Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

4 χρονών...

Σαν σήμερα πριν από 4 χρόνια, γύρω στις 9 το πρωί γεννήθηκες... 

Πότε πέρασαν 4 χρόνια; Πότε ήσουν μωρό που τσίριζε εξοργισμένο και τώρα έχεις γίνει ολόκληρος άντρας; Πότε έγινες μάρκα από τις λίγες, θεομπαίχτης και θεατρίνος, ανήλικος εγκληματίας; 

Καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι όταν όλοι λένε πόσο πολύ μοιάζουμε, εσύ θέλω να γίνεις όμως καλύτερος από μένα και να ξεπεράσεις τα όσα έχω καταφέρει στη ζωή μου, με σημαντικότερα εσένα και τον αδερφό σου... 

Με κάνεις πολύ περήφανο κάθε μέρα που περνάει και σε αγαπώ πολύ... 

Χρόνια σου πολλά, αγόρι μου!

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Ενημέρωση...

Συμβαίνουν πολλά αλλά εγώ δεν μπορώ να βάλω δυο σκέψεις στην σειρά και να τις γράψω στο blog... Είμαι σε εγρήγορση όλο κάτι κάνω, όλο κάπου τρέχω... Καλώς ή κακώς (κακώς), ο κόσμος μου είναι αυτός στον οποίο κινούμαι, η οικογένεια, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι, όσα με αφορούν, ο υπόλοιπος πλανήτης είναι ερμητικά κλεισμένος απ' έξω είτε από επιλογή είτε λόγω έλλειψης χρόνου... 

Στη δουλειά έχω μπει σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο και κάνω πολλά πράγματα καινούργια... Έχει προβλήματα η φάση, υπάρχουν διαδικασίες και συμπεριφορές που ενίοτε με εξοργίζουν αλλά από την άλλη το βλέπω σαν πρόκληση, γουστάρω ρε παιδί μου... Τις προάλλες έγραψα ένα πρόγραμμα που παίρνει αυτόματα backup κάποιων αρχείων και τα μεταφέρει σε ένα άλλο server την τελευταία εργάσιμη κάθε μήνα και αφού τσεκάρει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο δίσκο, αν όχι ή αν κάτι πάει στραβά, στέλνει mail για ενημέρωση σε συγκεκριμένους χρήστες... Όσο το έγραφα, αφοσιώθηκα 100% σε αυτό... Πρώτη φορά ασχολήθηκα με system administration και μου άρεσε πάρα πολύ που έκανα κάτι νέο και διαφορετικό για μένα... Μετά έφαγα τρεις ώρες να βγάλω ένα report με ένα εργαλείο που δεν κάνει για αυτή την δουλειά και ξενέρωσα αλλά είπαμε, μία κρύο μία ζέστη...

Όποτε βρίσκω χρόνο διαβάζω τα βιβλία μου, χρόνος για γυμναστική πλέον δεν υπάρχει και το έχω αποδεχτεί, από την άλλη προσπαθώ να συμμαζέψω την όρεξή μου διότι είμαι συν 10 κιλά από το καλοκαίρι... Μερικές φορές σκέφτομαι να ξαναρχίσω το τσιγάρο για να σταματήσω το φαΐ αλλά γρήγορα απορρίπτω αυτή την σκέψη...

Η Μ. γύρισε στη δουλειά και ενώ πραγματικά συμφωνώ που έκατσε μαζί με τα παιδιά μας και πήρε την άδεια λοχείας από την άλλη ανακουφίστηκα που τελείωσε γιατί στις τσέπες μου πια είχε μόνο χνούδια κι ένα σβουράκι που μου έδωσε ο Σ. ...

Οι αποκριάτικες στολές των παιδιών μου είναι οι πιο ωραίες που υπάρχουν, το υπογράφω... Δώρα και οι δύο από διαφορετικό άνθρωπο αλλά παραγγελμένες και οι δύο από Αμερική... Buzz Lightyear ο μεγάλος, πιθηκάκι ο μικρός... :)

Γενικά βρίσκομαι σε δημιουργική φάση, καταστρώνω σχέδια, έχω ενέργεια και διάθεση, ελπίζω όλη αυτή η διάθεση να μην στερέψει ξαφνικά ούτε να υπάρξει κάποιος παράγοντας που θα μου κόψει τα φτερά...

