Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Η ρίζα του φόβου...

Ο παιδικός εφιάλτης που με βασάνιζε για χρόνια, που τον θυμάμαι από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, είναι ο εξής: 

Ένα ανθρωπόμορφο πλάσμα με γαμψά νύχια στα πόδια και τα χέρια, με κέρατα και μυτερά δόντια, έρχεται πάνω από το κρεβάτι μου την νύχτα ή πετιέται μέσα από τις πρασιές, πίσω από το άγαλμα, στην πλατεία που με έχουν πάει οι γονείς μου βόλτα... Η εικόνα του με κυνηγούσε για χρόνια στον ύπνο και στον ξύπνιο μου σε βαθμό που μεγαλώνοντας μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να σκεφτώ αν ήταν όντως πλάσμα του υποσυνείδητου μου ή όχι... Εξαιτίας του φοβόμουν για χρόνια το σκοτάδι, κυρίως μέσα στο σπίτι και ακόμα και τώρα που έχω γίνει ο ίδιος πατέρας νιώθω άβολα όταν είμαι σε εντελώς σκοτεινά δωμάτια...

Πριν από λίγες μέρες κι εντελώς τυχαία, συνειδητοποίησα ποια ήταν η πηγή του φόβου μου, τι γέννησε αυτόν τον εφιάλτη... Στο πατρικό μου υπήρχαν διάφορες μικρές εικονίτσες αγίων από αυτές που πολλές φορές βάζουν στα δωμάτια των παιδιών για να τα "φυλάνε", μπορεί ακόμα να βρεις καμιά καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι... Σε μια από αυτές απεικονιζόταν η Αγία Μαρίνα να ταπεινώνει τον δαίμονα σε μια εικόνα παρόμοια με αυτή... Όταν κάποια στιγμή ανασύρθηκε από την μνήμη μου η ανάμνηση της ύπαρξης αυτής της εικόνας, έψαξα στο internet να βρω κάποια εικόνα της Αγίας Μαρίνας και τότε μπροστά μου εμφανίστηκε ο φόβος των παιδικών μου, και όχι μόνο, χρόνων... 

Η αιτία του φόβου μου ήταν μια εικόνα που η μάνα μου, η γιαγιά μου, δεν θυμάμαι ποιος, είχε φέρει στο σπίτι, είχε βάλει στο δωμάτιό μου για να με "φυλάει", που εξαιτίας της όμως το παιδικό μου μυαλό δημιούργησε εικόνες που με ταλαιπώρησαν για χρόνια...

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

"Οι κατσαρίδες" του Jo Nesbo

"Οι κατσαρίδες" του Jo Nesbo
Η αλήθεια είναι μία... Το μόνο πράγμα που μπορεί πραγματικά να σε βγάλει από το αναγνωστικό black out είναι μόνο ένα βιβλίο...  Ένα βιβλίο που θα σου αρέσει πάρα πολύ, που θα σε συνεπάρει και δεν θα μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου... Δεν σημαίνει ότι μέχρι αυτό το ένα βιβλίο δεν διάβαζες καλά βιβλία αλλά αυτό το ένα είναι το κάτι άλλο, είναι αυτό που ξεκλειδώνει το μυαλό και σε γεμίζει ξανά επιθυμία για βιβλία...

Οι "Κατσαρίδες" είναι το δεύτερο, χρονολογικά, βιβλίο της σειράς του Hary Hole... Ένα χρόνο μετά τα όσα έγιναν στο Σίδνεϊ κι ενώ μάχεται καθημερινά με τα δικά του φαντάσματα, ο Hary καλείται να ταξιδέψει στην Ταϊλάνδη και να βοηθήσει την τοπική αστυνομία στην εξιχνίαση της δολοφονίας του Νορβηγού πρέσβη... Η υπόθεση περιπλέκεται από την αρχή καθώς στο αυτοκίνητο του εκλιπόντος ανακαλύπτεται παιδοφιλικό φωτογραφικό υλικό... Κανένας δεν μοιάζει να λέει την αλήθεια και ο Hary καλείται να λύσει μια υπόθεση που έχει πολλές προεκτάσεις και με μεγάλο προσωπικό κόστος για τον ίδιο...

