Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Καλό ταξίδι, καπετάνιε μου...

Η είδηση του θανάτου του Robin Williams με ξάφνιασε και με στενοχώρησε πολύ... Ο αγαπημένος μου ηθοποιός των εφηβικών μου χρόνων και όχι μόνο, αυτοκτόνησε όπως λένε οι πρώτες ενδείξεις στο σπίτι του στην Καλιφόρνια στις 11 Αυγούστου... Ο άνθρωπος που είχε καταφέρει να χαρίσει τόσο απλόχερα το γέλιο με το ταλέντο του δεν κατάφερε να το χαρίσει στον εαυτό του αφού υπέφερε από κατάθλιψη και είχε εισαχθεί εκούσια σε μονάδα απεξάρτησης στην Μινεσότα για να πολεμήσει το πρόβλημα του με το αλκοόλ στις αρχές του καλοκαιριού...

Οι ταινίες του σημάδεψαν τα εφηβικά μου χρόνια και τις λατρεύω ακόμα και σήμερα... Το "Dead Poets Society" είναι η πρώτη ταινία στην οποία έκλαψα στο σινεμά, η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι οι ιδέες και τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν τις ζωές των ανθρώπων... Το "Good Morning Vietnam" που είδα αμέσως μετά σε βιντεοκασέτα ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον "βρώμικο πόλεμο" του Βιετνάμ, μέχρι τότε δεν ήξερα καν που έπεφτε... Το "Fisher King", η αγαπημένη μου ταινία για χρόνια και μετά στο πανεπιστήμιο, και μένα και του (μετέπειτα κουμπάρου μου) φίλου μου Γιάννη, η σκηνή που προσπαθεί να αγγίξει με το... "μαγικό του ραβδί" την Mercedes Ruehl, μας έκανε να ξεκαρδιζόμαστε... Το "Awakenings" μια ταινία μοναδική που άντεξα να δω μόνο μια φορά αλλά ακόμα πιστεύω ότι έπρεπε να είχε πάρει το Oscar για αυτήν τόσο αυτός όσο και ο καταπληκτικός Robert De Niro... Ταινίες μοναδικές με έντονο το στοιχείο της κωμωδίας αλλά και της τραγικότητας, γλυκόπικρες σαν την ίδια την ζωή...  Απόλαυσα κάθε μια από τις ταινίες του ακόμα και αυτές που δεν αναφέρω ονομαστικά και τις λιγότερο καλές και τις λιγότερο επιτυχημένες όπως το εξαιρετικό αλλά όχι τόσο επιτυχημένο "One hour photo"...

Στο μυαλό μου θα είναι πάντα συνδεδεμένος με περιόδους της ζωής μου, με σκέψεις και με συναισθήματα, ο θάνατος του όσο περίεργο και αν ακούγεται νιώθω ότι έχει πάρει μαζί του κάποιο κομμάτι από το παρελθόν μου...

Καλό σου ταξίδι καπετάνιε μου, ελπίζω πια να βρήκες τη γαλήνη...

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

"Η χρονιά της πλημμύρας" της Margaret Atwood

"Η χρονιά της πλημμύρας" της Margaret Atwood
Επιστροφή από τις σύντομες αλλά υπέροχες διακοπές μας και review του ενός και μοναδικού που διάβασα σε αυτές αφού ο χρόνος ήταν λίγος... Γράφω στο μπαλκόνι, όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται, με κρύο καφέ στο ποτήρι και με μόνους περιβαλλοντικούς ήχους τον ήχο του πληκτρολογίου, τα πουλιά και τον αχό της Μεσογείων από μακρυά που δεν σταματάει ποτέ τελικά...

