Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Status update...

Περνάω δεύτερο τραπεζικό διαγνωστικό έλεγχο μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, από Pimco σε Black Rock, ενδιάμεσα ένας επιπλέον έλεγχος από την Clayton, συν μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου... Δουλεύω πάλι σε καταιγιστικούς ρυθμούς, δεν υπάρχουν ωράρια, ούτε σαββατοκύριακα, ίσως ούτε και άδεια αν επαληθευτεί το worst case σενάριο... Είμαι πια μπαρουτοκαπνισμένος, βετεράνος αυτών των projects, έχω εμπειρία που γράφει πολύ καλά στο cv μου, το πρόβλημα είναι ότι δεν θέλω να την πουλήσω, δεν θέλω να γίνει καθημερινότητα όλη αυτή η τρέλα... Ο χρόνος που περνάει δεν εξαγοράζεται κι εγώ θέλω ξεκούραση και διακοπές...

Υ.Γ. Εννοείται πως ποστάρω από το γραφείο...

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Το κοτσάνι...

Χθες το απόγευμα, γύρω στις 8:00, στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής, ο Σ. κάνει κούνια στην παιδική χαρά...

Σ. : Μπαμπά, πότε θα ανάψει το κοτσάνι;
Εγώ: ... Ποιο κοτσάνι, αγόρι μου;
Σ. : Αυτό που γίνεται μπλε στο σκοτάδι...
Εγώ: Πού είναι αυτό το κοτσάνι, αγόρι μου;;;
Σ. : Πάνω στην εκκλησία, μπαμπά...
Εγώ: (Γελάω) Δεν είναι κοτσάνι αυτό, αγόρι μου, είναι ο σταυρός της εκκλησίας!
Σ. : Ναι, σωστά... το κοτσάνι!

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Το καρπούζι μου...

Πόσες φορές δεν καταράστηκα τις επιλογές μου για το ότι δεν κατάφερα να διακριθώ όσο ήθελα και όσο φανταζόμουν στον επαγγελματικό στίβο; Πόσες φορές δεν σκεφτόμουν το πόσο καλός θα γινόμουν αν είχα ακολουθήσει την κλίση μου, την ιστορία και την αρχαιολογία; Ξέρω πλέον ότι δεν είχα δίκιο, ότι ξόδεψα υπερβολικά πολύ χρόνο να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν... Συζητώντας με την Μ. την Κυριακή στο αυτοκίνητο, καθ' οδόν για την θάλασσα και με τον Θ. να γκρινιάζει, κατάφερα να σχηματίσω στο μυαλό μου και να εκφράσω με λόγια αυτό που καιρό τώρα σκεφτόμουν... 

Δεν μπορείς να κρίνεις ή να υποθέτεις την κατάληξη ενός ανθρώπου απομονώνοντας συγκεκριμένες πτυχές του χαρακτήρα του και συγκεκριμένες επιλογές... Είναι εξαιρετικά σημαντικό να επιλέγεις αυτό που εσύ θέλεις αλλά κάθε επιλογή πρέπει να την στηρίξεις, να παλέψεις γι' αυτήν, δεν γίνεται να περιμένεις ότι απλά μια επιλογή θα σε οδηγήσει από μόνη της εκεί που θες... Ο ίδιος χωρίς αυτοπεποίθηση, λιπόψυχος άνθρωπος (που ήμουν και πιστεύω δεν είμαι πια) που έκανε συγκεκριμένες επιλογές τις οποίες μετάνιωσε πολλάκις, πώς θα μεταμορφωνόταν σε ένα δυναμικό και σίγουρο για τον εαυτό του άνθρωπο που κυνηγά να επιτύχει το όνειρο του, στον δρόμο που αυτός διάλεξε; Είναι ο δρόμος του ονείρου στρωμένος με ροδοπέταλα; Είναι εξασφαλισμένη η επιτυχία όταν διαλέγεις να ακολουθήσεις την κλίση σου; Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι αρνητική... Παρόμοια και παράλληλη πορεία με αυτή που ακολούθησα μέχρι σήμερα θα είχα αν είχα επιλέξει το δρόμο ενός ιστορικού/αρχαιολόγου και όχι του προγραμματιστή... Πώς θα μπορούσα να διακριθώ αφού πάντα θα έβλεπα τον εαυτό μου κατώτερο των περιστάσεων, χειρότερο των άλλων, ανεπαρκή, λίγο...

