο χρόνο της ζωής του... Ετοιμάζεται να υποδεχτεί όλες τις αλλαγές και τα γεγονότα που θα σημαδέψουν την ζωή του κατόχου του μέσα στην χρονιά που έρχεται, να τον βοηθήσει να πει τον καημό του, την χαρά του, αυτά που σκέφτεται και αυτά που θέλει, ίσως και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα... Χρόνια του πολλά!!!

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Η ποδηλατάδα έμεινε στην μέση...

Έμαθα σήμερα ότι ένας γνωστός με τον οποίο κάποτε είχαμε βρεθεί σε μια παρέα, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα οδηγώντας το ποδήλατό του στον γυρισμό από τη δουλειά... Κατευθείαν σκέφτηκα την χήρα γυναίκα του που δεν πρέπει να είναι ούτε τριάντα και το τρίχρονο παιδάκι τους, ίδια ηλικία με τον Σ. μου...

Το δικό μου ποδήλατο κάθεται στην αποθήκη εδώ και πολύ καιρό... Αυτές τις μέρες όλο μου περνούσε από το μυαλό να το πουλήσω... Δεν κατάφερα ποτέ να το εντάξω στην καθημερινότητά μου είτε σαν μέσο μεταφοράς είτε σαν όργανο γυμναστικής... Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ένιωσα άνετα να οδηγώ στους δρόμους και ο χρόνος ήταν και είναι εξαιρετικά περιορισμένος για ποδηλατάδες σε δάση και εξοχές...

Επιμένω, και από σήμερα ακόμα περισσότερο, ότι η Αθήνα τόσο από άποψη γεωγραφικού αναγλύφου, όσο και από άποψη ποιότητας δρόμων και συνολικής απουσίας της ποδηλατικής κουλτούρας, είναι ακατάλληλη για ποδηλάτες... Μακάρι τα πράγματα να ήταν όπως στο Άμστερνταμ ή ακόμα και στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα από την εδώ πλευρά των συνόρων όπου, το ποδήλατο είναι κουλτούρα που έχει υιοθετηθεί από όλους αλλά δεν είναι και δεν φαίνεται να μπορούν να γίνουν... Δεν φτάνει απλά η θέληση, υπάρχουν και αντικειμενικές συνθήκες που εμποδίζουν την ασφαλή χρήση του ποδηλάτου στους αθηναϊκούς δρόμους...

Το δικό μου ποδήλατο αν τελικά δεν πουληθεί, θα μείνει για πολύ καιρό ακόμα στην αποθήκη... Ο λόγος απλός, φοβάμαι τι μπορεί να μου συμβεί και δεν μπορώ να σκέφτομαι την Μ. και τα παιδιά μου στην κατάσταση που είναι σήμερα η γυναίκα και το παιδί του φουκαρά του Χ. ...

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Πλατινένιος δίσκος...

πλατινένιος δίσκος

Από την Καθημερινή

Και τώρα τι;

Μου είχαν μπει ψύλλοι στα αυτιά εδώ και λίγους μήνες αλλά ένιωθα/προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι έπρεπε να δείξω υπομονή... Οι εξελίξεις δεν με δικαιώνουν ούτε για αυτή την απόφασή μου ούτε και γι' αυτή που πήρα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου... Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίζεται με γοργά βήματα όλο και πιο δεξιά και δείχνει να έχει μοναδικό του στόχο να γίνει ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ, να πάρει μέρος στο παιχνίδι της εξουσίας... 

Όταν μιλούσαμε για κυβερνώσα Αριστερά κάποιοι από εμάς δεν είχαμε κάτι τέτοιο στο μυαλό μας... Μια "προοδευτική" φρασεολογία εμπλουτισμένη με τσιτάτα καθωσπρεπισμού (για να μην ξεχνιόμαστε και τρομάζουμε την πελατεία...) δεν λέει κάτι, δεν αλλάζει κάτι... Χρειάζονται πράξεις, έργα, δεσμεύσεις και καθαρά λόγια... 