Το βιβλίο της αγαπημένης Margaret Atwood είναι η συνέχεια του "Όρυξ και Κρέϊκ" παρ' όλα αυτά θα μπορούσε να διαβαστεί και από κάποιον που δεν έχει διαβάσει το πρώτο βιβλίο... Η ιστορία διαδραματίζεται μετά την Άνυδρη Πλημμύρα, τον ιό που εξαφανίζει σχεδόν ολοκληρωτικά το ανθρώπινο είδος από το πρόσωπο του πλανήτη... Δύο πρώην μέλη της σέκτας των Κηπουρών του Θεού, η Τόμπι και η Ρεν, καταφέρνουν να επιβιώσουν,η κάθε μια μόνη της, αγνοώντας την ύπαρξη άλλων επιζώντων... Η επιβίωση είναι εξαιρετικά δύσκολη σε ένα κόσμο που ο άνθρωπος έχει χάσει τη  θέση του στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, η μοναξιά οδηγεί στη  τρέλα... Παρακολουθούμε τις σκέψεις τους μέσα από flash backs στην προηγούμενη ζωή τους, τα γεγονότα που τις οδήγησαν στο σημείο που βρίσκονται...

Στην "Χρονιά της πλημμύρας" αναλύονται με λεπτομέρεια πολλά από τα γεγονότα που συμβαίνουν στο "Όρυξ και Κρέϊκ"... Η ιστορία επικεντρώνεται στην σέκτα των  Κηπουρών του Θεού, μια παραχριστιανική οικολογική οργάνωση η οποία προβλέπει την καταστροφή του ανθρώπινου είδους από την Άνυδρη Πλημμύρα και καλεί τους ανθρώπους να σταματήσουν να καταστρέφουν το περιβάλλον... Ο κόσμος που περιγράφεται σε αυτά τα flash backs είναι ο ίδιος με αυτόν του πρώτου βιβλίου... Περιβαλλοντική μόλυνση, βία και διαφθορά, διάλυση κάθε έννοιας κράτους, κυριαρχία των εταιρειών βιοτεχνολογίας και όχι μόνο, μια κοινωνία στηριγμένη στο άρτος και θεάματα... Ο κόσμος που περιγράφουν μέσα από τις αναμνήσεις τους η Τόμπι και η Ρεν αξίζει να καταστραφεί και να χαθεί, η Άνυδρη Πλημμύρα είναι αυτό που του αξίζει... Θεματολογικά το "Η χρονιά της πλημμύρας" κινείται στην ίδια γραμμή με το  "Όρυξ και Κρέϊκ" και θέτει τους ίδιους προβληματισμούς σχετικά με την ηθική της βιοτεχνολογίας, την ανθρώπινη φύση και τον ρόλο που παίζει πάνω στον πλανήτη, την βία... Στερείται του καταιγιστικού ρυθμού του  "Όρυξ και Κρέϊκ", σε κάποια σημεία μοιάζει να παρατραβάει κάποια θέματα όπως τον έρωτα της Ρεν για τον Τζίμυ αλλά διαβάζεται πολύ ευχάριστα χωρίς να κουράσει, προσωπικά απόλαυσα την ανάγνωσή του "Η χρονιά της πλημμύρας" τόσο για την πολύ καλά δομημένη πλοκή του όσο και για το περιεχόμενό του καθώς ασπάζομαι πολλούς από τους προβληματισμούς και τις ιδέες που παρουσιάζονται σε αυτό... 

Το φινάλε αφήνει ένα αισιόδοξο συναίσθημα αλλά και τον σπόρο της αμφιβολίας... Αξίζει ο άνθρωπος μια δεύτερη ευκαιρία; 

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Ενθάδε κείται το όνειρο...

Πηγαίνοντας στη δουλειά σήμερα το πρωί, περνώντας από το Χαλάνδρι, πέρασα έξω από ένα μαγαζί που είχε κλείσει, ήταν άδειο, πάνω στη βιτρίνα υπήρχε το λογότυπο της επιχείρησης και ένα κίτρινο "Ενοικιάζεται"... Το λογότυπο ήταν ωραίο, περιποιημένο και μοντέρνο όπως ήταν και το μαγαζί όσο λειτουργούσε... 