Σε ένα τομέα δεν λιποψύχησα, δεν έκανα πίσω όσο κι αν μπορεί να φοβήθηκα κάποιες στιγμές και αυτός είναι της οικογένειας και της προσωπικής ζωής... Δεν ξέρω πως έγινε αυτό αλλά έγινε... Έκανα επιλογές, τις στήριξα, στύλωσα τα πόδια στα ζόρικα και βγήκα νικητής... Σήμερα στα, σχεδόν, 35 μου, έχω μια γυναίκα και δυο παιδιά που υπεραγαπώ... Ξέρω ότι κάποιες από τις επιλογές που έκανα σε προσωπικό επίπεδο ίσως και να έβλαψαν την επαγγελματική μου ζωή, δεν μετανιώνω όμως, το αποτέλεσμα με δικαιώνει... Ίσως να μην είμαι φτιαγμένος να κρατάω δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη αλλά τουλάχιστον για το καρπούζι που διάλεξα βάζω κάθε μέρα τα δυνατά μου...

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

"World of Warcraft: Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" της Christie Golden

World of Warcraft: Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών - Christie Golden
Κατώτερο των προσδοκιών μου αποδείχτηκε δυστυχώς το  "Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" της Christie Golden... Η εξαιρετική εμπειρία της ανάγνωσης άλλων βιβλίων της (δες εδώ κι εδώ) μου υποσχόταν πολλές περισσότερες συγκινήσεις αλλά δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενα... Ίσως να φταίει και η μετάφραση του Δημήτρη Γρουμπού αλλά δεν νομίζω ότι του αναλογεί το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης... 

Το βιβλίο εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν τον Άρθας Μένεθιλ, γιο του Τέρενας, βασιλιά του Λόρντερον, να ασπαστεί τις δαιμονικές δυνάμεις και από παλαδίνος, μέλος του Τάγματος της Αργυρής Χειρός να γίνει ένα Ιππότης του Θανάτου... Τον παρακολουθούμε από την παιδική του ηλικία, από την πρώτη εισβολή της Ορδής στο Άζεροθ μέχρι και την ενηλικίωσή του και τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του...

Το  "Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" κυκλοφορεί σε μια έκδοση μεγαλύτερη σε μέγεθος από αυτό των υπόλοιπων βιβλίων της σειράς του World of Warcraft, κάτι όχι πολύ βολικό για ένα βιβλίο με μαλακό εξώφυλλο... 

Το πρώτο μισό του βιβλίου δεν συναρπάζει... Η Golden, στην προσπάθειά της να δώσει μια εις βάθος περιγραφή των πτυχών του χαρακτήρα του Άρθας που τον οδήγησαν στην σκοτεινή πλευρά, τσαλαβουτάει σε θολά νερά και δείχνει να μην μπορεί να εστιάσει στον χαρακτήρα... Η ανάπτυξη είναι αποσπασματική, πολύ συχνά αφελής και μερικές φορές εκπίπτει σε φτηνό ρομάντζο όταν εμπλέκεται στην ιστορία η Τζάινα Πράουντμουρ, ο παιδικός έρωτας του Άρθα...

Στο δεύτερο μισό του βιβλίου και αφού ο Άρθας έχει ανακαλύψει την Λεπίδα της Παγωνιάς, ένα θρυλικό ξίφος με απεριόριστη δύναμη, η πλοκή ζωντανεύει και η  Christie Golden θυμίζει την συγγραφέα που αγάπησα σε παλιότερα βιβλία της αλλά και πάλι το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό... Στην προσπάθειά της να αναπτύξει όσο καλύτερα μπορεί την ιστορία της, προσθέτει υπερβολικά πολλά στοιχεία τα οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί και τα αφήνει μισοτελειωμένα... Μόνο ως φιάσκο θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον τρόπο με τον οποίο "ξεπετάει" στην κυριολεξία μέσα σε δυο σελίδες την ήττα της Φλεγόμενης Λεγεώνας στο Κάλιμντορ...

