Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Τα μπαμπόθρεφτα...

Πολλές φορές, ειδικά όταν τον μαλώνω για κάτι που έκανε, η Μ. μου λέει ότι μιλάω στον Σ. σαν είναι μεγάλο παιδί κι όχι 4,5, κι ούτε, χρονών... Όταν αποφασίζουμε τι θα κάνουμε, πού θα πάμε βόλτα, σε ποιο εστιατόριο θα φάμε, τον ρωτάω τι θέλει αυτός... Τον αφήνω να διαλέξει τα ρούχα του, τι θα φάει, τι θα πιει, τι παραμύθι θα διαβάσουμε... Η Μ. μου λέει ότι τον κακομαθαίνω, ότι τον έχω κάνει μπαμπόθρεφτο κι ότι τα ίδια κάνω (κατ' αντιστοιχία) και με τον Θ... Ότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να έχουν τόσες επιλογές, ότι τα αποσυντονίζει να παίρνουν τόσες αποφάσεις... Κατά πάσα πιθανότητα έχει δίκιο αλλά κι εγώ έχω τους λόγους μου... 

Από την μια θέλω να κανακέψω τα παιδιά μου, να είναι ευτυχισμένα και να έχουν ότι μπορούν να ζητήσουν κι ότι μπορώ να τους προσφέρω... Από την άλλη θέλω να έχουν επιλογές και άποψη, το γεγονός ότι τους ρίχνω 30 χρόνια και βάλε δεν σημαίνει ότι αυτά δεν έχουν γνώμη ή άποψη ή ότι η δική μου είναι καλύτερη από τη δική τους και πρέπει a priori να υπερισχύει... Το δικαίωμα στην επιλογή σημαίνει και ανάληψη των ευθυνών αυτής της επιλογής... Ένα πράγμα που προσπαθώ να περάσω στον Σ. είναι ότι κάθε μας επιλογή, κάθε πράξη έχει συνέπειες, το κόστος των οποίων οφείλουμε να επωμιστούμε... Αν το καταφέρω, πιστεύω ότι θα έχω κάνει κάτι πολύ καλό για το παιδί μου...

"Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ

"Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ
Το να γράψεις ένα βιβλίο σαν το "Το βιβλίο της Κατερίνας" είναι κάτι πολύ δύσκολο... Είναι ένα δημόσιο ξεβράκωμα, μια έκθεση του εαυτού σου και της οικογενειακής σου ιστορίας που είναι νομοτελειακό ότι θα δημιουργήσει συγκρούσεις και αντιπάθειες, πολλοί από τους "πρωταγωνιστές" είναι εν ζωή και ο τρόπος που τους περιγράφει ο Κορτώ δεν τους κολακεύει... Ίσως όμως στο τέλος τέλος αυτός να είναι και ο στόχος του συγγραφέα, η σύγκρουση... Με το παρελθόν του, με τους άλλους, για να ξεκαθαρίσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς του...