Σκεφτόμουν τι τεράστια πίκρα πρέπει να είναι για κάποιον να έχει ξοδέψει χρήμα αλλά και χρόνο και κομμάτια από τον ίδιο του τον εαυτό για να χτίσει κάτι από το 0, να το στήσει στα πόδια του, να γίνει όπως το ονειρευόταν, να έχει επενδύσει τα πάντα πάνω στο δημιούργημα του και τα πράγματα να μην πάνε καλά... Να περνάει απ' έξω και να βλέπει το κουφάρι του ονείρου του... 

Ενθάδε κείται το όνειρο κι η ελπίδα, το "Ενοικιάζεται" είναι σαν το σταυρό πάνω στο μνήμα, το ξεχασμένο λογότυπο η φωτογραφία του μακαρίτη...

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

4 και σήμερα...

4 και σήμερα, μετράω σαν τους φαντάρους μέχρι την ημέρα που θα πάρουν το χαρτί... Έχω καταστρώσει τα πλάνα μου, έχω βρει τα βιβλία που θα με συνοδέψουν στις διακοπές (κλικ, κλικ), έχω μοιράσει στα απογεύματα της εβδομάδας τις δουλειές που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να μην αγχωθούμε και τρέχουμε την τελευταία στιγμή, είναι όλα έτοιμα... Σήμερα θα μελετήσω και τη διαδρομή την οποία δεν έχω ξανακάνει και Σαββάτο πρωί φύγαμε...

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

"Οι δελφινάνθρωποι" του Torsten Krol

"Οι δελφινάνθρωποι" του Torsten Krol
Βρισκόμαστε λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο... Ένα αεροπλάνο, χτυπημένο από μια τροπική καταιγίδα, πέφτει στην ζούγκλα του Αμαζονίου... Από το δυστύχημα διασώζεται μια οικογένεια Γερμανών, η μητέρα Εύα, οι δυο της γιοι, Έριχ και Ζέπι και ο Κλάους, θείος των παιδιών και φρέσκος, μόλις μιας ημέρας, σύζυγος της Εύας... Ο Κλάους είναι αδερφός του σκοτωμένου στο Ανατολικό Μέτωπο άνδρα της Εύας, ένας άνθρωπος με σκοτεινό παρελθόν, που προτείνει στην νύφη του να τον παντρευτεί για να την προστατέψει, αυτή και τα ανίψια του, και να τους προσφέρει ένα μέλλον μακρυά από τα αποκαΐδια της Γερμανίας και να κάνουν μια νέα αρχή στη Βενεζουέλα... Χαμένοι στη ζούγκλα εντοπίζονται από μια φυλή ιθαγενών, τους Γιαγιόμι, που ζουν ακόμα στην λίθινη εποχή, οι οποίοι λόγω ενός οράματος του σαμάνου τους τους θεωρούν δελφίνια που πήραν ανθρώπινη μορφή και τους αντιμετωπίζουν με δέος... Στον οικισμό των Γιαγιόμι συναντούν ένα Γερμανό ανθρωπολόγο, τον Γκέρχαρντ Βέντσλερ, ο οποίος ζει για δεκατρία χρόνια με τους ιθαγενείς, πλήρως αποκομμένος από τον έξω κόσμο, με στόχο να τους μελετήσει και να τους κατανοήσει... Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν θα είναι καταιγιστικά και τραγικά και για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου αυτού τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο...

Ο αφηγητής του βιβλίου είναι ο Έριχ, ο μεγάλος γιος της Εύας, δεκαέξι χρονών... Είναι ένα παιδί που έχει επιβιώσει από την κόλαση του πολέμου, που είδε το σπίτι του να βομβαρδίζεται από τους Συμμάχους, έμεινε ορφανός από πατέρα, έζησε την πείνα και την ταπείνωση της ήττας, κουβαλάει μέσα του όλα αυτά τα τραύματα αλλά και τα στερεότυπα και το μίσος που μεγάλωνε ο μέσος Γερμανός έφηβος λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου... Είναι ένα παιδί που προσπαθεί να γίνει άντρας, σπρωγμένος από την απουσία του πατέρα, για να προστατέψει την εύθραυστη μητέρα του και τον ανώριμο αδερφό του... Μεγαλώνει με βάσεις αυτά που διδάχτηκε από τον πατέρα του και τη γερμανική κοινωνία, με την αίσθηση της υπεροχής της Γερμανικής φυλής και το μίσος για τον Εβραίο... Σύντομα θα διαπιστώσει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα έχει στο μυαλό του...