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

"Ο γιος του δάσκαλου" του Γιάννη Ξανθούλη

"Ο γιος του δάσκαλου" του Γιάννη Ξανθούλη
Γνώρισα τον Γιάννη Ξανθούλη από το μονίμως ανοιχτό ραδιόφωνο της μάνας μου στην κουζίνα, κατά τη διάρκεια των παιδικών κι εφηβικών μου χρόνων... Μετά τον πήρε το μάτι μου σε κάποιες εκπομπές στην κρατική... Ήξερα ότι έγραφε, ότι ένα βιβλίο του είχε μεταφερθεί στον κινηματογράφο, αλλά δεν είχα διαβάσει κάτι δικό του... Ήμουν δύσπιστος απέναντί του λόγω της ελληνικής καταγωγής του και της εκλεπτυσμένης ειρωνείας του, όπως αυτή έβγαινε στις ραδιοφωνικές του εκπομπές, την οποία αν και συχνά απολάμβανα μου δημιουργούσε μια απόσταση μαζί του...

Η αυτοκτονία του "χρυσού παιδιού" της οικογένειας, του Βασίλη, πριν από 40 και πλέον χρόνια είναι μια τραγωδία που έχει σημαδέψει την οικογένεια των Κοσμίδηδων από το Τριφύλλι Θεσσαλίας και ειδικά το νεότερο μέλος της, τον Νικόδημο Κοσμίδη, τον νυν και αεί παρία της οικογένειας... Εν μέσω του καυτού ελληνικού καλοκαιριού, σε μια έρημη Αθήνα που σαπίζει στα απόνερα της κρίσης και των μνημονίων, μια σειρά τυχαίων γεγονότων θα τον οδηγήσουν στην αναζήτηση της αλήθειας σχετικά με την αυτοκτονία του αδελφού του σε ένα στρατόπεδο της Κομοτηνής για να ξορκίσει τους δαίμονες που τον καταδιώκουν τόσα χρόνια και να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του... 

Το "Ο γιος του δάσκαλου" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, πραγματικό page turner, κατάφερε να με ρουφήξει, κάθε φορά που το άφηνα από τα χέρια μου σκεφτόμουν την επόμενη που θα το ξανάπιανα... Είναι ένα βιβλίο πολύπλευρο που βάζει ερωτήματα και θέτει υπό αμφισβήτηση νοοτροπίες και συμπεριφορές της σύγχρονης ή και της όχι τόσο σύγχρονης Ελλάδας, προβοκάρει και καταγγέλλει δομές και σύμβολα της ελληνικής μεταπολεμικής κοινωνίας, τον στρατό, την οικογένεια, το δάσκαλο, τις αξίες που οικοδόμησαν και πως αυτές οδήγησαν συμβάλλοντας λιγότερο ή περισσότερο στο νεοελληνικό "θαύμα", την άνοδο και την πτώση του... Παράλληλα, είναι ένα βιβλίο για τους δαίμονες που μας κυνηγούν, για τα σημάδια που μένουν ανεξίτηλα στην ψυχή, για την τελική κάθαρση που ξεπλένει το παρελθόν και αφήνει μια γεύση γλυκόπικρη... Ο χαρακτήρας του Νικόδημου, του κεντρικού ήρωα, είναι υπέροχα δομημένος και σφαιρικός, οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι λιγότερο ανεπτυγμένοι αλλά βαθιά συμβολικοί, ξεχωρίζουν αυτοί του δασκάλου, της Χρυσούλας και του Κωστάκη της Πέτραινας, του τρελού του χωριού... 

Το "Ο γιος του δάσκαλου" είναι ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα που δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο κανένα αναγνώστη ακόμα και αν δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμό μου... Ο Ξανθούλης είναι δεξιοτέχνης στον χειρισμό του λόγου, επιλέγει τις λέξεις και τα νοήματα με μαεστρία και το αποτέλεσμα είναι αισθητικά άρτιο...

Στο εξώφυλλο, ο Horst Buchholz (ήταν ένας από τους 7 υπέροχους), μια από τις εμμονές του συγγραφέα όπως μας πληροφορεί στο επίμετρο... 

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Κοκομπλόκο...