Σκέφτομαι ότι αυτή την απογοήτευση που νιώθω εγώ θα την νιώθουν κι άλλοι και μέσα στην βάση του ΣΥΡΙΖΑ και θα αναρωτιούνται και κάποιοι γιατί φαίνεται να είναι σε κάμψη η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ δημοσκοπικά τον τελευταίο καιρό... Μα γιατί να προτιμήσεις ένα μαϊμού προϊόν όταν έχεις διαθέσιμο το αυθεντικό; Όσο περισσότερο μοιάζει με το ΝΔΣΟΚ ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο πιο περιττή γίνεται η παρουσία του...

Υ.γ.1 Το χειρότερο από όλα είναι ότι η ματαίωση της ελπίδας που συντηρούσε η αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ σπρώχνει κι άλλο κόσμο στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής...

Υ.γ.2 Και τώρα τι ψηφίζουμε;

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

"Anonymous" των Frederic Bardeau/Nicolas Danet

Anonymous - Frederic Bardeau/Nicolas Danet
Ενδιαφέρον και ευκολοδιάβαστο ανάγνωσμα  το βιβλίο των Frederic Bardeau και Nicolas Danet, μια έρευνα πάνω στο διαδικτυακό και κοινωνικό φαινόμενο που λέγεται Anonymous...

Το γαλλικό δίδυμο αναζητεί και εντοπίζει τις ρίζες των Anonymous στην κουλτούρα της αμφισβήτησης της δεκαετίας του ΄60 και την κυβερνοκουλτούρα όπως αυτή διαμορφώθηκε ήδη από τα πρώτα βήματα του Internet αλλά και του προγόνου  του, του ARPANET...  Επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή για το ποιες ήταν οι εκφράσεις του χακτιβισμού πριν από την εμφάνιση των Anonymous και παρουσιάζει το χρονογράφημα της εμφάνισης τους και των γεγονότων εκείνων που οδήγησαν στη διαμόρφωση της μορφής που έχουν σήμερα...

Οι Anonymous, ένα διαδικτυακό φαινόμενο της ψηφιακής εποχής, είναι η κυριότερη και πιο προβεβλημένη εκδοχή του κυβερνοακτιβισμού όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα ως ακόμα ένα μέσο επίτευξης κοινωνικών και πολιτικών  διεκδικήσεων πέραν των παραδοσιακών... "Μάστορες" στη διαχείριση της εικόνας και των συμβόλων κατάφεραν να στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητάς πάνω τους με τις εντυπωσιακές κυβερνοεπιθέσεις τους και την υποστήριξή τους σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες... Η αποδοχή που γνωρίζουν είναι πρωτοφανής παρά την αρνητική στάση των κρατών και των πολυεθνικών απέναντί τους... Σίγουρα αποτελούν αφορμή για πολλούς νέους για να αποκτήσουν πολιτική συνείδηση και να διαμορφώσουν μια συμμετοχική στάση απέναντι στα κοινά... Από την άλλη κάποια αμφιλεγόμενα χτυπήματα καθώς και η συζητήσιμη, ενίοτε, αισθητική τους εγείρουν ερωτήματα στο κατά πόσον μπορεί πραγματικά αυτό το κίνημα που ξεκινά μέσα από το Internet, να βγει έξω στους δρόμους και να επηρεάσει την πραγματική ζωή...

Στο τέλος του βιβλίου το συγγραφικό δίδυμο επιχειρεί να διατυπώσει κάποιες υποθέσεις σχετικά με την μετεξέλιξη ή όχι αυτού του φαινομένου... Θα καταφέρουν οι Anonymous να αλλάξουν τον κόσμο; Ίσως αλλά μόνο αν καταφέρουν να συνδεθούν με τις μάζες που διεκδικούν στην πραγματική και όχι στην εικονική ζωή... Ο ρόλος τους μπορεί να είναι ρόλος επικουρικός σε μια κινητοποίηση, οι πραγματικές μάχες δίνονται σώμα με σώμα...