Στο τρίτο βιβλίο της σειράς του Hary Hole, που πέφτει στα χέρια μου, ο Nesbo χτίζει την πλοκή του γύρω από μια βασική κοινωνική παθογένεια... Στον "Φαντομά" ήταν τα ναρκωτικά, στην "Νυχτερίδα" ο ρατσισμός και στις "Κατσαρίδες" είναι η πορνεία και η παιδοφιλία... Ο Νορβηγός συγγραφέας στήνει την ιστορία του μέσα στην θορυβώδη και μολυσμένη Μπανκόνγκ καταφέρνοντας πραγματικά να δώσει στον αναγνώστη την δυνατότητα να νιώσει στο πετσί του, την ζέστη, τη  υγρασία και την αποπνικτική ατμόσφαιρα της πρωτεύουσας της Ταϊλάνδης... Σχολιάζει με την πένα του, επιγραμματικά ίσως αλλά εύστοχα, την πολιτική και οικονομική διαφθορά της χώρας, στηλιτεύει την φρίκη του σεξοτουρισμού και της παιδοφιλίας...Οι χαρακτήρες που δημιουργεί είναι τραγικοί, ο καθένας από αυτούς κουβαλάει ανείπωτες ιστορίες και φαντάσματα που κρύβει σε σκοτεινά ντουλάπια, με καλύτερο όλων, φυσικά, τον Hary Hole... Ο Hary είναι ένας αντισυμβατικός ήρωας, ένας άνθρωπος παραδομένος στα πάθη του και στην αυτοκαταστροφή που παίρνει ζωή μόνο από τη δουλειά του, από την επίλυση των υποθέσεων που του αναθέτουν, το ψυχολογικό κόστος των οποίων όμως δεν μπορεί να αντέξει και ξανακυλάει στα σκοτάδια... Ο Hary "αναλαμβάνει" να κάνει όσα ένας "καλός" άνθρωπος θα ήθελε αλλά δεν αντέχει, είναι αυτός που "καθαρίζει" για πάρτη μας, πληρώνοντας το ακριβά...

Διάβασα απνευστί τις "Κατσαρίδες", όποτε έβρισκα χρόνο, μέρα, νύχτα, ξημερώματα... Κανένα αναγνωστικό black out δεν μπόρεσε να με σταματήσει από το να απολαύσω το βιβλίο αυτό... Σε ευχαριστώ Jo Nesbo... 

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Ποδαρικό της νέας χρονιάς στο γραφείο...

Η πρώτη μέρα στο γραφείο για την καινούργια χρονιά ήρθε να μου χαρίσει ένα ωραιότατο υπόσφαγμα, πολύ δουλειά, μια καλή αναποδιά που δεν θα μου επιτρέψει να σχολάσω για αρκετές ώρες ακόμα κι ένα γερό πονοκέφαλο από την ένταση... 

Δεν το λες και ιδανικό ποδαρικό, αν ισχύει  ότι η κάθε χρονιά είναι σαν την πρώτη μέρα της (στο γραφείο στην προκειμένη περίπτωση), το 2015 δεν θα είναι καθόλου ευοίωνο... 

Αντιπαρέρχομαι, παρ' όλα αυτά, του κύματος κακοτυχίας που με κουκούλωσε και εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και αγάπη... Θα την παλέψουμε και φέτος, θα τα καταφέρουμε... :)

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Τα βιβλία του 2014...

Ήταν αρκετά, θα μπορούσαν να ήταν και περισσότερα αν δεν είχα πάθει το αναγνωστικό blackout που διαρκεί ακόμα... 

Ήταν καλά βιβλία αλλά αν τα δω συνολικά και συγκρίνω με άλλες χρονιές, στερούνταν (στο σύνολό τους επαναλαμβάνω) το κάτι που θα έκανε την αναγνωστική μου χρονιά να ξεχωρίσει... 

Φέτος ήταν η χρονιά του Nesbø και της γνωριμίας με τον Harry Hole... 

Ήταν η χρονιά που διάβασα για πρώτη φορά ένα ολόκληρο βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή και μάλιστα σε ένα απόγευμα... 

Ήταν η χρονιά που οι Έλληνες συγγραφείς μου απέδειξαν ότι έχω πολύ άδικο που τους αντιμετωπίζω με επιφύλαξη...