Όπως και παλιότερα όταν μου συμβαίνουν πολλά πράγματα αντί αυτό να σημαίνει αύξηση του post rate συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, παθαίνω κοκομπλόκο... Ο οργανισμός μου χρειάζεται χώρο και χρόνο να επεξεργαστεί τα γεγονότα και όταν αυτά έρχονται μαζεμένα φρακάρει... Συμβαίνουν πολλά και στη δουλειά και στο σπίτι, συνολικά στη ζωή μου η οποία αλλάζει ακόμα μια φορά και θα μάθει να περπατάει αλλιώτικα... Δεν είναι άσχημα αυτά που συμβαίνουν απλά είναι καινούργια και πολλά μαζεμένα αλλά δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να μιλήσω γι' αυτά, το post αυτό άλλωστε γράφεται για να ξορκίσω την ιστολογική μου ξηρασία κι όχι για λόγους ψυχαναλυτικούς...

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

"Όλα είναι δυνατά" του Stephen King

"Όλα είναι δυνατά" του Stephen King
Όλα είναι δυνατά... Η πραγματικότητα και η λογική αποκτούν αμφίσημο περιεχόμενο, οι διαστάσεις ξεχειλώνουν, οι αισθήσεις οξύνονται και το απροσδόκητο πλησιάζει γοργά... Αυτό είναι το σύμπαν του Stephen King, αυτό που γνωρίζουν οι λάτρεις των βιβλίων του, κι εκεί σε ταξιδεύει και το "Όλα είναι δυνατά", μια συλλογή από 14 σκοτεινές ιστορίες, όπως μας πληροφορεί ο υπότιτλος του βιβλίου...

14 ιστορίες που φλερτάρουν με το φανταστικό, τον τρόμο, την τρέλα, τον φόβο του θανάτου, του αγνώστου, την αδρεναλίνη, την μικρή έντονη ανησυχία που κρύβεται στο πίσω μέρος του μυαλού... 14 ιστορίες που, μην σας φαίνεται περίεργο, κρύβουν ανθρωπιά και προβληματισμό πάνω στην φύση του ανθρώπου...

Μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι κάθε μια από τις ιστορίες συνοδεύεται από ένα σημείωμα του συγγραφέα, είτε στην αρχή είτε στο τέλος του διηγήματος, με κάποιες σκέψεις του σχετικά με το περιεχόμενό του ή τους λόγους που τον ώθησαν να το γράψει...

Δεν υπερβάλλω λέγοντας ότι όλες οι ιστορίες μου άρεσαν, ξεχώρισα το "Οι μικρές αδερφές της Ελούρια", την πρώτη επαφή μου με το σύμπαν του Μαύρου Πύργου, το βαθιά ανθρώπινο και καθόλου μεταφυσικό "Ότι αγαπάς θα χαθεί", το "Ο θάνατος του Τζακ Χάμιλτον", μια ιστορία για τον Τζόνι Ντίλινγκερ, το εφιαλτικό "Ο Ιός του Δρόμου Ταξιδεύει Βόρεια" και το "Αυτή η αίσθηση που μόνο στα γαλλικά μπορείς να την πεις", μια κλεφτή ματιά στην κόλαση...

Όλα είναι δυνατά... Το μόνο που φαίνεται αδύνατο κατά τα φαινόμενα είναι να διαβάσω βιβλίο του Stephen King που να με απογοητεύσει...

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Έξω από τη βολή μου...

Οι Αμερικάνοι έχουν μια επιτυχημένη έκφραση όταν θέλουν να περιγράψουν μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος νιώθει ασφαλής και οικειότητα, "in the comfort zone", εμείς εδώ στην Ελλάδα το λέμε, έχω την βολή μου... Όταν έχω την βολή μου ξέρω τι θα αντιμετωπίσω, ξέρω πως να αντιδράσω, ξέρω τι να περιμένω... Αν ελπίζω για κάτι παραπάνω θα διαψευσθώ στις 9 από τις 10 περιπτώσεις...

Οι άνθρωποι νιώθουν ασφάλεια σε καταστάσεις που γνωρίζουν και δεν είναι κακό φτάνει η συνήθεια να μην ωραιοποιεί το παρελθόν και φτάνει να μην αποτελεί φρένο για την εξέλιξη... Το να βγεις από την βολή σου, να κάνεις κάτι άλλο, να βουτήξεις σε άγνωστα νερά, είναι ένα ρίσκο, περιέχει πάντα τον παράγοντα της αποτυχίας και της κακής εκτίμησης, δεν γίνεται όμως να μείνεις κολλημένος σε ένα μέτριο παρελθόν μόνο και μόνο επειδή σου είναι οικείο... Η ζωή πάει μπροστά και κάποιες φορές πρέπει να κάνεις επιλογές, να πάρεις ρίσκα και να βγεις από το comfort zone σου...