Το "Βιβλίο της Κατερίνας" είναι η βιογραφία της μητέρας του συγγραφέα (το Κατερινάκι)... Έχει την μορφή μιας διήγησης από την ίδια ενώ έχει ήδη αυτοκτονήσει και ξεκινάει με ακριβώς αυτό το γεγονός... Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που πάλεψε με την μανιοκατάθλιψη όλη της τη ζωή και στο τέλος νικήθηκε από αυτήν...  Μέσα από την ιστορία της παρακολουθούμε και την ιστορία της οικογένειάς της, μιας ιστορίας γεμάτη από πολλές μικρές τραγωδίες αλλά και ευτράπελα... Το Κατερινάκι, ένας χαρακτήρας δύσκολος κι εκρηκτικός (και πως θα μπορούσε να μην είναι;) είναι αθυρόστομη και συχνά αντιπαθής στους τρίτους αλλά έχει μια μεγάλη καρδιά που την χαρίζει απλόχερα στο παιδί της, τον επί γης Θεό της και αιτία της ύπαρξής της... Παρά το δύσκολο θέμα, το βιβλίο είναι γραμμένο με ένα ύφος που δεν στοχεύει να "μαυρίσει" τον αναγνώστη, τουλάχιστον όχι περισσότερο από όσο πρέπει, μερικές φορές είναι ανάλαφρο και χιουμοριστικό... Αν και βιογραφία δεν στερείται έντασης και λογοτεχνικών χαρισμάτων, σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα μονότονο κείμενο ή ένα μοιρολόι... Είναι ένα βιβλίο αληθινά ψυχαναλυτικό, τόσο για τον Αύγουστο Κορτώ όσο και για όλους όσους βρίσκουν σημεία ταύτισης και αναφοράς μέσα στις σελίδες του βιβλίου της Κατερίνας για την ασθένεια αυτή καθεαυτή, τα μικρά οικογενειακά εγκλήματα αλλά κυρίως για την αγάπη του γονιού προς το παιδί και τούμπαλιν...

Η ροή της ιστορίας είναι συνεχής, το βιβλίο είναι κλασσικό page turner...  Η Μ. το ξεκίνησε πρωί και το τελείωσε το βράδυ της ίδιας μέρας, εγώ διάβασα τις πρώτες 200 σελίδες από τις 11:45 μέχρι τις 2:30 τα ξημερώματα της προηγούμενης Πέμπτης... Είναι το πρώτο βιβλίο του Κορτώ  που πέφτει στα χέρια μου και ομολογώ ότι δηλώνω ενθουσιασμένος... Για μένα βιβλία σαν το "Βιβλίο της Κατερίνας" είναι η θριαμβευτική απάντηση της ελληνικής λογοτεχνίας και των νέων Ελλήνων συγγραφέων προς κάθε δύσπιστο επικριτή τους, συμπεριλαμβανομένου (μέχρι πρότινος) του υπογράφοντα...

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

"Ο φαντομάς" του Jo Nesbo

"Ο φαντομάς" του Jo Nesbo
Θα μπορούσα αντί για κριτική στο βιβλίο να μουγκρίσω από ευχαρίστηση ή να κραυγάσω από ενθουσιασμό... Δεν θα το κάνω διότι κάτι τέτοιο θα στερούσε το "Ψαροκόκαλο" από την όση σοβαρότητα διαθέτει άσε που είναι δύσκολο να ποστάρεις μουγκρητά...

Παίρνουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή...

Ο Jo Nesbo είναι ο πάπας τους σκανδιναβικού noir και ο Harry Hole είναι ο κεντρικός ήρωας του... Ένας ήρωας καταραμένος, κυνηγημένος από φαντάσματα και δαίμονες στους οποίους έχει ο ίδιος δώσει ζωή με το παρελθόν του και τις επιλογές του... Επιστρέφει στο Όσλο μετά από την τριετή αυτοεξορία του στο Χονγκ Κονγκ για να ερευνήσει τον φόνο ενός νεαρού τοξικομανή, του Γκούστο Χάνσεν, για τον οποίο κατηγορείται ο Όλεγκ, ο γιος της μεγάλης του αγάπης και ότι κοντινότερο είχε ποτέ ο ίδιος σε γιο... Κατά την πορεία της έρευνας του θα βουτήξει στα βαθιά του υποκόσμου των ναρκωτικών του Όσλο στην προσπάθειά του να βρει τη αλήθεια, η οποία συχνά δεν είναι αυτή που περιμένουμε ή ευχόμαστε να είναι...