Με λύπη μου το ομολογώ αλλά το  "Άρθας - Η Άνοδος του Βασιλιά των Νεκρών" είναι ένα μέτριο βιβλίο, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με άλλα έργα της Christie Golden και ουσιαστικά μπορεί να απευθύνεται μόνο σε τακτικούς αναγνώστες της λογοτεχνίας Warcraft, εξοικειωμένους με το σύμπαν του, όπως εγώ, οι οποίοι θα δείξουν μια κάποια επιείκεια και αυτή μόνο για συναισθηματικούς λόγους...

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Θυμάστε την Κωνσταντίνα Κούνεβα;

Δικαστική δικαίωση για την Κωνσταντίνα Κούνεβα


Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα τον Δεκέμβριο του 2008 καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά.

Κωνσταντίνα Κούνεβα


Με απόφασή του την Παρασκευή το δικαστήριο επιδίκασε στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τις 80.000 ευρώ καλείται να καταβάλλει άμεσα.

Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως "εργατικό ατύχημα", καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της Κούνεβα από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε η εργαζόμενη, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

Η δίκη για την υπόθεση ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου 2013 απουσία της η Κ. Κούνεβα η οποία βρίσκεται στο Παρίσι για χειρουργικές επεμβάσεις.

Οι δικηγόροι της, Δάφνη Βαγιανού και Βαρβάρα Βολτέα, κατέθεσαν σωρεία εγγράφων και αποδεικτικών στοιχείων που καταδείκνυαν ότι η Κούνεβα είχε μπει στο στόχαστρο της εργοδοσίας εξαιτίας της έντονης συνδικαλιστικής δράσης που είχε αναπτύξει.

Σημειώνεται ότι η κ.Κούνεβα, μετά και τις ευθείες απειλές κατά της ζωής της, είχε αιτηθεί με σωρεία εγγράφων προς την εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ την αλλαγή της βάρδιάς της, από βραδινή σε πρωινή, αλλά και τη μετακίνησή της από το Μαρούσι στο Θησείο, όπου διέμενε. Ουδέποτε όμως έγινε δεκτό το αίτημά της. Ανάμεσα στους λόγους που ανέφερε, ήταν και το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε το ανήλικο παιδί της, την επιμέλεια του οποίου είχε εξ ολοκλήρου η ίδια.

Η Κ. Κούνεβα εργαζόταν ως καθαρίστρια σε συνεργείο καθαρισμού των ΗΣΑΠ. Τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου το 2008, όταν μετά τη λήξη της βάρδιάς της επέστρεφε στο σπίτι της, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους οι οποίοι την περιέλουσαν με βιτριόλι.

Στη συνέχεια τής άνοιξαν το στόμα και την πότισαν με το ίδιο καυστικό υγρό, προκαλώντας σοβαρότατες βλάβες στα ζωτικά της όργανα.

Η υπόθεσή της προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης και ταυτόχρονα έφερε στο φως τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στις εταιρείες καθαρισμού με τους νοικιασμένους εργαζομένους.

Παρά τις συνεχείς επεμβάσεις, ο οισοφάγος της είναι κατεστραμμένος, αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στην αναπνοή και στην κατάποση, γι' αυτό και πολλές φορές κοιμάται καθιστή.

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Lorenzo's Oil...

Τα ξημερώματα, γύρω στις 4:00, ξύπνησα για να ταΐσω τον μπέμπη... Το STAR έπαιζε την ταινία "Lorenzo's Oil" ... Η ταινία αφηγείται την ιστορία των Augusto και Michaella Odone οι οποίοι όταν ο γιος τους διαγιγνώσκεται με μια σπάνια ασθένεια που καταστρέφει το νευρικό σύστημα και οδηγεί στον θάνατο (ALD) ξεκινούν έναν υπεράνθρωπο αγώνα για την εξεύρεση θεραπείας που θα σώσει τη ζωή του παιδιού τους... 

Η ιστορία τους είναι μια ιστορία αφάνταστου πόνου και αυτοθυσίας αλλά και ένας ύμνος στην αγάπη και τη ζωή... Οι προσπάθειες των Odone έπιασαν τόπο όταν κατάφεραν, ουσιαστικά μόνοι τους, να ανακαλύψουν μια θεραπεία βασισμένη στο ελαιόλαδο η οποία βοηθά στην ανάσχεση της ασθένειας και στην βελτίωση της ζωής των ασθενών... Για τα επιτεύγματά του και την προσπάθεια που κατέβαλλε στην ανακάλυψη της θεραπείας, απονεμήθηκε στον Augusto Odone ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Stirling... 