Στη δουλειά μου κι εγώ και οι συνάδελφοι μου περνάμε μια κατάσταση περίεργη... Καινούργια πρόσωπα, καινούργια κτίρια, καινούργιο αντικείμενο για πολλούς από εμάς... Πολλές φορές χάνεις την υπομονή σου, θυμώνεις, απελπίζεσαι, πολλοί αναπολούν συχνά το παρελθόν... Είπαμε, δεν υπάρχει πρόβλημα με αυτό, φτάνει να μην το ωραιοποιείς... Η αλλαγή δεν είναι εύκολη, θέλει χρόνο και προσπάθεια και το παρελθόν μοιάζει πολλές φορές σαν καταφύγιο αλλά εγώ δεν μπορώ να το δω έτσι... Προτιμώ να πάω μπροστά ακόμα και αν η επιλογή μου με οδηγήσει στα βράχια... Δεν μπορώ να μπω στην λογική του να επιλέξω κάτι που δεν μου αρέσει μόνο και μόνο επειδή το σήμερα και το μέλλον είναι ακόμα ασαφές... Ξέρω ότι το παρελθόν δεν μου άρεσε οπότε θα πάρω τα ρίσκα μου, επαγγελματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά, όποια και αν είναι αυτά και θα δω που θα με βγάλει... Ακόμα και αν αποτύχω δεν θα έχω να σκέφτομαι ότι δεν τόλμησα...

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Με την ψυχή στο στόμα...

Κάθε πρωί στον σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας βλέπω ανθρώπους να τρέχουν να προλάβουν την ανταπόκριση του προαστιακού ή του λεωφορείου... Μεγάλοι ή μικροί, νέοι ή γέροι, λεπτοί ή χοντροί τους βλέπω να αγκομαχάνε και να ιδρώνουν τρέχοντας... 

Με καταθλίβει αυτή η εικόνα, κάτι έχουμε κάνει πολύ λάθος στην ζωή μας για να κουβαλάμε τόσο άγχος με την τσίμπλα στο μάτι... Δεν μπορείς να είσαι ήρεμος και να περάσεις μια καλή ημέρα όταν κάνεις αγώνα δρόμου πριν καλά καλά ξυπνήσεις, εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ, με πιάνει νευρικότητα που κρατάει όλη την ημέρα... 

Ξυπνάω κάθε μέρα από τα άγρια χαράματα και φεύγω από το σπίτι μου όσο είναι ακόμα σκοτάδι φτάνει να μπορέσω να πάω στη δουλειά μου χωρίς να τρέχω και να αγχώνομαι... 

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

To follow or not to follow...

Οι bloggers που παρακολουθώ, που βρίσκονται στο blogroll μου και στο feedly μου, δεν είναι "αγαπημένοι" μου, όχι με την κλασσική έννοια τουλάχιστον... 

Ανήκουν σε διάφορες κατηγορίες, άλλοι γράφουν πράγματα που με ενδιαφέρουν πολύ, άλλοι γράφουν πράγματα που με κάνουν να γελάω, πράγματα που συμφωνώ και πράγματα που διαφωνώ... Άλλους τους διαβάζω φανατικά και καθημερινά και άλλους μπορεί να τους επισκέπτομαι στην χάση και στην φέξη, να βαριέμαι τα περισσότερα posts τους από τις πρώτες αράδες... 

Ο λόγος που όλοι τους βρίσκονται στα αγαπημένα μου είναι ότι όλοι κατά καιρούς, άλλοι συχνά και άλλοι λιγότερο συχνά, γράφουν κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ, που μου κάνει κλικ και με ενθουσιάζει... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να μου καλλιεργήσουν την προσμονή και την ανυπομονησία για το επόμενο γαμάτο post τους και αυτό για μένα είναι επιτυχία...

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

A night to remember...