Η ροή της αφήγησης θυμίζει το φυσικό περιβάλλον της ζούγκλας μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία... Άλλοτε αργή και υπνωτική σαν ζεστό μεσημέρι και άλλοτε έντονη και καταιγιστική, όπως οι τροπικές καταιγίδες που ξεσπούν και πνίγουν τα πάντα στο διάβα τους... Η επαφή των λευκών με μια κοινωνία ξεχασμένη στον χρόνο είναι αποκαλυπτική... Στην αρχή την αντιμετωπίζουν με υπεροψία, σιγά σιγά όμως συνειδητοποιούν πόσα κοινά έχουν οι πρωτόγονοι με τους "πολιτισμένους" και πόσο άγεται και φέρεται ο σύγχρονος άνθρωπος μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια ιστορίας και πολιτισμού από ιδεοληψίες και στερεότυπα, παραδομένος στα πιο ταπεινά και βάρβαρα ένστικτά του... Στο τέλος ο αναγνώστης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά δεν είναι οι Γιαγιόμι οι "άγριοι", ότι η φρίκη μπορεί να κρύβεται πίσω από γοητευτικά προσωπεία...

Το βιβλίο του  Torsten Krol  είναι μια ευθεία καταγγελία στον ρατσισμό και την προκατάληψη, μια κριτική στον δυτικό πολιτισμό και την υποκρισία του, που ενώ έχει αιματοκυλίσει τον πλανήτη εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τα "υψηλά ιδεώδη" του... Η βία των Γιαγιόμι προκύπτει φυσικά από την άγνοιά τους και από τον δύσκολο τρόπο που ζούνε, ξεχασμένοι από την ιστορία και αγνοώντας τι σημαίνει τεχνολογία... Η βία του δυτικού πολιτισμού είναι βία χτισμένη πάνω στο μίσος και την πλεονεξία γι' αυτό και πολύ χειρότερη από αυτή των Γιαγιόμι...

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Το φως της ζωής...

Γυρνάω χθες το απόγευμα από τη δουλειά και βρίσκω τον Σ. μουτρωμένο, η Μ. τον έχει μαλώσει για κάτι που έκανε... Λίγο αργότερα ενώ βγάζω τα παπούτσια μου τον βλέπω στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας μου να με κοιτάζει με παράπονο... Τον παίρνω αγκαλιά και του εξηγώ ότι η μαμά είχε δίκιο που τον μάλωσε γιατί έκανε κάτι άσχημο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον αγαπάμε αφού αυτός είναι το φως της ζωής μας... Το σκέφτεται για λίγο και μετά μου λέει :

Σ.: Μα μπαμπά, δεν έχω φάει λάμπα...
Εγώ: Τι εννοείς Σ. ;
Σ.: Είπες ότι είμαι το φως της ζωής σας, δεν έχω φάει λάμπα...

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Η δυναμική των social media / R.I.P. @Contrabbando...

Λίγες μόνο μέρες μετά την είδηση ότι ο γνωστός blogger Allu Fan Marx έφυγε από τη ζωή, ένας άλλο θάνατος έρχεται να ταράξει τα ελληνικά social media και είναι αυτός του @Contrabbando , κατά κόσμον Πάνου Οικονόμου... Η είδηση δεν ξάφνιασε ιδιαίτερα όσους γνώριζαν την μάχη που έδινε με την ασθένεια εδώ και χρόνια ο εκλιπών σίγουρα όμως σκόρπισε θλίψη και συγκίνηση σε όλους... 