Δυστυχώς, η θεραπεία που ανακάλυψαν δεν ήταν αρκετή για να θεραπεύσει τον γιο τους, η ζημιά της υγείας του οποίου ήταν μη αναστρέψιμη... Παρά το γεγονός ότι κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή το γιο τους για πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο, ο Lorenzo πέθανε το 2008 σε ηλικία 30 ετών... Το 2000 είχε φύγει από τη ζωή η μητέρα του Michaella...

Η Μ. εδώ και χρόνια δεν αντέχει να δει αυτή την ταινία...

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Η πρώτη απάντηση που έδινα σε αυτήν την κλισέ ερώτηση που γίνεται στα παιδάκια ήταν ότι θέλω να φτιάχνω τραπεζάκια... Δεν θυμάμαι καν πως μου είχε κολλήσει κάτι τέτοιο, ήμουν πραγματικά πολύ μικρός... 

Καθώς μεγάλωνα στη δεκαετία του '80 που το βίντεο ήταν must have gadget και απόλυτο status symbol, η επόμενη επαγγελματική μου επιλογή ήταν να έχω το δικό μου video club... 

Όντας παιδί εσωστρεφές και διαβαστερό, η επόμενη λογική επιλογή μου ήταν να θέλω να γίνω συγγραφέας... Φανταζόμουν μάλιστα τον εαυτό μου να είναι κάτι μεταξύ Ιουλίου Βερν και Bruce Springsteen, ένας συγγραφέας pop star, που δίνει αυτόγραφα και συνεντεύξεις αλλά αποθεώνεται από κοινό και κριτικούς... Τότε οι γονείς μου έσπευσαν να με επαναφέρουν στην πραγματικότητα και μου είπαν ότι δεν μπορώ να γίνω μόνο συγγραφέας διότι δεν θα έβγαζα λεφτά για να ζήσω και ότι θα έπρεπε να κάνω και κάτι άλλο... Για χρόνια τους κατηγορούσα ότι μου έκοψαν τα φτερά πριν ανοίξουν αλλά η αλήθεια είναι ότι αφενός αυτοί μου παρουσίασαν απλά την πραγματικότητα και αφετέρου ότι αν ήθελα πραγματικά να γίνω συγγραφέας θα είχα επιμείνει, θα είχα ψάξει τρόπους για να πετύχω τον στόχο μου και θα είχα αναγκάσει τους γονείς μου να με στηρίξουν στην απόφασή μου... Αν για κάτι δεν μπορώ να τους κατηγορήσω είναι ότι δεν υποστήριξαν τις επιλογές μου όταν αυτές ήταν τελεσίδικες...

Τα επόμενα χρόνια οι επαγγελματικές μου επιλογές ήταν συγκεχυμένες και αόριστες, βασικά δεν ήξερα τι θέλω να κάνω... Προσπαθούσα να συνδυάσω το τερπνόν μετά του ωφελίμου, επαγγέλματα με κύρος, αίγλη και λεφτά (?) που θα μπορούσα να τα φέρω εις πέρας βάση των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων που είχα ή που νόμιζα πως είχα... Μόνο ένα επάγγελμα με γοήτευε πραγματικά και αυτό ήταν του αρχαιολόγου/ιστορικού όμως η πολύ κακή σχέση μου με τα αρχαία ελληνικά και η αβέβαιη επαγγελματική αποκατάσταση με απέτρεψαν από το να δοκιμάσω την τύχη μου στην τρίτη δέσμη...

Επέλεξα ορθολογικά, χωρίς συναίσθημα, αφού αυτό είχα πάρει την απόφαση να το καταπνίξω... Στα μέσα της δεκαετίας του '90 η Πληροφορική και τα Οικονομικά φάνταζαν επιλογές μονόδρομοι αν στόχευες σε καλή επαγγελματική αποκατάσταση και στο να ζήσεις το american dream αλά ελληνικά... Τα Οικονομικά μου φάνταζαν βαρετά, η επιλογή ήταν δεδομένη: Πληροφορική... Τι κι αν δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με τους υπολογιστές μέχρι τότε παρά μόνο παίζοντας κάποια παιχνίδια στα pc των φίλων μου;

Τελείωσα την σχολή, πήγα φαντάρος, έπιασα δουλειά... Εδώ και 8 χρόνια ασχολούμαι με αυτό που σπούδασα, είμαι τυχερός σε αυτό... Πολλές φορές κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να έχω κάνει πολλά πράγματα διαφορετικά και να έχω υποστηρίξει περισσότερο τον εαυτό μου και τις επιλογές που έκανα, θα μπορούσα να έχω διευκολύνει περισσότερο τη ζωή μου και να έχω γλυτώσει από αρκετή κλάψα και αυτολύπηση....