Το βιβλίο κινείται σε δύο παράλληλες γραμμές αφήγησης, μία είναι αυτή που παρακολουθεί real time τον Harry Hole και την πορεία της έρευνάς του και μια είναι αυτή κατά την οποία ο ετοιμοθάνατος Γκούστο, σκέφτεται την ζωή του και τα γεγονότα που τον οδήγησαν στο να πέσει θύμα δολοφονίας... Στο τέλος του βιβλίου οι δυο γραμμές αφήγησης συμπληρώνουν η μία την άλλη και αποκαλύπτουν την αλήθεια...  

Η ιστορία διαδραματίζεται στην αθέατη πλευρά του Όσλο, αυτή που δεν δείχνουν οι τουριστικοί οδηγοί και δεν περιλαμβάνεται στην κλισέ εικόνα των σκανδιναβικών "θαυμάτων"... Αυτή η πλευρά του Όσλο είναι γεμάτη βία, ναρκωτικά, διεφθαρμένους μπάτσους, διεφθαρμένους πολιτικούς, μετανάστες και απόκληρους της ζωής και θάνατο... Ο ρυθμός είναι καταιγιστικός, το βιβλίο είναι κινηματογραφικό χωρίς όμως να είναι "φτηνό" ή να χάνει την "λογοτεχνικότητά" του...  Ο Harry Hole είναι τόσο κλισέ χαρακτήρας όσο πρέπει για να είναι οικείος στο αναγνωστικό κοινό των noir μυθιστορημάτων και τόσο πρωτότυπος και αντικομφορμιστής ώστε να συναρπάσει και τους πλέον δύσπιστους... Είναι ένας άνθρωπος υποταγμένος μοιρολατρικά στα πάθη και το παρελθόν του που αδυνατεί να ξεφύγει από αυτό που είναι, από αυτό που τον οδήγησε στην μοναξιά και την αυτοεξορία... Ο Harry Hole είναι ένα βαθιά τραγικός χαρακτήρας, εφάμιλλος σε τραγικότητα, ας μου επιτραπεί η υπερβολή, με τους σεξπιρικούς ήρωες, εγκλωβισμένος σε βαθιά διλήμματα που τον συνθλίβουν...

Δεν χρειάζεται να γράψω κι άλλα για να καταλάβει κάποιος πόσο πολύ μου άρεσε ο "Φαντομάς" , ούτε χρειάζεται να πω ότι θα διαβάσω και τις υπόλοιπες ιστορίες του  Harry Hole, ούτε το πόσο πολύ έχω κολλήσει με το σκανδιναβικό noir... Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Προστατεύοντας τα κεκτημένα μου...

Βρίσκομαι σε μια περίεργη κατάσταση όσον αφορά τα επαγγελματικά μου... Η τοποθέτησή μου στο νέο πόστο από αρχές Ιανουαρίου, από την μία μου άνοιξε ένα καινούργιο κόσμο, τόσο τεχνολογικά όσο και σαν τρόπος δουλειάς, από την άλλη όμως με ξανάφερε στο επίπεδο του junior developer καθώς πλέον δεν κάνω σχεδόν τίποτα από όσα έκανα στα προηγούμενα 9 χρόνια επαγγελματικής πορείας...

Δεν κρύβω ότι αυτό με έχει ρίξει πολύ καθώς είναι δυσβάσταχτο για μένα να ξεκινήσω πάλι από το μηδέν στα 36, να αποδείξω τι είμαι από την αρχή ενώ το επαγγελματικό παρελθόν μου απουσιάζει από την εξίσωση, φαίνεται να μην αφορά και να μην ενδιαφέρει αυτούς που βρίσκονται στις θέσεις πιο πάνω από εμένα...

Οι καιροί είναι περίεργοι, ο κλάδος που εργάζομαι πρωταγωνιστεί σε κάθε δυσοίωνη φημολογία κι εγώ νιώθω ότι πρέπει να προστατευτώ από πιθανές επαναλήψεις όσων έζησα πριν από ένα χρόνο και κάτι... Πρέπει να κρατήσω επαφή με τα όσα έχω κάνει τόσα χρόνια, να τα πιστοποιήσω και να τα χρησιμοποιήσω υπέρ μου, να δείξω προς τα έξω ποιος είμαι και τι έχω κάνει...