Όπως ίσως θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του blog, δουλεύω στον τραπεζικό κλάδο, είμαι προγραμματιστής... Στα αρκετά χρόνια εμπειρίας που έχω, οι στιγμές που μου άφησαν "σημάδια" ήταν αυτές που έζησα κατά τη διάρκεια των δύο projects πιστωτικού ελέγχου στα οποία συμμετείχα, στον έλεγχο των κυπριακών τραπεζών από την Pimco το 2012 και στον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών από την Black Rock το 2013... Ειδικά ο έλεγχος της Pimco ήταν μια εξοντωτική τρίμηνη σχεδόν εμπειρία με 18ωρες βάρδιες, χωρίς σαββατοκύριακα και αργίες, απίστευτο άγχος, πίεση και ένταση... Συζητούσα χθες με μια συνάδελφο με την οποία δουλεύαμε μαζί στα εν λόγω projects και της έλεγα χαριτολογώντας ότι αν ποτέ γράψω τα απομνημονεύματά μου σίγουρα ο έλεγχος της Pimco και ειδικά το παρακάτω περιστατικό θα έχει θέση σε αυτά:

Το project του ελέγχου από την Pimco διαρκούσε ήδη περίπου δυο μήνες και μετά από πολλές δύσκολες μέρες και νύχτες και πολλά δοκιμαστικά exports των δεδομένων είχε έρθει η ώρα για την παράδοση του πρώτου επίσημου παραδοτέου στην ελεγκτική εταιρεία... Η ομάδα στην οποία ανήκα είχε αναλάβει και το consolidation των δεδομένων από όλα τα διαφορετικά συστήματα της τράπεζας πριν τους τελικούς υπολογισμούς και το export αλλά επειδή τα δεδομένα ακόμα και στο σημείο στο οποίο βρισκόμασταν δεν είχαν μια απόλυτα ενιαία δομή για να μην σκάνε τα προγράμματα έπρεπε να φορτώνονται και να τροποποιούνται on the fly ένα - ένα... Αυτό ήταν ένα task που είχα αναλάβει εγώ και όπως είναι κατανοητό ήταν απόλυτα σημαντικό να μην γίνει κανένα απολύτως λάθος στην φόρτωση των δεδομένων διότι η μοίρα της τράπεζας (και η δική μας) εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα του ελέγχου, όπως οδυνηρά επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες μετά...

Η ώρα είχε πάει 2:30 π.μ. και δόθηκε το ok απ' όλα τα συστήματα να ξεκινήσει η διαδικασία φόρτωσης των δεδομένων και παραγωγής των τελικών αρχείων, η δουλειά μου ξεκινούσε... Όπως είναι εύκολα κατανοητό, το άγχος, η κούραση, η ανυπομονησία είχαν χτυπήσει κόκκινο, όλα όμως έπρεπε να γίνουν όπως είχαν σχεδιαστεί... Προσπαθούσα να είμαι προσεκτικός και ψύχραιμος, να ολοκληρώνω κάθε task όπως το είχα προγραμματίσει, να μην γίνει κανένα λάθος, καμιά απροσεξία, δυστυχώς όμως υπήρχαν παράγοντες που δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ στη δουλειά... 

Οι υπόλοιποι συνάδελφοι που είχαν ολοκληρώσει τη δουλειά τους και πλέον περίμεναν το export, μαζεύονταν στον χώρο που βρισκόταν το γραφείο μου, μια μεγάλη αίθουσα με γραφεία που είχε στηθεί το στρατηγείο του project... Όλοι ήταν άυπνοι, κουρασμένοι, αγχωμένοι και χρειάζονταν να βγάλουν την πίεση που ένιωθαν... Άρχισαν να μιλούν και να αστειεύονται μεταξύ τους, να γελάνε δυνατά, να κάνουν θόρυβο και όλα αυτά πάνω από το κεφάλι μου... Κάποιοι, ειδικά μια συγκεκριμένη συνάδελφος, ερχόντουσαν και με ρωτούσαν διαρκώς αν τα δικά τους δεδομένα ήταν εντάξει, αν όλα πήγαιναν καλά, μην καταλαβαίνοντας πόσο πολύ με ζόριζαν, πόσο περισσότερο δυσκόλευαν την προσπάθειά μου να συγκεντρωθώ και να κάνω τη δουλειά μου σωστά... Το άγχος συσσωρευόταν, η πίεση μου προκαλούσε πονοκέφαλο και γύρω μου γινόταν πανηγύρι ενώ εγώ προσπαθούσα να δουλέψω... 

Ήμουν έτοιμος να ουρλιάξω από τα νεύρα όταν ξαφνικά μια συνάδελφος (η ίδια με την οποία συζητούσα χθες για τα...απομνημονεύματά μου) έβαλε σε όλους την φωνή και τους ζήτησε να βγάλουν τον σκασμό και να με αφήσουν να δουλέψω απερίσπαστος για να μην γίνει κάποιο λάθος... Κανένας δεν αντέδρασε και όλοι σώπασαν, απλά ήθελαν να ξεδώσουν, δεν το έκαναν επίτηδες... Περιττό να πω ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη για αυτή την παρέμβαση που έσωσε την ψυχική μου ηρεμία και μου επέτρεψε να ολοκληρώσω τη δουλειά μου χωρίς λάθη εκείνη την νύχτα... 