Μπορεί τα social media να έχουν κατακριθεί και επικριθεί από πολλούς, δικαιολογημένα, για το γεγονός ότι πολλές φορές διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και αλλοιώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ταυτόχρονα όμως έχουν εξελίξει την αλληλεπίδραση του ανθρώπου σε άνθρωπο... Δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίσεις ανθρώπους, σκέψεις και συναισθήματα ανθρώπων όχι επωνύμων, να ταυτιστείς, να συγκινηθείς, να προβληματιστείς, να εξοργιστείς μαζί τους... Πριν την εμφάνιση των social media το προνόμιο της δημόσιας έκθεσης της σκέψης τους το είχαν μόνο όσοι ήταν άνθρωποι του πνεύματος ή του "πνεύματος", άνθρωποι που ζούσαν κάτω από το φως των προβολέων, άνθρωποι ενταγμένοι σε κυκλώματα, λογοτεχνικά, πολιτικά, καλλιτεχνικά, δημοσιογραφικά... Πλέον ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας έχει τη δυνατότητα να εκθέσει την σκέψη του και τον εαυτό του και να δεχτεί την επιβράβευση, την χλεύη, την αγάπη, κάθε δυνατό συναίσθημα από όσους τον διαβάζουν... Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας γίνεται η καθημερινότητά σου και ας μην τον έχεις δει ποτέ σου, ζει στο timeline σου, στον τοίχο του Facebook σου, στο rss feed reader σου... Αν χαθεί, αφήνει ένα κενό στην καθημερινότητά σου όπως η απώλεια ενός ανθρώπου με φυσική παρουσία στο περιβάλλον σου και σου λείπει...

Τον @Contrabbando δεν τον γνώριζα καλά, τον ακολουθούσα στο Twitter μόνο λίγο καιρό... Από την ημέρα της ανακοίνωσης του θανάτου του πάρα πολλά tweets του επαναδημοσιεύτηκαν από ανθρώπους που τον ακολουθούσαν στο Twitter σαν φόρος τιμής στην μνήμη του... Από αυτά τα σπαράγματα της σκέψης του είδα ότι επρόκειτο για ένα άνθρωπο με μεγαλείο ψυχής και αφάνταστη εσωτερική δύναμη...

Καλό σου ταξίδι @Contrabbando ...

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Τα απόνερα του τελικού του Mundial...

Πολύ κουβέντα έγινε εδώ και λίγες μέρες σχετικά με το ποιον εκ των δύο φιναλίστ του Μουντιάλ "έπρεπε" να υποστηρίξουμε... Ως Έλληνες έχουμε την τάση να παθιαζόμαστε υπερβολικά με το οποιοδήποτε θέμα και φτάσανε στο σημείο κάποιοι να αντιδράσουν έντονα στο post του Σωκράτη Παπασταθόπουλου στο facebook με το οποίο "τόλμησε" να συγχαρεί τη Γερμανία και ειδικά τους συμπαίκτες του στην Μπορούσια Ντόρτμουντ για την κατάκτηση του τροπαίου...

Προσωπικά υποστήριζα την Αργεντινή και η χθεσινή της ήττα από τη Γερμανία στον τελικό του Μουντιάλ με στενοχώρησε... Ο λόγος που την υποστήριζα πέραν του γεγονότος ότι προτιμώ πολύ περισσότερο την αργεντίνικη σχολή ποδοσφαίρου από τη γερμανική είναι ότι νιώθω πολύ μεγαλύτερη συμπάθεια για την Αργεντινή σαν λαό και ψυχοσύνθεση παρά για την Γερμανία... Αν θέλετε, ο τελικός του Μουντιάλ, είχε και μια διάσταση οικονομικοπολιτική, από την μια οι χρεοκοπημένοι, η άρνηση χρέους και από την άλλη το ΔΝΤ και οι δανειστές... 

Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος που είχε μια τέτοια εναλλακτική οπτική για τον τελικό του Μουντιάλ και το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό... Το ποδόσφαιρο είναι ένα κοινωνικό δρώμενο και δεν μπορείς να το αποκόψεις από το ευρύτερο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο την στιγμή μάλιστα που βλέπουμε πόσο έντονα χρησιμοποιείται για πολιτικούς λόγους όχι μόνο τώρα  αλλά και παλιότερα... Από την άλλη πρέπει να "επιτρέπουμε" στους άλλους να διατηρούν μια αποκλειστικά φίλαθλη οπτική του ποδοσφαίρου, δεν είναι δυνατόν κάποιος να μέμφεται τον Παπασταθόπουλο επειδή προτίμησε την Γερμανία από την Αργεντινή στον τελικό κι επειδή τυγχάνει να έχει προσωπικές σχέσεις με Γερμανούς διεθνείς που είναι συμπαίκτες του στην Ντόρτμουντ... 

Το ποδόσφαιρο είναι κοινωνικό δρώμενο, όπως είπαμε πριν, αλλά είναι και παιχνίδι... Καλό είναι το πάθος μας να επιδεικνύεται στον στίβο της ζωής και της καθημερινότητας και όχι στα social media, για ένα παιχνίδι...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Κατιρίνα, χυμό!!!

Προχθές κλείσαμε τις διακοπές μας, θα πάμε μια βδομάδα στον Πόρο, κι έχω μπει σε καλοκαιρινό mood παρά το γεγονός ότι ο Θ. είναι λίγο αρρωστούλης και εξαιρετικά νευρικός και με αποσυντονίζει... Μου έρχονται φλασιές από διακοπές των περασμένων χρόνων με τον Σ. στην Αίγινα κι έχω αποφασίσει ότι ο πιο σίγουρος τρόπος να διασώσω όλες αυτές τις αναμνήσεις και κάθε ευτράπελο (ή όχι) που συμβαίνει με τα παιδιά είναι αυτό εδώ το blog...

Είναι το καλοκαίρι του 2012, η δεύτερη χρονιά που κάναμε διακοπές στην Αίγινα... Ο Σ. είναι 2,5 χρονών και έχουν έρθει να περάσουμε κάποιες μέρες μαζί ο αδερφός της Μ., ο Χ., και η κοπέλα του η Κατερίνα... Είναι απόγευμα, η Μ. με τον Σ., τον Χ. και την Κατερίνα είναι στην πισίνα (στις Φυστικιές) και περνάνε καλά, εγώ κοιμάμαι στο δωμάτιο... Ο Σ. με τον Χ. είναι μέσα στο νερό και παίζουν, οι κοπέλες κάθονται απ' έξω στις ξαπλώστρες... Κάνουνε πλάκα, ο Χ. παίρνει δήθεν μου αυταρχικό ύφος και διατάζει την Κατερίνα να του φέρει τον καφέ του που είναι στο τραπεζάκι έξω από την πισίνα:

X.: Κατερίνα, καφέ!!! 
Η Κατερίνα σηκώνεται δήθεν μου υπάκουα, του πάει τον καφέ στην άκρη της πισίνας, του βάζει το καλαμάκι στο στόμα να πιει μια τζούρα και φεύγει, επιστρέφοντας τον καφέ στο τραπεζάκι... 

(Σ.Σ. Ο Σ. δεν πίνει καφέ (φυσικά), πίνει χυμό που τον περιμένει έξω από την πισίνα στο τραπεζάκι...)

Η πλάκα επαναλαμβάνεται δυο τρεις φορές μέχρι που ο Σ. παίρνει τάχα μου σοβαρό ύφος και φωνάζει προς την Κατερίνα ενώ είναι μέσα στην πισίνα:

Σ.: Κατιρίνα, χυμό!!!

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ο γκρίζος...

Το πρωί του Σαββάτου κατά τις 10 , πίνουμε οικογενειακώς καφέ στο Χαλάνδρι... Ο Σ. είναι γκρινιάρης και προσπαθεί να μας πείσει να του πάρουμε παγωτό... Η Μ. του λέει ότι δεν γίνεται να φάει παγωτό πρωί πρωί χωρίς να έχει φάει πρωινό κι ο Σ. από τα νεύρα του σφίγγει τα δόντια και μουγκρίζει...

Μ.: Μην μουγκρίζεις παιδί μου και μίλα...
Σ.: Θα σου γκρίζω όσο θέλω!