Με λίγα λόγια... MCSA

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Για την "ζωή" στο internet...

Έμαθα χθες από το twitter ότι ο πολύ γνωστός και αγαπημένος blogger Allu Fan Marx δεν βρίσκεται πια στη ζωή... Το blog του και το twitter account του είχαν σιγήσει από αρχές Γενάρη και χθες το νέο του θανάτου του αναπαράχθηκε από πολλούς χρήστες του twitter...

Σκεφτόμουν ότι περνώντας τα χρόνια το internet θα κατακλύζεται από profiles και περιεχόμενο τα οποία ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν πεθάνει... Υπάρχουν μελέτες που υπολογίζουν ότι κάποτε τα profiles των νεκρών στο Facebook  θα είναι περισσότερα από αυτά των ζωντανών (κλικ)...

Η εύκολη διαπίστωση είναι ότι αυτά είναι σημεία των καιρών με λίγη περισσότερη σκέψη όμως συνειδητοποιείς ότι δεν αλλάζει κάτι σχετικά με το παρελθόν παρά μόνο το μέσο και ίσως το κοινό και η προβολή που απολαμβάνει το περιεχόμενο που παράγει ο καθένας μέσα από την δραστηριότητά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο internet συνολικά...

Δεν γνωρίζω ποιο είναι το νομοθετικό πλαίσιο που καθορίζει την διάρκεια ζωής των profiles στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην περίπτωση που παραμένουν ανενεργά για πολύ καιρό (ο θάνατος είναι μια πολύ σημαντική αιτία για κάτι τέτοιο) αλλά φαντάζομαι ότι αν δεν υπάρχει τρόπος να παύσουν, οι εταιρείες θα βρουν τον τρόπο να το κάνουν... Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εταιρείες που πληρώνονται από τη διαφήμιση που προωθούν στους users τους και πληρώνουν κι αυτές με την σειρά τους πολλά λεφτά τόσο για storage όσο και για υπολογιστική ισχύ για να συντηρήσουν τα profiles των χρηστών και το περιεχόμενό τους... Το να συντηρούν profiles νεκρών απλά δεν τους επιστρέφει τα λεφτά τους...

Καλό ταξίδι Allu Fan Marx...

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

"Το μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση

"Το μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση
Προσπαθώ να σκεφτώ κάποια έξυπνη ατάκα για opening line του post για το "Μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση αλλά δεν μου έρχεται κάτι... Ίσως φταίει και το γεγονός ότι το βιβλίο είναι πολύ φρέσκο μέσα μου, το τελείωσα γύρω στις 2 τα ξημερώματα... Θα το πάω ανάποδα λοιπόν απ' ότι συνήθως, κατευθείαν στο ψητό...

Το βιβλίο ήταν εξαιρετικό... Από τα σκανδιναβικά noir που έχω διαβάσει το καλύτερο το έχει γράψει ένας Έλληνας εμιγκρές στη Σουηδία και είναι οξύμωρο κάτι τέτοιο αλλά και αρκετά σκανδιναβικό αν το καλοσκεφτείς...