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

"Ο Άρχοντας των Μυγών" του William Golding

Ο Άρχοντας των Μυγών -  William Golding
Ποια είναι γραμμή εκείνη που όταν την διασχίσεις περνάς από τον πολιτισμό στην αγριότητα; Είναι η παιδική αθωότητα κάτι δεδομένο ή πολυτέλεια των πολιτισμένων δυτικών κοινωνιών; Είναι τελικά ο άνθρωπος ένα ζώο το οποίο δεν εκδηλώνει τα άγρια ένστικτά του μόνο και μόνο επειδή δεν το επιτρέπει το πλαίσιο των κανόνων και των νόμων της ανθρώπινης κοινωνίας; Είναι ικανός ο φόβος, της νύχτας, του άγνωστου, της πείνας, του θανάτου να μεταμορφώσει παιδιά σε κτήνη;

Αυτές και πολλές άλλες ερωτήσεις θέτει το καταπληκτικό μυθιστόρημα του William Golding"Ο Άρχοντας των Μυγών" , ένα βιβλίο που απόλαυσα από κάθε άποψη και θα εξηγηθώ παρακάτω...

Ένα αεροπλάνο πέφτει σε ένα έρημο τροπικό νησί, μοναδικοί επιζώντες παιδιά, αγόρια όλα... Τα παιδιά θα προσπαθήσουν να οργανωθούν και να επιβιώσουν, να σχηματίσουν μια μικρή κοινότητα που θα λειτουργήσει οργανωμένα με απώτερο σκοπό την σωτηρία και την επιστροφή στην πατρίδα τους... Στην πορεία τα πράγματα αλλάζουν, από την μία η σκληρή επιβίωση σε ένα έρημο νησί και από την άλλη έριδες και κόντρες που προκύπτουν μεταξύ των παιδιών καθώς και η εμφάνιση ενός μυστηριώδους "θεριού", οδηγούν τις καταστάσεις στα άκρα με αποκορύφωμα ένα τραγικό φινάλε...

Το βιβλίο ξεκινάει σαν μια απλή περιπέτεια μερικών παιδιών που προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα έρημο νησί αλλά εξελίσσεται σε μια εις βάθος ματιά μέσα στον ψυχισμό των ηρώων/παιδιών και σε μια ανελέητη μομφή για τις σύγχρονες κοινωνίες και τα θεμέλια πάνω στις οποίες είναι φτιαγμένες, μια μελέτη πάνω στην βία και τη γοητεία που ασκεί... Ο "Άρχοντας των Μυγών" είναι ένα βιβλίο που προκαλεί δυνατά συναισθήματα... Δεν είναι λίγες οι φορές που εξοργίστηκα με την αγριότητα και τον παραλογισμό, που ένιωσα αγωνία συμπάσχοντας με τους ήρωες του, που στενοχωρήθηκα με τις κακουχίες που υπέφεραν... Αυτό που είναι πραγματική γροθιά στο στομάχι είναι η αντίθεση της στερεότυπης αντίληψης της παιδικής αθωότητας που έχουμε στο μυαλό μας με την αγριότητα και τη βία που παρουσιάζεται να ασκούν δωδεκάχρονα παιδιά μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου... 

Προσωπικά, νιώθω ότι ο  "Άρχοντας των Μυγών" δικαιώνει μια πεποίθηση που έχω εδώ και πολλά χρόνια... Πιστεύω μεν ότι οι χαρακτήρες και οι συμπεριφορές σχηματίζονται μέσα από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον και τις αντικειμενικές συνθήκες αλλά τα επίπεδα της αγριότητας και της βίας που ασκεί ο καθένας μας εξαρτώνται από αυτό που είναι καταγεγραμμένο μέσα του, στα γονίδιά του, από την πρώτη στιγμή της γέννησής του...  