Δυστυχώς όλος αυτός ο κόπος δεν έπιασε τόπο και σε μερικούς μήνες η τράπεζα, η κυπριακή οικονομία και όλοι εμείς οι εργαζόμενοι μπήκαμε σε ένα κυκεώνα που έφερε τα πάνω κάτω αλλά αυτά είναι ήδη γνωστά...

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

"Ταχύτητα" του Dean Koontz

"Ταχύτητα" του Dean Koontz
Δεύτερο μυθιστόρημα του Dean Koontz, μέσα στο 2014, τα αποθέματα από την τελευταία καταδρομική στην βιβλιοθήκη της μητέρας μου εξαντλούνται αλλά τουλάχιστον οι επιλογές που έκανα με δικαιώνουν σε ικανοποιητικό ποσοστό...

Ο Μπίλι Γουάιλς είναι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει πολλές τραγωδίες στη ζωή του και γι' αυτό το λόγο έχει επιλέξει μια ζωή όσο πιο μοναχική και απομονωμένη γίνεται, μακρυά από τον κόσμο... Η ζωή του ανατρέπεται όμως όταν βρίσκει ένα σημείωμα στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου του το οποίο του θέτει ένα αποτρόπαιο δίλημμα:

"Αν δεν πας αυτό το σημείωμα στην αστυνομία… θα σκοτώσω μια όμορφη ξανθιά δασκάλα… Αν πας… θα σκοτώσω μια ηλικιωμένη γυναίκα που ασχολείται με φιλανθρωπίες. Έχεις έξι ώρες για να αποφασίσεις. Η επιλογή είναι δική σου."
Από εκεί και πέρα η ζωή του αλλάζει για πάντα και τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα...

Η "Ταχύτητα" είναι ένα μαεστρικά στημένο θρίλερ, αντάξιο της φήμης που συνοδεύει τον συγγραφέα του... Ο αναγνώστης μπαίνει στο σύμπαν τρόμου και αγωνίας που έχει μετατραπεί η ζωή του Μπίλι και βιώνει μαζί του όλα τα συναισθήματα τρόμου, καχυποψίας και αγωνίας που τον κατακλύζουν... Κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στο περιβάλλον του Μπίλι μπορεί να είναι ο δολοφόνος...

Η "Ταχύτητα" είναι ένα βιβλίο για τους λάτρεις του θρίλερ, εγγυάται την συγκίνηση και την αγωνία... Ο Μπίλι (όπως και ο Τιμ Κάριερ του "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος") είναι ένας άνθρωπος που το παρελθόν του τον έχει καθορίσει σε βαθμό τραγικό... Έχει χτίσει ένα κόσμο μοναξιάς και απομόνωσης για να προστατεύσει τον εαυτό του αλλά ο κόσμος αυτός γίνεται τελικά μια δίνη μέσα στην οποία στροβιλίζεται χωρίς να υπάρχει ελπίδα από πουθενά παρά μόνο από μέσα του... 

Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Dean Koontz χτίζει μια κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα που παρασέρνει τον αναγνώστη... Η πλοκή του δομείται με βάση κάποιες κεντρικές "σεκάνς" οι οποίες αποτελούν τον σκελετό του βιβλίου... Χαρακτηριστικές αυτές τις βεράντας και της επίσκεψης της αστυνομίας στο σπίτι του Μπίλι ή αυτή της νυχτερινής επίσκεψης στην αβαθή τρύπα πίσω από το σπίτι του Λάνι όπου την αγωνία μπορείς να την νιώσεις... Το φινάλε επιφυλάσσει μια εντυπωσιακή ανατροπή που κλείνει το βιβλίο όπως του αξίζει...

Η "Ταχύτητα" είναι ένα βιβλίο που προσφέρει συγκινήσεις λιγότερο εκλεπτυσμένες από αυτές που ενδεχομένως προσφέρει η πιο "σοβαρή" λογοτεχνία αλλά απευθύνεται σε αυτούς που ξέρουν να εκτιμούν την ανατριχίλα που προσφέρει μια καλογραμμένη ιστορία μυστηρίου...