Ήρωας του βιβλίου ο Ελληνοσουηδός επιθεωρητής της αστυνομίας του Έρεμπρο, Άντερς Οικονομίδης ο οποίος αναλαμβάνει να λύσει την υπόθεση μιας σειράς φόνων που λαμβάνουν χώρα στην μικρή σουηδική πόλη... Η πλοκή είναι καταιγιστική και ξετυλίγεται σε πολλά παράλληλα ή και διασταυρούμενα νήματα... Κάθε χαρακτήρας του βιβλίου έχει περιεχόμενο, δεν είναι μια δισδιάστατη καρικατούρα που παίζει απλά τον ρόλο ενός γραναζιού της μηχανής... Οι ήρωες του Γιαννίση είναι ανθρώπινοι και οικείοι, δεν είναι καλοί και και κακοί, είναι άνθρωποι... Ακόμα και οι πιο φρικτοί και αποκρουστικοί από αυτούς είναι "προϊόντα" μιας κοινωνίας σε κρίση καλά κρυμμένης κάτω από τον γκρίζο σκανδιναβικό ουρανό και την πολιτική ορθότητα... Ο ρατσισμός, η μετανάστευση, η ανεργία, η πολυπολιτισμικότητα, η αποδοχή και τέλος όχι όμως και λιγότερο σημαντικά, η αγάπη και το πάθος είναι οι παράγοντες που κάνουν την ιστορία να εξελίσσεται... Στο "Μίσος" το noir είναι το όχημα με το οποίο ταξιδεύει η ιστορία που έχει να πει ο Βαγγέλης Γιαννίσης, χωρίς αυτό να είναι κανενός είδους μομφή για τις ικανότητές του στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας, κάθε άλλο... 

Το βιβλίο είναι πραγματικά καλό και το αποδεικνύει και η σιγουριά του εκδοτικού του οίκου, η "Διόπτρα", να "προκαλέσει" τον αναγνώστη να ζητήσει επιστροφή χρημάτων αν δεν μείνει ικανοποιημένος... Πραγματικά πιστεύω ότι δεν θα βρεθεί ούτε κάποιος κακοπροαίρετος να ζητήσει τα λεφτά του πίσω... Το βιβλίο είναι εξαιρετικό και η μόνη ένσταση που έχω είναι ότι το φινάλε μου φάνηκε κάπως σύντομο, θα το προτιμούσα πιο αναλυτικό... Κατά τ' άλλα είμαι πολύ χαρούμενος που βρήκα ένα Έλληνα συγγραφέα της γενιάς μου να με συναρπάσει σε ένα λογοτεχνικό είδος που πραγματικά εξελίσσεται και βρίσκεται σε άνοδο, ένα συγγραφέα που θα περιμένω το επόμενο βιβλίο του με ανυπομονησία... 

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Άντε γεια...

Ολυμπιακός έγινα επειδή ήταν ο πατέρας μου... Αυτός μου μίλησε για τους μεγάλους παίχτες του παρελθόντος, τον Σιδέρη, τον Δεληκάρη, τον Δαβουρλή, τον Υβ... Είχα αφίσα του "μουστάκια" στο δωμάτιό μου, ήμουν περήφανος που ήταν ο πρώτος Έλληνας παίχτης, απ' όσο θυμόμουν εγώ, που είχε πάρει μεταγραφή για το εξωτερικό... Ήταν τα πέτρινα χρόνια, τα σκάνδαλα συναγωνίζονταν σε αριθμό τους χαμένους τίτλους, ο Βαρδινογιάννης αλώνιζε και ναι μπορεί να μην "πήρε" όσα πρωταθλήματα θα μπορούσε να πάρει αλλά ο βαρδινογιαννισμός σαν νοοτροπία του χοντροκομμένου νταή υπήρχε και παραυπήρχε... Μέσα σε αυτό το κλίμα, παρ' όλα αυτά ο κόσμος του Θρύλου ήταν πάντα εκεί παρά το γεγονός ότι όλοι οι πιτσιρικάδες δήλωναν ΑΕΚ και ΠΑΟ και αυτό ήταν το πιο ωραίο σε αυτήν την ομάδα, ένας κόσμος δυναμικός, λεβέντης, λαϊκός (με τη  καλή και την κακή του έννοια), μάγκας...