Τα βιβλία του 2014, με αντίστροφη χρονολογική σειρά, ήταν τα παρακάτω:

  1. "Salem's Lot" του Stephen King
  2. "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker
  3. "Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath
  4. "Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
  5. "Κυνηγοί κεφαλών" του Jo Nesbo
  6. "Το τέλος του κόσμου" της Margaret Atwood
  7. "Η νυχτερίδα" του Jo Nesbo
  8. "Joyland" του Stephen King
  9. "Η χρονιά της πλημμύρας" της Margaret Atwood
  10. "Οι δελφινάνθρωποι" του Torsten Krol
  11. "Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ
  12. "Ο φαντομάς" του Jo Nesbo
  13. "Το μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση
  14. "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela
  15. "Μίσος και αίμα" του Arne Dahl
  16. "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο" του Philip Dick
  17. "Ελλάδα 1941 - 1945: Πόλεμος των Χωρικών και Κοινωνική Επανάσταση" του Θόδωρου Κουτσουμπού
  18. "Ανεπιθύμητο" της Kristina Ohlsson
  19. "Ο γιος του δάσκαλου" του Γιάννη Ξανθούλη
  20. "Όλα είναι δυνατά" του Stephen King
  21. "Ταχύτητα" του Dean Koontz
  22. "Ο άντρας με τη γερμανική στολή" της Μαρούλας Κλιάφα
  23. "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος" του Dean Koontz

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Απολογισμός 2014...

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και ως είθισται τέτοιες μέρες, μπαίνω στη διαδικασία να την αξιολογήσω και να την κατατάξω... Μια πρώτη σκέψη που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι ότι το 2014 ήταν για μένα μια δύσκολη αλλά πολύ καλή χρονιά... Συνέβησαν πολλά, άλλαξαν πολλά, κατάλαβα πολλά και το τελικό πρόσημο είναι θετικό...

Μετά το το πολύ δύσκολο δεύτερο μισό του 2012 και το απαίσιο 2013, το 2014 ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολλές προκλήσεις και πολλές δυσκολίες... Επαγγελματικά το 2014 ήταν για μένα ένα βήμα μπροστά... Μπορεί αυτό να φανεί περίεργο σε κάποιους που με ξέρουν αλλά έτσι είναι... Πολλές φορές στην πορεία λιποψύχησα και απελπίστηκα αλλά στο τέλος στάθηκα στα πόδια μου και τα κατάφερα μόνος μου χωρίς δίχτυα ασφαλείας... Η επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση έχει ανέβει πάρα πολύ και τώρα ξέρω με αποδείξεις τι και πόσο "μετράω" τόσο μέσα στον χώρο εργασίας μου όσο και εκτός αυτού...

Μέσα στο 2014 η οικογένειά μου πέρασε από διάφορα σκαμπανεβάσματα... Ο περιορισμένος χρόνος, η κούραση, το άγχος της καθημερινότητας, η αγωνία για τα παιδιά οδήγησαν μερικές φορές σε έκρυθμες καταστάσεις... Καταφέραμε και ξεπεράσαμε τα όποια προβλήματα προέκυψαν μεθοδικά και με αγάπη... Ήρθαμε πιο κοντά, ξαναβρήκαμε κάποια πράγματα που είχαν χαθεί στην πορεία και δεν το είχαμε καταλάβει...

Σε προσωπικό επίπεδο το 2014 ήταν αποκαλυπτικό... Συγκρούστηκα τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους, κατάλαβα τι έχει πραγματικά σημασία για μένα, ξεδιάλυνα τι θέλω και κυρίως τι δεν θέλω... Πέρασα από πολλά πάνω κάτω και ακόμα περνάω με αποτέλεσμα κάποιες φορές να νιώθω ότι δεν τα βγάζω πέρα κι ότι θα χρειαστώ βοήθεια αλλά δεν βαρυγκωμώ διότι νιώθω ότι είναι ένα τίμημα που αξίζει  να πληρώσω για να φτάσω εκεί που θέλω... 

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να θυμάμαι τα καλά και τα κακά της χρονιάς που πέρασαν και ότι αυτή η χρονιά στο σύνολο της ήταν καλή διότι εγώ κατάφερα να την κάνω να είναι καλή παρά τα ζόρια που πέρασα και αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα...

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

"Salem's Lot" του Stephen King

"Salem's Lot" του Stephen King
Πολύ πριν την νέα γενιά βρικολάκων που κατέκλυσαν την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και τα βιβλιοπωλεία, ο μύθος των νεκροζώντανων προκαλούσε ρίγη τα οποία οφείλονταν στον τρόμο και όχι στην λαγνεία και τον ερωτισμό που εκπέμπουν οι metrosexual βαμπιροεπίγονοι... Τότε οι βρικόλακες ήταν η ενσάρκωση του κακού, των πιο μύχιων σκοτεινών φόβων, το ίδιο το πρόσωπο του θανάτου και ο όποιος ερωτισμός τους ήταν ζωώδης και σκοτεινός, δύσκολο να παραδεχθείς ότι σε έλκυε... Για αυτούς τους παλιούς βρικόλακες γράφει ο Stephen King την ιστορία του "Salem's Lot" και το κάνει καλά...πολύ καλά!