Ο "Άρχοντας των Μυγών"  ήταν μια εξαιρετική αναγνωστική εμπειρία από πάσης απόψεως... Η μετάφραση ήταν εξαιρετική (Ρένα Χατχούτ), το βιβλίο είχε πολύ πρακτικό μέγεθος, η βιβλιοδεσία υπέροχη, το εξώφυλλο, όπως και όλα της αντίστοιχης σειράς του Καστανιώτη, πάρα πολύ κομψό και η τιμή του βιβλίου από την Πολιτεία πραγματικά μαγική (1,78€)... Σε συνδυασμό με την υπέροχη ιστορία, πραγματικά,  τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα βιβλίο;

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Η δική μου Αίγινα...

Η δική μου Αίγινα είναι ομορφότερη από την Αίγινα που βλέπουν τα μάτια των άλλων, η δική μου Αίγινα δεν χωράει σε φωτογραφίες... 

Η αγάπη μου δεν έχει να κάνει με την ομορφιά της, η οποία στα δικά μου μάτια είναι αδιαμφισβήτητη, ούτε με τις παραλίες της που δεν θα μπουν ποτέ στα αφιερώματα του Lonely Planet...

Έχει να κάνει με αναμνήσεις και με γεύσεις και μυρωδιές και συναισθήματα...

Έχει να κάνει με την γαλήνη που σου χαρίζει ένα μέρος που όταν επιστρέφεις σε αυτό νιώθεις ότι είσαι σπίτι...

Έχει να κάνει με τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και ξέρω ότι θα με υποδεχτούν ξανά όταν με δουν φωνάζοντάς με με το όνομά μου...

Έχει να κάνει με τις εικόνες που ζουν μέσα στο μυαλό μου όπως αυτή με με τον γιο μου να διαλέγει φρούτα από το καφάσι ή ψάρια στην ψαραγορά...

Έχει να κάνει με αναμνήσεις από ξενύχτια, γέλια, ουζοποσίες, βόλτες με άμαξες, φίλους και έρωτες...

Έχει να κάνει με την πρώτη σοβαρή τούμπα του γιου μου, την νύχτα που οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου πλήθυναν...

Έχει να κάνει με την αγωνία μου να γνωρίσω τη δική μου Αίγινα στον μικρό μου γιο, έστω και τώρα που είναι βρέφος, να μάθει τι ζούμε εγώ, η μαμά του κι ο αδερφός του, να κερδίσει τον χαμένο χρόνο... 

Η δική μου Αίγινα είναι το δικό μου χαρούμενο μέρος μου, my happy place, είναι το μέρος που θέλω να επιστρέφω ακόμα κι όταν λαχταρώ να δω κι άλλα μέρη, να ταξιδέψω κι αλλού, είναι το μέρος που καταφεύγω με το μυαλό μου όταν θέλω να αποδράσω από το άγχος και τα προβλήματα... 

Ανυπομονώ και φέτος να ξαναγυρίσω στη δική μου Αίγινα...

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Βιβλιοαγορές...

Απολαμβάνω τις βόλτες στα βιβλιοπωλεία, μπορώ να περάσω ώρες ψάχνοντας και χαζεύοντας βιβλία... Τι γίνεται όμως όταν ο περιορισμένος χρόνος δεν σου επιτρέπει να κάνεις μια τέτοια βόλτα και στην βιβλιοθήκη σου έχουν τελειώσει τα αδιάβαστα; Τότε πολύ απλά παραγγέλνεις από το internet και τα βιβλία έρχονται στο σπίτι σου...

Books

Ήταν η πρώτη φορά που παρήγγειλα βιβλία από το internet και οφείλω να ομολογήσω ότι είναι τρομερή εξυπηρέτηση... Διάλεξα βιβλία που μου είχαν συστήσει φίλοι και αναγνώστες του "Ψαροκόκαλου" (Κατερίνα για σένα λέω) , πρόσθεσα και κάποια από αγαπημένους συγγραφείς και αγαπημένα genres και μέσα σε δυο μέρες και σε πολύ καλή τιμή ήρθαν στην πόρτα μου!

Ξεκινάω με William Golding και "Ο Άρχοντας των Μυγών"!