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε ο Σωκράτης... Μάζεψε την ομάδα, έφερε παίχτες, έριξε χρήμα, έκανε τα κονέ του, οι τίτλοι άρχισαν να έρχονται ο ένας μετά τον άλλο... Ο Σωκράτης είχε τον τρόπο του, όπως τον έχει και κάθε μεγαλοπαράγοντας μεγάλης ομάδας... Όποιος κρατάει και το μαχαίρι και το καρπούζι, τρώει την ψίχα και αφήνει στους άλλους τα φλούδια και τα κουκούτσια... Κάθε ποδοσφαιροκουβέντα θα έληγε αυτόματα αν παραδεχόντουσαν οι αντίπαλοι ότι δεν κόπτονται για τη διαφάνεια, το καλό του αθλήματος και το fair play αλλά για το ποιος θα κρατήσει την κουτάλα στα χέρια...

Ο Σωκράτης τα σάρωσε όλα... Ήταν λάθος του και πιστεύω ότι βαθιά μέσα του το ξέρει... Έκανε όλη την Ελλάδα εχθρό μας, το "όλοι τους και μόνοι μας" που λέγανε οι θυραεφτάδες κάθε απόγευμα από το κανάλι του προέδρου, ήταν αλήθεια κι έκανε πολύ κακό στον κόσμο του Ολυμπιακού... Έμαθε να δέχεται ότι του χάιδευε τα αυτιά, κάθε αντίθετη άποψη, ακόμα και καλοπροαίρετη, ακόμα και από ομοϊδεάτες αντιμετωπιζόταν εχθρικά και μισαλλόδοξα...

Ο κόσμος του Ολυμπιακού κακόμαθε, ήθελε τίτλους, βρέξει, χιονίσει, με όποιο τρόπο.... Τα ίδια πάνω κάτω είναι κι οι αλλόθρησκοι και ας μην το παραδέχονται, αλλά αυτοί ας τα πούνε μόνοι τους... Ο κόσμος κακόμαθε και τον μόνο που τον ένοιαζε ήταν ο τίτλος, απομονώθηκε από τα κοινωνικά δρώμενα και όταν στις κερκίδες άλλων ομάδων ανέβαιναν πανό με πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα, η κερκίδα του Ολυμπιακού ακολουθούσε ένα (εξαρχής λάθος και ύποπτο για μένα) no politica attitude το οποίο δεν διακόπηκε ούτε καν με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα...

Μεγάλο φάουλ...

Εγώ εδώ και χρόνια είχα αρχίσει να "παγώνω" με τον Θρύλο... Κατάπια τους Παπουτσέληδες γιατί το κάνουν όλοι όταν μπορούν, ντράπηκα με το "χάρτινο" πρωτάθλημα αλλά είπα ότι νομικά ήταν σωστό, έκανα τα στραβά μάτια γιατί "έτσι είναι η μπάλα"... Έχω μια ρομαντική αντίληψη  για την μπάλα, ή και αφελή μπορείς να την πεις, που στηρίζεται σε έννοιες όπως η ευγενής άμιλλα, η χαρά του παιχνιδιού κι όχι η νίκη, η λεβεντιά κι όχι το νταηλίκι, η μαγκιά που μετριέται με τον χαρακτήρα κι όχι με τα κιλά της γροθιάς σου...

Όταν ήρθε ο Μαρινάκης στον Ολυμπιακό, κατάλαβα ότι εμείς οι δύο δεν θα τα πάμε καθόλου καλά... Ένας άνθρωπος που με απωθεί ακόμα και φυσιογνωμικά και που κατάφερε να με κάνει να ντραπώ με τις περίφημες δηλώσεις του για τον Ντζιμπρίλ Σισέ και την αξία του να είσαι Ολυμπιακός ....Μπορεί στα μάτια κάποιου άλλου να μην φαίνεται τόσο σοβαρό αυτό το περιστατικό, ίσως να ήταν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι... Σταμάτησα να βλέπω τον Ολυμπιακό, να τον νοιάζομαι, τσέκαρα τα αποτελέσματά του για λίγη πλακίτσα με τους αλλόθρησκους συναδέλφους στο γραφείο και αυτό ήταν, ένιωθα πάντα όμως Ολυμπιακός, αυτό απαντούσα όταν με ρωτούσαν τι ομάδα είμαι...