Ο Μπεν Μέαρς επιστρέφει στην πόλη που πέρασε κάποια χρόνια της παιδικής του ηλικίας για να γράψει το καινούργιο του βιβλίο και να ξορκίσει τους δαίμονες του... Εκεί στην μικρή φιλήσυχη πόλη του Μέιν, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο της Σούζαν και θα νομίσει ότι μπορεί πλέον να βρει τη γαλήνη αλλά φευ, δεν πρόκειται... Περίεργα γεγονότα αρχίζουν να συμβαίνουν, άνθρωποι να εξαφανίζονται, η φρίκη του παρελθόντος έρχεται να ανοίξει το δρόμο σε μια φρίκη ακόμα πιο μεγάλη και σκοτεινή...

Το "Salem's Lot" είναι ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κλασσικό της "βαμπιρικής" λογοτεχνίας... Ο τρόμος είναι διάχυτος, υπάρχει μια διαρκής απειλητική ατμόσφαιρα που εκρήγνυται ανά διαστήματα με τις φρικτές εμφανίσεις των νεκροζώντανων μέχρι την κορύφωση και το πολύ έντονο φινάλε... Οι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι καθημερινοί, σύγχρονοι της εποχής τους (1975)  που ακροβατούν μεταξύ της τρέλας και της λογικής καθώς το  μυαλό τους αρνείται να δεχτεί την απειλή η οποία νόμιζαν ότι περιοριζόταν στο κινηματογραφικό σελιλόιντ και στις παιδικές ιστορίες... Έχουν αναλάβει ένα ρόλο να παίξουν που είναι τρομερά δύσκολος, κάποιοι λυγίζουν... Ο κλοιός κλείνει διαρκώς γύρω τους, ο ερχομός κάθε νύχτας είναι εφιάλτης από μόνος του και το όποιο αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους θα έχει σίγουρα βαρύ τίμημα...

Το δεύτερο βιβλίο του  Stephen King, αμέσως μετά το "Carrie", είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της "βαμπιρικής" λογοτεχνίας, όπως είπαμε και πιο πάνω, θα μπορούσε να είναι ένα εξαίρετο δώρο για τους λάτρεις του τρόμου και της φαντασίας, μέρες που είναι... Είμαι σίγουρος ότι ο Bram Stoker θα ενέκρινε απόλυτα τον επίγονο του από το Μέιν... 

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Εγώ: Σ. τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Σ: Δήμαρχος!
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό αγόρι μου, γιατί θες να γίνεις δήμαρχος;
Σ: Δεν ξέρω μπαμπά, πιστεύω ότι θα είναι ωραία...

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου!

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Για τον Νίκο Ρωμανό....

Η όλη ιστορία με τον Νίκο Ρωμανό δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνείς με τις ιδέες του και τις πράξει τους... Έχει να κάνει με το αν συμφωνείς με ένα  κράτος που ξεχειλώνει και κουτσουρεύει τους νόμους που το ίδιο θέσπισε κατά πως το βολεύει για να κάνει τη ζωή δύσκολη στους εχθρούς του οι οποίοι είναι ήδη πεσμένοι στο έδαφος... 

Ο Νίκος Ρωμανός προσπάθησε να κάνει χρήση του δικαιώματος των κρατουμένων για εκπαιδευτικές άδειες αφού πρώτα του δόθηκε η άδεια να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις όπου και πέτυχε την είσοδό του στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων... Το κράτος του αρνείται το δικαίωμα στις εκπαιδευτικές άδειες αντίθετα με ότι όφειλε να κάνει... Η ουσία είναι εκεί, όλα τα υπόλοιπα για το αν είναι αναρχικός ή όχι, αν λήστεψε τράπεζα και γιατί, είναι παραφιλολογία...

Παρά την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, ανήμερα της γιορτής του, θα ήθελα να ευχηθώ στον Νίκο Ρωμανό χρόνια του πολλά, με υγεία...

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Αυτή φταίει...

Η αιτία για τα μαλλιά μας που ασπρίζουν, τα παραπάνω κιλά που βάζουμε, την κατάχρηση στο φαΐ, το τσιγάρο και το ποτό, αυτό που μας γερνάει είναι η ευθύνη... Η έννοια για το αύριο, για το παιδί, για την υγεία, για τα λεφτά που δεν φτάνουν... Αυτή φταίει, αυτή μας κλέβει τη ζωή...