Μετά την Κυριακή ντρέπομαι να απαντήσω αυτή την ερώτηση διότι δεν θέλω η επόμενη να είναι αν είμαι Πειραιώτης κι αν ψήφισα Μώραλη... Οι Πειραιώτες (βλέπε Ολυμπιακοί) ψήφισαν για δήμαρχο τον αχυράνθρωπο του προέδρου ο οποίος δεν άντεξε και μπήκε κι αυτός στο ψηφοδέλτιο σαν δημοτικός σύμβουλος, μάλλον ορεγόταν το 50€ που πληρώνουν για κάθε δημοτικό συμβούλιο... Ψήφισαν για δήμαρχο έναν άνθρωπο που γεννήθηκε με το χρυσό κουτάλι στο στόμα κι έχει ένα προφίλ που δεν το λες ταιριαστό σε αυτό του μέσου Πειραιώτη... Ψήφισαν για δήμαρχο ένα άνθρωπο που το αφεντικό του φαίνεται να έχει προνομιακές σχέσεις με την Χρυσή Αυγή... Ψήφισαν για δήμαρχο έναν άνθρωπο που το αφεντικό του έχει 100 καράβια με σημαία Marshall Islands για να γλυτώνει φόρους ενώ η ανεργία στον Πειραιά κάνει πάρτυ... Ψήφισαν έναν άνθρωπο που γνωρίζουν ότι τα μοναδικά του ένσημα είναι κολλημένα επειδή είναι Ολυμπιακάρας και είναι ο άνθρωπος του επίδοξου ντόπιου Μπερλουσκόνι... Τα γνώριζαν όλα αυτά, δεν μπορεί να μην τα γνώριζαν, και όμως το έκαναν...

Ο Γεωργαμλής έβαλε υποψηφιότητα για δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας αλλά οι ΑΕΚτζήδες δεν τον εξέλεξαν... Το Παναθηναϊκό Κίνημα κατέβηκε σε δημοτικές και ευρωεκλογές αλλά τα ποσοστά του κινήθηκαν πολύ χαμηλά (οκ, έβγαλε ένα ή δύο δημοτικούς συμβούλους αλλά είπαμε γκάου υπάρχουν σε όλες τις ομάδες).... Ο Ζαγοράκης εξελέγη ευρωβουλευτής με την ΝΔ όχι όμως πριν φάει ένα πολύ χοντρό κράξιμο από μεγάλους συνδέσμους της Θύρας 4...

Οι ομάδες είναι ο κόσμος τους... Αν μπορείς να ταυτιστείς με τον λαό μιας ομάδας, ταυτίζεσαι και με αυτή... Εγώ πια δεν μπορώ να ταυτιστώ με τον κόσμο του Ολυμπιακού... Ομάδα δεν αλλάζεις, αυτό είναι νόμος, κι ούτε θέλω να το κάνω, απλά δεν θέλω να είμαι πια Ολυμπιακός... Λέω ένα "άντε γεια" στο Θρύλο, με αγάπη κι όχι με τσαντίλα, και του εύχομαι να ξαναβρεί τον δρόμο του...

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Χεράκια...

Παρατηρώ τον Θ. μου, ειδικά όταν τον ταΐζω και κάθεται ήσυχος... Είναι ένα στρουμπουλό μωράκι με πολλά παχάκια που μπορείς να ζουλήξεις αλλά αυτό που με λιγώνει περισσότερο σε αυτόν, όπως και με τον Σ. μου, είναι τα χεράκια του... Μικρά, μελαχρινά, στρουμπουλά χεράκια, που γραπώνουν και χαϊδεύουν και θέλουν να κρατάνε πάντα κάτι και να το κοπανάν, χεράκια με τον δείκτη συνήθως τεντωμένο να εξερευνούν, είτε το μουσάκι στο πηγούνι μου είτε την πρίζα δίπλα στο μπάνιο (είναι ασφαλείας) κι εγώ να τρέχω να τον μαλώνω... Χεράκια που μαϊμουδίσια μιμούνται τις χειρονομίες των μεγάλων, που τα απλώνει με ανοιχτά δάχτυλα για να τον πάρεις αγκαλιά, που ξέρουν να κάνουν γεια σου-γεια σου και κούκου τσα, χεράκια που κάνουν αγκαλιές, που λένε όσα ακόμα το στόμα του δεν λέει, χεράκια γλυκά και αγαπημένα... 

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

"Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela

"Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela
Η νουβέλα "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela είναι ένα σκληρό βιβλίο... Στις μόλις 123 σελίδες του παρακολουθούμε την ζωή του ήρωα γραμμένη από τον ίδιο σαν ημερολόγιο ενώ περιμένει την ημέρα της εκτέλεσής του... Η ζωή του μοιάζει να έχει μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς το κακό από την μέρα της γέννησής του μέχρι την ημέρα του θανάτου του...

 Γεννημένος σε ένα χωριό της Ισπανίας, σε μια οικογένεια που η φτώχεια, η δυστυχία και η απανθρωπιά την συντροφεύουν, ο Πασκουάλ μεγαλώνει ζώντας καταστάσεις δύσκολες που σοκάρουν τον αναγνώστη που έχει την τύχη να μην έχει βιώσει παρόμοιες... Προσπαθεί να βρει τα πατήματα του στη ζωή ακολουθώντας ένα δικό του ηθικό κώδικα, αφού κανείς δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να του διδάξει κάποιον άλλο, υποκύπτει στις παρορμήσεις του και τις βίαιες εκρήξεις, μοιάζει να έχει διαβεί την γραμμή που χωρίζει την λογική με το παράλογο... 

Η οικογένεια για τον Πασκουάλ Ντουάρτε είναι νέμεση και παράδεισος ταυτόχρονα... Η οικογένεια στην οποία μεγάλωσε είναι αυτή που προδιέγραψε την πορεία της ζωής του, είναι η αιτία της δυστυχίας και της ταπείνωσης του... Η οικογένεια που προσπαθεί να δημιουργήσει όχι μια αλλά δυο φορές, είναι στο μυαλό του, η λύτρωση και η γαλήνη...Δυστυχώς η μοίρα του είναι καθορισμένη και η ζωή του δεν έρχεται όπως θέλει, κάθε άλλο... Το τελευταίο του έγκλημα, που τον καταδικάζει στην θανατική ποινή, είναι η ύστατη προσπάθεια να σκοτώσει το παρελθόν του και όλα αυτά που τον έκαναν αυτό που είναι, είναι η τελευταία του προσπάθεια να λυτρωθεί...

Η νουβέλα "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela είναι ένα βιβλίο συνταρακτικό, βαθιά πολιτικό χωρίς να είναι τέτοιο, βαθιά ανθρώπινο... Ο εσωτερικός μονόλογος του Πασκουάλ είναι αφοπλιστικός, αποδέχεται στωικά την φαυλότητα της φύσης του καθώς και την μοίρα που τον περιμένει, ο στόχος του είναι να βρει την γαλήνη και την λύτρωση, έστω και με τον θάνατό του...

Αγόρασα το βιβλίο από πολύ γνωστό βιβλιοπωλείο του κέντρου στην εξευτελιστικά χαμηλή τιμή του 1,8€ (την ίδια τιμή έχουν σε αυτό το βιβλιοπωλείο και τα υπόλοιπα βιβλία της ίδιας σειράς) γεγονός που είναι ένα επιπλέον κίνητρο για κάποιον να το αγοράσει...